१६ मग्घर २०१५ बिक्रमी ओम प्रकाश ब्रह्मण घर संगत समेत नाभा शहर
पारब्रह्म पुरख अबिनाश, एका रूप समाया। आदि जुगादी पावे रास, आप आपणा खेल खिलाया। आप आपणे घर रक्खे वास, दर दुआरा इक्क सुहाया। आप आपणी पूरी करे आस, आप आपणा मेल मिलाया। आप आपणा देवे हरि धरवास, आप आपणा संग निभाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताया। अकल कला कलधारी, हरि भगवान एका एकँकारया। एका जोती नूर महान, नूरो नूर उज्यारया। आपणी करे आप पछाण, आप आपणा वेख वखा रिहा। आपणा मंगे आपे दान, आपणी झोली अग्गे डाह रिहा। आप आपणा होए जाणी जाण, आप आपणा मूल पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखानया । वेखणहारा हरि भगवाना, एका रूप समाईआ। आप आपणा खेल खिलाणा, खेलणहार आप हो जाईआ। एका आपणा वेस वटाणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपणा जाणे भाणा, आपणे भाणे आप समाईआ। आप आपणी पाए आना, आप आपणा हुक्म चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ आदि निरँजण हरि भगवन्ता, एका रूप समाया। आपे होए आदिन अन्ता, दूसर संग ना कोए रखाया। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढाया। आपे चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म रूप दरसाया। पारब्रह्म निरगुण धार, एका एक उपाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। मरे ना जम्मे कोई विहार, मात गर्भ ना कोए टिकाईआ। छप्पर छन्न ना कोई उसार, महल्ल अटल ना कोई उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आप आपणा नाउँ धराईआ। आदि पुरख अबिनाशी हरि करतारा, एका रूप समांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, करनी करता आप कमांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणा वेख पसारा, आप आपणी धार बंधांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्त वेख वखांयदा। आदि शक्त आदि भवानी, हरि हरि रूप अख्वाया। एका जोती नूर नुरानी, नूरो नूर समाया । आप आपणा जाण जाणी, जानणहार आप हो जाया। आप आपणा बणया बानी, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणा होया हाणी, आप आपणा अंग लगाया। आप आपणी चढ़या जवानी, जोबन आपणा आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी जुगती आपणे हथ्थ रखाया। जोग जुगत हरि करतार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपणा ल्ए अवतार, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। बेपरवाह बेऐब
परवरदिगार, आप आपणा नाउँ धराईआ। आप आपणा मीत मुरार, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। आप आपणा वेख घर बार, आप आपणा दर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क जणाईआ। साचा घर हरि निरँकार, एका एक उपाया। उच्च महल्ल अटल मिनार, चार दिवार ना कोए रखाया। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क सुहाया। सच द्वार सच दरवाजा, हरि हरि आप उपांयदा। आपे वसे ग़रीब निवाज़ा, ना कोई दूसर संग रखांयदा। आप आपणी रक्खे लाजा, आप आपणा पर्दा आपे पांयदा। आप आपणा बणया राजा, शाहो भूप आप हो जांयदा। आप आपणा रचया काजा, आपे सगन मनांयदा। आप आपणी मारे वाजा, सुणनहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। सच द्वार हरि निरँकार, थिर घर आप उपाया। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जोती नूर कर उज्यार, निरगुण रिहा सुहाया। निराकार ना कोई पावे सार, निर्धन आप हो जाया। बणया सज्जण मीत मुरार, आप आपणा नाउँ धराया। निरँकार खेल अपार, अगम्म अगम्मड़ा धाम वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख वखाया। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। बैठा रहे इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आईआ। आप आपणा मेटे सल्ला, दूई द्वैती रहे ना राईआ । आपणी गोदी आपे पला, आप आपणा रिहा खिलाईआ। आपणी जोती आपे बला, तेल बाती ना कोई टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूरो नूर दरसाईआ। निरगुण नूर हरि भगवाना, एका एकँकारया। थिर घर बैठ खेले खेल शाहो भूप सुल्ताना, आप आपणा वेस वटा रिहा। जोधा सूरबीर बली बलवाना, आप आपणा बल रखा ल्या। चतुर्भुज खेल महाना, आप आपणी कल वरता रिहा। रूप अनूप शाहो भूप लिख्या लेख ना कोई मिटाना, भेव अभेद अभेव छुपा रिहा। आपणी हथ्थीं आपे बन्न्हा गाना, आप आपणा बंक सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा बंक सुहा ल्या। शब्द द्वार हरि निरँकार, एका एक जणाया। जोती जोत कर उज्यार, नूरो नूर टिकाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, दिस किसे ना आया। अलक्ख निरँजण हो उज्यार, आदि निरँजण मेल मिलाया। दर्द दु:ख भय भंजन सांझा यार, आपणी बणत बणाया। बूंद रक्त ना कोई उधार, पंज तत्त ना कोई रखाया। त्रैगुण ना कोई प्यार, ब्रह्मा ब्रह्म विष्न दिस ना आया। शंकर होए ना कोई जैकार, हथ्थ त्रिसूल ना कोई उठाया। करोड़ तेतीस ना बन्न्हे धार, सुरपति राजा इन्द ना सीस झुकाया। इक्क इकल्ला एकँकार, थिर घर बैठा आसण लाया। आपणी सेजा कर प्यार, आप
आपणा विच टिकाया। साचा सुत उपाया हरि, शब्दी शब्द नाउँ धराया। आदि शक्ती कर प्यार, एका मात झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एकँकार, ओंकारा वेस वटाया। शब्द सुत सच दुलार, जोती जोत उपजाईआ। वरन गोत ना कोई विचार, एका रंग रंगाईआ। किला कोट ना कोई किनार, छप्पर छन्न ना कोई सुहाईआ। ना कोई दिसे चार दीवार, ना कोई बणत बणाईआ । आप आपणा दए प्यार, आप आपणे दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द सुत हरि बलवान, एका एक उपाया। आपणा वेखे मार ध्यान, निरगुण वेस वटाया। दर द्वार होए दरबान, एका अलख जगाया। अलख निरँजण हो मेहरबान, एका राह बताया। लोआं पुरीआं मेल मिलाण, आप आपणा बंधन पाया। ब्रह्मण्ड खण्ड कर प्रधान, आप आपणा संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त, नारी कन्त आप हो जाया। नारी कन्त हरि भतार, आपणे अंक समाईआ। एका अन्तर मन्त्र इक्क प्यार, एका बूझ बुझाईआ। पूरन जोत श्री भगवन्त एकँकार, भगवन रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द साचा वर, ब्रह्मण्ड करे कुड़माईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि बणत बणा, शब्दी शब्द समाया। आप आपणा कँवल खिला, विष्नूं रूप आप हो जाया। अमृत नाभी मुख चुआ, आपणी धार बंधाया। दो दो आबी वेख वखा, आपणा रंग रंगाया। अकाल पुरख हरि बेपरवाह, बेअन्त नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा अंग कटाया। आपणा अंग आपे कट्ट, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपणा मेलया फट्ट, आप आपणा मेट मिटाईआ। आप आपणा पाए भट्ठ, हट्ट हटवाना आप हो जाईआ। आपे लपेटयां आपणे पट्ट, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म हो जाईआ । ब्रह्म रूप हरि भगवान, पारब्रह्म अख्वाया। आप आपणी नाभी आपे जम्म, कँवल कँवला विच समाया। एका ब्रह्म जाणे कम्म, त्रैगुण वेस वटाया। त्रैगुण तेरा साचा दम, करता कीमत दए पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। ब्रह्म रूप पारब्रह्म, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म जाणे कम्म, एका एक दरसाईआ। एका शब्द तृष्ना तम, एका भुक्ख जणाईआ। एका घर गया जम्म, मात पित ना कोई भैण भाईआ। सृष्ट सबाई बेड़ा आपे बन्न्ह, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग रलाईआ। मन मति बुध देवे धन, निरगुण जोत टिकाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, करे सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, आपे वेख वखाईआ। पंज तत्त कर आकार, हरि साची बणत बणांयदा। आपे खोल्ह नौ द्वार, आपे भेख वखांयदा। थिर घर बैठ आप सरकार,
