पुस्तकालयभाग ७

१९ मग्घर २०१५ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे घर उच्ची अबादी लुध्याणा शहर

गुर किरपा सच नाम है, हरिजन आप जणाए। अमृत साचा जाम है, सतिगुर आप प्याए। पूरन करनहारा काम है, निरगुण निरगुण वेख वखाए। आपे वसे आपणे धाम है, जगत नेत्र दिस ना आए। मेटणहारा अन्धेरी शाम है, सच चन्न चढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाए। साचा नाम हरि द्वार, सतिगुर बूझ बुझांयदा। जिस जन देवे कर प्यार, हउमे रोग गवांयदा। काया करे ठंडी ठार, पंज तत्त ना कोई सतांयदा। नौ दुआरे कर प्यार, सुखमन वेख वखांयदा। टेडी बंक तेरी धार, तेरा संग रखांयदा। पावणहारा साची सार, आप आपणा खेल खलांयदा। धुन अनादी साची धार, गुर पूरा आप वजांयदा। पंचम मेला एका बार, एका दर सुहांयदा। डूँघी भवरी कर कर पार, काया कवरी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, एका नाम दृढ़ांयदा। एका नाम शब्द अपार, हरि हरि आप जणांयदा। सतिगुर पूरा बख्शे चरन प्यार, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। काया मन्दिर इक्क मकान, नेत्र लोचण इक्क खुलांयदा। साचा शब्द सच्ची धुनकान, आपणा राग सुणांयदा। अमृत आत्म पीण

खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। सर सरोवर इक्क महान, कँवल नैण आप बणांयदा। सुरती बाली फड़ निधान, आप आपणे अंग लगांयदा। शब्दी शब्द शब्द मेहरबान, साचा रूप वटांयदा। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ान, एका घर वखांयदा। आत्म सेजा हो प्रधान, एका दर सुहांयदा। जोती नूर दीप नुरान, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेख वखांयदा। नाम शब्द सच भण्डारा, हरि हरि आप वरतांयदा। सतिगुर पूरा बण वणजारा, लोकमात वेख वखांयदा। भगत वछल्ल कर प्यारा, साधां सन्तां झोली पांयदा। गुरसिख ढहि पए दुआरा, कर किरपा वेख वखांयदा। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पांयदा। सति सन्तोखी दीप उज्यारा, इक्क प्रकाश करांयदा। देवे दरस अगम्म अपारा, साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वर एका मन्त्र बूझ बुझांयदा। नाम मन्त्र सच दृढ़ा, आपणा कर्म कमाया। हरिजन साचा वेख वखा, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाया। बज़र कपाटी तोड़ तुड़ा, पंच विकार सथ्थर हेठ विछाया। साचे पौड़े आप चढ़ा, चौथे पद समाया। आत्म ब्रह्म वेख वखा, पारब्रह्म सरनाया। पूरन कम्म आप करा, करनी करता नाउँ रखाया। वेख वखाणे दो जहान, आप आपणा बिरध कमाया। देवणहारा साचा थाँ, अगम्म अगम्मड़ा थान सुहाया। अलक्ख अगोचर बेपरवाह, आप आपणा मेल मिलाया। हरिजन मेला साचे थाँ, सच दुआरा इक्क विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, जगत विद्या ना कोए पढ़ाया। नाम दात वड करामात, हरिजन झोली पाईआ। देवणहारा साची दात, ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नात, साची सिख्या इक्क समझाईआ। वरन गोत ना कोई ज़ात पात, राज राजान राउ रंक ना कोए अख्वाईआ। वेखणहारा इक्क इकांत, घर घर वेखे फेरा पाईआ। दिवस रैण रिहा झात, आलस निन्दरा विच ना आईआ। खोल्हणहारा एका हाट, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। आपे होए पाकी पाक, पतित पावण नाउँ धराईआ। दो जहानां सज्जण साक, साक सैण आप हो जाईआ। शब्द चढ़ाए साचे राक, एका अस्व आप दौड़ाईआ। गुरमुख चढ़े मार पलाक, आप आपणे संग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका नाम आपे रिहा सुणाईआ। साचा नाम काया मन्दिर, हरि हरि आप टिकाया । किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिल्ले फेरा पाया। लक्ख चुरासी भौंदी बन्दर, नानक कबीरा वेख वखाया। करे प्रकाश अन्धेरी कन्दर, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क सुहाया। नाम दात धुरदरगाह, एका एक वखाईआ । सतिगुर पूरा देवे सच सलाह, साचे घर वज्जे वधाईआ। जगत कतेबा सिफ्त सलाह, सलाही सलाह जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना सके वखा,

