पुस्तकालयभाग ७

२२ मग्घर २०१५ बिक्रमी बिशन सिँघ ज्ञानी पिण्ड सुहाना ज़िला अम्बाला

निरगुण जोत हरि निरँकार, एका एकँकारया। आदि जुगादी खेल अपार, जुग जुग वेस वटा रिहा। पारब्रह्म रूप निरँकार, निरगुण नूरो नूर समा रिहा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखा रिहा। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, आप आपणी कल वरताया। आदि जुगादी खेल अपारा, हरि हरि बणत बणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण कन्त भतारा, नारी कन्ता रूप समाईआ। साचे सन्ता कर प्यारा, एका बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर इक्क अधारा, एका शब्द जणाईआ। रागी नादी अगम्म अपारा, अनहद राग सुणाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, दर ठांडे आप प्याईआ। जोती दीपक कर उज्यारा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। पंचम मारे मोह हँकारा, काम क्रोध लोभ ना होए हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, कलिजुग आपणी खेल खिलाईआ। आदि पुरख आदि निरँजण, एका रूप समाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, जोती जोत जगाया। भगत सुहेला साचा सज्जण, लोकमात वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साचे नैण वखाया। सन्तन मीता हरि करतार, आदि जुगादि समांयदा। नित नवित्त खेल अपार, एका एक खेल खलांयदा। साचा मीता विच संसार, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे दर, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। आत्म ब्रह्म शब्द ज्ञान, आत्म हरि लिव लाईआ। एका एक श्री भगवान, नेत्र नैण दर्शन पाईआ। गाए गुण गुण निधान, साची करनी किरत कमाईआ। दर्शन नेत्र नैण महान, आप आपणा वेख वखाईआ। मेल मिलावा साचे काहन, घर वेखे बेपरवाहीआ। सगला संग दो जहान, पुरख अबिनाशी इक्क निभाईआ। पंज तत्त बैठा जगत मकान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। दिस ना आए जीव निधान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि सन्तां देवे ब्रह्म ज्ञान, हरि साची बूझ बुझाईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका ओट तकाईआ। एका खेल्हे खेल महान, भेद अभेद छुपाईआ। धुरदरगाही इक्क फ़रमाण, देवणहार नूर इलाहीआ। राम रमईआ हो मेहरबान, आप आपणी चलत चलाईआ। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, भेख पखण्डा रहिण ना पाईआ। वड जोधा सूर बली बलवान, जोती जामा भेख वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। गगन मण्डल होण हैरान, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरि सन्तन मेल मिलाईआ। सन्तन मेला एकँकार, एका

रूप समाया। सन्त मनी सिँघ सुत दुलार, पुरख अबिनाशी साचे जाया। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाया। एका राग सच्ची धुन्कार, एका शब्दी शब्द सुणाया। कमलापाती कर उज्यार, आत्म सेजा बैठा आसण लाया। दिवस राती एका धार, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेला इक्क इकेला अबिनाशी करता, आप आपणा मेल मिलाया। हरि अलक्ख अगम्म, आदि अन्त ना कोई जणाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, दु:ख भुक्ख ना कोई सताईआ। आपे मरे आपे पए जम्म, आपे जोती जोत करे रुशनाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, आलस निन्दरा ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सन्तन वेख वखाईआ। सन्त मनी सिँघ दु:ख मिटाया, एका आत्म वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी रसना गाया, एका हरि लिव लाईआ। एका दूजा भउ चुकाया, तीजा नैण खुल्हाईआ। चौथे पद वेख वखाईआ, मेल मिलावा साचे माहीआ। पंचम राग अनादी गाया, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। डूँघी कन्दर आप जगाया, नूरो नूर करे रुशनाईआ। एका अमृत मुख चुआया, सांतक सति वरताईआ। बज़र कपाटी कुण्डा लाहया, पंच विकारा मथ वखाईआ। आत्म सेजा सच सिँघासण डेरा लाया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। साचा घोड़ा इक्क दौड़ाया, दिस किसे ना आईआ। दो जहानां दिवारड़ा इक्क विखाया, प्रभ मेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर साचा वेख वखाईआ। साचा घर उच्च महल्ला, हरि हरि जोत जगांयदा। सन्तन मीता इक्क इकल्ला, आप आपणा आसण लांयदा। वेख वखाए जलां थलां, डूँघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पांयदा। शब्दी जोती आपे बला, आप आपणा प्रकाश वखांयदा। आपणा दर आपे मल्ला, दूसर कोई ना संग रखांयदा। आपे खेल खलाए वल छला, अछल अछल्ल आप हो जांयदा। आपे फड़े हथ्थ विच भल्ला, नाम खण्डा तेज कटार आप उठांयदा। आपे बोलणहारा हल्ला, आप आपणा नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त मनी सिँघ फड़ाए पल्ला, लोकमात ना कोई छुडांयदा। सन्त मनी सिँघ फड़या लड़, घर साचा वेख वखांयदा। अन्दर मन्दिर गया चढ़, दिस किसे ना आंयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, पुरख अबिनाशी वेस वटांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, आप आपणा वेख वखांयदा। साची चोटी आपे चढ़, आप आपणा रूप वटांयदा। मढ़ी गौर ना जाए सड़, जगत हवनी हवन ना कोए करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, आदि निरँजण वेख वखांयदा। आदि निरँजण हरि भगवन्ता, जोती जोत जगाईआ। मेल

