१७ मग्घर २०१५ बिक्रमी बख्शीस सिँघ सरदूल सिँघ दे घर पिण्ड कहेरु ज़िला संगरूर
जोती नूर हरि उज्यार, एका एक अख्वांयदा। आदि पुरख खेल अपार, अबिनाशी करता नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म अगम्म अपार, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगांयदा। जोती नूर हरि उजाला, एका एकँकारया । आपे खेले खेल निराला, खेलणहार आप अख्वा रिहा। आपणा दर सुहाए सच्ची धर्मसाला, बंक द्वारी नाउँ रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वा रिहा। अबिनाशी करता हरि निरँकार, एका रूप समाया। आदि जुगादी ल्ए अवतार, आप आपणी बणत बणाया। आपे वसे धाम न्यार, निहचल महल्ल अटल इक्क रखाया। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। रंगणहारा हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटांयदा। आप आपणी बणाए बणता, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणी करे मन्नता, आप आपणा दर सुहांयदा। आप आपणे दर होए मंगता, आप आपणी झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त, आप आपणा खेल खलांयदा। खेलणहार हरि भगवान, एका रूप समाया। वेख वखाए दो जहान, पुरीआं लोआं फेरा पाया। एका शब्द सच निशान, एका रिहा चलाया। एका एक ब्रह्म ज्ञान, एका रिहा उपाया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आप आपणा जोग कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त, आपणा वेस वटाया। हरि हरि वेस जगत अवल्ला, एका एक अख्वाईआ। बैठा रहे इक्क इकल्ला, लक्ख चुरासी
रिहा समाईआ। आप समाए जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे डेरा लाईआ। आपणा दीपक आप बला, आप करे रुशनाईआ। आपणा सिँघासण आप सुहा, आपे बैठा बेऐब परवरदिगार साचा माहीआ। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखाईआ। जुग करता हरि करतार, एका रंग समाया। लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणी रचन रचाया। लक्ख चुरासी पावे सार, जीआं जन्तां वेख वखाया। साधां सन्तां कर प्यार, आत्म ब्रह्म जणाया। अन्दर मन्दिर खोल्ह किवाड़, आप आपणा दर सुहाया। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। मेट मिटाए पंचम धाड़, जूठ झूठ रहिण ना पाया। धर्म रखाए इक्क अखाड़, ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। दर घर साचे देवे वाड़, घर घर विच मेल मिलाया। चौथे पौड़े आप चाढ़्ह, परमानंद समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खलाया। जुग जुग खेल खेलणहारा, एका एकँकारया। लोकमात हो उज्यारा, खेले खेल सर्ब संसारया। जन भगतां देवे नाम अधारा, एका नाउँ वंञ मुहाणया। आपे लाए पार किनारा, वड दाता हरि मेहरबानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखणहारा दर, लोकमात होए प्रधानया। लोकमात नर नरेश, एका एक अख्वांयदा। आप आपणी दए अदेस, आप आपणा सगन मनांयदा। आपे दाता दानी दस दस्मेस, आप आपणा घर सुहांयदा। आप आपणे नेत्र आपे पेख, आप आपणा पर्दा लांहयदा। आपे लिखणहारा लेख, आपे लेखा अन्तिम मेट मिटांयदा। आप उपाए धारी केस, मूंड मुंडाए संग रखांयदा। आप जगाए ब्रह्मा विष्नूं महेष गनेश, करोड़ तेतीसा आप उठांयदा। आप आपणा करया वेस, कलिजुग दर दरवेश नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर नूर चमकांयदा। नूरो नूर हरि करतार, एका नूर करे रुशनाईआ। शब्द तूर इक्क उपजा, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। सृष्ट सबाई दए जणा, जीवां जन्तां आप जणाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ल्ए जगा, राउ रंक आप उठाईआ। एका डंका रिहा वजा, चार वरन करे कुड़माईआ। दुआर बंका दए सुहा, धरत मात वड्डी वड्याईआ। वासी पुरी घनका आप अख्वा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाईआ। जोती तनका इक्क लगा, हरिजन साचे वेख वखाईआ। मन का मणका दए फिरा, मति बुध ना कोई चतुराईआ। जननी जन लेखे ल्ए लगा, हरि हथ्थ वड्डी वड्याईआ। चेतन्न सता आप उपा, आपे मेल मिलाईआ। शब्दी दाता वेख वखा, रत्ती रत्त आप सुकाईआ। धीरज जता धीर धरा, सति सन्तोख विच समाईआ। चरन कँवल नाता आप बंधा, आप आपणा वेख वखाईआ। थक्का मांदा दो जहां, चौदां लोक फेरी पाईआ। चौदां हट्ट आप खुल्हा, त्रै भवन बूझ बुझाईआ। लोआं पुरीआं रिहा हिला, आप आपणी बणत बणाईआ।