भुल्ली सर्ब लोकाईआ। काया मन्दिर आप टिका, आपे बैठा कुण्डा लाईआ। आपणी हथ्थीं आप दए वरता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले आप उठा, आपणी रचन जणाईआ। राग अनादी इक्क अल्हा, अकल कला हो जाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, पारब्रह्म वेख वखाईआ। मोहण माधव माधी भेव खुल्हा, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। रसन विवादी आपे गा, हरि का नाम भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे आपणा वर, एका नाम झोली पाईआ। नाम वस्त शब्द अनमोल, सतिगुर पूरा हथ्थ वखांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, हरिजन झोली पांयदा। आपणा जन्दर आपे खोल्ह, आपे वेख वखांयदा। आप वजाए आपणा ढोल, आपे आप सुणांयदा। आपणा अक्खर आपे बोल, आप आपणे विच टिकांयदा। गुरसिख काया करे चोहल, काया चोली फोल फुलांयदा। सुरती शब्दी जाए मौल, साचा नाम आप उपांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, हरि अमृत झिरना मुख झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम आप वरतांयदा। नाम अनमोल उच्च मिनार, हरि हरि आप टिकाया। वेखे विगसे पावे सार, अलक्ख अगोचर भेस वटाया। नेत्र दिसे ना विच संसार, जगत नैणां दिस ना आया। रत्ती केसर ना कोई धार, तिलक ललाट ना कोई वखाया। निउँ निउँ करे ना कोई निमस्कार, पंज तत्त सीस ना कोई झुकाया। मन मति ना हाहाकार, बुध बिबेक ना वेख वखाया। पंजां तत्तां वस्सया बाहर, त्रैगुण पल्लू ना किसे फड़ाया। ब्रह्मा विष्न रहे विचार, शिव शंकर सीस झुकाया। करोड़ तेतीसा हाहाकार, दिवस रैण रहे कुरलाया। लक्ख चुरासी वहिंदी धार, हरि का रूप दिस ना आया। पारब्रह्म बेअन्त बेऐब परवरदिगार, राम रहीम आप अख्वाया। सति पुरख निरँजण साची कार, करता पुरख आप कराया। नाम कराए इक्क वपार, वणज वपारा नाउँ धराया। जोती सुत कर उज्यार, शब्दी नाउँ धराया। शब्द गुर सच जैकार, निरगुण धार आप वहाया। सरगुण साचे कर प्यार, काया मन्दिर मेल मिलाया। दिस ना आए नौ द्वार, जीव जन्त होए हलकाया। जो जन सतिगुर पूरे ढहि पए द्वार, कर किरपा मेल मिलाया। नाम वस्त हट्ट बज़ार, चौदां लोक फोल फुलाया। अवण गवण पावे सार, त्रैभवन डेरा ढाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका ब्रह्म जणाया। नाम धन्न सच ख़ज़ीना, हरि हरि हथ्थ रखाया। सतिगुर पूरा देवे हो मेहरवाना, लोकमात वेख वखाया। धर्मी धर्म झुलाए इक्क निशाना, ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाया। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार नाउँ रखाया। आपणे नाम करे आप पछाणा, रूप रंग ना कोई वखाया। एका धुन इक्क तराना, एका राग अल्हाया। एका मस्ती मस्त मस्ताना, आप आपणा दर सुहाया। आपे बन्न्हणहारा गाना, एका सगन मनाया। साचे मन्दिर हो प्रधाना, दस्म दुआरी

डेरा लाया। शाहो भूप हरि सुल्ताना, सच सिँघासण इक्क विछाया। दीपक जोती जगे महाना, अट्ठे पहर डगमगाया। सुन अगम्मी वेख वखाना, आप आपणा रूप विखाया। सचखण्ड हो प्रधाना, एका राग अल्हाया। अलक्ख अगोचर खेल महाना, आप आपणा रिहा कराया। अगम्म अगम्मड़ा दो जहानां, नाड़ी चम्मड़ा ना कोई बणाया, सति पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, आप आपणा खेल खिलाया। एका नाम कर प्रधाना, लक्ख चुरासी मन्दिर अन्दर आप टिकाया। सुरत सवाणी बाली बाला, बाली बाला रहे तराया। जोत निरँजण जोत ज्वाला, अग्नी तत्त विखाया। लहिणा देण चुकाए काल महांकाला, जगत भण्डार भराया। साचा नाम सतिगुर सच दोशाला, गुरमुख विरले तन पहनाया। फल लगाए काया डाला, अमृत मेवा इक्क खवाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखाया। साची वेख धर्म धर्मसाला, धुर मन्दिर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा नाम वर, कृपानिध किरपा दए कर, छिन्न छिन्न पार उतार आप कराया। सतिगुर पूरा हरि समरथ, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। देवणहार नाम वथ्थ, जन भगतां झोली पांयदा। नाम जणाई महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोई कथांयदा। आप चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही नाउँ धरांयदा। पंच विकारा देवे मथ, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। हउमे हँगता जूठा झूठा बुरज जाए ढठ्ठ, साचा मन्दिर इक्क सुहांयदा। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठ, पूजा पाठ ना कोई रखांयदा। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, मन पंखी दहि दिशा ना धांयदा। वसणहारा घट घट, घट भीतर वेख वखांयदा। त्रैगण ना तपे अग्नी मट्ठ, पंज तत्त मेट मिटांयदा। एका देवे धीरज जत, सति सन्तोख रखांयदा। रक्खणहारा साची पत्त, कमलापत नाउँ रखांयदा। अन्तिम बीज बीजे साचे वत, काया खेड़ा वेख वखांयदा। लेखे लाए बूंद रक्त रत्त, जिस जन दया कमांयदा । अमृत आत्म साचा झट्ट, सिंच क्यारी हरी करांयदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका ब्रह्म वखांयदा। हरिजन वखाए साचे हट्ट, कीमत करता आपे पांयदा। जगे जोत काया मट्ट, जोत निरँजण सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आत्म झोली ब्रह्म पारब्रह्म आप भरांयदा। जो जन मंगे बण भिखार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। शब्दी देवे शब्द भण्डार, मुल कोए ना लाईआ। अन्तर आत्म इक्क प्यार, चरन कँवल दरसाईआ। नाता तुट्टे जगत मीत मुरार, मात पित भाई भैण, साक सैण कोई दिस ना आईआ। नज़री आवे सांझा घर, बैठा अलख जगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ढहि ढहि पैण चरन द्वार, मन मति रही शरमाईआ। जगत तृष्ना भुक्ख दए निवार, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, आप आपणे विच मिलाईआ। मिले मेल हरि गोबिन्द, गुर पूरा दया कमांयदा। मिटावणहारा सगली चिन्द, चिन्ता