मिलावा साचे सन्ता, सन्त मनी सिँघ वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा बणाए आपणी बणता, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे नारी आपे कन्ता, कन्त कतूहल आप हो जाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाईआ। तोड़े गढ़ हउमे हँगता, हँ ब्रह्म आप समाईआ। दर दुआरे आपे मंगता, आप आपणी झोली डाहीआ। देवे माण साची संगता, सन्त मनी सिँघ लेख लिखाईआ। आप मिटाए आपणी शंका, जिउँ नानक अंगद अंग लगाईआ। लक्ख चुरासी कोलों रहे संगदा, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त मनी सिँघ साचे दर, दर दुआरा वेख वखाईआ। दर दरवाज़ा हरि हरि खोल्ह, सन्त मनी सिँघ आप उठाया। धुन अनादी शब्दी बोल, जै जैकार कराया। अनहद वजाए साचा ढोल, आप आपणा ताल वजाया। खेले खेल काया चोल, पंज तत्त आपे मौल, आपणा रूप दरसाया। अन्दर मन्दिर रिहा बोल, हौली हौली रिहा सुणाया। उलटा करया नाभ कँवल, अमृत धार जल भराया। मेल मिलावा साँवल सँवल, घर साचे होए सहाया। भाग लगाए साची धवल, जिस दर सन्त मनी सिँघ चरन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेला साचे दर, दर द्वार इक्क वखाया। साची धवल काया खेड़ा, सन्त मनी सिँघ चरन टिकांयदा। पुरख अबिनाशी बन्न्हणहारा बेड़ा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आवण जावण चुक्के गेड़ा, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। करनहारा हक्क निबेड़ा, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम देवण आया गेड़ा, नेत्र नैणां दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा । घर साचा हरि सुहञ्जणा, सन्तन वड वड्याईआ। मिल्या मेल आदि निरँजणा, एका नेत्र नैण खुल्हाईआ। धुरदरगाही साचा सज्जणा, लोकमात पंज तत्त बैठा डेरा लाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, गुरमुख वड वड्याईआ। अन्तिम पर्दा तेरा कज्जणा, जोती जामा भेख वटाईआ। पंज तत्त चोला सृष्ट सबाई तजणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। साचा शब्द नगारा वज्जणा, सन्त मनी सिँघ लेख लिखाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना दर घर छड्डणा, सीस ताज ना कोई हंढाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे चलाए आपणा जहाजणा, नाम चप्पू इक्क उपाईआ । लोआं पुरीआं रचया काजना, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। चिट्टे अस्व चढ़े ताजना, साचा घोड़ा आप दौड़ाईआ। बेऐब परवरदिगार होया साचा साजना, सज्जण मीत अख्वाईआ। शाहो भूप वड राजन राजना, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। खेले खेल देस माझना, पुरी घनक वेस वटाईआ । सन्त मनी सिँघ मारे इक्क अवाज़ना, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले साचे घर, घर साचा इक्क दरसाईआ। साचे घर हरि दर्शन नैण, नेत्र नैण उग्घाड़या। रुत्त बसन्त महीना चेत, खिली रहे मात फुलवाड़या। आदि जुगादी साचा

