पुस्तकालयभाग ७

२४ मग्घर २०१५ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे घर पिण्ड हरी पुर ज़िला जलँधर

अजूनी रहित मूर्त अकाल, एका एकँकारया। आदि पुरख निरँजण दीन दयाल, आदि जुगादी नाउँ धरा ल्या। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, जुग जुग वेस वटा ल्या। इक्क इकल्ला कर आकार, आप आपणा वेस वटा रिहा। महल्ल अटल उच्च मिनार, थिर घर वासी डेरा ला ल्या। जोत प्रकाशी दीप उज्यार, एका एक डगमगा रिहा। सर्ब घट वासी हरि निरँकार, निरगुण धारा आप चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। आदि पुरख श्री भगवाना, हरि हरी आप अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग वेस वटांयदा। जोधा सूरबीर बली बलवाना, एका एक अख्वांयदा। एका घर इक्क टिकाणा, इक्क सिँघासण आसण लांयदा। इक्क महल्ल इक्क मकाना, एका आसण

लांयदा। खेले खेल दो जहानां, दो जहानी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर दरसांयदा। जोती नूर हरि अपार, एका एक उपाईआ। निरगुण नूरो नूर उज्यार, आप आपणा खेल खिलाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण हरि भगवन्ता, एका रूप समांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपणी चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। आपणे घर रहे मंगता, आपणी झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता आप अख्वांयदा। आदि अन्ता हरि मेहरवाना, एका एकँकारया। खेले खेल श्री भगवाना, दिस किसे ना आ रिहा। साचा मीत इक्क सुल्ताना, एका नाउँ उपा रिहा। शब्दी शब्द शब्द बलवाना, आप आपणा आप उठा रिहा। एका राग इक्क तराना, एका घर सुणा रिहा। एका मर्द इक्क मरदाना, एका वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ उपा रिहा। जुग करता पुरख अबिनाशा, एका रूप समाईआ। आदि जुगादी खेल तमाशा, जुग जुग बणत बणाईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, रवि ससि करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मंड खण्ड जेरज अंड धरत धवल पुरीआं लोआं आकाश प्रकाश आप रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि ब्रह्माद, एका जोत जगांयदा। शब्द तूर अनादी नाद एका एक सुणांयदा। देवणहारा दाद, आप आपणी वंड वंडांयदा। एका शब्द आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटांयदा। आपे जाणे बोध अगाध, दूसर भेव कोई ना पांयदा। एका जोबन माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा संग निभांयदा। सगला संग हरि करतार, आपणा आप रखाईआ। आपणी क्रिया कर विचार, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धार, आपणा बंधन आपे पाईआ। आपणा कर शब्द जैकार, आपे रिहा सुणाईआ। लोकमात हो त्यार, आवे जावे फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, करता कादर आप कराईआ। नूर इलाही बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर समाईआ । ख़लक ख़ुदाई पाए सार, ख़ालक रूप आप वटाईआ। हक्क हकीकत वेख विचार, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। लाशरीक सांझा यार, एका रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम काम, हरि हरि आप करावणा। आपे सीता आपे राम, राम रूप आप समझावणा। आपे कृष्ना आपे काहन, साची गोपी आप नचावणा। आपे अमृत आपे जाम, हरिभगतां आप पयावणा। आपे दीन आप इस्लाम, ईसा मूसा आप अख्वावणा। आपे जाणे आपणी कलाम, कलमा नबी आप पढ़ावणा। आप आपणी मेटे अन्धेरी शाम, साचा