चिक्खा ना कोई वखांयदा। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, सुत अनादी नाउँ धरांयदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समांयदा। आदि जुगादि सदा बख्शिंद, पतित पापी आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, सचखण्ड द्वार इक्क सुहांयदा। नाम वर धुर फ़रमाणा, हरिजन आप जणाईआ। मेल मिलाए श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बैठा आसण लाईआ। वेखणहारा दो जहानां, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बन्न्हे साचा नाम गाना, तन्दन तन्द ना कोई तुड़ाईआ।

मानस जन्म लेखे जाए लग्ग, हरिसंगत आप तराईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, जो जन आए सरनाईआ। साचा दीपक जोत रिहा जग, ना सके कोए बुझाईआ। जगत तृष्ना मेटे अग्ग, बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। सोहँ शब्द बन्न्हे गल साचा तग, उप्पर शाह रग आप हो जाईआ। जिस दर सुहाए आपणा पग, पतित पापी संग तराईआ। हरिजन साची मंग रहे मंग, दिवस रैण राह तकाईआ। लेखे लाए सूरा सरबग, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। देवे माण जगत जग, दरगहि साची होए सहाईआ। गुरमुख हीरा साचा नग, सीस ताज आप जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत वेख वखाईआ। हरिसंगत हरि जाए तार, लोकमात वज्जे वधाईआ। जन भगतां सुणे दर पुकार, दिवस रैण वेख वखाईआ। सगला मीत एकँकार, निरगुण नूर आप दरसाईआ। पारब्रह्म गुर ल्ए अवतार, आदि जुगादि वेस वटाईआ। साचे सज्जण मीत मुरार, चौथे जुग करे कुड़माईआ। शब्द विचोला धुर दरबार, एका दए सलाहीआ। नाम ढोला सच जैकार, सोहँ आप सुणाईआ। एका तोला बेऐब परवरदिगार, आपे तोले सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बेड़ा बन्ने लाईआ। हरिसंगत बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठांयदा। धर्म राए ना देवे डन्न, चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा। लाड़ी मौत ना चाढ़्हे चन्न, जगत द्वार ना सगन मनांयदा। मेल मिलावा साचे तन, पंच तत्त आप सुहांयदा। जिस जन कढ्ढे आपणा जन, जन जननी लेखे लांयदा। राग सुणाए एका कन्न, जगत वैराग मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कल वरतंता हरि भगवन्ता, एका नूर जगाईआ। हरिसंगत वखाए साची संगता, सति सरूप समाईआ। आप बणाए आपणी बणता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरसिख दूजे दर ना होए मंगता, मंगण भिख्या दर ना जाईआ। काया चोली सतिगुर पूरा आपे रंगदा, रंगणहारा साचा माहीआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँगता, सो पुरख निरँजण नाउँ रखाईआ। मानस जन्म ना होए भंगता,

जो जन नेत्र लोचण नैण दर्शन पाईआ। मेल मिलावा साची संगता, रिखी मुनी रहे राह तकाईआ। जिउँ नानक अंग लाया अंगदा, हरिसंगत आप लगाईआ। अमृत धार वहाए साचा गंगता, गंगा गोदावरी रही शरमाईआ। जो जन दर दुआरे आए मंगता, पूरन इच्छया पूरन गुर आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सगला संग निभाईआ। सगला संग हरि रघुनाथ, हरिसंगत संग निभांयदा। नाम चढ़ाए साचे राथ, कलिजुग अन्तिम आप चलांयदा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए साचे नैणां, नैण नैणां विच टिकांयदा। नैण वेखे साचे नैणां, जोती जोत समाईआ। आदि जुगादि एका रहिणा, एका हथ्थ वड्याईआ। हरिसंगत हरि चरन दुआरे बहिणा, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ। लोकमात गुर सतिगुर शब्दी मन्नया कहिणा, सगली वस्त तजाईआ। साचे मन्दिर धाम इक्ट्ठे एका बहिणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दित्ता एका वर, आवण जावण लक्ख चुरासी जम की फाँसी, फंदन फंद कटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, अचरज कल आपणी आप वरताईआ।