हेत, हरिभगतां वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, घर साचे सेवा ला रिहा। साची सेवा हरि प्रभ ला, सन्त मनी सिँघ आप जगांयदा। लहिणा लेखा आप लिखा, आप आपणा भेव छुपांयदा। अन्तिम लहिणा देणा दए चुका, वेसाधारी वेस वटांयदा। अन्तिम चोला दए तजा, अग्नी अग्ग तपांयदा। त्रैगुण तेरा लेख मुका, आप आपणा रूप वटांयदा। दीपक बाती इक्क जगा, निरगुण नूरो नूर उपांयदा। हरिजन साचे विच समा, आप आपणा खेल खिलांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई ना कोई रखांयदा। चरन नाता बख्शे इक्क ध्यान, सृष्ट सबाई संग निभांयदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवांयदा। सन्त मनी सिँघ देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, सच सुल्तानां वेख वखांयदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, राज राजानां तख्तों लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप आपणा रूप दरसांयदा। सन्त मनी सिँघ साचा तग, सति नाम आप वटाया। जगत तृष्ना बुझे अग्ग, आप आपणी दया कमाया। मेल मिलाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पार कराया। सन्त सतिगुर एका पग, चरन सरन इक्क तकाया। दीपक जोती जाए जग, जो बैठा मुख छुपाया । दाता दानी सूरा सरबग्ग, महाराज शेर सिँघ जोती जामा भेख वटाया। सरन सरनाई एका लग्ग, एका रंगन रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मेल मिलाए साचे घर, भगत विछोड़ा दए कटाए, सन्त रूप अपर अपार सिँघ बिशन दरस दिखाया।

२२ मग्घर २०१५ बिक्रमी मेहर सिँघ दे घर पिण्ड शेख़पुरा ज़िला अम्बाला

निरगुण रूप अपार, हरि हरि हरि निरंकारया। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका एक अख्वा रिहा। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, जुग चौथे भेव खुल्हा रिहा। सुत दुलार करे प्यार, गोबिन्द नाउँ धराया। गोबिन्द मीता विच संसार, लोकमात वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। नानक गोबिन्द एका धार, निरगुण जोत जगाईआ। गोबिन्द साचा सुत दुलार, अबिनाशी अचुत्त आप उपाईआ। काया सुहाए साची रुत्त, पंज तत्त करे कुड़माईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, एका रंग रंगाईआ। अमृत प्याए साचा घुट्ट, दूई द्वैती रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा साचा वर, आपे लेख लिखाईआ। लेखा लिख्या गुर गोबिन्द, हरि साचे सच जणाईआ। मेटणहारा सगली चिन्द, एका बूझ बुझाईआ। आप उपाए आपणी बिन्द, आपे लेखे लाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर सागर

सिन्ध, दूई द्वैत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। लिख्या लेखा हरि द्वार, हरि साचा लेख लिखांयदा। गोबिन्द गुर भेख अपार, भेव कोए ना पांयदा। साचा बंक सच द्वार, दर इक्क खुल्हांयदा। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, आदि अन्त आप हो जांयदा। साचा कन्त नार भतार, साची सेज सुहांयदा। रुत्त बसन्त अपर अपार, काया चोली रंग चढ़ांयदा। आपे मंगता बण भिखार, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, एका शब्द जणांयदा। शब्द जणाई सच ज्ञान, आपणी बूझ बुझांयदा। नेत्र गोबिन्द इक्क ध्यान, आपे वेख वखांयदा। सति सरूप श्री भगवान, दूसर दर ना कोई वखांयदा। खेले खेल दो जहान, जुग जुग वेस वटांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका आसण लांयदा। एका राग इक्क धुनकान, एका राग सुणांयदा। एका लेखा लिखे महान, एका मेट मिटांयदा। अट्ठ तीस हो प्रधान, आपणा भेव खुल्हांयदा। त्रैगुण तेरा मिटे निशान, अन्तिम मेट मिटांयदा। अट्ठां तत्तां हो प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सहँसर वेख वखांयदा। जगत सहँसर हरि हरि तीन, आपणा रूप उपांयदा। आप चुकाए आपणे लहिणा देण, लेखा आपणा हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई साक सज्जण सैण, ध्याना ध्यान वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोशब्द वेख वखांयदा। गुर गोबिन्द लेख लिखा, हरि साचे आप लिखाया। दाता दानी बेपरवाह, आप आपणे रूप समाया। आपे जाणे आपणा नाँ, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अट्ठ तीस दन्द बतीस, सहँस सहँसर वेख वखाया। पंज तत्त हरि बलवाना, जोती जोत जगांयदा। त्रैगुण तेरा शब्द निशाना, शब्दी तीर रखांयदा। जोधा सूर बली बलवाना, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहँसर अठत्ती वेखे कलिजुग वा तत्ती, आपणे लेखे आपे लांयदा। वा तत्ती अग्नी अग्ग, कलिजुग आप चलाईआ। पारब्रह्म सूरा सरबग्ग, आपे वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर बन्न्हे तग, साचा शब्द तन पाईआ। आपे हँस आपे कग, काग हँस आप हो जाईआ। आपणी जोती आपे रिहा जग, आकाश प्रकाश आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सन्तां वेख वखाईआ। सन्तन मीता हरि हरि दाता, एका रूप समांयदा। शब्दी शब्द शब्द सुल्ताना, पारब्रह्म रूप वटांयदा। राज राजानां हरि भगवाना, सच सिँघासण डेरा लांयदा। जोती जोत महाना, एका नूर डगमगांयदा। परम पुरख पुरख सुल्ताना, आदि निरँजण नाउँ धरांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, आप आपणी बणत बणांयदा। साचे घर हो प्रधाना, आप आपणा मता पकांयदा। बस्त्र शस्त्र इक्क सुहाना, जगत नेत्र