एका ढोला रिहा गा, दाता दानी धुरदरगाहीआ। आपणा चोला आप तजा, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। मौला मौला रूप आप हो जा, नूर इलाही आप ख़ुदाईआ। राम रामा वेस वटा, आप आपणी कल वरताईआ। नानक गोबिन्द लेख लिखा, आपे वेख वखाईआ। दर दरवेशा फेरी पा, अलक्ख निरँजण अलक्ख जगाईआ। अगम्म अगम्मड़े धाम सुहा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी बणत बणाईआ। शब्द सुहेला हरि बनवारी, आपणा रूप वटाया। निरगुण जोती कर उज्यारी, सरगुण मेल मिलाया। आपे बैठा अद्धविचकारी, दिस किसे ना आया। नाम खण्डा तेज़ कटारी, गोबिन्द हथ्थ उठाया। कूड़ी क्रिया करे ख्वारी, जूठ झूठ रहिण ना पाया। तोड़णहारा गढ़्ह हँकारी, एका कर्म कमाया। जन भगतां मेला सच द्वारी, आत्म ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म सच्ची सिक्दारी, दो जहानां वेख वखाया। लक्ख चुरासी करे कारी, कारज करता नाउँ उपाया। धरनी धरत धवल होए पनिहारी, आप आपणा दर सुहाया। रवि ससि रहे पुकारी, मण्डल मण्डप दए दुहाया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारी, अट्ठे नेत्र नीर वहाया। शिव शंकर ना बन्न्हे कोई धारी, धीरज धीर ना कोई धराया। करोड़ तेतीसा करे पुकारी, कलिजुग वेला अन्तिम आया। मण्डल मण्डप करे गिरयाज़ारी, दिवस रैण दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा लेख लिखाया। आपणा लेखा आपे लिख, आपे लेख लिखांयदा। आपणी सिख्या आपे सिख, आपे बूझ बुझांयदा। आपणी भिच्छया पाए भिख, आपणा दर सुहांयदा। आप आपणी मेटे तृख, जगत तृष्ना आप बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रतड़ा हरि निरँकार, एका जोत जगाईआ। आदि जुगादी सांझा यार, चार वरनां इक्क सरनाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका धाम इक्क द्वार, एका बूझ बुझाईआ। एका बैठा सच द्वार, सच सिँघासण आसण लाईआ। एका जोती हो उज्यार, निरगुण नूरो नूर समाईआ। एका हाटी वणज वपार, एका वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी जोत जगा, आपणा कर्म कमाया। दीवा बाती इक्क टिका, जोत निरँजण सेवा लाया। बज़र कपाटी कुण्डा लाह, आप आपणा मुख छुपाया। भगत सुहेले आप उठा, आप आपणी बूझ बुझाया। गुर गुर चेले ल्ए मिला, एका मार्ग लाया। अन्तिम वेले हो सहा, लक्ख चुरासी फंद कटाया। शब्द डोरी बंधन पा, नाम बिबाणे आप चढ़ाया। तिलक ललाटी चन्दन आप लगा, मस्तक टिक्का इक्क सुहाया। परमानंदन डेरा ला, निजा नंद रस चखाया। सद बख्शंदन आप अख्वा, आप आपणा धर्म धराया। जगत बंधन तोड़ तुड़ा, जुग
जुग वेस वटाया। त्रै गुण तेरा कोई ना थाँ, पंचम मीता ना कोई सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाया। त्रैगुण माया मारे धाह, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। पंच विकारा ना कोई थाँ, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। पंचम तत्त ना पकड़े बांह, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोई सहाईआ। सुरत सवाणी करे नांह, ब्रह्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। नाता तुटा पिता माँ, साक सैण ना भैण भाईआ। ना कोई देवे ठंडी छाँ, कलिजुग अग्नी एका डाहीआ। जीव जन्त होए काँ, साची चोग ना हँस चुगाईआ। राज राजान ना करे कोई न्याँ, जूठी झूठी लशकर शाहीआ। निथाविआं देवे ना कोई थाँ, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। नानक लेखा गया समझा, एका मति समझाईआ। गुर चेले वसे साचे थाँ, अकाल पुरख मनाईआ। अकाल मूर्त बेपरवाह, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी चलत चलाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यार रिहा उठ, हरि साचा आप उठांयदा। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पांयदा। तीर निराला रिहा छुट्ट, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। दो जहानां कढ्ढे कुट्ट, वरभण्डी डेरा लांयदा। ख़ाली दोवें दिसण हथ्थ, जूठ झूठ ना दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका आपणा शब्द सुणांयदा। शब्द डंका हरि निरँकार, एका नाम वजाया। माया ममता होए ख्वार, जूठ झूठ रहिण ना पाया। हउमे हँगता तोड़े गढ़्ह हँकार, जगत तृष्ना मेट मिटाया। साची संगता कर प्यार, नानक अंगद गल लगाया। धुरदरगाही मंगदा इक्क द्वार, जुग जुग वेस वटाया। खेले खेल अगम्म अपार, लोकमाती फेरा पाया। जोती नूर नूर उज्यार, साचा साकी बण के आया। अमृत देवे नाम भण्डार, एका जाम प्याया। खोल्हे हाटी बन्द किवाड़, बज़र कपाटी तोड़ तुड़ाया। दर घर साचे देवे वाड़, हरिजन साचे वड वड्आया। आपे होए पिछे अगाड़, लहिणा देणा मूल चुकाया। त्रैगुण अग्नी देवे साड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा पर्दा आपे लाहया। कलिजुग बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। आपणा भाणा आपे मन्न, आपणे भाणे आप समाईआ। आपे राग सुणाए कन्न, आप आपणा राग अल्हाईआ। आपणा मेटे आपे जन, आप आपणा भरम चुकाईआ। आपे लेखे लाए आपणा तन, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। आपणे घर आपणा आप आपे ल्ए बन्न्ह, बन्न्हणहार आप हो जाईआ। आपणा देवणहारा आपे डन्न, आपे दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। आपे बेपरवाही बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर समाया। हक्क ख़ुदाई सांझा यार, एका रूप
वटाया। मुकामे हक्क मीत मुरार, पीर दस्तगीर शाह हकीर वेख वखाया। हक्क हकीकत पावे सार, पर्दा उहला ना कोई जणाया। सच रफ़ीक हो त्यार, लोकमात वेख वखाया। लाशरीक सांझा यार, आप आपणा नाउँ धराया। कलिजुग आई अन्त हार, सदी चौधवीं आप भुगतानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली भरानया। कलिजुग तेरा साचा लहिणा, हरि हरि आप चुकांयदा। आत्म बस्त्र पाए गहिणा, तन शृंगार वखांयदा। जूठ झूठ कज्जल नैणां, तेरा मुख सुहांयदा। माया ममता संग हो ना बहिणा, सगला संग निभांयदा। शौह दरयाए अन्तिम पैणा, एका दर वखांयदा। पुरख अबिनाशी साचा कहिणा, ना कोई गेड़ कटांयदा। आदि जुगादि किसे ना रहिणा, जो घड़या भन्न वखांयदा। सतिजुग साचे धरत मात दी गोदी बहिणा, हरि साचा जन्म दवांयदा । एका शब्द रसना कहिणा, एका राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेट मिटाए तेरी अन्तर धार, प्रगट हो विच संसार, आप आपणा कर्म कमांयदा। करनहार हरि समरथ, आदि जुगादि अख्वाया। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग वंड वंडाया। जगत मुनारा जाए ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाया। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी मुख शरमाया। गेड़णहारा उलटी लट्ठ, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। त्रैगुण माया भट्ठ, जोती लम्बू लाया। सृष्ट सबाई होई भट्ठ, हरि साचे खेल रचाया। सन्त सन्त सुहेले मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमाया। हरि चरन दुआरे इक्क इक्ट्ठ, एका धाम सुहाया। देवणहारा साची वथ्थ, सतिजुग मार्ग लाया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम देवे मथ, नाम मधाणा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ उपाया हरि निरँकार, आपणा आप दरसांयदा। इक्क इकल्ला वेख विचार, अकल कला अख्वांयदा। जोगी जगत ना कोई विचार, तपी तपीश्र ना मेल मिलांयदा। तपी तपीश्र गए हार, बंध बंधन ना कोई पांयदा। तन लंगोटी होए ख्वार, साची चोटी ना कोई चढ़ांयदा। बोटी बोटी करनहार, जगत तृष्ना ना कोई बुझांयदा। वासना खोटी होई विभचार, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। साधां सन्तां आई हार, घर मंगल ना कोई गांयदा। सुरती शब्द ना कोई प्यार, अनहद ताल ना कोई वजांयदा। मिले मेल ना मीत मुरार, अंगीकार ना कोई करांयदा। नौ दुआरे हाहाकार, धर्म खण्ड ना कोई जणांयदा। हरिजन विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। अन्तर आत्म इक्क प्यार, एका रंग समांयदा। कँवल नाभ अमृत धार, ठांडा जल वरतांयदा। सांतक सति सति रूप करतार, सति सन्तोख आप रखांयदा। मनमुक्ख भुलाए जीव गंवार, आप आपणा भेव छुपांयदा। सर्बकला