२० मग्घर २०१५ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर लुध्याणा शहर

हरि नाम रस पाया, हरि हरि चरन द्वार। सैंहसा रोग चुकाया, मिटया अन्ध अँध्यार। काया मन्दिर इक्क सुहाया, दीपक बाती कर उज्यार। एका दूजा भउ चुकाया, तीजा नैण उग्घाड़। चौथे पद समाया, मेट मिटाए पंचम धाड़। छेवां घर वखाया, सत्तवें सति पुरख निरँजण पौड़े देवे चाढ़्ह। अट्ठां तत्तां लेखा मुकाया, नौ दर कराए पार। दस्म दुआरी आप खुल्हाया, आप आपणी किरपा धार। अमृत आत्म जल भराया, सांतक सति सति वरतार। साची सेजा वेख वखाया, आत्म अन्तर इक्क प्यार। जगत बसन्तर मेट मिटाया, मेल मिलावा मीत मुरार। आप आपणा रूप दरसाया, निरगुण जोती कर उज्यार। सरगुण सरगुण सतिगुर लेखे लाया, सच धर्म इक्क जैकार। कर्म कुकर्मां मेट मिटाया, जन्म जन्मां दए सुधार। वरन गोत ना कोई उपाया, आत्म ब्रह्म इक्क पसार। काया चोट तन लगाया, शब्द शब्दी इक्क धुन्कार। ब्रह्मण्डां खोज खुजाया, लोआं पुरीआं पावे सार। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निहकलंकी ल्ए अवतार। राउ रंकां आप उठाया, सृष्ट सबाई करे ख़बरदार। हरिजन साचे मेल मिलाया, इक्क सुहाए बंक द्वार। पूरन लहिणा झोली पाया, साचा भरया नाम भण्डार। तख्त ताज इक्क वखाया, निरगुण रूप निरँकार। सीस ताज इक्क सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, घर मेला कन्त भंतार। कन्त भतार मीतड़ा, एका एकँकार। गुरमुखां वस्सया चीतड़ा, दिवस रैण प्यार। अट्ठे पहर ठंडा सीतड़ा, सांतक सति रूप करतार। वसे धाम इक्क अतीतड़ा, थिर घर सच्चे दरबार। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पावन किरपा धार। ना कोई मन्दिर ना मसीतड़ा, काया मट्ठ गुरुद्वार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा लिख ना सके विच कोई संसार। मात जन्म हरिजन जीतड़ा, नेत्र नैण लोचण करे दरस दीदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अगम्मड़ा हरि हरि खेला, हरि हरि आप जणाईआ। अबिनाशी करता सतिगुर मेला, गुर गुर वेस वटाईआ। आदि जुगादी साचा चेला, शब्दी सुत उपजाईआ। दो जहानां सच सुहेला, निरगुण नूर दरसाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क अकेला, जेरज अंडां डेरा लाईआ। आपे जाणे आपणा वेला, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणे दर आपे चाढ़्हे तेला, आप आपणा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनी करता नाउँ रखाईआ। करनी करता हरि निरँकार, करनहार अख्वांयदा। हरिजन साचे पावे सार, घर साचा वेख वखांयदा। महल्ल अटल उच्च मिनार, आप आपणी बणत बणांयदा। सन्त साजण मीत मुरार, ग़रीब निवाजण वेख वखांयदा। देस माझन हो उज्यार, आप आपणी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी रचया काजन, साचा दर सुहांयदा। गुरसिख साचे मारे वाजन, सुरती सुरत शब्द उठांयदा। शाहो भूप वड राज राजन, सच सिक्दार आप अख्वांयदा। हरिजन साचे रक्खे लाजण, सिर समरथ हथ्थ टिकांयदा। आप चलाए जगत जहाज़न, चार वरनां आप चढ़ांयदा। भेख पखण्डा खोल्हे पाजन, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। चिट्टे अस्व चढ़या ताजन, लोआं पुरीआं आप दौड़ांयदा। आपे शाह बाणीआं होए महाजन, हट्ट हटवाना नाउँ रखांयदा। आपे मस्जिद बांग दए निमाजन, आप आपणी सेवा लांयदा। आपे तिलक लिलाटी रचया काजन, काया माटी वेख वखांयदा । आपे होए तीर्थ ताटन, तट किनारा फेरी पांयदा। आपे ग्रन्थ पन्थ औखा घाटन, आप आपणा राह चलांयदा। आपे जाणे आपणी वाटन, आपे पन्ध मुकांयदा। गुरमुख विरले अमृत आत्म रस एका चाटन, अमृत धार मुख चुआंयदा। दूई द्वैती पर्दे पाटन, नैण इक्क खुल्हांयदा। चौथे घर शाहो शाबाशण, शाह सुल्तानां मेल मिलांयदा। पंचम मीत पुरख अबिनाशण, पारब्रह्म नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा डंक वजांयदा। एका डंक हरि भगवाना, एका एक वजाईआ। आप सुणाए दो जहानां, आप आपणी कल वरताईआ। लोआं पुरीआं खेल महाना, नौ खण्ड वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई हो प्रधाना, एका नाअरा लाईआ। वेख वखाए वेद पुराणा, अञ्जील कुरानां फोल फुलाईआ। खाणी बाणी इक्क निशाना, एका रिहा उठाईआ। शब्दी शब्द धुर