महल्ल अटल सुहाइन्दा। बज़र कपाटी जिंदा मार, आपे बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरँजण अबिनाशी करता, आप आपणी रचन रचांयदा। अबिनाशी प्रभ हरि अवतारा, अकल कल अख्वाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, आप आपणा विच टिकाईआ। आपे बणया मीत मुरारा, एका ब्रह्म आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख, थिर घर साचे आप जगाईआ। अलक्ख निरँजण आप अलक्ख, हर घट आप जगांयदा। दस्म दुआरी हो पतक्ख, आप आपणा आसण लांयदा। सृष्ट सबाई विच्चों होया वक्ख, आपणा आप मुख छुपांयदा। सन्त सुहेले जुग जुग ल्ए रक्ख, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। आपे जाणे किशना सुखला पक्ख, जगत अन्धेर मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपणी वंड आपे वंड, हरि साचे खेल खिलाया। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, भेव किसे ना पाया। आपे होए नार दुहागन रंड, कन्त सुहागी आप हो जाया। आपे खेले खेल भेख पखण्ड, ब्रह्म रूप आप हो जाया। आपे देवणहारा दंड, आपे बंधन आपणा पाया। आपे वस्सया जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप समाया। आपे करनहारा खण्ड खण्ड, आप आपणी किरत कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद शब्द नाद इक्क धुन वजाया। शब्द धुन हरि अनादि, एका एक वजांयदा। आप सुणाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। पकड़ उठाए सन्त साध, आप आपणा लेख लिखांयदा। मेट मिटाए वाद विवाद, एका नाअरा ज्ञान दृढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण देवणहारा साची दाद, एका वस्तू झोली पांयदा। रूप अनूपा माधव माध, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप अख्वांयदा। जीव जन्तां सुण फरियाद, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धरांयदा। ब्रह्मा वेता कर प्यार, हरि साची सेव कमाईआ। शब्द अनादी सच्ची धुन्कार, एका ब्रह्म जणाईआ। एका अक्खर कर त्यार, एका रिहा सुणाईआ। एका विद्या इक्क विचार, एका करे पढ़ाईआ। एका लेख लिख्या धुर दरबार, ना कोई मेट मिटाईआ। साची सिख्या विच संसार, आपे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग रीती आप चलाईआ। जुग रीती हरि करतार, आपणी आप चलांयदा। ब्रह्मा वेता विच संसार, नाभी कँवल सुहांयदा। चारों कुन्ट करे प्यार, चारे मुख खुल्हांयदा। सच महल्ला नैण अधार, एका तेज वखांयदा। आपणी करनी करता करे अपार, आपणा कर्म कमांयदा। शब्द शब्दी वंड वंडा , एका एक दरसांयदा। करे प्रकाश साची नाड़, प्रकाश प्रकाश समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ब्रह्म जणांयदा। एका ब्रह्म एका तत्त, एका धर्म दरसाया । एका चरन कँवल एका नत्त, एका बंधन पाया। एका सन्तोख एका सति, एका
धीरज धीर धराया। एका रक्त बूंद एका तत्त, एका बीज बिजाया। आपे देवणहारा साची वथ्थ, एका शब्द उपाया। इक्क चढ़ाए साचे रथ, लोआं पुरीआं इक्क फिराया। एका पाए आपणी नथ्थ, ब्रह्म पारब्रह्म बंधाया। एका मार्ग आपणा दस्स, पारब्रह्म सरनाया। एका मन्त्र गया दस्स, एका नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। ब्रह्मा मुख चारे खोल्ह, रसना हरि गुण गांयदा। वक्खर अक्खर शब्दी बोल, हरि हरि विच टिकांयदा। प्रेम कंडे साचे तोल, दो जहानां तोल तुलांयदा। आदि अन्त ना जाए डोल, सो पुरख निरँजण अडोल रखांयदा। आपे वसे रंग नवेल, सदा सुहेला संग निभांयदा। साचे तोले आपे तोल, आप आपणा मुख खुल्हांयदा। अमृत दित्ती साची पौल, आत्म ब्रह्म सुहांयदा। हौली हौली रिहा बोल, आपणा आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी किरत कमांयदा। आपे ब्रह्म शब्द जणा, हरि हरि भेव खुल्हाया। चारे वेद आप लिखा, आप आपणा विच टिकाया। भेव अभेदा भेव चुका, सोहँ रूप दरसाया। रसना जिह्वा कोई ना रिहा हिला, तार सितार इक्क वजाया। बोध अगाध आप जणा, इक्क नाद आप वजाया। धुर दी दाद झोली पा, सच भण्डारा आप भराया। आदि जुगादि खेल खिला, जुग जुग वेस वटाया। सतिजुग साचा मात धरा, सति सति वरताया। एका ज्ञान आप दृढ़ा, एका बूझ बुझाया। एका ध्यान आप लगा, एका जोग कमाया। एका बिबान इक्क चढ़ा, इक्क द्वार सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। सतिजुग तेरा रूप अपार, हरि हरि खेल खलांयदा। लोकमात नाम भण्डार, पारब्रह्म आप भरांयदा। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, आपे मुख छुपांयदा। धरत मात वेख अखाड़, जल बिम्ब आप टिकांयदा। गगन पताला साचा लाड़, एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। धरत धवल कर पसार, हरि जोती जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी ख़बरदार, आपे आसण लाईआ। वरन गोती ना करे प्यार, आप आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। आपणा वेस हरि वटा, विष्नूं वेस वटाया। दर लछमी आप बहा, लाल भूषन आप सुहाया। कँवल नैण आप मटका, बाशक सेजा सांगो पांग हंढाया। दर दरबार ल्ए खुल्हा, धुर दरबारी करे रुशनाया। साची तेरी सेवा ला, चारे सुत उपजाया। एका रूप आप दरसा, एका ब्रह्म टिकाया। दर दरबारे आप बुला, आपणा खेल खिलाया। सतिजुग तेरी धार प्रगटा, आप आपणा रूप वटाया। सन्त कुमारा लेखे ला, लेखा लिखणहार दिस ना आया। दोए धारा रिहा चला, बराह रूप खेल खिलाया। यज्ञे पुरश मेल मिला, आपणा बंक सुहाया। हाव गरीव जोत जगा, जोग जुगीशर नाउँ धराया। नर नरायण डेरा ला, लोकमात
फेरा पाया। कपल मुन आप उपा, साचा रंग रंगाया। दत्ता त्रै वेख वखा, आप आपणा संग रखाया। पृथू तेरी जोत जगा, आपणा आप दरसाया। रिखभ आपणा लड़ फड़ा, एका ब्रह्म समझाया। मत्तस तेरा वेस वटा, जलधारा आप हो जाया। कच्छप तेरा तन सुहा, मिन्दिरा पिट्ठ उठाया। धनंतर तेरी जोत जगा, जगत विवाद आप समझाया। मोहणी रूप आप वटा, बल बावन भेख वटाया। हँसा साची चोग चुगा, मानक मोती वेख वखाया। नर नरायण फेरी पा, बालक ध्रू तराया। हरि हरि आप हो जा, गज तन्दव दए कटाया। नर सिँघ खेल आप खिला, भगत प्रहलाद आप तराया। साची सतिआ दए अख्वा, आदि शक्त वेस वटाया। जोत ज्वाला कर रुशना, सिँघ सिँघासण आसण लाया। निसुंभ सुंभ दए मिटा, जगत जोग इक्क सिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा वेखे साचा घर, घर साचे कर रुशनाया। साचे घर शब्द वधाई, हरि साचा आप वजांयदा। हरि सन्तन करे नाम कुड़माई, एका कर्म कमांयदा। आप आपणी बूझ बुझाई, एका ब्रह्म जणांयदा। एका मेला सहिज सभाई, घर साचा इक्क सुहांयदा। एका नेत्र रिहा ख़ुलाई, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। एका बिन्द रिहा समझाई, घर चौथे डेरा लांयदा। पंचम मेला सहिज सभाई, हरि सन्तन वेख वखांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई छुहाई, शब्द दुलारा इक्क सुहांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगाई, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। अट्ठां तत्तां भेव ना राई, अप तेज वाए पृथ्मी आकास मन मति बुध दिस ना आंयदा। नौवां दर करे जुदाई, घर दसवां इक्क समझांयदा। दर घर साचे सगन मनाई, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। जोत निरँजण आदि निरँजण विच समाई, एका दूजा भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद इक्क सुहांयदा। सतिजुग साचा उतरया पार, हरि साचे खेल खलाईआ। त्रेता तेरी पावे सार, त्रैलोक वज्जे वधाईआ। गण गधंरब गावण वारो वार, शब्द ताल इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लोकमात फेरा पांयदा। लोकमात हो उज्जयाला, जोती जोत जगांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दयानिध आप अख्वांयदा। संग रखाए काल महांकाला, आप आपणी