पुस्तकालयभाग ७

१४ मग्घर २०१५ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे घर पिण्ड ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल

ब्रह्मण्ड खण्ड हरि वरतार, एका एक समाया। जेरज अंड पावे सार, लक्ख चुरासी डेरा लाया। वंडे वंड धुर करतार, एका दृष्ट शब्द रखाया। भेख पखण्डा दए निवार, जुग जुग वेस वटाया। मन्दिर साचे बंक द्वार, हरि सज्जण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। ठांडा दर धुर दरबार, एका पुरख अकालया। गुरमुखां मेला मीत मुरार, सोहे दर सच्ची धर्मसालया। निरगुण जोती कर उज्यार, दिवस रैण करे प्रितपालया। देवे नाम अतुट भण्डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बिरध समालया। गुरमुख साजण हरि हरि रंग, आत्म ब्रह्म जणाईआ। दर दुआरा एका मंग, एका भिच्छया झोली पाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग, उतर कदे ना जाईआ। चरन धूढ़ नुहाए साची गंग, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। ताल तलवाड़ा वजाए मृदंग, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। आपणा दर आपे लँघ, आपे मुख वखाईआ। आत्म सेजा सति पलँघ, हरि बैठा आसण लाईआ। अमृत धारा वहे गंग, एका धार चलाईआ। ग़रीब निमाणयां कट्टणहारा भुक्ख नंग, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। आप लगाए आपणे अंग, जिउँ अंगद अंग नानक समाईआ। सदा सुहेला वसे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। अस्व घोड़े कसे तंग, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सज्जण मेला साचा दर, गुरमुख साचा वेख वखाईआ। हरि सज्जण हरि पाया,

पारब्रह्म करतार। एका दूजा भेव चुकाया, विछड़या संसार। दर दरवेशा वेख वखाया, शाह सुल्ताना ल्ए आधार। गुरमुख साचे आप जगाया, आप आपणी किरपा धार। अन्तर आत्म वेख वखाया, डूँघी भवरी हो उज्यार। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। नाम वथ्थ झोली पाया, अतुट भरे भण्डार। साचा रथ आप चढ़ाया, आप चलाए विच संसार। महिमा अकथना अकथ रखाया, कथनी कथ कथ गई हार। समरथ पुरख हथ्थ वड्आया, ग़रीब निमाणे जाए तार। जो जन रहे सरनाया, लक्ख चुरासी उतरे पार। शाहो शाबाश मेल मिलाया, जोत प्रकाश दीप उज्यार। रसन स्वासी लेखे लाया, जो जन हरि हरि रहे उचार। मदिरा मासी दए सजाया, शब्द खण्डां तेज कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लाए पार। सार समाले दिवस रात, हरिजन वड्डी वड्याईआ। आपणे मन्दिर आपे खोल्हे ताक, वड दाता बेपरवाहीआ । उच्च महल्ले रिहा झाक, दिस किसे ना आईआ। आपे जाणे भविख्त वाक्, लिख्या लेखा ना कोई मिटाईआ। भगत सुहेला सज्जण साक, आप आपणा बंधन पाईआ। दो जहानां पाकी पाक, पतित पुनीत आप कराईआ। लेखे लाए तन माटी ख़ाक, जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर मंगल इक्क सुणाईआ। घर मंगलाचार साचे दर, आत्म वज्जे वधाईआ। मेल मिलावा हरी हरि, एका बंक सुहाईआ। आपणी किरपा आपे कर, आपे दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। गुरमुख साचे आप उठाल, आपणा रंग रंगांयदा। इक्क चलाए धर्म सच्ची धर्मसाल, काया गढ़्ह सुहांयदा। जोत निरँजण कर रुशनाई, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना आप वरतांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाल, हउमे रोग कटांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाल, हर