फ़रमाणा, देवणहार नाम ख़ुदाईआ । कलमा नाम हो निधाना, उम्मत उम्मती रिहा सुणाईआ। शाह रफ़ीक मेहरबाना, रबाब अहिबाब आप वजाईआ। राम रहीम इक्क टिकाणा, एका घर बहाईआ। नाम सति नौजवाना, साची फतिह गजाईआ। सो पुरख निरँजण वड बलवाना, हँ ब्रह्म आप हो जाईआ। चार वरनां एका रूप दृष्टाना, दूजी वस्त ना कोई रखाईआ। खेले खेल गोपी काहना, मण्डल मण्डप रास सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अलक्ख निरँजण एका आपणी अलख जगाईआ। आपणी जगा आप अलक्ख, आपे आप सुणांयदा। आपणे घर हो प्रतक्ख, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा ल्ए रक्ख, आप आपणा मार्ग लांयदा। आप आपणा करया वक्ख, लोकमात राह तकांयदा । गुरमुखां भाण्डा भरे ख़ाली सक्ख, नाम भण्डार इक्क वरतांयदा। लक्ख चुरासी मारे झक्ख, गुर दर ना कोई दरसांयदा। पंच विकारा नकेल नक्क, चारों कुन्ट फिरांयदा। तीर्थ तट्टां रहे तक्क, निर्मल नीर ना कोई प्यांअदा। जगत अभ्यास गया थक्क, डूँघी भवर ना कोई लँघांयदा। सन्यास वैराग फल गया पक्क, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। प्रगट हो दाता सूरा सरबग्ग, आप आपणा कर्म कमांयदा। गुरसिक्खां एका राह साचा दस्स, जगत क्रिया मेट मिटांयदा। हिरदे अन्दर आपे वस, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। वेख वखाए नस्स नस्स, नौ दुआरे पन्ध मुकांयदा। आपे रूप कोटन कोट रवि ससि, आप आपणा नैण खुल्हांयदा। हरिजन हरि हरि होया वस, दर दरवेशा फेरी पांयदा। कर्म कांड देवे झस्स, आपे चरनां हेठ दबांयदा। त्रैगुण माया ना ल्ए डस्स, ममता मोह चुकांयदा। इक्क प्याए साचा रस, आपणे हथ्थ जाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द सुणांयदा। एका शब्द चौथा पद, सति पुरख निरँजण आप रखाया। हँ ब्रह्म पार हद्द, जिस जन रसना गाया। सचखण्ड दुआरे आपे सद्द, चरन कँवल आप बहाया। अमृत पयाई साची मदि, दिवस रैण ख़ुमार रखाया। विष्नूं वंसी साची यद, एका ब्रह्म दरसाया। आपणा भार आपे लद्द, गुरमुख साचे रिहा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। सस्सा शब्द पुरख सुल्तान, एका रूप दरसांयदा। दाता दानी मेहरबान, एका घर वखांयदा। उप्पर होड़ा धर निशान, पारब्रह्म आप चलांयदा। हाहा हरस मिटे जहान, सस्सा सतिगुर वेख वखांयदा। टिप्पी बणे इक्क महान, चारों कुन्ट मुख बन्द वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोए दोए अक्खर वेख वखांयदा। दोए अक्खर दोए धार, दोए रूप समाया। निरगुण निरगुण इक्क प्यार, एका घर वसाया। सतिगुर खेले खेल अगम्म अपार, गुर गुर वेस वटाया। गुर गुर मंगे मंग भिखार, सतिगुर झोली पाया। दोहां विचोला आप करतार, निरगुण नूर करे रुशनाया। शब्द

ढोला अपर अपार, आप आपणा आपे गाया। नानक तोला हरि गिरधार, सचखण्ड दुआरे इक्क वखाया। बदलया चोला अन्तिम वार, कलिजुग वेस वटाया। अन्तिम मौला सर्ब संसार, दिस किसे ना आया। धरनी धरत धवल हो उज्यार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। अमृत आत्म पौहल खण्डे धार, गुर गोबिन्द आप प्याया। साची सिक्खी कर त्यार, वालों निक्की आप जणाया। मुनी रिखी ना पावण सार, हरि का शब्द दिस ना आया। धुर दी लेख लिखी आप करतार, आपे वेखण आया। सोहँ शब्द शब्द जैकार, गुर चेला रूप वटाया। हँ ब्रह्म इक्क अधार, गोबिन्द पुरख अकाल मनाया। नानक ढहि पए द्वार, निरगुण दर्शन पाया। एका शब्द आप विचार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाया। बत्ती दन्द ना कोई धार, पंज तत्त ना कोई उपाया। सचखण्ड दुआरे रिहा पुकार, मैं तेरा तूं मेरा, तेरा मेरा भेव ना राया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, गुर नानक एह जणाया। तेरा मेरा सच प्यार, सच सिँघासण आसण लाया। कलिजुग जीव ना पायण सार, भगती भगत ना कोई दृढ़ाया। अन्तिम कलिजुग वेख विचार, आप आपणा रूप वटाया। निहकलंक ल्ए अवतार, शब्दी शब्द समाया। शब्द गुण अपर अपार, हरि साचा वेख वखाया। गुरमुखां देवे लोकमात कर उज्यार, आप आपणा मुख छुपाया। खिच्ची जाए वारो वार, औंदा जांदा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द एक गुर, लेखा लिखणहार धुर, लोकमात मार झात, इक्क इकांत, संजोग विजोग आत्म रस साचा भोग, पार कराए तिन्नां लोक, सोहँ सच सलोक, जिस जन रसना गाया।