बणत बणांयदा। जन भगतां वेखे काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचे आप टिकांयदा। सदा सुहेला होए रखवाला, विछड़ कदे ना जांयदा। तोड़नहारा जगत जंजाला, आप आपणा बिरध रखांयदा। नाम पाए साची माला, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, हरि का भेव कोई ना पांयदा। राम नाम दए सुखाला, जीवां जन्तां पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग त्रेता नाउँ धरांयदा। त्रेता तेरी धार निराली, हरि साची खेल खलाईआ। सर सरोवर बणया पाली, एका मेला मेल मिलाईआ। रामा राम दए दलाली,
साचा मार्ग इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। राम रामा रूप अपार, हरि हरि रूप वटाया। रावण लंका गढ़्ह हँकार, वेखणहार आप हो जाया। अन्तिम वेले पाए सार, आपे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा मूल चुकाया। लंका गढ़्ह हँकार, जगत अभिमानया। एका धर्म होए जैकार, ना दिसे पंज शैतानया। सीता सुरती करे राम प्यार, शब्द राम आप पछाणया। ढहि ढहि पए हरि द्वार, मिले मेल श्री भगवानया। आवण जावण उतरे पार, लक्ख चुरासी भेव कटानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटानया। वेस वटा हरि करतार, आपणा रूप दरसांयदा। जुग द्वापर हो उज्यार, कुँवारी कन्या संग रखांयदा। पूत सपूता सुत दुलार, वेद व्यासा नाम धरांयदा। पुराण अठारां बण लिखार, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक सुणांयदा। रूप अनूप अगम्म अपार, सेवक सेवा आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए आदि जुगादि, हरि समरथ आप हो जांयदा। आदि जुगादि हरि हरि खेला, आपणी खेल खलांयदा। आपे करे आपणा मेला, पंज तत्त मेल मिलांयदा। आपे गुरू आपे चेला, आप आपणा संग निभांयदा । आप आपणा होए सज्जण सुहेला, सज्जण सुहेला आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, पंडत पांधा ना कोई जणांयदा। आपे वस्सया सदा नवेला, हर रंग आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरी अन्तिम वर, बाल बाला वेस वटांयदा। बाल बाला हरि अपार, एका रूप उपाया। आपे करे पार किनार, जल धारा वेख वखाया। एका जोती हो उज्यार, नूरो नूर समाया। आपे दुष्टां करे सँघार, आप आपणा तेज रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। द्वापर तेरा साचा रंग, हरि साचा वेख वखांयदा। गुरमुखां सुत्ता आत्म सेज पलँघ, मनमुखां दिस ना आंयदा। हरि सन्तां आत्म धार देवे रंग, मनमुखां नीर ना कोई दरसांयदा। हरिजन साचा सच दुआरा आपे लँघ, आप आपणा दर सुहांयदा। मनमुखां मानस देही होए भंग, लक्ख चुरासी ना कोई तुड़ांयदा। सृष्ट सबाई वेखे लँघ, साचा दर ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। द्वापर तेरी अन्तिम धार, हरि साचे आप चलाईआ। दोहां विचोला आप निरँकार, दिस किसे ना आईआ। खेले होला विच संसार, अट्ठ अठारां फेरा पाईआ। जोधा सूर बली बलकार, आप आपणा वेस वटाईआ। रथ रथवाही हरि गिरधार, महांसार्थी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। खेले खेल हरि भगवान, आपणी खेल वखांयदा। धरत मात तेरा निशान, राज राजान आप विखांयदा। मेल मिलावा गोपी काहन, साचा मीता संग निभांयदा।
धर्म युधिष्टर कर परवान, एका बूझ बुझांयदा। अर्जन जोधा वड बलवान, एका मुख शरमांयदा। छड्डे शस्त्र तीर कमान, ना कोई धीर धरांयदा। देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, एका शब्द सुणांयदा। गीता ज्ञान इक्क वखान, अठारां ध्याए चलांयदा। एका रूप श्री भगवान, चौदां लोक विच समांयदा। चौदां हट्ट जगत दुकान, लोआं पुरीआं डेरा लांयदा। खेले खेल दो जहान, आप आपणी कल वरतांयदा। त्रिलोकी नाथ ना कोई तीर ना कमान, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। आपे वेखे मार ध्यान, अन्तर आत्म बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। द्वापर