घट बैठा वेख वखांयदा। आप आपणे आपे भाल, जुग जुग मेल मिलांयदा। आदि जुगादि अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखांयदा। शब्द वजाए अनादी ताल, धुर दरबारा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा वेख वखांयदा। वेखणहारा नित नवित्त, एका एकँकारया। जिस जन हरि हरि रक्खया चित्त, देवे दरस अगम्म अपारया। खेले खेल नित नवित्त, आदिन अन्ता गुर अवतारया। आपे जाणे आपणी थित, दूसर भेव ना कोई रखा रिहा। सृष्ट सबाई मात पित, पिता पूत डेरा ला रिहा। लक्ख चुरासी आपे जित, गुरमुख संग निभा रिहा। करे कराए साचा हित्त, घर सज्जण डेरा ला ल्या। धाम वखाए इक्क अनडिठ, दरगहि साची आप टिका रिहा। मनमुखां सुत्ता दे कर पिट्ठ, दिस किसे ना आ रिहा। गुरमुखां रक्खे साया हेठ, आप आपणा बिरध समा रिहा। कलिजुग अग्नी तपे जेठ, हाढ़ तत्ती वा आप लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, एका पल्ला नाम फड़ा रिहा। पल्ला नाम गुरसिख फड़, एका लाल पछाणया। साचे मन्दिर गया चढ़, छुटा आवण जाणया। किला कोट मिल्या साचा गढ़्ह, वेस वटाए श्री भगवानया। पुरख अबिनाशी अग्गे खड़्ह, मेल मिलाए दो जहानया। एका अक्खर रिहा पढ़, सो पुरख निरँजण वड विद्वानया। हँ हँगता जाए सड़, जिस पाया पद निरबाणया। आपणा घाड़ण आपे घड़्ह, आपे वेखे शाह सुल्तानया। आपे लावणहारा जड़, फुल फुलवाड़ी आप खिलानया। गुरमुख सज्जण साचे आप आपणे दर बहानया। वेख वखाणे नाड़ी नड़, पंज तत्त करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द धुर फ़रमाणया। धुर फ़रमाणा शब्दी धार, हरि हरि आप उपाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क प्यार, एका दर बुझाईआ। सति सुत सुत दुलार, पूत सपूता मेल मिलाईआ। अबिनाशी अचुत्त खेल अपार, खेलणहार दिस ना आईआ। रुत्त बसन्त जगत बहार, फूलण बरख़ा आपे लाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, सगला संग निभाईआ। बाल अञ्याणे आप उभार, आपणी बूझ बुझाईआ। नेत्र लोचण इक्क द्वार, एका दरस दिखाईआ । आप आपणा आपे वार, आपे भेट चढ़ाईआ। आपे वस्सया सच दरबार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। थिर बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सेज विछाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, रूप अनूप समाईआ। साची चोटी चढ़ सरकार, आदि अन्त आप अख्वाईआ। लोकमाती कर उज्यार, जुग जुग आपणी जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। गुरमुख मेला चरन द्वार, मनमुखां दए सजाईआ। सम्मती सम्मत मारे मार, आदि जुगादी वड वड्याईआ। अगम्म अगम्मी जोत निरँकार, निरवैर रूप आप हो जाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर मन्दिर इक्क सुहाईआ। दर मन्दिर हरि निरँकार, एका एक पछाणया। निरगुण सरगुण दए आधार, एका भूप वखानया। चारों कुन्ट हो त्यार, सति सरूप फेरा पानया। जूठ झूठ मारे मार, शब्द खण्डा तेज आपणे हथ्थ उठानया। माया ममता मोह तोड़ हँकार, हरिजन देवे आत्म ब्रह्म ज्ञानया। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर झिरना कँवल झिरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, घर मन्दिर इक्क पछाणया। घर मन्दिर हरि साचा डेरा, सगला संग निभाईआ। आपे वस्सया नेरन नेरा, नेड़ दूर ना कोई दिसाईआ। इक्क कराए सञ्झ सवेरा, अन्ध अन्धेरा रहिण ना पाईआ। बन्न्हणहारा जुग जुग बेड़ा, पारब्रह्म आप हो जाईआ। वसे काया नगर खेड़ा, हरि मिल्या बेपरवाहीआ। पंच विकार देवे गेड़ा, उलटी लट्ठ गिड़ाईआ। अन्तिम करे हक्क निबेड़ा, मानस जन्म लेखे लाईआ। धर्म