दिस ना आंयदा। उठे जोधा नौजवाना, गुर गोबिन्द नाउँ रखांयदा। शब्द शब्दी हो प्रधाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे एका वर, वर दाता आप अख्वांयदा। दर दुआरा आपे खोल्ह, आपणा वेख वखांयदा। आपणा जैकारा आपे बोल, आपे शब्द सुणांयदा। आपणा करे आपे खेल, भेखाधारी भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। चिट्टे घोड़े शाह अस्वार, एका एक अख्वाया। जोती नूर कर उज्यार, रूप अनूप आप दरसाया । शब्द अस्व चिट्टा घोड़ा, चारे दिशा वेख वखाया। सोलां कलीआं कर शृंगार, निरगुण जोती आसण लाया। पुरख अबिनाशी पावे सार, पुरीआं लोआं आप फिराया। ब्रह्मा शिव दए हुलार, करोड़ तेतीसा ल्ए उठाया। सुरपति राजा इन्द करे पुकार, वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी पाए सार, नौ खण्ड पृथ्मी सेवा लाया। सत्तां दीपां कर प्यार, आप आपणा भेख वटाया। नीली धारों आए बाहर, पहला पौड़ा इक्क उठाया। चौथे जुग हो त्यार, लोकमात चरन छुहाया। अट्ठ तीस एका धार, दन्द बतीस एका गाया। राग छतीस कर उज्यार, जगत हदीस इक्क सुणाया। पीसण पीस रिहा संसार, माया चक्की आप चलाया। खेले खेल जगत जगदीश, एकँकार निरँकार वेख वखाया। खड़ग खण्डा तेज कटार, एका नाम हथ्थ उठाया। हरि मन्दिर पावणहारा सार, जेरज अंडां फोल फुलाया। उत्भुज सेत्ज रिहा विचार, वेखणहारा दिस ना आया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, जोती नूर करे रुशनाया। साचा घोड़ा ब्रह्म विचार, पारब्रह्म इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे कर, गुर गोबिन्द संग रखाया। गोबिन्द गुर वड बलवाना, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल दो जहाना, आप आपणा वेस वटांयदा। एका चिल्ला एका तीर कमाना, एका एक उठांयदा। गुरमुखां देवे नाम निधाना, मनमुखां डेरा ढांयदा। सम्मत सम्मती हो प्रधाना, आप आपणा डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द रंग रंगांयदा।

सतिगुर साचा शाहो भूप, हरी हरि आप अख्वांयदा। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। कलिजुग पसारा मेटे झूठ जूठ, सच सुच्च वरतांयदा। सन्त सुहेला आपे जाए तुठ, आप आपणा रूप दरसांयदा। गुरमुख लुकया रहे ना किसे गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्मी आप उठांयदा। गुरमुख हथ्थ फड़ाए लट्ठ, दर दर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ धरांयदा। कलिजुग करता हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। खेले खेल अगम्म

