१३ मग्घर २०१५ बिक्रमी सतिसंग हाल रिखी केश
निरगुण जोत हरि निरँकार, नूरो नूर समाया। आदि पुरख अगम्म अपार, पारब्रह्म नाउँ धराया। आदि निरँजण खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आया। एकँकारा कर आकार, अकल कला अख्वाया। आदि शक्त हो उज्यार, रूप अनूप आप दरसाया। सति पुरख निरँजण भेख अपार, भेखाधारी भेख वटाया। रूप रंग ना कोई पावे सार, लेखा लिख्त विच ना
आया। थिर घर बैठा कर पसार, आप आपणा दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वाया। आदि पुरख हरि अबिनाश, एका एकँकारया। सर्ब घटां घट रक्खे वास, निरगुण जोती जोत जगा रिहा। आप आपणा कर प्रकाश, आप आपणा वेख वखा रिहा। आप आपणी पावे रास, आपणा मण्डल आप सुहा रिहा। आप आपणे वसे पास, दूजा दर ना कोई वखा ल्या। आप समाए पृथ्मी आकाश, गगन पतालां डेरा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता इक्क अख्वा रिहा। अबिनाशी करता पुरख अगम्म, एका जोत जगाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खलाईआ। पवण स्वासी ना ल्ए दम, पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, आलस निन्दरा विच ना आईआ। ना कोई तृष्ना भुक्ख तम, ना कोई मोह वधाईआ। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा आप अख्वाईआ। एकँकारा मूर्त अकाल, एका रूप दसाया। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध आप अख्वाया। सर्ब जीआं करे प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ धराया। थिर घर बैठ सच्ची धर्मसाल, आप आपणा खेल खलाया । जोती दीपक एका बाल, इक्क प्रकाश रखाया। आपणी सुरत आप संभाल, आपे वेख वखाया। आप आपणा तोड़ जंजाल, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणी कर कर भाल, हरि आप आपणी बूझ बुझाया। आप आपणा बण दलाल, आप आपणी सेवा आप कराया। आप आपणी चले चाल, चाल अवल्लड़ी आप रखाया। आप आपणा सुहाए ताल, अमृत ताल आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, एका एक अख्वाया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण भेव ना राईआ। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, आप आपणा मता पकाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपार, शाहो भूप बैठा आसण लाईआ । ना कोई दिसे चोबदार, ना कोई बणत बणाईआ। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणे अंक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वस्सया आपणे घर, आप आपणी रचन रचाईआ। साचा घर दर दरबारा, हरि हरि आप सुहांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, आप आपणी कल वरतांयदा। रूप अनूप अगम्म अपारा, अलक्ख अलक्ख ना कोई वखांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा सगन मनांयदा । आप आपणा बण भतारा, नारी रूप आप हो जांयदा। आप आपणा खेले खेल न्यारा, वेखणहारा दिस ना आंयदा। शब्द सुत उपजे इक्क दुलारा, जोती माता झोली पांयदा। धुरदरगाही हरि हरि लाड़ा, धर्म अखाड़ा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता वेख वखांयदा। अकाल पुरख आदि अन्त, एका कल वरताईआ। खेले
खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग दए वड्याईआ। आप आपणी माया पाए बेअन्त, आप आपणा पर्दा लाहीआ। आप चलाए आपणा मंत, आपणे शब्द रक्खे वड्याईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। आपे चाढ़्हे रंग बसन्त, वेखणहार आप हो जाईआ। खेले खेल जुगां जुगन्त, जग करता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे दर वड्याईआ। साचा घर पुरख अकाल, एका एक समाया। थिर घर वेख सच्ची धर्मसाल, निरगुण जोत करे रुशनाया। ना कोई काल ना महांकाल, ना कोई भय रखाया। ना कोई दिसे होर जंजाल, माया मोह ना कोई बंधाया। आपणी करे आप प्रितपाल, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा शब्द देवे वर, शब्द शब्दी आप उपाया। शब्द सुत हरि दुलार, घर साचे वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, दे मति रिहा समझाईआ। एका तत्त हरि विचार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोई आकार, रक्त बूंद ना कोई टिकाईआ। सति सति आप करतार, सति सति सरूप समाईआ। आप आपणी किरपा धार, आप आपणी रचन रचाईआ। पूत सपूता होया ख़बरदार, आप आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत देवे वर, शब्द शब्द झोली पाईआ। शब्द सुत वर घर पाया, हरि साचे शब्द जणाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचाया, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। निरँकार तेरा वेस वटाया, आप आपणी बूझ बुझाईआ। वाली दो जहाना आप हो जाया, निरगुण सरगुण वेस कराईआ। निराकार साकार