२० मग्घर २०१५ बिक्रमी धन्ना सिघ दे घर पिण्ड ढहि पई ज़िला लुध्याणा

पुरख अकाल सर्ब जग मीता, एका एकँकारया। आदि जुगादि जुग जुग रीता, करता पुरख आप चला रिहा। बैठा रहे इक्क अतीता, अबिनाशी पुरख नाउँ धरा रिहा। ना कोई दोहुरा मन्दिर मसीता, थिर घर साचे डेरा ला रिहा। एका रूप ठांडा सीता, सति सन्तोख समा रिहा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समा रिहा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी हरि अवतार, पारब्रह्म वेस वटाईआ। नर नरायण खेल अपार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। जोती नूर कर उज्यार, दर्द दु:ख भय भंजन नाउँ रखाईआ। सृष्ट सबाई साचा सज्जण, एका एक आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी कराए मजन, चरन धूढ़ आप वखाईआ। सन्त सुहेला पर्दा कज्जन, आवे जावे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण दाता हरि

बेअन्त, एका रूप समांयदा। आप उपाए साचे सन्त, सन्त सुहेला आप अख्वांयदा। आप बणाए साची बणत, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप चलाए आपणा मंत, आप आपणा नाम दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेले खेल हरि भगवाना, अकल कला कल धारया। आदि पुरख मेहरबाना, दो जहाना पावे सारया। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाना, अलक्ख निरँजण वेख विखा रिहा। सचखण्ड दुआरे बैठ मरदाना, आप आपणा वेख वखा रिहा। लोआं पुरीआं इक्क बिबाना, एका आप उडा रिहा। एका शब्द इक्क तराना, एका राग सुणा रिहा। एका विष्न खेल महाना, आकार साकार बणा रिहा। ब्रह्मा वेखे मार ध्याना, नाभी कँवल कुमला रिहा। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञाना, एका नाम जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा रिहा। वेस वटंता धुंधूकार, निरगुण नूर उपाया। शिव शंकर हरि कर प्यार, जटा जूट वेख वखाया। बाशक तशका गल गल हार, हथ्थ त्रशूल फड़ाया। वेखे विगसे पावे सार, नाद अनादी आप हो जाया। ब्रह्म ब्रह्मादी खेले खेल अपार, पारब्रह्म वड वड्आया। आदि जुगादी साची धार, जुग जुग आप कराया। देवे दाद नाम अधार, एका वस्त रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला साचे घर, त्रै त्रै वेस वटाया। त्रै त्रै तेरा साचा वेस, त्रिलोकी आप बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ सदा अदेस, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोत निरँजण हरि प्रवेस, आपणी बणत बणाईआ। आपे जाणे आपणा वेस, आपणा आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। कल दाना हरि मेहरबाना, एका एकँकारया। कलिजुग खेले खेल महाना, पंचम मेल मिला रिहा। पंचम पंचम कर प्रधाना, पंचम साचा जोड़ जुड़ा रिहा। पंचम राग इक्क तराना, एका दर वखा रिहा। पंचम वेखे पद निरबाना, एका मुख सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धीर धरा रिहा। जुग जुग धीर हरि धरंता, धरनी धवल सुहांयदा। मेल मिलावा साचे सन्ता, सन्त सुहेला आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी माया पाए बेअन्ता, दिस किसे ना आंयदा। महिमा जगत गणत अगणता, लेखा लिख्त ना कोई रखांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर बणाई बणता, कलिजुग संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क मृदंग साचा शब्द वजांयदा। नाम मृदंग साचा ढोला, हरि हरि आप सुणाईआ। पुरीआं लोआं पर्दा खोल्हा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुर नानक बणया साचा तोला, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। कूड़ कुड़यारा कढ्ढे पोला, भेख पखण्डा रहे ना राईआ। जोती जामा बदलया चोला, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भगत सुहेला वस्सया कोला, विछड़ कदे ना जाईआ।