अन्तिम उतरया पार, हरि साचे खेल खलाईआ। कलिजुग होया मात उज्यार, बैठा सीस झुकाईआ। मंगता मंगे बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जूठ झूठ जगत प्यार, माया मोह बंधन पाया। नाता जोड़े विच संसार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रखाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपे रिहा झोली पाईआ। खेले खेल चार लक्ख बत्ती हज़ार, तेरी आरज़ू आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे मार, पंचम पंचम दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिजुग मारे इक्क ललकार, सतारां लक्ख बीस हज़ार अठाई बरस उपाया। त्रेता तेरी वज्झी धार, बारां लक्ख छिआनवें हज़ार आप गिणाया। द्वापर तेरा रूप अपार, अट्ठ लक्ख चौसठ हज़ार वेस वटाया। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चार लक्ख बत्ती हज़ार बंधन पाया। चार चौथे जुग होए ख्वार, बत्ती दन्द ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दित्ता एका वर, एका झोली पाया। वर घर साचा कलिजुग पा, लोकमात फेरी पांयदा। भगत भगती ल्ए लगा, आपे वेख विखांयदा। धर्म जड़्ह दए उखड़ा, गऊ ग़रीब सतांयदा। दोहां ना मिले कोई थाँ, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। आपणी झोली अग्गे डाह, दूजी वार मंग मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। मंगी मंग दर दुआर, आत्म आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी कल वरताईआ। ईसा मूसा हो उज्यार, लोकमात करे कुड़माईआ। संग मुहम्मद चार यार, आप आपणा खेल खिलाईआ। अल्ला राणी एका नाअर, ऐनलहक्क सुणाईआ। ख़ुदी ख़ुदाई ना पावे सार, खालक खलक ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेस वटाईआ। आपणा वेस आपे कर, आपणा रूप वटाया। नानक जोती आपे धर, गोबिन्द नाउँ धराया। दासन दास देवे वर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। लक्ख चुरासी जूठ झूठ रहे हड़्ह, ना कोई बन्ने लाया। सन्त सुहेला ना सके कोई फड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। गोबिन्द लिख्या साचा लेख, वेद व्यास वंड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ धारे भेस, निहकलंका
नाउँ रखाईआ। बाल जवानी बिरध ना कोई वरेस, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। दाता दानी नर नरेश, निरगुण रूप आप अख्वाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। निरगुण धारा दस दस्मेस, राम कृष्न आप हो जाईआ। संग मुहम्मद इक्क अदेस, चारों कुन्ट सुणाईआ। अल्ला राणी हो प्रवेश, एका रंग रंगाईआ। अबिनाशी करता सदा अदेस, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराईआ। निहकलंक नाउँ निरँकार, आपणा आप उपाया। आप सुहाया सचखण्ड द्वार, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाया। अलक्ख निरँजण हो त्यार, आप आपणा वेस वटाया। शब्द घोड़ा कर त्यार, सोलां कलीआं आसण लाया। नीली धारों आया बाहर, आप आपणा नाउँ धराया। ब्रह्मा वेता करया ख़बरदार, सोया रहिण कोई ना पाया। शंकर देवे इक्क हुलार, आप आपणी दया कमाया। करोड़ तेतीसा कर प्यार, सुरपति राजा इन्द मिलाया। गण गधंरब रहे उचार, आप आपणी सेवा लाया। लोकमात बन्न्हे धार, जोती नूर कर रुशनाया। शब्द डंका अपर अपार, आप आपणा रिहा सुणाया। राज राजाना करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप हिलाया। साधां सन्तां दए हुलार, आप आपणा धक्का लाया। जन भगतां मेला चरन द्वार, बंक द्वार इक्क सुहाया। हरिजन साचे कर प्यार, आप आपणा वेख वखाया। गुरमुख साजण मीत मुरार, एकँकारा रूप वटाया। सम्मती सम्मत पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस बीसा नाउँ धराया। बीस बिक्रमी हरि करतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क इकल्ला पावे