समाया, सगली चिन्त मिटाईआ। दोए धारा भेव ना राया, बैठा मुख छुपाईआ। विष्नूं रूप आप हो जाया, आप आपणा नैण उग्घड़ाईआ। कँवल कँवला धार वहाया, एका एक महिकाईआ। अमृत जल आप भराया, दिस किसे ना आईआ। साचा वेता आप उठाया, पारब्रह्म ब्रह्म हो जाईआ। चारे मुख खोल्ह वखाया, जगत वड्डी वड्याईआ। चारे वेद लेख लिखाया, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका शब्द नाउँ धराया, ब्रह्मण्डां गया समाईआ। पंज तत्त तेरा नाउँ धराया, आप आपणी कर कुड़माईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश डेरा लाया, सगला संग निभाईआ। मन मति बुध आप हो जाया, निरगुण वस्त झोली पाईआ। नौ दुआरे दर खुल्हाया, जग वासना आप भराईआ। घर विच घर डेरा लाया, आप आपणा मुख छुपाईआ। दस्म दुआरी नाउँ धराया, मानस मानुख विच समाईआ। बज़र कपाटी बन्द कराया, आपणी सिला अग्गे डाहीआ। चौदां हाटी वेख वखाया, त्रैलोक वज्जे वधाईआ। लोआं पुरीआं खेल खलाया, आप आपणी रचन रचाईआ। आप आपणा भेख वटाया, आप आपणा रूप दरसाईआ। शंकर शिव धार चलाया, जटा जूट सहिज सुबाईआ। बाशक तशका गल लटकाया, एका रूप दरसाईआ। त्रैगुण मेला मेल मिलाया, त्रै त्रै दर जणाईआ। पुरख
अकाल खेल खलाया, आप आपणा बंधन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकाल मूर्त नाम तूरत, एका शब्द रिहा चलाईआ। शब्द तूरत साचा नाद, नादी नाद वजाया, आप सुणाए विच ब्रह्माद, पारब्रह्म वड्आया। इक्क जणाई बोध अगाध, ब्रह्मा भेव ना राया। आप आपणा देवे साध, आप आपणा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आप हो जाया। आदि अन्त हरि करतार, एका अंक अख्वाया। खेले खेल अपर अपार, आप आपणा भेव छुपाया। वंडे वंड जगत संसार, लोकमात वेख वखाया। वरभण्डी कर त्यार, ब्रह्मण्डी फेरा पाया, जेरज अंडी कर प्यार, उत्भुज सेत्ज आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहारा हरि समरथ, एका एक अख्वाईआ। एक चलाए आपणा रथ, जुग जुग वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, हर घट बैठा बेपरवाहीआ। आपे सृष्ट सबाई रिहा मथ, आपे ल्ए उपाईआ। आपे देवणहारा साची वथ्थ, आप आपणा नाउँ धराईआ। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाईआ। साची वंड वंडणहार, एका एक अख्वांयदा। रूप अनूप शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सिँघासण लांयदा। थिर घर सुहाए इक्क द्वार, बंक द्वारी वेख वखांयदा। निर्मल जोती कर उज्यार, प्रकाश प्रकाश टिकांयदा। रवि ससि करन निमस्कार, तारा मण्डल सीस झुकांयदा। ब्रह्मा वेता बण भिखार, आप आपणी झोली डांयदा। शिव शंकर हथ्थ फड़ कटार, जगत सिँघारा नाउँ धरांयदा। विष्नूं वंसी कर प्यार, जीआं दाता आप हो जांयदा। भगवन मेला विच संसार, हरिजन विरला पांयदा। सतिजुग साचा खोल्ह भण्डार, एका ब्रह्म जणांयदा। वरन बरनां ना कोई अधार, ऊँच नीच ना कोई रखांयदा। राउ रंक ना कोई सिक्दार, दर दर भिक्ख ना कोई मंगांयदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हँ ब्रह्म आप हो जांयदा। बंक बंक ना कोई गढ़्ह हँकार, माया ममता ना कोई रखांयदा। साची संगता कर प्यार, साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। सतिजुग साचा कर प्रधान, हरि साची बणत बणाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। एका एक जोग मन्त्र विद्वान, एका वेख वखाईआ। एका चरन एका कँवल ध्यान, एका बूझ बुझाईआ। एका पवण इक्क मसाण, एका हवन कराईआ। एका अमृत आत्म पीण खाण, दूई वस्त ना कोई टिकाईआ। एका शब्द बोध अगाधी सच बिबान, एका हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। एका राग सुणाए कान, धुनी आत्मक नाद आप वजाईआ। एका एक करे पछाण, एका हथ्थ रक्खे वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका गोपी एका काहन, एका इष्ट मनाईआ। एका धर्म इक्क निशान, एका एक झुलाईआ।
एका शाह इक्क सुल्तान, एका ताज टिकाईआ। एका नुहावन जीव जन्त सारे नुहान, दुरमति मैल ना कोए गंवाईआ। एका पद गुरमुख पाण, चौथे पद समाईआ। तीजा नेत्र आप खुल्हाण, एका रंग रंगाईआ। दूजा भेव ना कोई जहान, ना कोई वंड वंडाईआ। एका जिया एका दानी दान, एका दाता झोली पाईआ। एका करनहारा पछाण, आप आपणी कल वरताईआ। सतिजुग साचे हो मेहरवान, आप आपणा रूप दरसाईआ। वार अठारां नौंजवान, आप आपणा रंग रंगाईआ। अन्तिम अन्त जिस जन मिले जाणी जाण, लोकमात मिले वधाईआ। गण गधंरब देवत सुर सारे गाण, एका रसन हिलाईआ। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, आप आपणा मुख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे विच समाईआ। सतिजुग साचा सुत उपजा, हरि हरि गोद उठाया। त्रेता तेरी पकड़े बांह, तेरा रूप अख्वाया। इक्क जपाए साचा नाँ, नाम नामा आप हो जाया। रुत्त सुहाई पिता माँ, पूत सपूता गोद उठाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवाया। सत्तां दीपां जोत जगा, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, आप आपणा वेख वखाया। लक्ख चुरासी करे न्याँ, सच सुनेहड़ा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग आपणी कल वरताया। त्रेता तेरी कल धार, आपणी कल वरताईआ । राम रामा रूप अपार, राम राम विच समाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकार, शस्त्र बाण इक्क उठाईआ। नाम खण्डा अपर अपार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। साधां सन्तां करे प्यार, एका बूझ बुझाईआ। आदिन अन्ता कर आकार, एकँकार वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरी अन्तिम वार, आपे फोल फुलाईआ। त्रेता तुट्टा गढ़्ह हँकार, घर साचे वज्जे वधाईआ। लहिणा देणा छुट्टा विच संसार, दूसर पल्लू ना अग्गे डाहीआ। मिल्या मेल मीत मुरार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। खेले खेल खेलणहार, जीव जन्त भेव ना राईआ। आदि अन्त इक्क अवतार, एका एक अख्वाईआ। सन्तन मीता हरि निरँकार, इष्ट देव आप हो जाईआ। सृष्ट सबाई पार किनार, जो जन रहे ध्यााईआ। नेत्र लोचण नैण दरस अपार, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। सच वखाए इक्क द्वार, घर बैठा बेपरवाहीआ। अलक्ख निरँजण जोत उज्यार, सति पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता देवणहारा वर, द्वापर वज्जे वधाईआ। द्वापर तेरा हरि मृदंग, एका एक वजाया। साँवल सुन्दर आपे रंग, आप आपणा वेस वटाया । आपे वेखे धार गंग, आप आपणा चरन छुहाया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, मोहण माधव रूप वटाया। आपे वसे अंग संग, सगला संग निभाया। आप आपणी मंग आपे मंग, आपणी झोली अग्गे डाहया। एका अस्व कस तंग, लोआं पुरीआं आप फिराया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेल मिलाया। पुरख अगम्मा हरि निरँकार, आपणा खेल खलांयदा। जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार, जोती जामा भेख वटांयदा। पंज तत्त कर उज्यार, त्रैगुण संग निभांयदा। निरगुण सरगुण एका धार, एका वेख वखांयदा। एका जोत कर उज्यार, एका ज्ञान दृढ़ांयदा। एका खण्डा नाम दो धार, आपणे हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मण्डां खोजे पावे सार, जेरज अंडां आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा वेखे घर, नौ खण्डां पृथ्मी सत्तां दीपां वेख वखांयदा। नौ खण्ड सत्त दीप हो उज्यार, आप आपणी कल वरतांयदा। राज राजाना कर ख़बरदार, रण भूमी खेल खलांयदा। सन्तां देवे नाम अधार, आत्म ब्रह्म दृढ़ांयदा। भगतन मेला अपर अपार, आप आपणा दरस दखांयदा। एका शब्द इक्क अधार, एका रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा देण चुकांयदा। लहिणा देण आप चुकाए, हरि हथ्थ वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाए, कलिजुग वज्जी वधाईआ। शब्द गुर ढहि पए सरनाए, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाहे, दूई द्वैत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा हरि, एका एक आप हो जाईआ। कलिजुग मंगी मंग अपार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। जूठ झूठ कर प्यार, भरया इक्क भण्डारया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, एका तत्त विचारया। माया ममता साची नार, आप आपणा तन शृंगारया। मन मति बुध होए जगत मुटयांर, जोबन वेख वखा ल्या। गुरमति ना कोई पाए सार, धीरज धीर ना कोए धरा ल्या। जीव जन्त ना कोई अधार, सच निशान ना कोई जणा रिहा। लक्ख चार हज़ार बत्ती उतरे पार, गेड़ा गेड़ दए मुका रिहा। पंचम पंचम खेल अपार, पंचम सन्तन रंग रंगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखा रिहा। पारब्रह्म हरि बेअन्त, आपणी दया कमांयदा। महिमा जुग जुग अगणत, भेव कोई ना पांयदा। आप उपाए गुरमुख विरले सन्त, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वेखे घर, दर दरबान फेरी पांयदा। कलिजुग अन्तिम बोध ज्ञाना, एका ब्रह्म जणाया। इष्ट जीव भेव खलाणा, एका रूप समाया। हँ ब्रह्म इक्क टिकाणा, एका रंग रंगाया। ओअँ सोहँ खेल महाना, खेलणहार आप हो जाया। वेख वखाए दो जहानां, दो जहानां फेरी पाया। नेत्र नैण इक्क ज्ञाना, एका राह चलाया, चौथा पद पद निरबाणा, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। हरि सन्तां देवे हो मेहरवाना, आप आपणी दया कमाया। कोई चढ़ ना सके जगत विद्वाना, जगत विद्या हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरा रूप वटाया। कलिजुग खेले खेल हरि जगदीशा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप उपाए