अपार, भेव किसे ना पाया। जोती नूर कर उज्यार, लोकमात वेख वखाया। गोबिन्द मीता सच सिक्दार, शाह सुल्ताना नाउँ रखाया। पारब्रह्म भेव न्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम हरि हरि अंका, एका नाम ध्यांअदा। आप उठाए राउ रंका, शाह सुल्तानां आप हिलांयदा। गुरमुखां सुहाए द्वार बंका, दर दुआरा वेख वखांयदा। प्रगट होए वासी पुरी घनका, घनक पुर वासी वेख वखांयदा। खेले खेल बार अनका, अनक कल हो जांयदा। गुरमुख साचे गल लगाए जिउँ जनका, जन जननी आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार हरि समरथ, आदि जुगादि समाया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया । लक्ख चुरासी आपे मथ, आपे ल्ए उपाया। आप चलाए आपणी गथ, आपणा नाम दृढ़ाया। लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। आपणी गेड़णहारा लट्ठ, भाणा आपणा आपणे विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा वेस वटाया। घर साचा हरि हरि वेस, एका एकँकारया। पुरख अबिनाशी दर दरवेश, दर द्वार इक्क सुहा रिहा। दो जहानां नर नरेश, निरगुण खेल अपारया। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, मूंड मुंडाए ना कोई रखा रिहा। शब्दी शब्द दस दस्मेश, दहि दिशा फेरी पा ल्या। वेख वखाए गणपति गणेश, ब्रह्मा विष्न शिव उपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगा ल्या। आपणा रंग आपे रंग, हरि साचा वेख वखांयदा। आपणे बैठ आप पलँघ, आपणी सेजा आप हंढांयदा। आपणी भिच्छया आपे मंग, आपणी झोली पांयदा। लक्ख चुरासी तेरी कंध, जगत धारा आप वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दाता दानी सूरा सरबंग, गुरमुखां वसे अंग संग, सगला संग निभांयदा।

सतिगुर पुरख दयाल, सर्ब सहिज सुखदाया। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, आदि जुगादी वेख वखाया। गुरमुख साजण साचे लाल, आप आपणी गोद उठाया। देवणहारा नाम धन माल, तन ख़ज़ाना आप भराया। तोड़णहारा जगत जंजाल, लोकमात वेस वटाया। अन्त नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस जन हरि हरि रसना गाया। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर बैठा आसण लाया। अमृत आत्म जाम दए प्याल, जो जन सरनाई आया। अनहद वजाए एका ताल, नेत्र नैण जो दर्शन पाया। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत मेवा इक्क लगाया। दो जहानां बण दलाल, लक्ख चुरासी मेट मिटाया।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे ल्ए तराया। सतिगुर पूरा हरि समरथ, एका एक अख्वांयदा। गुरमुख साचे ल्ए रक्ख, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। देवे नाम एका वथ्थ, एका बूझ बुझांयदा। चार वरन चढ़ाए एका रथ, ऊँच नीच ना कोई रखांयदा। पंच विकारा देवे मथ, शब्द खण्डा इक्क उठांयदा। पल्ले बन्न्हे नाम गट्ठ, चोर यार लुट्ट ना कोई लै जांयदा। सति सन्तोखी धीरज देवे सति, ब्रह्म मति इक्क समझांयदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बल रत्त, रत्ती रत्त रंगांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नत्त, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। ना कोई परखे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोई रखांयदा। सृष्ट सबाई पुच्छे वात, आप आपणा संग रखांयदा। आपे पिता आपे मात, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, एका ब्रह्म वखांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका रूप समाया। जन भगतां दए जिया दान, एका नाम झोली पाया। शब्दी शब्द शब्द बिबान, गुरमुख साचे आप चड़ाया। दो जहान विखाए इक्क उडान, लोआं पुरीआं पार कराया। आपे सुरती आपे काहन, सीता राम आप हो जाया। आपे लंका गढ़्ह तोड़ मकान, मन रावण रहे ना राया। आपे मारे तीर निशान, शब्द निशाना इक्क वखाया। आपे नानक हो प्रधान, मन्त्र नाम रसन दृढ़ाया। आपे गोबिन्द नौजवान, अमृत आत्म जाम प्याया। आपे खेले खेल जहान, दो जहानां वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, निहकलंका नाउँ रखाया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणे संग समाया । देवे नाम दानी दान, हरिजन साची वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। सतिगुर पुरख हरि अबिनाश, एका एकँकारया। जुग जुग खेले खेल तमाश, आप आपणा ल्ए अवतारया। आपणे मण्डल मण्डप पावे रास, आप आपणा खेल खिला रिहा। आपे वेख वखाए गर्भ वास, आप आपणा बिरध वखा रिहा। आपे लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना गा रिहा। आपे पूरन करनहारा आस, पारब्रह्म नाउँ धरा रिहा। जन भगतां सद वसे पास, जगत विछोड़ा फंद कटा रिहा। होए सहाई पृथ्मी आकाश, गगन पाताला डेरा ला रिहा। गुरमुख साचा ना होए निरास, इच्छया भिच्छया झोली पा रिहा। निज घर आत्म रक्खे वास, घर घर विच डेरा ला रिहा। आदि निरँजण सर्ब गुणतास, सति पुरख रूप वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा देवे नाम वर, शब्द ज्ञान इक्क दृढ़ा रिहा। नाम शब्द साची दात, हरि हरिजन झोली पाईआ। लोकमात वड करामात, एका बूझ बुझाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। नाता तोड़े भैण भ्रात, साक सज्जण सैण ना कोई दिखाईआ। हर घट अन्दर वेखे मार झात, मन्दिर बैठा बेपरवाहीआ। जिस जन