मनमुखां वसे सदा उहला, दिवस रैण ना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। कलिजुग तेरा साचा राह, हरि हरि वेख वखांयदा। शब्द गुर बेपरवाह, आपणा आप रूप वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाँ, सत्तां दीपां फेरी पांयदा। चार वरनां ल्ए जगा, बरन अठारां आप हिलांयदा। साधां सन्तां अक्ख खुल्हा, आलस निन्दरा मूल चुकांयदा। एका ढोला साचा गा, एका शब्द सुणांयदा। आपणा नाउँ मौला आप धरा, अल्ला राणी मेल मिलांयदा। परवरदिगार बेऐब ख़ुदा, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। चौदां तबक ना होए जुदा, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। आपणा फर्ज़ करे अदा, सच अदालत इक्क वखांयदा। राम नामा रूप वटा, आप आपणा वेस धरांयदा। नाम बंसरी इक्क वजा, काहना कृष्ना खेल खलांयदा। चार यारी संग मुहम्मद ल्ए रला, ईसा मूसा आप समांयदा। नाम सति मन्त्र दृढ़ा, नानक सतिगुर सोझी पांयदा। साचे पौड़े आप चढ़ा, चार वरनां मेल मिलांयदा। मिट्ठे कौड़े रस बणा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। नाम शब्द वस्त अपार, नानक हथ्थ रखाईआ। चार वरनां हरि भण्डार, एका रिहा वरताईआ। एका जोती दीप उज्यार, एका करे रुशनाईआ। वरन गोती वस्सया बाहर, साची जोती इक्क वखाईआ। तन लंगोटी ना कोई भिखार, तिलक ललाट ना कोई वखाईआ। साची हाटी वणज वपार, एका शब्द विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका बूझ बुझाईआ। एका नाम इक्क वपार, एका गुर करांयदा। एका शब्द इक्क जैकार, एका हरि हरि लांयदा। एका जोत इक्क उज्यार, एका दीप जगांयदा। एक रूप दस अवतार, गोबिन्द नाउँ धरांयदा । एका खण्डा तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड वखांयदा। एका बस्त्र तन शृंगार, पंचम मेल मिलांयदा। एका अमृत कर त्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। एका पंचम सच प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। अन्तिम ढहि पए द्वार, आप आपणा सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी तेरा सुत दुलार, तेरी क्रिया वेख वखांयदा। तेरा रूप कर त्यार, मुच्छ दाढ़ी केस लगांयदा। आपे वस्सया सभ तो बाहर, दिस किसे ना आंयदा। वेखणहारा सिरजणहार, आप आपणा नैण खुल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम उतरे पार, झूठा जगत कुरलांयदा। सृष्ट सबाई धुंधूकार, अन्ध अन्धेर वखांयदा। माता पुत्तर सेज भतार, नारी कन्त रूप विखांयदा। भैण भईआ ना कोई प्यार, दुराचार सर्ब वरतांयदा। नारी नर होए विभचार, साची सेज ना कोए हंढांयदा। योद्धा सूरबीर ना कोए बलकार, धर्म जैकार ना कोई लगांयदा। साचा वरन ना दिसे विच संसार, शंकर बरन इक्क जणांयदा। राउ रंक होए ख्वार, शाह सुल्तान ना धीर धरांयदा। राज राजाना झूठ दरबार, सच सुच्च ना कोए वरतांयदा। काम क्रोध

लोभ मोह होए हँकार, पंज तत्त कुरलांयदा। आसा तृष्ना कढ्ढे हाढ़ा, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। साध सन्त ना कोए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ दर द्वार वेख वखांयदा। फेरी पाए अठसठ आप, आपणा सति रखांयदा। पारब्रह्म पूर्ब कर इक्ट्ठ, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। जुग जुग गेड़णहारा लट्ठ, आपणा गेड़ा आप भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम झूठ पसार, चारों कुन्ट अँध्यारया। ना कोई दिसे सच विहार, माया मोह हंकारया। साध सन्त ना कोई धार, आत्म ब्रह्म ना कोई जणा रिहा। ना कोई खोल्हे बन्द किवाड़, तीजा नैण ना कोई उग्घाड़या। चौथे पद ना देवे वाड़, पारब्रह्म ना कोए मिला रिहा। अनहद ना कोई धुन्कार, राग अनादी ना कोई अल्हा रिहा। अमृत जल ना ठंडी ठार, सर सरोवर ना कोई वखा रिहा। बज़र कपाटी ना देवे कोई पाड़, मन्दिर अन्दर कुण्डा कोई ना लाह रिहा। दस्म दुआरी कर शृंगार, आत्म सेजा ना कोई सुहा रिहा। शब्द गुर ना पावे सार, सुरत सवाणी ना मेल मिला रिहा। बिन नामे होए हाहाकार, जगत तृष्ना मोह चुका ल्या। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन दूई द्वैती पर्दा आप चुका ल्या। काया तोड़ गढ़्ह हँकार, आत्म चढ़ दर बहा लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा डंक वजा ल्या। शब्द डंक अपर अपार, एका एक वजांयदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदार, लोकमात आप उठांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव पावे सार, लोआं पुरीआं आप हिलांयदा। नौ सत्त हो उज्यार, जोती नूर इक्क चमकांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, जेरज अंडां वेख वखांयदा। उत्भुज सेत्ज दए अधार, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंका हरि बलवाना, एका रूप दरसांयदा। एका तीर इक्क कमाना, एका चिल्ला आप उठांयदा। एका मारे दो जहानां, दो जहानां वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी भेख मिटाणा, कलिजुग अन्तिम फेरी पांयदा। आत्म ब्रह्म करे पछाणा, पारब्रह्म ना कोई भरमांयदा। वेख वखाए अञ्जील कुराना, वेद पुराणा संग निभांयदा। खाणी बाणी पद निरबाणा, एका दर बहांयदा। एका शब्द धुर निशाना, लोकमात झुलांयदा। चार वरन इक्क ज्ञाना, एका बूझ बुझांयदा। पारब्रह्म प्रभ शाह सुल्ताना, शाहो भूप आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सम्मती वेख वखांयदा। सम्मती सम्मत हरि करतार, आपणी कल वरताईआ। बीस सद पन्दरां हो त्यार, भारत खण्ड वंड वंडाईआ। जम्बु दीप हो उज्यार, आपणा मता पकाईआ। सन्त सुहेला कर प्यार, इक्क इकेला वेख वखाईआ। गुर चेला सोहे बंक द्वार, हरि सज्जण मेल