राए खुल्हा वेहड़ा, एका दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरबंस अंस सहँस रूप आप दरसाईआ।

१५ मग्घर २०१५ बिक्रमी हरिसंगत समेत शब्द लिखाए कोरौकुक्षेत्र

आदि निरँजण पुरख करतार, अकाल मूर्त अख्वाया। अजूनी रहित अगम्म अपार, पारब्रह्म रघुराया। आदि अन्त हो उज्यार, आप आपणा खेल खिलाया। श्री भगवन्त सर्ब घट धार, रूप अनूप आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखाया। पुरख अबिनाशी हरि भगवाना, एका रूप समाईआ। आदि जुगादी खेल महाना, कलिजुग वेस वटाईआ। आदि निरँजण वड बलवाना, जोधा सूरबीर आप अख्वाईआ। शाहो भूप सच सुल्ताना, दो जहानां नाउँ धराईआ। शब्दी शब्द बन्न्हे गाना, हरि हरि साचा सगन मनाईआ। खेले खेल गुण निधाना, गुणवन्त भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख निरँजण वड वड्याईआ । आदि पुरख हरि करतार, एका एक अख्वांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, आपे वेख वखांयदा। आपे खेले खेल खेलणहार, समरथ पुरख नाउँ रखांयदा। जुगा जुगन्तर साची कार, आपणी आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक हो जांयदा। इक्क इकल्ला हरि भगवन्त, एका रूप समाया। भेव अभेद जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाया। अछल अछल नारी कन्ता, निरगुण नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक एक हो जाया। इक्क इकल्ला हरि भगवन्त, एका रूप समाया। भेद अभेदा जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाया। अछल अछल्ल नारी कन्त, निरगुण नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस हरि निरँजण, नूरी नूर कराया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, आप आपणा नाउँ धराया। आपे वेखे आपणा सज्जण, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा करे मजन, आप आपणा ताल सुहाया। ताल सुहावा निरगुण जोत, एका एक सुहाईआ। आपणी मैल आपे धोत, निर्मल निर्मल आप हो जाईआ। आदि जुगादि खेले खेल जुगा जुगन्तर कोटी कोट, कोटन कोटी बणत बणाईआ। इक्क लगाए शब्द चोट, एका एक रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। द्वापर अन्तर धरत पुकार, एका दर सुहन्नया। काहना कृष्ना कर विचार, नेत्र नीर उछनिआ। अर्जन मीता हो त्यार, वेख वखाए दर महानया। नाम गीता ख़बरदार,

एका बेड़ा बन्न्हया। ठांडा सीता हरि निरँकार, जननी जन ना किसे जणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखणहारा दर दर भगत भेख अपार, द्वापर तेरा अन्त किनारा हरि साचा खेल खिलन्नया। रथ रथवाही खेल अपार, एका रथ चलांयदा। पंचम मीता हो उज्यार, ख़ाली हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई बन्न्हे धार, कूड़ी क्रिया मेट मिटांयदा। एका सुत सुत दुलार, धर्म धर्मी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जगत युधिष्टर नाम अपारा, हरि हरि मेल मिलाया। किरपा करे दीन दयाला, एका दूजा भउ चुकाया। तोड़णहारा जगत जंजाला, निरगुण जोत इक्क वखाया। संग रखाए काल महांकाला, आप आपणा रूप वटाया। लक्ख चुरासी खेल निराला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। युधिष्टर युध जगत अपार, धर्मी धर्म कमाया। साँवल सुन्दर खेल न्यार, मुकंद मनोहर