खोल्हे आपणा ताक, आपणा मुख वखाईआ। लेखा जाणे भविख्त वाक्, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। माटी मिलाए ख़ाकी ख़ाक, अन्तिम ख़ाक रहे समाईआ। काया चोला जाए पाट, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला चढ़े औखे घाट, सतिगुर पूरा जिस चढ़ाईआ। पंज तत्त तेरी नेड़े वाट, बैठी पन्ध मुकाईआ। चौदां लोक विके ना किसे हाट, करते कीमत ना कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवणहारा नाम वर, शब्द शब्दी आप वरताईआ। शब्द भण्डार डूँघा सागर, हरि हरि आप वरतांयदा। जन भगतां करे निर्मल कर्म उजागर, आप आपणा रंग रंगांयदा । वेख वखाए काया गागर, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। रत्ती नाम रत्न रत्नागर, घर साचे आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। मंगी मंग हरि द्वार, हरिजन झोली आप भराईआ। देवे दरस अगम्म अपार, नेत्र लोचण आप खुल्हाईआ। शब्दी धुन सच्ची धुन्कार, घर साचे आप सुणाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, दीपक जोती इक्क जगाईआ। नूर इलाही बेऐब परवरदिगार, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, मुकामे हक्क आप ख़ुदाईआ। नूर इलाही मीत मुरार, नूरो नूर दरसाईआ । राम रूप आप करतार, करनी करता किरत कमाईआ। साँवल सुन्दर हो त्यार, कँवल नैण रिहा मटकाईआ। बाशक सेजा सच शृंगार, सांगो पांग हंढाईआ। विष्नूं वंसी खेल न्यार, वेस अनेक धराईआ। ब्रह्म वेता रिहा विचार, अट्ठे नैण उठाईआ। शिव शंकर बाशक तशका पाए हार, हथ्थ त्रशूल उठाईआ। सुरपति राजा इन्द रिहा पुकार, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। मन मति नार होई विभचार, मथ्थो टिक्का काली शाहीआ। जूठ झूठ होए ख्वार, कूड़ी क्रिया कल कमाईआ। माया ममता लोभ हँकार, काम क्रोध अग्न लगाईआ। इक्क तृष्ना बण भिखार, घर घर बैठी अलक्ख जगाईआ। गुरमुख विरला गुर शब्द करे प्यार, घर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा नाम वर, वड दाता आप अख्वाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, इक्क नाम दृढ़ाया। एका शब्द इक्क बिबाण, एका रिहा चढ़ाया। एका पुरख इक्क सुल्तान, मेहरबान इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर सुहञ्जणा इक्क वखाया। दर सुहञ्जणा पुरख अबिनाश, हरिजन आप दरसांयदा। पूरी करनहारा आस, परम पुरख आप अख्वांयदा। गुरमुखां गुरसिक्खां जन भगतां होए दासी दास, सेवक सेव आप कमांयदा। निज आत्म निज घर रक्खे वास, घर साचा इक्क सुहांयदा। हरिजन हरि प्राणी हरि गाए रसन स्वास, लेखा लेखे आपणे पांयदा। लहिणा देणा दस दस मास, गर्भ वास फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, नाम निधान झोली पांयदा।