मूसा ईसा, आपणी धार चलाईआ। कोई ना करे प्रभ दी रीसा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। लोकमात चलाए इक्क हदीसा, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग साचा खोज खुजाईआ। ईसा मूसा कर त्यार, चार यारी वेख वखांयदा। मुहम्मद मुहम्मदी हो उज्यार, नूरो नूर उपांयदा। अद्धविचकारे बैठा रिहा ललकार, आप आपणी गणत गणांयदा। अल्हा राणी कर प्यार, मुहम्मद सुरती आप प्रनांयदा। धुर दी बाणी इक्क अपार, कलमा नबी सुणांयदा। मुकामे हक्क सांझा यार, ख़लक ख़ुदाए इक्क वखांयदा। ऐनलहक्क एका धार, एका रूप समांयदा। निरगुण रूप पावे सार, सो पुरख निरँजण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संग मुहम्मद मता पकांयदा। इक्क मुहम्मद हो उज्यार, आप आपणा रूप पछाणयां। तीस बतीसा लेख लिखार, एका पद समझानयां। छत्र सीस झुल्ले संसार, आप आपणे सीस उठानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल रिहा कर, भेव अभेदा भेव छुपानया। मेहरबान हरि निरँकार, मुहम्मद आख सुणाईआ। मंगे मंग धुर दरबार, दर बैठा बेपरवाहीआ। मुहम्मद ढहि पया द्वार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ । चौदां तबकां हो उज्यार, तेरा नूर अलाहीआ। चौधवीं सदी होणा ख्वार, ना धीरज कोई धराईआ। मक्का काअबा ल्ए उभार, जगत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात दए वर, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका कलमा आप पढ़ा, आपणी दया कमाईआ। निरगुण नानक जोती आप जगा, पंज तत्त गया समाईआ। जोती दीपक कर रुशना, एका बूझ बुझाईआ। साची चोटी आप चढ़ा, आपे वेख वखाईआ। वासना खोटी आप कढा, एका नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा शब्द सुणाईआ। शब्द सुनेहड़ा हरि मेहरबान, नानक तत्त सुणाया। आपे दर दर परवान, निरगुण निरगुण वेख वखाया। जोती जोत जगे महान, प्रकाश प्रकाश समाया। पारब्रह्म प्रभ देवे ज्ञान, नाम सति इक्क दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाया। नानक जोती हरि उज्यारी, लोकमात वज्जी वधाईआ। खेले खेल आप निरँकारी, निरगुण धार विच टिकाईआ । शब्द सुनेहड़ा अपर अपारी, दिवस रैण जणाईआ। मेटी जाए जीव हँकारी, साधां सन्तां मेल मिलाईआ। आत्म वेखे तन क्यारी, फुल्ल फुलवाड़ी इक्क महिकाईआ। कलिजुग जीव होए ख्वारी, धीरज धीर ना कोई धराईआ। नाम सति करे वणज वपारी, एका बूझ बुझाईआ। अन्तिम ढहि पया द्वारी, तेरा नाउँ जीव कोए ना गाईआ। आदि पुरख खेल अपारी, आप आपणा शब्द अल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारी, आप आपणी कल वरताईआ। निहकलंक प्रगट होए नर नरायण हरि अवतारी, जूठ झूठ दए मिटाईआ। चार वरन सुहाए एका बंक द्वारी,
दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। राज राजान शाह सुल्तान बणन भिखारी, सीस ताज ना कोई टकाईआ। नवां खण्डां तुट्टे गढ़्ह हँकारी, सत्तां दीपां मेट मिटाईआ। रवि ससि करन निमस्कारी, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाईआ। जगे जोत अगम्म अपारी, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता एका वर, एका बूझ बुझाईआ। एका जोती दस दस्मेश, गोबिन्द रूप वटाया। खेले खेल नर नरेश, सुत दुलारा मेल मिलाया। हेम कुण्ड हो प्रवेश, दर साचा इक्क खुल्हाया। सति पुरख सदा अदेस, सति सतिवादी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, घर साचा इक्क सुहाया। गोबिन्द मेला हरि निरँकार, एका वज्जी वधाईआ। चेला गुर सोहे इक्क द्वार, दर दरबारा सोभा पाईआ। पूत सपूता होया सुत दुलार, बैठा सीस झुकाईआ। मंगे मंग अपर अपार, आपणी झोली डाहीआ। नैणां देवी हो ख़बरदार, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। आदि शक्त हरि करतार, आपणा रूप वटाईआ। नाम खण्डा सीस दस्तार, तन शृंगार कराईआ। पंचम मीता हो उज्यार, पंचम गया समाईआ। साचा पन्थ इक्क अधार, एका इष्ट वखाईआ। चार वरन यांझा यार, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। धर्मी धर्म धर्म अपार, हरिजन वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सेवा आप लगाईआ। गोबिन्द गुर नैण उग्घाड़, एका वेख वखानया। कलिजुग कूड़ी दस्से धार, ना कोई वंञ मुहानया। तत्ती अग्नी रही साड़, अमृत जाम ना कोई पयानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आदि अन्त श्री भगवानया। देवणहार हरि भण्डार, एका एक अख्वाया। गुर गोबिन्द कर प्यार, एका शब्द जणाया। वेद व्यासा बण लिखार, आप आपणा गया समझाया निहकलंक लै अवतार, लोकमात फेरा पाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा हो