चन्द इक्क चढ़ावणा। आपे लक्ख चुरासी करे ताम, जीव जन्त आप उपजावणा। आपे नगर आप गराम, काया खेड़ा आप वसावणा। आपे निरगुण बैठा धाम, सरगुण पंज तत्त आप सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखावणा। वेखणहारा हरि समरथ, एका एक अख्वाईआ। जगत चलाए आपणा रथ, हरि वड वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, दहि दिशा आप भवाईआ। शब्द जणाई अकथना अकथ, हरी हरि जगत सुणाईआ। जगत विकारा देवे मथ, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, थिर घर वासी फेरा पाईआ। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन पाईआ। काया गढ़्ह जाए ढठ्ठ, हउमे रोग रहे ना राईआ। लहिणा देण चुकाए तीर्थ अठसाठ, काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। इक्क वखाए पूजा पाठ, इक्क करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म सर सरोवर मारे ठाठ, जल कँवल आप भराईआ। नाम विकाए साचे हाट, एका वणज कराईआ। इक्क उतारे पार औखे घाट, कलिजुग बेड़ा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, हरि हरि जोत जगांयदा। धुन अनादी शब्द जणा, आत्म ब्रह्म वखांयदा। दूई द्वैती पर्दा लाह, एका नैण खुल्हांयदा। नानक निरगुण मेल मिला, सरगुण धार बंधांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, दिस किसे ना आंयदा। हरिजन वेखे थाउँ थाँ, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, साची चोग चुगांयदा। सदा सुहेला देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे पिता आपे माँ, हरिजन साचे बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। जुग जुग करे सच न्याँ, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे पकड़े बांह, राज राजानां ख़ाक मिलांयदा। कलिजुग मीता हरि निरँकार, एका रूप समांयदा। जोती दीप कर उज्यार, आकाश प्रकाश वखांयदा। दिवस रैण एका धार, अट्ठे पहर डगमगांयदा। गोबिन्द मेला विच संसार, अन्तिम वेख वखांयदा। शब्दी शब्द शब्द कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा । आपे वस्सया सभ तों बाहर, हर घट डेरा आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा मूल आप चुकांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा मूल आप चुकावणा, ब्रह्मा वेता चाढ़्हे फूल, चारे मुख एका गावणा, शिव शंकर सुट्टे हथ्थ त्रशूल, बाशक तशका सीस लटकावणा। विष्नूं वंसी आप चुकाए आपणा मूल, आप आपणा दर सुहावणा। शब्द सिँघासण ना कोई पावा ना कोई चूल, पुरख अबिनाशी डेरा लावणा, सच पंघूड़ा रिहा झूल, दो जहानां आप झुलावणा। आपे कन्त आपे कन्तहूल, नारी कन्त आप नाम धरावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप करावणा। खेले खेल खेलणहार, इक्क पुरख अख्वाया।

जोती जामा भेख न्यार, वेस अनेका वेस वटाया। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठाया। पुरीआं लोआं मारे मार, नौ सत रिहा जगाया। राज राजानां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। साधां सन्तां दए हुलार, नाम हुलारा इक्क रखाया। गुरमुखां करया मात प्यार, आप आपणा बिरद रखाया। शब्द जणाई सच्ची धुन्कार, अनहद ताल वजाया। राग रागनी ढहि ढहि पैण चरन द्वार, बैठे सीस निवाया। घर सज्जण मेला मीत मुरार, आत्म सेजा इक्क सुहाया। निरगुण नूर हरि उज्यार, बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। आपणा खेल आपे खेल, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दो जहानी सज्जण सुहेल, जुग जुग खेल खिलाईआ। आपे वस्सया रंग नवेल, हर घट आपे रिहा समाईआ। आपे गुरु गुर चेल, गुर चेला आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणा आप आपे वेख, हरि आपणी बणत बणांयदा। आपे लिखणहारा लेख, आपे पूर करांयदा। आपणे नेत्र आपे पेख, आपणी तृष्ना आप बुझांयदा। आपणा धारे आपे भेख, आपणी कल आप वरतांयदा। आपे मुच्छ दाढ़ी रक्खे केस, आपे सीस जगदीश मुंडांयदा। आपे दाता दानी दर दरवेश, अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख आप जगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा नर नरेश, हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोई जणांयदा। शब्दी जोती जोत प्रवेश, जोत निरँजण आदि निरँजण विच टिकांयदा। भेव ना पाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, वेद कतेब ना कोए रखांयदा। पुराण अठारां रहे वेख, हरि का रूप दिस ना आंयदा। अञ्जील कुराना लिखे लेख, एका दोआं संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग वटांयदा। आपणा रंग आपे रंग, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपणी मंग आपे मंग, आपे वेख वखाईआ। आपणी सेज माणे आप पलँघ, आपे बैठा आसण लाईआ। आपणा दर दरवाजा आपे लँघ, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणी कट्टणहारा भुक्ख नंग, लोकमात फेरा पाईआ। शब्द वजाए इक्क मृदंग, सृष्ट सबाई आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि निरँकार, निरगुण रूप उपाया। मात पित ना कोई प्यार, भाई भैण ना कोई रखाया। सुत गोद ना कोई दुलार, साक सैण ना कोई जणाया। अबिनाशी अचुत्त खेल अपार, आप आपणा वेख विखाया। आप सुहाए आपणी रुत्त, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। आपे हर घट बैठा लुक, आप आपणा मुख छुपाया। आपे सन्त सुहेले आपणी गोदी ल्ए चुक्क, आप आपणा पर्दा लाहया। कलिजुग पैंडा रिहा मुक्क, हरि साचा वेख वखाया। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, ना सके कोई बचाया। हरि का भाणा ना सके रुक, हरि

साचे आप वरताया। गुरमुख विरला करे सुफल मात कुक्ख, जिस जन हरि हरि रसना गाया। दूई द्वैती मिटे दु:ख, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया।