२३ मग्घर २०१५ बिक्रमी भजन सिँघ दे घर पिण्ड शेख़पुरा ज़िला अम्बाला

हरि मन्दिर अपार, हरि हरि सुहाया। निरगुण जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क जगाया। कमलापाती खेल अपार, दिवस राती आप खिलाया। अन्धेरी राती वेख संसार, लोकमाती फेरा पाया। उत्तम जाति हरिजन विचार, अमृत बूंद स्वांती, मुख चुआया। लहिणा देणा देवे बाकी हरि गिरधार, आप आपणा वेस वटाया। जगत निमाणे पावे सार, गऊ ग़रीबां गले लगाया। राज राजे कर ख्वार, दर दर आपे आप फिराया। सुघड़ स्याणे ना पायण सार, माया मोह लोभ हलकाया। जिस जन बख्शे चरन ध्याने, सो जन उतरे पार। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाने, सोहँ शब्द हरि निरँकार। अकाल मूर्त इक्क विखाणे, निरगुण जोती नूर उज्यार। करता पुरख सर्ब घट जाणे, घर सुत्ता पैर पसार। निरभउ आप वखाणे, निरवैर खेल अपार। ज़ात पात ना कोई रखाणे, ऊँच नीच ना कोई विचार। घर साचा इक्क सुहाणे, सुहावणहारा बंक द्वार। आत्म अन्तर इक्क वखाणे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहार भण्डार। नाम भण्डारा हरि वरतंता, आदि पुरख अबिनाशिआ। हरि हरि मेला हरिजन सन्ता, सतिगुर खेले खेल तमाशिआ। ग़रीब निमाणयां बणाए बणता, मण्डल मण्डप पावे साची रास्सया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, आवण जावण फंद कटास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, मेल मिलावा एका घर, चरन कँवल सच्चा भरवास्सया। चरन कँवल साची धूढ़, हरिजन हरि हरि मस्तक लाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, अज्ञान तत्त रहे ना राईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। रंगन रंग चढ़ाए गूढ़, नाम रंगीला मोहण माधव पुरख अबिनाश आप अख्वाईआ। आवण जावण कटे जूड़, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, एका पल्ला नाम फड़ाईआ। एका पल्ला नाम फड़ा, हरिजन आप तरांयदा। दर दरवेशा फेरी पा, दर्दी दर्द वंडांयदा। जगत निमाणे आप उठा, साचे तख्त आप सुहांयदा। दरगहि साची देवे थाँ, राज राजानां हथ्थ ना आंयदा। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जगत हँस बणाए काँ, सोहँ साची चोग चुगांयदा। इक्क जपावे साचा नाँ, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। निथाविआं देवे साचा थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। अन्तिम पकड़णहारा बांह, जोती जामा भेख वटांयदा। करनहारा सच न्याँ, जुग जुग वेस वटांयदा। वसे धाम अगम्म अथाह, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। कलिजुग जीव रहे कुरला, कागी मुख खुल्हांयदा। आपणा आप ना सकण पा, आपणा मूल ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे दर, हरि साचा वेख वखांयदा। दर्द दु:ख हरि हरि नाथ, अनाथां विच समाया। आप निभाए

सगला साथ, सगला संगी वेख वखाया। मेल मिलावा त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै देशां वेस वटाया। सतिजुग तेरी साची गाथ, सतिगुर पूरा रिहा चलाया। एका नाम एका राथ, चार वरनां रिहा चढ़ाया। एका पूजा एका पाठ, एका मन्त्र रिहा सुणाया। एका तीर्थ एका ताट, सर सरोवर इक्क नुहाया। एका वणज इक्क वपार एका हाट, चौदां लोकां आप खुल्हाया। एका नाओ एका घाट, एका बेड़ा रिहा चलाया। एका नेड़े दस्से वाट, एका वेख वखाया। जन भगतां दुरमति मैल देवे काट, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणा कर्म कमाया। आपणा कर्म आप कमा, आपणी दया कमांयदा। ग़रीब निमाणे आप उठा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। दरस दरसी दरस दिखा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। एका राग कन्न सुणा, एका बूझ बुझांयदा। एका मणका मन का दए फिरा, आप आपणी बणत बणांयदा। सगली चिन्द दए मिटा, जो जन दर्शन पांयदा। काया मन्दिर दए तुड़ा, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। साची बेड़ी आप चढ़ा, हरिजन वेख वखांयदा। गहर गम्भीर गुणी गहिंद पकड़े बांह, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए लड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, दर द्वार हरि निरँकार, सचखण्ड जगत ब्रह्मण्ड पाए वंड जेरज अंड आप आपणे अंक समांयदा। अंगीकार आपे कर, आपणे अंग लगाईआ। धरनी मंगे साचा वर, दोए जोड़ पए सरनाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे खड़, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। अग्नी त्तत्व रही सड़, लक्ख चुरासी जगत लोकाईआ। कोई ना सके अग्गे हो फड़, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। घर घर विद्या रहे पढ़, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। आपणा घाड़ण आपे घड़, बैठे धूंणीआँ ताईआ। अन्तिम वेले जायण झड़, फल डाल्ह रहिण ना पाईआ। जो जन सरनाई जाए पड़, हरि लेखा लेख चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समरथ अकथ रक्खणहारा दे कर हथ्थ, दर दरवेश नर नरेश इक्क इकल्ला एकँकार कर पसार, सन्त भगत आप उधार, उदर रोग रिहा मिटाईआ।

२३ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे घर पिण्ड दोसांझ ज़िला जलन्धर