उज्यार, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाया। साढे तिन्न हथ्थ नगर अपार, सम्बल नगरी नाउँ धराया। निर्मल जोती कर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम हरि चुकावणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जूठ झूठ मेट मिटावणा, भेख पखण्ड रहे ना राईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार गंवावणा, शांतक सति वरताईआ। चार वरनां एका धाम सुहावणा, एका शब्द करे कुड़माईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। अठारां बरन ना कोई जतावणा, जागरत जोत इक्क जगाईआ। एका विद्या सृष्ट सबाई आप पढ़ावणा, ब्रह्म विद्या सति पढ़ाईआ। सन्त सुहेले पकड़ उठावणा, गुरु गुर चेले मेल मिलाईआ। फड़ फड़ काग हँस बणावणा, नाम चोग इक्क चुगाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघे सागर टिल्ले पर्बत हरि हरि गावणा, चारों कुन्ट वज्जे वधाईआ। सम्मत सम्मती फेरा पावना, वीह सद बिक्रमी वेख वखाईआ । राम रामा रूप दरसवाणा, आप
आपणी कल वरताईआ। मोर मुकट सीस टिकावणा, कँवल नैण बेपरवाहीआ। चार यार मुहम्मदी संग रलावणा, नूर इलाही आप ख़ुदाईआ। नानक गोबिन्द भेव चुकावणा, सच महल्ले डेरा लाईआ। निहकलंका नाउँ रखावणा, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम मेट मिटावणा, मेटे झूठी छाहीआ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, सच सुच्च रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, हरि सन्तन मेल मिलाईआ। सन्तन मेला धुर दरगाह, हरि साचा मेल मिलन्नया। लोकमात बणाए जगत मलाह, पार कराए आत्म अन्नया। इक्क जपाए साचा नाँ, पंचां चोरां देवे डन्नया। दो जहानी पकड़े बांह, जन हरि हरि भाणा मन्नया। देवणहारा निथाविआं थाँ, ना भेव कोई छुपन्नया। आपे पिता आपे माँ, सन्त सुहेले बाल गोद उठन्नया। सन्त सुहेले आप जगा, कलिजुग डंक वजाया। धरत मात हाहाकार, रो रो नीर वहाया। सति धर्म गया हार, धीरज यति ना कोई विखाया। शाह सुल्तान होए ख्वार, ग़रीब निमाणे ना गले लगाया। घर घर नार दिसे विभचार, नारी कन्त ना कोए हंढाया। भाई भैण ना मीत मुरार, साक सैण ना कोई सलाहया। गा गा थक्के जगत गंवार, गावणहारा दिस ना आया। भाल भाल थक्के सच दर दरबार, दुरमति मैल ना कोई मिटाया। पंज तत्त वधाया इक्क हँकार, काया गढ़्ह सुहाया। सुरती सुरत ना पावे सार, शब्दी शब्द ना कोई मिलाया। नौ दुआरे जगत ख्वार, डूँघी भवरी रिहा भवाया। अनहद ना सुणाए कोई सतार, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया। बज़र कपाटी ना देवे कोई पाड़, तीर निराला ना कोई लगाया। सचखण्ड दुआरा ना वखाए कोई अखाड़, धर्म तख्त ना कोई छुहाया। वरनां बरनां होए ख्वार, चारों कुन्ट रहे हलकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि सन्तन मेल मिलाया। सन्तन मीता हरि हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। एका गीता कर प्यार, अठारां बरनां मेट मिटांयदा। ठांडा सीता पावे सार, कलिजुग अग्नी अग्ग जलांयदा। जुग जुग पतित पुनीता आप हो जांयदा। ना कोई मन्दिर मसीता गुरुद्वार, शिवदवाला मट्ठ ना कोई रखांयदा। हरि सन्तां घर विच घर दीवा बाती कर उज्यार, आप आपणा दर सुहांयदा। कमलापाती नैण मुँधार, आत्म सेजा आसण लांयदा। सोलां करे आप शृंगार, आपणा मुख वेख वखांयदा। आपणे अन्दरों आपे निकले बाहर, आपणा घुँगट आपे लांहयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, सरगुण जोत जगांयदा। बूंद स्वांती ठांडी ठार, निझर झिरना कँवल झिरांयदा। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी राती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। सन्त साचा नौजवान, आठ पहर लिव लाईआ। नेत्र लोचण दरस भगवान, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। गोबिन्द गीता एका गाण, राम नाम इक्क जणाईआ। आत्म ब्रह्म आप पछाण, आप आपणी बूझ
बुझाईआ। दूजे दर ना होए हैरान, ना कोए सीस झुकाईआ। नेत्र तीजा इक्क महान, हरि सन्तन वंड वंडाईआ। मेल मिलावा दो जहान, घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचे सन्तां मेल मिलाईआ। साचे सन्त तीर्थ तट्ट, एका आसण लाया। हरि वेखणहारा घट घट, पुरख अबिनाशी नाउँ धराया। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका हट्ट विकाया। अमृत आत्म जो जन रहे चट्ट,, गंगा धार समाया। जोती जगे लट लट, नूरो नूर धराया। दुरमति मैल आपणी कट्ट, दूसर रिहा तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, एका घर सुहाया। गंगा तेरा तट किनार, हरि हरि वेख विखन्नया। कलिजुग अन्तिम पावे सार, दिस ना आए नेत्र अन्नया। सन्त सुहेला मिले मेल मीत मुरार, लोकमात चढ़े साचा चन्नया। खेले खेल अगम्म अपार, फिरे भन्नया। नाम खण्डा तेज कटार, पंच विकारा देवे डन्नया। हरिजन साचे लाए पार, आप आपणा बेड़ा बन्न्हया। जो जन ढहि पए द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क सुहन्नया। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी आदि निरँजणा, कलिजुग दर बेपरवाहीआ। भगत सुहेला दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। नेत्र पाया नाम अंजना, आपणी आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हरि द्वार कर परवान, साची संगत संग निभाईआ। हरि द्वार रिखी केश, साचा गढ़्ह विखानया। दाता दानी दर दरवेश, आप आपणा भेव छुपानया। आवे जावे जगत हमेश, आदि जुगादी इक्क भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रिखी केश होए प्रधानया। रिखी केश हरि प्रधान, साची थित्त वखानया। कमली वाले देवे दान, कमलापत श्री भगवानया। चरन कँवल इक्क ध्यान, एका ब्रह्म पछाणया। सति सरोवर रिहा छाण, सत सागर वंञ मुहानया। त्रिलोकी मारनहारा बाण, शब्दी चिल्ला इक्क उठानया। लक्ख चुरासी मेट मिटान, हरि सन्तन मेल मिलाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रिखी केश तेरा साचा घर, तेरा तेरा तेरां तोल तुलानया। तेरां तोला हरि निरँकार, कंडा आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द बोला अपर अपार, सोहँ ढोला एका गाईआ। विष्नूं रूप इक्क जैकार, भगवन जोत करे रुशनाईआ। शेर शेर ख़बरदार, सिँघ शेर वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले देवे तार, कर कर मेहर मेहरबान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचे वर, हरि सन्तन संग समाईआ। सन्तन हरि हरि वस्सया, एका एकँकार। राह साचा मात दस्सया, जीआं जन्तां इक्क प्यार। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, साचा चन्न करे उज्यार। घर मन्दिर बहि बहि आपे हस्सया, जोती निरगुण कर उज्यार। अट्ठे पहर फिरे नस्सया, सन्त सुहेले करे ख़बरदार। तीर निराला एका कस्सया, मारी
जाए वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रिखी केश आपे वेख, आप आपणी जाणे कार। रिखी केश जगत मुनारा, गंगा धार वहाईआ। अन्तिम वेले पार किनारा, हरि हरि अंग समाईआ। उठो सन्तो करो दिदारा, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, तिक्खी धार रिहा रखाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जो जन बणे दर हरि भिखारा, आत्म इच्छया पूर कराईआ। सच सुल्तान सच्ची सरकारा, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेला साचे दर, हरिसंगत वड वड्याईआ।
फूलणहार सति शृंगार, हरिजन तन सुहाईआ। सन्त सुहेला मीत मुरार, आप आपणा सीस झुकाईआ। सोहे सच सच सच्चा दरबार, हरिसंगत सोभा पाईआ। अन्तर वस्सया मीत मुरार, भुल्ल रहे ना राईआ। नारी कन्ता इक्क प्यार, एका सेज सुहाईआ। आत्म सेजा फूलण बरखा धार, हरिजन साचे आप लगाईआ। हरि का रूप हरि सन्त प्यार, हरि सन्तां विच समाईआ। आदि अन्त इक्क अवतार, एका गुर समझाईआ । चार वरन यांझा यार, वरन गोत ना कोई रखाईआ। काया भाण्डा कर त्यार, आप आपणी वस्त टिकाईआ। ठांडा सीत सच्चे दरबार, त्तत्व तत्त ना कोई रखाईआ। सुहागी कन्त बणाए साची नार, आपणा मंगल आपे अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन देवे साचा वर, फूलण हार कर त्यार, सन्तन उत्तों देवे वार, जगत जगदीशा वड्डी वड्याईआ। फूलण रुत्त हरि सन्त, साचे दर सुहाईआ । मेल मिलावा नारी कन्त, पुरख प्रखोतम होए सहाईआ। दिस ना आए जीव जन्त, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सन्तां आत्म इक्क सुगंध, हरि साचा रिहा महिकाईआ। नौ दुआरे चुक्कया पन्ध, दसवां दर खुल्हाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, आपणा राग अल्हाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जो जन फूलणहार भेट चढ़ाईआ। दीन दयाला हरि हरि हरि सदा बख्शिंद, बख्शणहार सहिज सुखदाईआ। जै जै जैकार कमली वाले, ब्रह्मण्डे जै जै जैकारया। जिउँ मात पित पूत करे प्रितपाले, वसदा रहे सच द्वारया। पुरख अबिनाशी होया इक्क रखवाले, एथे ओथे पावे सारया। लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्मी निकलण वाले अन्त दवाले, सम्मत वीह सद सोलां राह तका ल्या। सम्मत सतारां हाणीआं छड्डणे हाणी गंगा नीर फोल फुलाए, मात पित साक सैण ना कोई प्यारया। बिन हरि सन्त दुआरे ना कोई जाणे साची बाणी, ना कोई बूझ बुझा रिहा। अन्त काल सर्ब पछताणी, जम का डण्ड सीस लगा रिहा। साची भूमका सोहे धाम अस्थानी, हरिसंगत हरि साचा संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा पद निरबाणी, एका ब्रह्म बुझा रिहा।