वेख वखाया। दोहां विचोला इक्क अधार, नाम नामे रंग रंगाया। खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा भेव चुकाया। अन्तिम वेला पार किनार, चारों कुन्ट होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। द्वापर तेरा अन्त किनारा, हरि हरि खेल खलांयदा। कृष्न नेत्र इक्क उग्घाड़ा, हरि हरि वेख वखांयदा। जगत जीव कढ्ढण हाढ़ा, एका मुख शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता नाउँ रखांयदा। शब्द विचोला साचा ढोला, हरि हरि आप उपाया। पंज तत्त बदलया चोला, साचा खेल खिलाया। लक्ख चुरासी एका होला, एका रंग रंगाया। धुरदरगाही साचा तोला, तोलणहारा दिस ना आया। भगतन अन्दर भगती मौला, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। अमृत नाभी भरया कँवला, झिरना आप झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख लखाया। लेखा लिखणहार करतारा, एका एकँकारया। अन्त द्वापर कृष्न मुरारा, वेखे विगसे करे विचारया। कलिजुग प्रगटे विच संसारा, साची धारा आप चला रिहा। चारों कुन्ट हाहाकारा, काम क्रोध होए मस्तानया। गुर पीर साध सन्त ना पावण सारा, नौ खण्ड होए वैरानया। अन्तिम प्रगटे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जोत नूर उपानया। नाम खण्डा तेज कटारा, शब्दी शब्द उठानया। रथ रथवाही सर्ब संसार, घट अन्दर डेरा लानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आप आपणा घर पछानया। आपणा घर आप पछाण, आपे वेख वखाईआ। चरन बिठाए कृष्ना काहन, कँवल नैण रहे शरमाईआ। देवण आया भूमी दान, भूम भूमका इक्क सहाईआ। सर्ब जीआं दा जाणी जाण, जानणहार वड वड्याईआ। नौ खण्ड इक्क निशान, एका शब्द उठाईआ। जीव जन्त ना सकण पछाण, माया पर्दा एका पाईआ। किसे हथ्थ ना आए

राज राजान, शाह सुल्ताना दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखणहारा घर, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपणा खेल आपे खेल, हरि हरि खेल खिलाया। दो जहानां सज्जण सुहेल, जोती जामा भेख वटाया। ना कोई गुरू ना कोई चेल, पंज तत्त ना कोई रखाया। आप आपणा करया मेल, आप आपणी बणत बणाया। हरिसंगत हरि साचा मेल, धाम सुहंझणा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग अन्तिम लहिणा साढे तिन्न हथ्थ, हरि साची वंड वंडाईआ। निरगुण जोत आप समरथ, आदि अन्त अख्वाईआ। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, वेद पुराणी अञ्जील कुरानी खाणी बाणी आपे गाईआ। घर मन्दिर ना जाए ढठ्ठ, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, ना कोई घाट वखाईआ। ना कोई किनारा चौदां हट्ट, त्रैभवन ना कोई वड्याईआ। एका जोती नूर लट लट, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची भूमका वेख वखाईआ। भूमका सच अस्थान, हरि हरि वेख वखाया। शब्द सुत वड बलवान, साचा संग रखाया। सो पुरख निरँजण तीर कमान, नाम चिल्ला इक्क उठाया। लोआं पुरीआं लेखा दो जहान, ब्रह्मा विष्न शिव दए हिलाया। सृष्ट सबाई होए हैरान, एका एक रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा वेख वखाया। घर साचा उच्च अटला, हरि हरि वेख वखांयदा। करे कराए इक्क इकल्ला, लशकर शाही ना कोई जणांयदा। पावे सार जलां थलां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, थिर घर सच सुहांयदा। दीपक जोती एका बला, आकाश प्रकाश समांयदा। शब्द सुत करन आया हल्ला, आप आपणा आप उठांयदा। जीव