सार, आप अपणी कल वरताईआ। जगत महल्ला दूजी धार, निराकार साकार समाईआ। तीजा नैण इक्क उग्घाड़, हरिभगतां दरस दिखाईआ। चौथे पद रिहा दौड़, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। पंचम सुहाए इक्क दरबार, इक्क धार वखाईआ। छेवें छुप छुप बैठा विच संसार, जगत नैणां दिस ना आईआ। सत्तवें सति सति सतिवादी साची कार, सति सरूप आप कमाईआ। अट्ठे अठसठ मारे मार, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। नौ दर करे ख्वार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाईआ। दस दस पावणहारा सार, घर साचे मेल मिलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा पार किनार, सतिजुग सच्ची नीह धराईआ। साचे बाले कर प्यार, इन्द इन्द्रासन छप्पर छुहाईआ। बीस सद ग्यारां खेल अपार, धरत धवल करे रुशनाईआ। बारां बारां रवि ससि वेख विचार, साचा धाम सुहाईआ। नौ दर खोल्ह किवाड़, नौ खण्ड करे कुड़माईआ। तेरां तेरां इक्क प्यार, तेरी बूझ बुझाईआ। साधां सन्तां रिहा ललकार, आप आपणा खेल खिलाईआ। राज राजानां मारे मार, मारनहार आप हो जाईआ। वीह सौ चौदां खेल अपार, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। एका इक्की कर प्यार, दर साचे आपणे आपे पाईआ। रिखी
मुनी ना पायण सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर जल थल वेख वखाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, शर्त्ती ब्रह्मण वैश शूद्र एका रंग रंगाईआ। एका कलमा इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका ब्रह्म प्रभ विचार, एका ब्रह्म जणाईआ। मानस जन्म दए संवार, जो जन रहे शरनाईआ। साची सिख्या जगत विहार, गुरमति इक्क रखाईआ। पाए भिच्छया धुर करतार, दाता दानी नाउँ धराईआ। अन्त लेखा चुकाए सतारां हाढ़, साची रुत्त सुहाईआ। लक्ख चुरासी अग्नी जोती लाए नाड़ नाड़, ना सके कोई बुझाईआ। धरत मात वेखे इक्क अखाड़, चौदां लोक वेख वखाईआ। त्रै देशां अन्दर देवे वाड़, वार थित ना कोई समझाईआ। घड़णहारा आपणा घाड़, घड़ण भन्नणहार वखाईआ। खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद चौदां तेरी धार, खेले खेल अगम्म अपार, कलिजुग जीव सार ना राईआ। सम्मत पन्दरां शब्द तराना, हरि हरि आप सुणांयदा। जोधा सूर मर्द मरदाना, आप आपणा वेस वटांयदा। नादी धुन इक्क तराना, गुरमुखां आप सुणांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाणा, सोहँ शब्द जणांयदा। पतित पावण श्री भगवाना, पतित पापी आप तरांयदा। खेले खेल दो जहानां, लोकमात फेरी पांयदा। धर्म झुलाए इक्क निशाना, नौ खण्ड सत दीपां आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। सम्मत पन्दरां साचा रूप, हरि हरि आप वटाया। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाया। शब्द निराला तीर रिहा छूट, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाया। मेट मिटाए जूठ झूठ, माया ममता मोह चुकाया। जन भगतां मेले नठ्ठ नठ्ठ, आप आपणा दरस दिखाया। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। मनमुखां फड़ाए खाली ठूठ, दर मंगण भिख ना पाया। शब्द नगारे लग्गे चोट, साचा हरि रिहा लगाया। कलिजुग कढ्ढे वासना खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाया। धीरज धीर सति सन्तोख बन्न्हे लंगोट, आप आपणा कर्म कमाया। कलिजुग जीव आल्हणिउँ डिग्गे बोट, सचखण्ड द्वार ना कोई लटकाया। माया ममता भरी ना पोट, इक्क तृष्ना होई हलकाया। तीर्थ तट्टां फिरदे कोटी कोट, आत्म नुहावन ना कोई नुहाया। निरगुण नूर ना जगी साची जोत, जगत हवनी हवन कराया। दुरमति मैल ना देवे धोत, अठसठ फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा सृष्ट सबाया। सम्मत पन्दरां साचा राह, हरि हरि आप चलाईआ। लोकमात बण मलाह, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द दाता बेपरवाह, आप आपणी रचन रचाईआ। चार वरन जपाए एका नाँ, एका रूप दरसाईआ। आपे पिता आपे माँ, पिता पूत आप हो जाईआ। निथाविआं देवे साचा थाँ, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। हरि सन्तां पकड़े बांह, दो जहानां दए तराईआ। करनहारा सच न्याँ, थिर घर बैठा आसण लाईआ। हरिजन