१४ मग्घर २०१५ बिक्रमी सन्त पंडत निहचल सिँघ डेरा सन्त पुरा जगाधरी
हरि किरपा सन्त प्रसादि, आदि जुगादि वरताया। पुरख अबिनाशी देवणहारा दाद, ब्रह्म ब्रह्मादि वेख वखाया। सन्त सुहेले जुग जुग लाध, आप आपणा रंग रंगाया। मेल मिलावा मोहण माधव माध, आप आपणा रंग रंगाया। आत्मक धुन वजाए साचा नाद, आप आपणा राग अल्हाया। मेट मिटाए जगत विवाद, पंच विकारा मोह चुकाया। सति वस्त देवणहारा दाद, लोकमात वड वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त शब्द बोध अगाध, गुर प्रसादि गुर किरपा हरि सन्तन झोली पाया। सति प्रसादि सति सन्तोख, सति सति समाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, देवणहारा बेपरवाहीआ। जिस जन चुगाए साची चोग, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दूई द्वैती कटे रोग, हउमे हँगता रहिण ना पाईआ। मेल मिलावा धुर संजोग, घर साचे वज्जे वधाईआ। पार कराए तिन्नां लोक, चौदां हट्ट वेख वखाईआ। हरिजन हरिभगत आत्म अन्तर आपे रिहा वेख, निज आसण डेरा लाईआ। लिखणहारा साचे लेख, दाता दानी बेपरवाहीआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, मूंड मुंडाए ना कोई रखाईआ। जोती नूर दर दरवेश, अलक्ख निरँजण आप अख्वाईआ। पुरख अगम्मड़ा वसे देस, लोआं पुरीआं आप जगाईआ। दो जहानां नर नरेश, शाहो भूप सर्ब सुखदाईआ। सन्त सुहेले आपे वेख, आप आपणी बणत बणाईआ। नानक जोती दस दस्मेश, दहि दिशा फेरा पाईआ। सीस निवायण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि सति पुरख निरँजण अबिनाशी करता हरिभगतां लिखणहारा लेख, गुरमुखां झोली आप भराईआ। सति प्रसादि साचे घर, हरि हरि आप रखांयदा। जुग जुग देवे सन्तन वर, नाम भण्डारा इक्क वरतांयदा। नौ दुआरे खाली कर, दुरमति मैल मिटांयदा। जोत निरँजण जोती धर, अज्ञान अन्धेर चुकांयदा। अनहद वजाए ताल, धुन अनादी इक्क रखांयदा। आत्म सर सरोवर नुहाए साचे सर, दुरमति मैल कटांयदा। बज़र कपाटी तोड़ गढ़्ह, आप आपणा दर खुल्हांयदा। स्वच्छ सरूपी अग्गे खड़्ह, हरि सन्तां वेख वखांयदा। आत्म सेजा बैठा चढ़, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, अक्खर वक्खर शब्द सुणांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, त्तत्व तत्त ना कोई विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन देवणहारा साचा वर, आत्म ब्रह्म सति प्रसादि सति सति आप वरतांयदा। सति प्रसादि साख्यात, हरिजन हरि हरि आप अख्वाईआ। आप बणाए पार जात, कंचन रूप वेस वटाईआ। पावे सार लोकमात, जुगा जुगन्तर खेल खलाईआ। जिस जन बख्शे चरन नात, कँवल धवल वेख वखाईआ। उत्तम रक्खे हरिजन जात, वरन बरन ना कोए बणाईआ। मेल
मिलावा कमलापात, घर मेला साचे माहीआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, एका नूर करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर रिहा झाक, आप अपणा मुख छुपाईआ। जिस जन खोले्ह आपणा ताक, आप आपणी दया कमाईआ। सति प्रसादि किसे हथ्थ ना आए करोड़ लाख, करते कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां एका नाम प्रसादि, घर साचे आप वरताईआ। सच प्रसादि सच घर वरतंता, एका एक एकँकारया। निरगुण जोत श्री भगवन्ता, सरगुण मेला विच संसारया। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढा रिहा। आप आपणी बणाए बणता, आप आपणे रंग समा रिहा। आपणे दर आपे होए मंगता, आपणी भिच्छया आपे पा रिहा। हरिजन दर दुआरे आए भुक्खा नंगता, नाम भण्डारा गुर प्रसादी, गुर किरपा सतिगुर झोली पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन देवे साचा सच ख़ज़ीना इक्क वखा रिहा।
साचा घर हरि महल्ला, एका एक सुहा रिहा। बैठा रहे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोई वखा ल्या। आपणी जोती आपणे दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोए टिका ल्या। आपणे दर आपणे द्वार आपे खला, आप आपणा रूप वटा ल्या। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण थिर घर दुआरा एका मल्ला, नानक निरगुण सरूप वखा ल्या। जलां थलां जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर आप खल्ला, गगन पताल मण्डल मण्डप पृथ्मी आकाश डेरा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, थिर घर साचा इक्क सुहा ल्या। थिर घर साचा सच दरबार, हरि जोती जोत जगांयदा। अलक्ख अगोखर अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव कोए ना पांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा खेल खलांयदा। आदि जुगादी लै अवतार, लोकमात फेरा पांयदा। सतिजुग त्रेता लाए पार, द्वापर बेड़ा आप तरांयदा। कलिजुग कूड़ा वेख पसार, आप आपणा भेख वटांयदा। ईसा मूसा ख़बरदार, मेल मिलावा संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी ऐनलहक्क नाअरा आपे लांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, सर्ब जीआं दा सांझा यार, मुकामे हक्क इक्क दरसांयदा। नानक निरगुण जोती कर आकार, पंज तत्त डेरा लांयदा। अंगद करया अंगीकार, अमरू निथावां वेख वखांयदा। रामदास कर प्यार, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। पंचम गुर ख़बरदार, बोध अगाध शब्द जणांयदा। गुरु ग्रन्थ कर त्यार, चार वरनां एह समझांयदा। इकवंजा बवन्जा एका धार, बावन भेखाधारी भेख वटांयदा। सन्त भगत गुर सतिगुर सोहे इक्क द्वार, एका घर वखांयदा। छेवें जोत कर उज्यार, हरि गोबिन्द रूप वटांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण अगम्म अपार, हरि राए वेख वखांयदा। बाल
बाला खेल अपार, बाल अवस्था लेखे लांयदा। तेग बहादर साचा यार, घर साचे मेल मिलांयदा। ग़रीब निमाणयां दए अधार, आप आपणा वेख वखांयदा। जोधा सूरबीर बली बलकार, सुत दुलार इक्क उपजांयदा। गोबिन्द नाम विच संसार, सिँघ सिँघ विच समांयदा। चार वरनां मीत मुरार, पंच विकारा मोह चुकांयदा। पंच सुहाए दर दरबार, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। नाम खण्डा कर तेज कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। आप आपणा उत्तों वार, आप आपणा सीस झुकांयदा। एका गुर इक्क अवतार, एका रूप दरसांयदा। बीस बीसा खेल अपार, वार सैंहसा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला गोबिन्द करे सदा प्रितपाला, शांतक सति वरतांयदा। गोबिन्द गुर बली बलकार, एका जोत जगाईआ। शब्द शब्दी खेल अपार, शब्द शब्दी वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला खेले खेल खेलणहार, घट घट दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुर गोबिन्द साचा सूरा, नेत्र नैण उग्घाड़या। पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूरा, साचे घोड़े चढ़ा रिहा। आसा मनसा करे पूरा, वेख वखाणे साचे लाड़या। एका नाद वजाए तूरा, लोआं पुरीआं आप सुणा रिहा। कलिजुग अन्तिम मिटे कूड़ा, कूड़ी क्रिया मेट मिटा रिहा। जन भगतां गुरमुखां मस्तक लाए धूढ़ा, दर एका टिक्का ला ल्या। काया रंगन रंग चाढ़्हे गूढ़ा, दर द्वार आप चढ़ा ल्या। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जिस जन अमृत जाम पया ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, साचा घर आप सुहा ल्या। अबिनाशी करता एकँकार, अकल कला कल आपे धार, आवे जावे विच संसार, आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी वसे धाम आपणे आप न्यार। अमृत आत्म साचा रस, हरि हरि आप प्याईआ। आपे वेखे हस्स हस्स, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत गया वस, नूरो नूर समाईआ। पंज तत्त विकारा ना रिहा झस्स, मन मति बुध ना कोई जणाईआ। त्रैगुण ना मारे आपणा डस, पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेटे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, हरि हरि दर्शन पाया। आत्म अन्तर एका सुख, एका ब्रह्म दरसाया। आपणी गोदी आपे चुक्क, पुरख अबिनाशी आप उठाया। आपणे अन्दर आपे लुक, आप आपणा दरस दखाया। आपणे दुआरे आपे झुक, आप आपणा सीस झुकाया। दो जहानां पैंडा गया मुक्क, जिस जन हरि हरि दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका साचा फल खवाया। अमृत आत्म साचा फल, गुरमुखां आप खवांयदा। आपे रक्खे निहचल धाम अटल, दूसर दिस किसे ना आंयदा। दूई द्वैती मेटे सल, जगत तृष्ना मेट मिटांयदा । एका जोती जाए बल, अज्ञान अन्धेर ना कोई वखांयदा। सच सिँघासण ल्या मल्ल, पुरख
अबिनाशी गले लगांयदा। विछड़ ना जाए घड़ी पल्ल, दिवस रैण ना कोई जणांयदा। आदि शक्ती रिहा पल्ल, पुरख अकाला सेव कमांयदा। अन्दरे अन्दर गया रल, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, जगत तृष्ना भुक्ख दु:ख मिटांयदा। राम नाम साची चोट, तन नगारे सन्त लगाईआ। कढ्ढणहारा झूठा खोट, दुरमति मैल धवाईआ। कलिजुग जीव आलणिउँ डिग्गे बोट, ना अन्त कोई उठाईआ। तीर्थ तट्टां बैठे कोटी कोट, आत्म साध ना बणत बणाईआ। जगत तृष्ना ना भरी पोट, चारों कुन्ट मनमति हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, एका रंग रंगाईआ। काया नाम साचा रंग, हरिजन आप चढ़न्नया। मानस जन्म ना होए भंग, लोकमात बेड़ा बन्न्हया। अमृत धार वहाए गंग, हरि हरि आप आपणा आपे मन्नया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, होए सहाई दो जहानया। सन्त जना सद वस्सया संग, दिवस रैण फिरे भन्नया। दाता दानी सूरा सरबंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, एका राग धुनी अनाद, आप सुणाए साचे कन्नया।