जन्त भुलाए कर कर वल छला, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्द सुत जोधा सूर, एका एक ल्ए अंगड़ाईआ। सर्बकला हरि भरपूर, देवे वस्त बेपरवाहीआ। दहि दिशा करे चूरो चूर, भेख पखण्ड रहिण ना पाईआ। मेट मिटाए जूठ झूठ कूड़ो कूड़, माया मोह चुकाईआ। जन भगतां काया नूर रंग चाढ़्हे गूढ़, हरि हरि वड वड्याईआ। साचे धाम बख्शे चरन धूढ़, धूढ़ी मस्तक इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। साचा धाम हरि थनेसर, थिर घर आप सुहाया। नाम नामा लाए केसर, दिस किसे ना आया। जगत पित सर्ब जगदीश्र, जुग जुग वेस वटाया। चरन छुहाए दाता ईसर, ईश जीव भेव ना राया। दिस ना आए मुनी मुनीसर, कोटन कोट मुन रखाया। भेव ना पायण तपी तपीश्र, तप तप तन अग्न जलाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा इक्क सुहाया। साचा धाम वड वड्याई, नामे नाम उपाया। जगत थनेसर धरत कुड़माई, हरि थनेसर नज़र ना आईआ। चारों कुन्ट वज्जे वधाई, प्रभ साचे भेव खुल्हाया। गण गधंरब रहे गाई, नेत्र नैणां दिस ना आया। करोड़ तेतीस रहे शरमाई, हरिजन साचा संग निभाया। शिव शंकर बैठा करे सलाही, आप आपणा मुख खुल्हाया। ब्रह्मा नेत्र रिहा उठाई, चारों कुन्ट वेख वखाया। विष्नूं वंसी ल्ए अंगड़ाई, लछमी नाल रलाया। पारब्रह्म प्रभ खेल उपाई, लोकमात वेखण आया। लक्ख चुरासी होए जुदाई, आप आपणा दर सुहाया। शब्द जोधा इक्क उठाई, नवां खण्डां आप लड़ाया। नाम खण्डा वेखे बाहीं, आप आपणा बल धराया। रसना चिल्ला तीर उठाए चाँईं चाँईं, दो जहान ना किसे उलटाया। मारे मार थाउँ थाँईं, लुकया कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। थिर दरबार, हरि निरंकारया। ऊँच अगम्म अपार, अटल महल्ल मुनारया। एका जोती इक्क उज्यार, एका वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मन्दिर इक्क सुहा रिहा। थथ्था ; थिर दरबारा, हरि खुल्हांयदा। एका एक ग़रीब निवाज़ा, एका रूप समांयदा। एका अस्व एका ताजा, एका शब्द दौड़ांयदा। एका भूप एका राजा, शाह सुल्ताना इक्क अख्वांयदा। जुग जुग लोकमात रचे काजा, आप आपणी बणत बणांयदा। धुरदरगाही आया भाजा, थिर घर वासी भेव खुल्हांयदा। शब्द अगम्मी मारे वाजा, अनहद ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क वखांयदा। थिर घर रूप हरि अपारा, एका एक दरसाया। अलक्ख निरँजण खेल न्यारा, आप आपणा रिहा कराया। आपे पाए आपणी सारा, दूसर संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखाया। थथ्था ; थिर नरायण, एका एकँकारया। आप आपणा आपे वेखे आपणे नैण, नेत्र नैण इक्क खुल्हाया। ना कोई साक ना कोई सैण, भाई भैण ना संग रखा ल्या। कलिजुग चुकाए लैण देण, हरि सज्जण फेरा पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल, दयानिध वेस वटा ल्या। नना ; निरगुण धार, जोत जगाईआ। आदि जुगादी साची कार, हरि साचा रिहा कमाईआ। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, शस्त्र बस्त्र ना कोई उठाईआ। रथ रथवाही ना कोई विचार, महांसार्थी दिस ना आईआ। बेपरवाही बेऐब परवरदिगार, आप आपणी कल वरताईआ। शब्द शब्दी मारे मार, मारनहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । नन्ना ; निराकार, साकार समाया। निरगुण सरगुण कर प्यार, एका दूजा भेव चुकाया। रंग महल्ल अटल मिनार, शब्द सिँघासण आप विछाया। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाना रूप आप दरसाया। नन्ना : निरगुण खेल हरि भगवानया, एका एक जोत जगाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाणया, आदि शक्त सेव कमाईआ। आपे मेटे जगत निशानया, उत्पत आपे आप कराईआ। आपे बन्न्हणहारा गानया, आत्म आप करे कुड़माईआ। आपे बाल बिरध जवानया। मात गर्भ आप हो जाईआ। आपे माण मोह अभिमानया, ज्ञान ध्यान आप रखाईआ। आपणा आप रूप पछाणया, कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी किरपा आप कराईआ। नन्ना : निहचल धाम अवल्ला, हरि हरि आप समाया। आपे मेटे आपणा सला, दूसर संग ना कोई वखाया। बैठा रहे इक्क इकल्ला, अकल कला हो जाया। आदि जुगादी कर कर हल्ला, लोकमात वेख वखाया। आपे फड़े आपणा पल्ला, लड़ आपणा आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मूल चुकाया। नन्ना : निरगुण रूप अपारा, जोती नूर समाया। खेले खेल खेलणहारा, भेव अभेदा भेव छुपाया। वेद कतेब ना पायण सारा, जुग करता नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाया। ससा : सतिगुर धार, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। आप आपणा कर पसार, आप आपणा रूप दरसाईआ । एका बाती कर उज्यार, कमलापाती मेल मिलाईआ। बूंद स्वांती ठंडी ठार, आपणी आप प्याईआ। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर वेखे बेपरवाहीआ। ससा : सतिगुर रूप हरि सुल्तानया। वेख वखाए जूठ झूठ, चारों कुन्ट होए प्रधानया। नाम वस्त रक्खे एका मुट्ठ, गुरमुखां विच जहानया। एका एक रिहा तुठ, आदि अन्त खेल महानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बिरध पछाणया। सतिगुर दाता दानया, देवणहार मेहरबान। आदि जुगादी इक्क निशानया, शब्दी शब्द इक्क जैकार। गुरमुख विरले मात पछाणया, लक्ख चुरासी डुब्बा विच मँझधार। जिस जन आत्म अन्तर मारे कानया, दूई द्वैती उतरे पार। करे प्रकाश कोटन भानया, अन्ध अन्धेर निवार। सर्ब घटा जाणी जाणया, घर बैठ मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, खेले खेल अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। सतिगुर पूरा साख्यात, जोती जोत जगाईआ। मेटणहारा अन्धेरी रात, एका बूझ बुझाईआ। देवणहारा साची दात, दाता धुरदरगाहीआ। पार कराए कायनात, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। इक्क वखाए साचा हाट, थिर मन्दिर नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेल मिलाईआ। रारा : राज जोग सुल्तान, सच सिक्दार आप हो जाया। आदि जुगादी मेहरबान, नाम निधाना झोली पाया। एका राग सुणाए कान, धुनी नाद इक्क वजाया। आप आपणा घर पछाण,

आप आपणा वेख वखाया। साचा मन्दिर सच मकान, साची सेजा आसण लाया। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रारा : रेख अपार, हरि हरि लेख लिखानया। जुग जुग पावे सार, लोकमात आवे भन्नया। आत्म हो उज्यार, भाग लगाए साची छप्पर छन्नया। एका शब्द शब्द जैकार, साढे तिन्न हथ्थ बेड़ा बन्न्हया। राज राजान करे ख़बरदार, पकड़ उठाए आत्म अन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, आपणी खेल खलानया। खेले खेलणहार हरि भगवान, एका रूप समाया। थनेसर तेरा सच निशान, चारे अक्खर जोड़ जुड़ाया। चौथे जुग हो मेहरबान, रारा रेख दए मिटाया। सतिगुर सूरबीर बलवान, सृष्ट सबाई दए मिटाया। निरगुण जोत जगे महान, नर निरँकारा वेस वटाया। थिर घर बैठ सच्चे सुल्तान, आप आपणा मता पकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे जुग देवे