हरि भगवान सर्ब गुणवन्ता, एका एकँकारया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग ल्ए अवतारया। आप बणाए आपणी बणता, अबिनाशी पुरख नाउँ धरा ल्या। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। खेलणहार हरि भगवान, एका एक अख्वांयदा। जोती जोत जोत महान,

नूरो नूर समांयदा। शाहो भूप वड सुल्तान, राजन राज आप हो जांयदा। थिर घर वासी हरि मेहरबान, आप आपणी कल वरतांयदा। शब्दी शब्द बलवान, साचा सुत उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। शब्द सुत वड बलवान, हरि एका एक उपजांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणा देवे दान, आपे झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, एका एक करांयदा। वसणहारा सच महल्ला, दिस किसे ना आंयदा। आपे जाणे वल छला, अछल अछल्ल आप जणांयदा। दीपक जोती इक्क बला, प्रकाश प्रकाश रखांयदा। शब्द सुनेहड़ा साचा घल्ला, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। हरि करता हरि निरँकार, आपणी बणत बणाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूरो नूर समाईआ। शब्दी शब्द शब्द अपार, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, रवि ससि सेवा लाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार, त्रैगुण बंधन पाईआ। रूप अनूप आप करतार, आप आपणा वेस वटाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, विष्नूं रूप आप हो जाईआ। नाभी कँवली कँवल उज्यार, फूलो फूल समाईआ। पारब्रह्म फड़ कटार, आपणा आप कटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर त्यार, ब्रह्म ब्रह्म आप हो जाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधाईआ। शब्द बंधन आपे पा, त्रैगुण जोड़ जुड़ाया। परम पुरख खेल खिला, पारब्रह्म वड्आया। आदि निरँजण जोत जगा, जोत निरँजण कर रुशनाया। एका अंजन नेत्र पा, एका अक्ख खुल्हाया। दर्द दु:ख भय भंजन नाम धरा, आप आपणा मेल मिलाया। साचा सज्जण बण मलाह, दर साचा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म पारब्रह्म हो जाया। पारब्रह्म खेल अपार, ब्रह्म ब्रह्म आप अख्वाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। एका देवे शब्द सहार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पावे सार, त्रैगुण सेवा लाईआ। पंचम मीता हरि गिरधार, पंचम खेल खिलाईआ। मन मति बुध कर पसार, निरगुण जोती इक्क जगाईआ। नौ दर खोल्हे इक्क किवाड़, मानस मानुक्ख बणत बणाईआ। घर घर घर विच महल्ल अपार, आप आपणा आप उपाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। कमलापाती कन्त भतार, बैठा आसण लाईआ। आत्म सेजा ठंडी ठार, आप आपणी रिहा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। पंज तत्त हरि भगवाना, ब्रह्म ब्रह्म उपांयदा। एका शब्द इक्क तराना, एका राग सुणांयदा। एका घर इक्क मकाना, एका

दर सुहांयदा। एका पीण एका खाणा, एका अमृत मुख चुआंयदा। एका रंग हरि निरँजणा, रूप रंग इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। लक्ख चुरासी आपे घड़, आपणी बणत बणाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, हर घट बैठा आसण लाईआ। जीव जन्त ना सके फड़, कोटन कोट रहे तरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई रक्ख करतार, आपणा खेल खिलांयदा। मानस मानुक्ख पावे सार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। सन्त सुहेले कर उज्यार, आप आपणा दर खुल्हांयदा। चौथे घर आपे वड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। पंचम मेला मीत मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। लोकमात साचा घर, हरि हरि वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी आपे धर, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड समाईआ। हउमे हँगता वेखे गढ़्ह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रलाईआ। आसा तृष्ना बद्धी लड़, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सिख्या आपणे हथ्थ रखाईआ। साची सिख्या हरि करतार, आपणी आप चलांयदा। लोकमाती लै अवतार, पंज तत्त समांयदा। शब्दी शब्द शब्द धुन्कार, सच संदेश सुणांयदा। जीवां जन्तां करे ख़बरदार, सोए मात उठांयदा। वरन गोत ना कोई प्यार, ऊँच नीच ना कोई जणांयदा। राउ रंक इक्क दरबार, शाह सुल्तान वेख वखांयदा। दाता दानी मेहरबान, आप आपणा कर्म कमांयदा। धुरदरगाही देवे साचा माण, जो जन रसना गांयदा। ब्रह्म ब्रह्म इक्क पछाण, एका रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता हरि निरँकार, खेले खेल अगम्म अपार आप अख्वांयदा।