समरथ आप निरँकार, दिस किसे ना आंयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, नेत्र लोचण जो जन दर्शन पांयदा। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना कोई कथांयदा। सतिजुग साचे देवे वथ, सो पुरख निरँजण मात धरांयदा। हँ हँगता देवे मथ, ब्रह्म ब्रह्म रूप दरसांयदा। हँ ब्रह्म पारब्रह्म पाए नथ्थ, आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। हरि हरि नाउँ निहकलंक, कलिजुग वज्जी वधाईआ। आपे राउ आपे रंक, शाह सुल्तान आप हो जाईआ। आप सुहाए आपणा बंक, बंक द्वारी वेस वटाईआ। भगत भगती लाए तनक, आपे झोली भिच्छया पाईआ। आपे खेले खेल बार अनक, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग प्रगट होया वासी पुरी घनक, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। मेटणहारा जगत शंक, कलिजुग झूठा गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। गोबिन्द साचा खेल खलावणा, हरि हथ्थ वड्डी वड्याईआ। एका नगर धाम सुहावणा, महल्ल अटल कर रुशनाईआ। सच प्रकाश इक्क करावणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। कल्गी तोड़ा सीस चमकावणा, जोती जोत जोत मलाईआ। शाह अस्वार इक्क अख्वावणा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। नीली धारों पार करावणा, आप आपणे अंक समाईआ। साचा गढ़्ह बंक सुहावणा, घर साचा वेख वखाईआ। नेत्र नैण किसे दिस ना आवणा, चारों कुन्ट वेखे सर्ब लोकाईआ । भेव अभेदा भेव छुपावणा, वेद व्यास रिहा कुरलाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चा टिल्ला पर्बत इक्क सुहावणा, चढ़ बैठा धुरदरगाहीआ । नाम खण्डा इक्क चमकावणा, इक्क धारा रिहा वखाईआ। रसना चिल्ला इक्क चढ़ावणा, इक्क निशान तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पावना, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। एका शस्त्र आप उठावणा, ना होए कोई सहाईआ। तेरा लहिणा देणा अन्त चुकावणा, वेले अन्तिम मेटणहारा झूठी छाहीआ। राज राजान कोई रहिण ना पावणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। सीस ताज दिस ना आवणा, छत्र सीस ना कोई झुलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलावणा, चारों कुन्ट पाए दुहाईआ। दर दरवेश दर दरबान फिरावणा, मेहरबान सार ना पाईआ। गोपी काहन ना कोई नचावणा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। सीता सुरती राम मिलावणा, घर मेला साचे माहीआ। नानक निरगुण धार चलावणा, धुर दरबार वड्डी वड्याईआ। एका शब्द अलक्ख निरँजण गावणा, आप आपणा रूप दरसाईआ। गोबिन्द जोधा सूरबीर उठावणा, आप आपणा बणे सहाईआ। अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलावणा, अगम्मड़ी धार वहाईआ। कलिजुग तेरा वेस चुकावणा, मेटे कूड़ी शाहीआ। सतिजुग साचा धरत मात धरावणा, धरत धवल आप सुहाईआ। एका मार्ग सच्चा लावणा, चार वरन सच्ची सरनाईआ। सच निशाना इक्क रखावणा, धर्मी धर्म कमाईआ। धुन अनादी नाद वजावणा, आत्म
ब्रह्म मिलाईआ। ब्रह्म ब्रह्म वेख वखावणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा कर्म कमावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ना कोई वरन ना कोई गोत, एका नूर हाज़र हज़ूर निहकलंक आप हो जाईआ।
१८ मग्घर २०१५ बिक्रमी त्रिलोक सिँघ दे घर महल्ला घुम्मयारां सुनाम शहर
आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, एका एकँकारया। अबिनाशी पुरख जाणे घट अन्तर, लक्ख चुरासी आप समा रिहा। आप जणाए आपणा मन्त्र, धुन अनादी शब्द वजा रिहा। लोकमात बणाए साची बणतर, इक्क इकल्ला वेख वखा रिहा। खेले खेल गगन गगनंतर, धरत धवल सुहा रिहा। मेटणहारा मन मनवन्तर, ब्रह्मा विष्न शिव उठा रिहा। खेले खेल देस दसन्तर, लोआं पुरीआं आप हिला रिहा। त्रैगुण तत्त इक्क बसन्तर, आप आपणी अग्न जला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला खेल खिला रिहा। पुरख अकाल हरि गोपाल, आदि जुगादि समाया। दीनां बंधप दीन दयाल, जुग करता नाउँ रखाया। लक्ख चुरासी काया वेख सच्ची धर्मसाल, घर घर विच डेरा लाया। एका शब्द शब्द दलाल, जुग जुग आपणा मात चलाया। अनहद वजाए साचा ताल, ताल तलवाड़ा इक्क रखाया। जोत निरँजण दीपक बाल, हर घट आपे वेख वखाया। देवणहारा नाम सच्चा धन्न माल, तन ख़ज़ीना इक्क भराया। आपे शाह आपे कंगाल, वणज वणजारा नाउँ धराया। आदि जुगादी अवल्लड़ी चाल, जुग जुग वेस वटाया। भगत सुहेला सदा रखवाल, निहकर्मी कर्म कमाया। मेल मिलावा काल महांकाल, द्वार बंका इक्क सुहाया। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाया। करनहारा सदा प्रितपाल, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाया। वसे धाम इक्क निराल, अगम्म अगम्मड़ा आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाउँ निरँकार एकँकारा रूप दरसाया। लक्ख चुरासी आपे दाता, आपे बणत बणाईआ। पारर्थहम प्रभ पुरख बिधाता, आपणी कल वरताईआ। आपे पिता आपे माता, पिता पूत आप हो जाईआ। आपे जोड़े आपणा नाता, आपे तोड़ तुड़ाईआ। आपे वेखे आपणी ज़ाता, आप आपणा धरन धराईआ। आप चलाए आपणा राथा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आप निभाए सगला साथा, वेखणहार थाउँ थाँईंआ। आपे हो त्रिलोकी नाथा, मात पताल आकाश फेरा पाईआ। आप चलाए आपणी गाथा, आप आपणा नाम जपाईआ। आपे लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। आपे पूजा आपे पाठा, अन्तर मन्त्र आप दृढ़ाईआ। आपे तीर्थ आपे ताटा, सर सरोवर आपे नुहाईआ। आपे जोती आप लिलाटा, आपे रिहा जगाईआ। आपे वस्सया आन बाटा, आप फंदन फंद कटाईआ। आपे वेखे चौदां
हाटा, चौदां लोक आप समाईआ। आपणा रस आपे चाटा, अमृत सर सरोवर आप भराईआ। आपे खेवट आपे खेटा, आपे बेड़ा रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि निरँकारा, एका रूप समाया। आदि जुगादी गुर अवतारा, गोबिन्द नाउँ धराया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव किसे ना पाया। रूप रंग ते वस्सया बाहरा, अनभव प्रकाश कराया। अचल मूर्त खेल न्यारा, नेत्र नैण दिस ना आया । महल्ल अटल उच्च मुनारा, थिर घर बैठा आसण लाया। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, सच सिँघासण इक्क विछाया। रवि ससि ना कोई सतारा, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया। मण्डल मण्डप ना कोई पसारा, गगन पताल ना कोई वखाया। आदि अन्त हरि हरि अवतारा, हरि हरि रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। घर सुहञ्जणा हरि निरँकार, एका एक वखांयदा। आद निरँजण हो उज्यार, एका दीप जगांयदा। दर्द दु:ख भञ्जण भय गिरधार, ना कोई दूसर संग रखांयदा। निरँकार निराकार, दिस किसे ना आंयदा। शब्द सरूपी एका धार, सति सति अख्वांयदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त करतार, करता करनी भेव ना आंयदा। आदि अन्त कर पसार, जुग जुग वेस वटांयदा। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, नेत्र नैण ना कोई वखांयदा। जोधा सूरबीर बली बलकार, आप आपणा नाउँ धरांयदा । एका शब्द शब्द जैकार, ब्रह्मण्डां वेख वखांयदा। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज आप सुहांयदा। वरभण्डी हरि हो त्यार, पंज तत्त मेल मिलांयदा। भेख पखण्डा दए निवार, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खलांयदा। अबिनाशी करता हरि गिरधार, एका एकँकारया। खेले खेल अगम्म अपार, जुग जुग वेस वटा रिहा। नाम खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठा रिहा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार, दो जहानां वेख वखा रिहा। वेख वखाए नौ खण्ड पृथ्मी एका धार, सत्तां दीपां वेख वखा रिहा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले फेरा पा रिहा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़, जीव जन्त ना कोई बुझा रिहा। दिवस सुहाए सतारां हाढ़, लोकमाती सगन मना ल्या। सृष्ट सबाई लुट्टी जाए दिन दिहाड़, दिस किसे ना आ रिहा। ब्रह्म वेता पुरी ब्रह्म कढ्ढे हाढ़, नेत्र रो रो नीर वहा रिहा। शिव शंकर ढहि ढहि पए चरन द्वार, बाशक तशका गलों लाह रिहा। करोड़ तेतीसा एका नाअरा रिहा मार, एका रसन हिला रिहा। सुरपति राजा होए ख्वार, हरि साचा वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरा पार किनार, गुर गोबिन्द लेख लिखा रिहा। नानक गुर सच अवतार, जोती जोत डगमगा रिहा। इक्क इकल्ला एकँकार, आपणी कल वरता रिहा। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर आप समा रिहा। भगती भगत भगत भण्डार, नाम नाम वरता रिहा। बूंद रक्ती पावे सार, ब्रह्म ब्रह्म वखा रिहा।
पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, सो पुरख निरँजण नाउँ धरा ल्या। हँ हँगता पावे सार, एका रूप दरसा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिला रिहा। आदि निरँजण हरि गोबिन्द, एका धार चलांयदा। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, भेव कोई ना पांयदा। दाता दानी गुणी गहिंद, हरि आप आपणा नाउँ रखांयदा। जन भगतां तोड़े बज़र कपाटी जिंद, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। आप उपाए साची बिन्द, सुत अनादी आप उपजांयदा। लक्ख चुरासी मेटे चिन्द, चार वरनां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती नूर हरि करतार, नूरो नूर समाया। कलिजुग खेले खेल अपार, ईसा मूसा वेख वखाया। मेल मिलावा मुहम्मदी यार, आप आपणा दर सुहाया। अल्ला राणी कर प्यार, एका नाअरा रिहा सुणाया। ऐनलहक्क कर त्यार, मुकामे हक्क इक्क ख़ुदाया। सांझा पीर बेऐब परवरदिगार, नूर इलाही नाउँ धराया। लेखे लाए शाह हकीर, आप आपणी किरत कमाया। चोटी चढ़े आप अख़ीर, उच्चा डण्डा हथ्थ उठाया। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, माया ममता मोह चुकाया, लोकमात बन्न्हे बीड़, एका कलमा नाम पढ़ाया। कायनात रिहा चीर, आप आपणा खेल खिलाया। वेख वखाए मुलां शेख़ औलीए पीर दस्तगीर, नूरो नूर समाया। हरिभगतां देवे साचा सीर, अमृत आत्म जाम प्याया। राज राजानां शाह सुल्तानां होए वहीर, चारों कुन्ट दर दर हलकाया। किसे हथ्थ ना आउणा अन्तिम नीर, कलिजुग कूड़ा ठूठा भन्न वखाया। गोबिन्द चले एका तीर, पुरख अकाल आप चढ़ाया। किसे बालक ना देवे माता सीर, गोदी गोद ना कोई सुहाया। शाह सुल्तानां लथ्थे चीर, तख्त ताज दिस ना आया। राए धर्म मारे जंज़ीर, एका धुर दा शब्द अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। आदिन अन्ता हरि भगवाना, एका खेल खिलांयदा। खेले खेल दो जहानां, त्रिलोकी नंदन नाउँ धरांयदा। शब्दी शब्द शब्द धुनकाना, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनांयदा। आप उठाए राज राजानां, शाहो भूप फेरी पांयदा। मेल मिलाए विच मैदाना, साचा गढ़्ह सुहांयदा। एका चिल्ला एका तीर कमाना, एका खण्डा खड़ग नाम धरांयदा। जोधा सूरबीर बली बलवाना, मर्द मरदाना आप अख्वांयदा। गुर गोबिन्द तेरा इक्क निशाना, हरि साचा आप लगांयदा। वेख वखाए गोपी काहना, मण्डल मण्डप आप वेख वखांयदा। सीता राम आप पछाणा, लंका गढ़्ह तुड़ांयदा। चार यारी हरि प्रधाना, मुहम्मद मुहम्मदी वेख वखांयदा। अल्ला राणी होए हैराना, नेत्र नीर वहांयदा। कलिजुग तेरा झूठ मकाना, हरि साचा फेरी पांयदा। चौदां लोक वेख दुकाना, चौदां तबकां फेरी पांयदा। असराईल ज़बराईल मेकाईल असराफील बाल निधाना, आप आपणे संग रलांयदा।
ब्रह्मा विष्न शिव देवे कर परवाना, अन्तिम मूल चुकांयदा। शब्द सुत नौजवाना, एका रंग रंगांयदा। जिस जन देवे नाम तराना, एका ब्रह्म जणांयदा। पूरन जोत श्री भगवान, हर घट वेख वखांयदा। दीन मज़्हब ना कोई इस्लामा, तीस बतीस ना कोई सुहांयदा। वेखणहारा वेद पुराणा, शास्त्र सिमरत फोल फुलांयदा। खाणी बाणी हो प्रधाना, एका बूझ बुझांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञाना, बरन अठारां आप समझांयदा। एका जोत नूरो नूर नुराना, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर सच्चा वेख वखांयदा। सच्चा दर दरबारा, हरि हरि जोत जगाईआ। आपे वस्सया एकँकारा, आपणी कल वरताईआ। लोकमात खेल अपारा, जुग करता आप कराईआ। निहकलंक ल्ए अवतारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। साचे सुत कर प्यारा, आपणी गोद बिठाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, बैठा आसण लाईआ। जोत उज्यारी कर उज्यारा, आपणा दीपक आप जगाईआ। सच समग्री भर भण्डारा, आपणा दर सुहाईआ। सतिजुग साचे बण वरतारा, आप आपणी सेव कमाईआ। सन्तां भगतां गुरमुखां गुरसिक्खां देवे कर प्यारा, एका बूझ बुझाईआ। आपणे घर आप गिरधारा, एका बैठा साचा माहीआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, एका मुख चुआईआ। एका नाम शब्द अनहद धारा, एका राग सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क मसीत एका गुरुदुआरा, एका काया गढ़्ह आप सुहाईआ। एका महल्ल इक्क मुनारा, उच्च अटल आप रखाईआ। आपे बैठा सिरजणहारा, आपणा मुख छुपाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, जीव जन्त भरमाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, झूठा वणज कराईआ। मनुआ मारे एका नाअरा, एका बल जणाईआ । मति मतवाली रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आप आपणी वेखे धारा, आपणा मुख खुल्हाईआ। गुर का शब्द सभ ते वस्सया बाहरा, दिस किसे ना आईआ। आदि जुगादि बण वरतारा, गुरमुखां झोली पाईआ। नाम सति सति करतारा, नानक बूझ बुझाईआ। एकँकारा ओंकारा, ओअँ सोहँ रूप हो जाईआ। गुर गोबिन्द बण लिखारा, गुर चेला एका धाम रखाईआ। सो पुरख साचा गुर, हँ सिक्ख विच समाईआ। ब्रह्म अंक लिख्या धुर, पारब्रह्म वड वड्याईआ। सुरती शब्द जाए जुड़, दूजा दर ना कोई वखाईआ। सतिगुर देवणहारा साचा घोड़, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। नीले वाला आया दौड़, वड दाता बेपरवाहीआ। सम्बल नगरी लाया एका पौड़, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ । मेल मिलावा ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता ल्ए उपजाईआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एकँकार कर पसार, आप आपणा आसण लाईआ। सम्बल नगरी आसण लाया, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। शब्द सिँघासण वेख वखाया, साची सेज सुहाईआ।
चार दिवार ना कोई बणाया, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। तेल बाती ना कोई उपाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। घर विच घर आप सुहाया, आपे वेखण आईआ। गणपति गणेश ना कोई मनाया, ब्रह्मा विष्न ना कोई ध्यााईआ। करोड़ तेतीस ना कोई सरनाया। साध सन्त ना कोई सरनाईआ। अकाल पुरख प्रभ फेरा पाया, आप आपणा खेल खिलाईआ। मात पित ना कोई बणाया, भैण भाई ना कोई अख्वाईआ। साक सज्जण सैण ना संग रलाया, दर द्वार ना बंक उपाईआ। राज राजान ना वेखण आया, बैठा मुख छुपाईआ। भगत भगवान दर मेल मिलाया, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अछल अछल्ल बावन वेख वखाया, सृष्ट सबाई लेख लिखाईआ। जल थल महीअल डेरा लाया, सागर सरोवर आप रिड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप दरसाईआ । गोबिन्द नगर धाम अवल्ला, हरि हरि आप उपांयदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, एका गढ़्ह सुहांयदा। लक्ख चुरासी अछल अछल्ला, अछल अछल्ल करांयदा। हथ्थ उठाए साचा भल्ला, एका नाउँ रखांयदा। लोआं पुरीआं लोकमात चौदां लोक चौदां तबक बोलणहारा हल्ला, आप आपणा मता पकांयदा। सचखण्ड दुआरे आपे खला, थिर घर वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी सच सिँघासण एका मल्ला, निरगुण जोती जोत जगांयदा। लहिणा देणा चुकाए शाह सुल्ताना भूप भूमिका मेटणहारा सल्ला, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, गुर गोबिन्द संग निभांयदा। भाग लगाए काया खला, पंज तत्त वेख वखांयदा। जोती शब्दी आपे रला, पवण स्वासी आप चलांयदा। जोती दीपक आपे बला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। सत्तां दीपां जोत उज्यार, हरि साचा आप करांयदा। लक्खण दीप पावे सार, आप आपणा मेल मिलांयदा। करौच तेरी सुण पुकार, एका रूप वटांयदा। पुष्कर करे हाहाकार, गल विच पल्ला पांयदा। जम्बु तेरा सच प्यार, धरत मात गोद बहांयदा। सलमल दाता हो उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। सान ढहि पए चरन द्वार, नेत्र नैण मुख शरमांयदा। कुशा तेरी साची कार, करनी करता आप करांयदा। सत्तां दीपां इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। सतिजुग तेरा सच विहार, करता कादर आप करांयदा। धरनी धरत नाम उज्यार, धरत धवल सुहांयदा। सति पुरख निरँजण बन्न्हे धार, सत रंग निशाना इक्क वखांयदा। आदि जुगादी खेल अपार, आप आपणा सगन मनांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, दो जहानां राज जोग कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत विजोग आप करांयदा। संजोग विजोग हथ्थ करतार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, आप आपणी रचन रचाईआ। आप उपाए