वर, वर दाता आप हो जाया। थथ्था : थिर दर आपे खोल्ह, आपणी दया कमाईआ। नन्ना : निरगुण जोती शब्द बोल, चार कुन्ट करे रुशनाईआ। सस्सा : सतिगुर वजाए ढोल, नाम दमामा इक्क रखाईआ। रारा : राम ना किसे कोल, भुल्ली भरमे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे अक्खर एका घर, एका दर सुहाईआ। थथ्था : थिर दरवेश, एका एकँकारया। नन्ना : नर नरेश, पारब्रह्म सिरजणहारया। सस्सा : सतिगुर जोती हो प्रवेश, गुर सतिगुर रूप वटा रिहा। रारा रूप रिखी केश, जगत गवर्धन हथ्थ उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच थनेसर इक्क वखा रिहा। थनेसर ठांडा घर, हरि हरि आप सुहांयदा। गुरमुख विरला जाए वड़, जिस जन आप चढ़ांयदा। आदि जुगादी रिहा लड़, हथ्थ किसे ना आंयदा। आपणे भाण्डे आपे ल्ए घड़्ह, आपे भन्न वखांयदा। जिस जन तोड़े हँकारी गढ़्ह, आपणी बूझ बुझांयदा। कलिजुग अन्त फड़ाए लड़, साचा धाम सुहांयदा। साचा थान हरि सुहाया, हरिजन वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम दया कमाया, निरगुण जोती नूर रुशनाईआ। युध इष्ट इक्क वखाया, एका रूप दरसाईआ। सर्ब सृष्ट ल्ए उठाया, आपणी कल वरताईआ। शब्द खण्डा इक्क चमकाया, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँगता गढ़्ह दए तुड़ाया, मेटे झूठी शाहीआ। हरि सज्जण साचे ल्ए तराया, जिउँ अंगद नानक अंक समाईआ। धुरदरगाही मंगता लोकमात आया, हरिसंगत वेख साची शाहीआ। आपणा पल्लू अग्गे डाहया, प्रेम झोली इक्क भराईआ। हरिसंगत तेरी वड वड्आया, तेरी ख़ाक ब्रह्मा विष्न शिव हथ्थ ना आईआ। पुरख अबिनाशी आदि निरँजण जोत निरँजण दए सुहाया, युधिष्टर नाम धराईआ। सच युधिष्टर नाम उपाया, हरिसंगत विच समाईआ। काया कष्ट ना कोई उठाया, जगत धूणी ना कोई ताईआ। त्रैगुण माया मट्ठ बुझाया,

प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। उलटी लट्ठ आप गिढ़ाया, चारों कुन्ट रिहा मुख भवाईआ। पूर्ब पच्छिम उत्तर दक्खण फेरा पाया, छिन्न भंगर दिस ना आईआ। खड़ग खण्डा ना कोई उठाया, ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां दए हिलाया, उत्भुज सेत्ज विच समाया, ख़ाली हथ्थ रखाईआ। कलिजुग कन्ढ्ढा नेड़े आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सगन आप मनाईआ। साचा तिलक हरिसंगत धूढ़, हरि मस्तक हरि छुहाईआ। थिर घर दुआरे रंगन गूढ़, पारब्रह्म आप चढ़ाईआ। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा सगन मनाईआ। सगन मनाया सच दरबार, थनेसर वड वड्याईआ। अकल कला कल आपे धार, आपणी कल वरताईआ। लशकर घोड़ा ना कोई सवार, तीर तलवार ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। तिलक ललाट साचे घाट, हरि हरि आप चढ़ाया। गुरमुख विकया साचे हाट, सचखण्ड दुआरा इक्क विखाया। लोकमात खेल बाज़ीगर नाट, नट नटूआ स्वांग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच युध इष्ट मस्तक धूढ़ लगाया। युध इष्ट गुरदेव, एका पुरख अकालया । आपणी घाले आपे सेव, आपणी करे आप प्रितपालया। गुरमुखां देवे आत्म साचा मेव, एका फल खवाल्या। जो जन रसना रहे सेव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लगाए फल काया डालया। जोत निरँजण सगन मना, आदि निरँजण वेख वखाईआ। आदि निरँजण फेरी पा, जोत निरँजण ल्ए जगाईआ। जोत निरँजण कर रुशना, आपणा अन्ध मिटाईआ। आदि निरँजण दरस दिखा, एका रूप समाईआ। दोहां मेला एका थाँ, एका घर दिसाईआ। शब्द ढोला