मिलाईआ। पति पतिवन्ता मीत मुरार, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। नारी कन्ता इक्क प्यार, एका घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखाए, लक्ख चुरासी थाउँ थाँईंआ।

२१ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर पिण्ड रुड़की ज़िला अम्बाला

अनाथा नाथ हरि, हरी हरि आप अख्वाया। सगल सुहेला सगला साथ, सतिगुर रूप समाया। आप चढ़ाए आपणे राथ, रथ रथवाही वेख वखाया। सतिजुग चलाई साची गाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाया। मस्तक लहिणा देवे माथ, कर्म जरम लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाथ अनाथां वेख वखाया। जगत दलिद्र जगत दु:ख, कलिजुग झोली पाईआ। गुरमुखां करे उज्जल मुक्ख, साचा सुख उपजाईआ। दो जहानां वेखे झुक, मातलोक फेरा पाईआ। साचा बूटा जाए ना सुक्क, अमृत आत्म छिड़काईआ। आपणी गोदी आपे ल्ए चुक्क, अरस कुरस सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप वसाए आपणे घर, दूजा दर ना कोई फिराईआ।

२१ मग्घर २०१५ बिक्रमी नथ्था सिँघ दे घर पिण्ड बड़हेड़ी ज़िला अम्बाला

ठाकर दयाल अबिनाशी करता, एका जोत जगाईआ। आदि जुगादि कदे ना मरता, आवण जावण खेल खलाईआ। आपणी करनी आपे करदा, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल हर घट थाँईंआ। आदि जुगादि सर्ब गुण मीता, एका रूप समाया। आदि जुगादि इक्क अतीता, निरगुण सरगुण वेस वटाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीता, आप आपणा खेल खिलाया । आपे होए पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल खिलाया। सति पुरख करतार, सति सतिवाद अख्वाया। गुरमुख अमृत ठंडी ठार, आपणे मुख लगाया। दो जहानां उतरे पार, त्रैलोकां वेख वखाया। हरिजन काज रिहा संवार, आप आपणा भेट चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन दु:ख आपणा सुख, आपणी झोली आप भराया। जगत रोग कट्ट संताप, आपणी झोली आप भराईआ। लेखे लाए जगत पाप, पतित पापी आप तराईआ। कलिजुग क्रिया रही कांप, चार कुन्ट रही कुरलाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, पिता

पूत ना कोई सहाईआ। आत्म अन्तर कोई ना जाप, रसना गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। वेखणहारा आपे आप, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। पारब्रह्म वड प्रताप, जुग जुग आपणा आप कराईआ। हरिजन मेटणहारा तीनों ताप, जगत दलिद्र दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। ग़रीब निमाणा गुर गोपाला, एका रूप समाया। भगत वछल दीन दयाला, आप आपणा कर्म कमाया। गुरमुख उठाए साचे लाला, लाल अनमुल्लड़ा इक्क विखाया। लोकमात आपे भाला, घर घर डेरा लाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखाया। साचा सतिगुर हो दयाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरि सज्जण हरि वेख्या, पारब्रह्म करतार। आपे लिखणहारा लेख्या, बैठ सच सच्चे दरबार। आदि जुगादी करे भेख्या, लोकमात खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरमुख हरि हरि पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। सहिंसा रोग कटाया, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। सच संजोग हंढाया, मिल्या मेल साचे माहीआ। कर्म विजोग गंवाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। तारनहारा गुर करतार, आपणी दया कमांयदा। दो जहानां पावे सार, लोकमात वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, आपणा कर्म कमांयदा। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँच नीच ना कोए दिसांयदा। शब्दी शब्द शब्द अधार, जोती जोत जगांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठार, एका मुख चुआंयदा। दीवा बाती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। कमलापाती मीत मुरार, आप आपणा दरस दखांयदा। रैण अन्धेरी राती मेटे हरि करतार, आप करनी किरत कमांयदा। अन्तिम झाकी पावे सार, आत्म सेजा इक्क सुहांयदा। लहिणा देणा चुकाए बाकी हरि करतार, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, एका ब्रह्म विखांयदा। एका ब्रह्म उत्तम जाति, हरि हरि आप रखाईआ। जाम प्याए साचा साकी, काया मन्दिर आप सुहाईआ। खोल्हणहारा बन्द ताकी, मुख गुर इक्क वखाईआ। अस्व घोड़े चढ़े राकी, लोआं पुरीआं आप वड्याईआ। एका चाल रक्खे बाकी, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, नाम निधान हो मेहरबान, हरिजन झोली पाईआ। हरिजन अमृत धार, हरि हरि रूप समाया। चरन कँवल इक्क प्यार, साचा नाता इक्क बंधाया। धीरज धीर दए सहार, सति सन्तोख नाम दृढ़ाया। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद ढहि पए द्वार, हरिजन साचे मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख भुक्ख जगत बंधन जगत रोग संग जगत विजोग आपणी झोली आपे पाया।