हँस बणाए फड़ फड़ काँ, एका अमृत जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर घर करे रुशनाईआ। दर मन्दिर तेरा सच टिकाणा, हरि हरि जगत उपाया। साढे तिन्न हथ्थ सच मकाना, सम्बल नगरी नाउँ धराया। शब्द गुर खेल महाना, गोबिन्द वेस वटाया। राम राम इक्क तराना, एका मंगल गाया। एक भूप सखी सुल्ताना, एका रूप दरसाया। एका हरि हरि मेहरबाना, एका नाम दृढ़ाया। एका बन्न्हणहारा गाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाया। नर नरायण अकल कल धार, निरगुण जोत जगाईआ। पूत सपूता कर प्यार, ब्रह्मण गौड़ वेख वखाईआ। पर्बत टिल्ला पावे सार, बज़र कपाटी अग्गे डाहीआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, बैठा आसण लाईआ। ना कोई दिसे चार द्वार, ना जगत निशान दिसाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, वड दाता बेपरवाहीआ। तीर्थ तट्टां वेख किनार, साधां सन्तां खोज खुजाईआ। गुरमुख साचे कर विचार, आपणे रंग रंगाईआ। सोलां मग्घर हरि शृंगार, शब्द शृंगार तन वखाईआ। सोलां इच्छया भर भण्डार, सर्बकल आप दरसाईआ। सोलां मेला विच संसार, सोलां सोलां करे जुदाईआ। सोलां कलीआं साचे अस्व हो अस्वार, धुरदरगाही दाता बेपरवाहीआ। आपणा आप वेख वखाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। सोलां मग्घर सति विहार, हरि साची जोत जगाईआ। नाभी कँवली कर उज्यार, अमृत नाभ भराईआ। साँवल सँवला मीत मुरार, काया कृष्ना रूप वटाईआ। धरनी धवल दए सहार, आप आपणा चरन टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाईआ। ओंकार आप करतारा, एका एक अख्वांयदा। हरिजन मेला मीत मुरारा, सगला संग निभांयदा। पार कराए नौ दर, डूँघी कन्दर डेरा लांयदा। सुखमन नाड़ी हो उज्यारा, टेडी बंक सुहांयदा। शब्द सुणाए सच्ची धुन्कारा, एका ताल वजांयदा। जोत निरँजण सेवादारा, साची सेव लगांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर रस चुआंयदा। गुरमुख खोल्हे बन्द किवाड़ा, आत्म ब्रह्म जणांयदा। शब्द सिँघासण बन्न्हे बेड़ा, आप आपणा मेल मिलांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़ा, गुरमुख नारी आप प्रनांयदा। शब्दी शब्द वखाए इक्क अखाड़ा, कलिजुग मृदंग सुणांयदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्त आप हो जांयदा। ओअँ रूप ओम प्रकाश, प्रकाश प्रकाश समाया। मेल मिलावा पुरख अबिनाश, घर ठांडे मेल मिलाया। हरिभगतां हरि होया दास, जुग जुग सेव कमाया। लेखे लाए रसन स्वास, रसना जिह्वा हरि हरि गाया। मानस जन्म बुझाई प्यास, लक्ख चुरासी फंद कटाया। पूरी करनहारा आस, आप आपणी भिच्छया पाया। मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी काहन आप खिलाया।
वेख वखाए पृथ्मी आकास, गगन पताला फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रकाश आप जणाया। ओम प्रकाश जगत प्रकाश, हरि तेरी वड वड्याईआ। लहिणा देणा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ फेरा ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा निज घर वास, साचे घर वज्जे वधाईआ। सदा सुहेला वस्सया पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सर्ब गुणां गुण आपे तास, गुणवन्ता नाउँ धराईआ। हरिभगत ना होए कदे उदास, घर साचा मेल मिलाईआ। लेखे लाए पंज तत्त हड्ड नाड़ी मास, रक्त बूंद आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन मीता इक्क अतीता ना कोई मन्दिर ना मसीता, ना कोई देहुरा जगत मट्ठ काया हट्ट जोती लट लट निरगुण धार हो उज्यार, आप आपणी रिहा जगाईआ।