आपे गा, सोहँ रिहा गाईआ। काया चोला दित्ता तजा, पंज तत्त ना कोई लड़ाईआ। आप आपणा घोल घुमा, हरिसंगत भेट चढ़ाईआ। अन्तिम तोला बणया बेपरवाह, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। कला समरथ कोई जाणे ना, अकल कल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच थनेसर दए वड्याईआ। थथ्था नंना भूमका थान, हरि साचे आप सुहाया। जोती जगे इक्क महान, आप आपणा नूर रुशनाया। सेवक सेवा गोपी काहन, नर नरायण संग रखाया। देवणहारा दानी दान, धरत मात वेख वखाया। साचा भूषन इक्क रंगान, एका रंग चढ़ाया। सृष्ट सबाई तुट्टे माण, तोड़णहारा बेपरवाहया। मेट मिटाए जीव शैतान, शंकर बरन रहिण ना पाया। एका अक्खर सारे गाण, एका इष्ट मनाया। युध इष्ट श्री भगवान, सृष्ट सबाई नज़री आया। तिलक ललाटी खेल महान, हरिसंगत हरिसंगत धूढ़ी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम चुकणा लहिणा, थिर दरबार वड्डी वड्याईआ। निरगुण वेखे आपणे नैणां,

जगत नेत्र बन्द कराईआ। सस्सा : सतिगुर एका रहिणा, ना दूसर कोई सीस झुकाईआ। रारा : राज जोग इक्क धाम बहिणा, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच थनेसर खेल खिलाईआ। थनेसर तेरा साचा रूप, गुरमुख वेख वखानया। दिस ना आए चारे कूट, धरनी धवल ना कोई पछाणया। अमृत आत्म प्याए साचा घुट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, सम्मत सम्मती हरि प्रधानया। सम्मत पन्दरां पन्दरां धार, जगत पन्ध मुकाया। गोबिन्द मेला विच संसार, गुर नानक वेख वखाया। वेद व्यासा ढहि प्या द्वार, मस्तक टिक्का धूढ़ लगाया। वेद कतेब रहे पुकार, खाणी बाणी दए सलाहया। हरि का रूप अगम्म अपार, नेत्र नैण दिस ना आया। मरे ना जम्मे विच संसार, आवण जावण खेल खलाया। जुग जुग खेले खेल अपार, आप आपणा वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, जोती नूर करे रुशनाया। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठाया। पुरीआं लोआं मारे मार, नौ सत रहिण ना पाया। लक्ख चुरासी हाहाकार, जीव जन्त ना कोई सहाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, जिस जन आपणी दया कमाया। पतित पापी देवे तार, जो जन सरनाई आया। अन्धेरी राती मिटे अन्ध अँध्यार, दीपक जोती इक्क जगाया। कमलापाती मीत मुरार, अन्तिम साचा राह तकाया। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा चुकाए बाकी विच संसार, आप आपणा रूप वटाया। जगत थनेसर मारे झाकी, निरगुण निरगुण निराकार हरिसंगत मेल मिलाया। आपणी करे आप चलाकी, ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, शब्द राकी इक्क दौड़ाया। प्रेम प्याला प्याए बण बण साकी, नाम कटोरा इक्क भराया। आपणी खोल्हे आपे ताकी, वेखणहारा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत थनेसर तेरी माटी ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक दए मिलाया। सृष्ट सबाई ख़ाकी ख़ाक, हरि मस्तक तिलक लिलाटया। ना कोई दिसे पाकी पाक, चार वरनां आया घाटया। वेले अन्त ना सके कोई राख, ना कोई सहाई तीर्थ ताटया। लाड़ी मौत रही झाक, लाड़ी मौत दस्से नेड़े वाटया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा एका वर, आप उपाए आप सुणाए आपे होए खेवट खेटया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई मात ना कोई पित ना कोई भैण ना कोई साक, ना कोई सज्जण सैण हरिसंगत प्रेम दोशाले ल्ए आप लपेटया।