आपे ल्ए सँघार, समरथ पुरख वड वड्याईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, मेटे झूठी लशकर छाहीआ। माया ममता कर ख्वार, हउमे हँगता अग्नी तत्त जलाईआ। लहिणा देणा चुकाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। ना कोई नार विभचार, साचा कन्त पुरख इक्क मनाईआ। ग़रीब निमाणा ना करे कोई हाहाकार, दु:ख भुक्ख ना किसे सताईआ। तन बस्त्र करे इक्क शृंगार, राज राजान शाह सुल्तान ग़रीब निमाणे एका धाम बहाईआ। एका चरन एक प्यार, एका दर वखाईआ। एका नाम इक्क जैकार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका ब्रह्म पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म विच संसार, जोती जोत करे रुशनाईआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, पुरख अगम्मड़े खेल खिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़े वस्सया बाहर, मन मति बुध ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा धरत मात गोद सवाईआ। कलिजुग तेरा वक्त चुकावणा, हरि साचा खेल खलांयदा। सतिजुग साचा मात धरावणा, लोकमात जन्म दवांयदा। शब्द विचोला इक्क रखावणा, सोहँ ढोला एका गांयदा। पुरख अबिनाशी सगन मनावणा, हरिसंगत संग रलांयदा। द्वार बंक इक्क सुहावणा, एका बंक वखांयदा। साची सिख्या मंगलाचार इक्क करावणा, राम राग अल्हांयदा। नाम नेत्र कजला एक पावणा, दुरमति मैल गंवांयदा। धर्म दुआरे धाम आप सुहावणा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। निहकर्मी सच कर्म कमावणा, कर्म कांड ना कोई जणांयदा। हरि धर्मी हरि धर्म वखावणा, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। लक्ख चुरासी जम की फास कटावणा, धुर दी दासी वेख वखांयदा। पतित पावण नाम धरावणा, पतित पापी पार करांयदा। भेखाधारी भेख बावणा आप वटावणा, निहकलंकी जामा पांयदा। शब्द सुरती शब्द राम मिलावणा, आपे दर साचा वेख वखांयदा। काहन गोपी आप नचावणा, मण्डल रास आप सहांयदा। एका कलमा आप पढ़ावणा, नबी रसूला मेल मिलांयदा। अल्ला राणी तेल चढ़ावणा, हरि साचा खेल खलांयदा। नानक मन्त्र इक्क सुनावणा, नाम सति सुणांयदा। गोबिन्द डंका इक्क वजावणा, फतिह रूप आप हो जांयदा। कलिजुग तेरा भेख चुकावणा, कूड़ी क्रिया मेट मिटांयदा। शाह सुल्तानां तख्तों लाहणा, राज राजानां ख़ाक मिलांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगावणा, फड़ बाहों आपणा संग निभांयदा। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई एका धाम बहावणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगांयदा। तिलक ललाटी ना किसे लगावणा, गल जंझू ना कोई रखांयदा। सति धर्म ना किसे मिटावणा, एका धीर धरांयदा। कूड़ी क्रिया ना किसे कमावणा, मार्ग इक्क वखांयदा। केस दस्मेस दहि दिशा नज़री आवणा, आप आपणा खेल खलांयदा। सम्बल नगरी साचा घर सुहावणा, आप आपणा गढ़्ह सुहांयदा। शब्द खण्डा तन लटकावणा, जन साचा वेख विखांयदा। सन्त सन्त गुरमुख गुरसिख नौ खण्ड
पृथ्मी आप बचावणा, जो जन रसन ध्यांअदा। अनहद शब्द इक्क सुणावणा, तीजा नैण खुल्हांयदा। दूई द्वैती मेट मिटावणा, एक घर बहांयदा। पंचम साचा मंगल गावणा, अन्दर मन्दिर ढोला आप गांयदा। आत्म सेजा वेख वखावणा, फूलण बरख़ा लांयदा। नारी कन्त मेल मिलावणा, गुर चेला रूप समांयदा। सोहँ शब्द आप जपावणा, जोग जुगत इक्क जणांयदा। लोआं पुरीआं नाम साचा गावणा, ब्रह्मा विष्न शिव आप जणांयदा। देवत सुर सीस निवावणा, छत्रधारी ना कोई रखांयदा। बंक द्वार इक्क वखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा नाउँ धरांयदा। बंक द्वार साचा गढ़्ह, हरि हरि आप सुहांयदा। सचखण्ड द्वार वेखे खड़्ह, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़्ह, रूप अनूप आप वटांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, जुग जुग मात चलांयदा। हर घट अन्दर बैठा वड़, आप आपणा रथ चलांयदा। मढ़ी गोर ना जाए सड़, हवनी हवन ना कोई करांयदा। सन्त सुहेले साचे फड़, गुर गुर चेले वेख वखांयदा। करता करनी आपे कर, आदि जुगादि जुग जुग वेखे आपणा घर, दूसर दर ना कोई रखांयदा। निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर धर, धरनी धरत धवल आकाश प्रकाश पुरख अबिनाश इक्क करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा दासी दास, दिवस रैण रैण दिवस सेवक सेवा आप कमांयदा।