२५ मग्घर २०१५ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर पिण्ड हेर तहिसील नकोदर ज़िला जलँधर

जै देव जै जैकार, एका दर वड्याईआ। एका अक्खर पावे सार, एका विद्या ब्रह्म वड्याईआ। एका पथ्थर देवे पाड़, हँ हँगता रहे ना राईआ। इक्क वखाए सच अखाड़, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। गुरसिख साचा साचा लाड़, हरि सज्जण वेख वखाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, दो जहानां सेव कमाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, सुरती सुरत आप भवाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, पंज तत्त ना कोई सताईआ। दर घर ठांडे देवे वाड़, अमृत जल मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जै जै जैकार, हरि हरि आप कराईआ। जै जै जैकार हरी हरि देव, आत्म ब्रह्म जणाया। अगम्म अगोचर अलक्ख अभेव, आदि जुगादी वेख वखाया। गुरसिक्खां काया फल लगाए मेव, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। जै जै जैकार देव, गुर इष्ट सति सरूप समाईआ। अबिनाशी करता वेख सृष्ट, लोकमात खेल खिलाईआ। गुरमुख विरले आप खुल्हाए अन्तर दृष्ट, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ । मेल मिलावा रामा वशिष्ट, विष्नूं रूप आप समाईआ। थित वार ना जाणे कोई धनिष्ट, कादर करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जै जै जैकार नाम धराईआ। जै जैकार हरि हरि नाउँ, आदि अन्त करांयदा। गुरमुख मेला साचे थाउँ, घर घर विच डेरा लांयदा। करनहार सच न्याउँ, जुग जुग वेस वटांयदा। ग़रीब निमाणे पकड़े बाहों, आप आपणे अंग समांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, दुरमति मैल गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। गुरमुख साचा लाल अनमुल्ला, हरि हरि वेख वखांयदा। शब्द कंडे एका तुला, जगत कीमत कोई ना पांयदा। भाग लगाए साची कुला, कुल कुलवन्ता आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी मानस जन्म ना रुला, सतिगुर पूरा लेखे लांयदा। धरत धवल फलया फुला, फल फुलवाड़ी आप सुहांयदा। चरन प्रीती घोल घुला, मस्तक टिक्का धूढ़ी आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाल तरांयदा। लाल लालड़ा लाल गुलाल, त्रिलोकी नाम चढ़ाईआ। शब्द विचोला गुर दलाल, लोकमात करे कुड़माईआ। भाग लगाए काया माटी खाल, त्तत्व तत्त पंज समाईआ। नूरी जल्वा इक्क जलाल, जोत निरँजण नूर इलाहीआ। दीपक बाती साची बाल, अज्ञान अन्धेर

मिटाईआ। गगन मस्तक एका थाल, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। सुत दुलारे आपे भाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। चले बेहंगम एका चाल, सुरती शब्द शब्द सुरती आप समाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, वड दाता बेपरवाहीआ। सदा सुहेला वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। लहिणा देण चुकाए काल महांकाल, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण आपे भाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। मिल्या मेला धुरदरगहि, हरि सज्जण हरि हरि पाया। इक्क जपाया साचा नाँ, दूजा भेव चुकाया। तीजे नैण दरस दरसा, आत्म ब्रह्म विखाया। चौथे पद डेरा ला, पंचम मोह चुकाया। पंचम मेला सहिज सुभा, घर साचे मंगल गाया। अनहद ताल अनादी आप वजा, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। बोध अगाधी भेव खुल्हा, मन्दिर अन्दर कुण्डा लाहया। दस्म दुआरी दीप जगा, निरगुण नूर करे रुशनाया। अमृत ठांडी धार वहा, कँवल कँवला मुख भवाया। आत्म सेजा रिहा सुहा, सच सिँघासण डेरा लाया। पृथ्मी आकाश फेरा पा, गगन पतालां वेख वखाया। लक्ख चुरासी फोल फुला, मानस मानुख आप जगाया। सन्त सुहेले ल्ए उठा, गुर गुर चेले रंग रंगाया। नाम मन्त्र इक्क दृढ़ा, एका रूप वखाया। जगत सहिंसा रोग मिटा, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। सोहँ साची चोग चुगा, हँ ब्रह्म भेव ना राया। सति सरूपी गया समा, सांतक सति वरताया। आदि निरँजण खेल खिला, जोत निरँजण वेख वखाया। जगत विकारा भट्ठ तपा, नेत्र नैणां नीर वहाया। भाणा सहिणा हुक्म जणा, एका बूझ बुझाया। लहिणा देणा मूल चुका, लाल दलाल नाम घसवटी एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग देवणहारा साचा वर, जै देव लगा निउँ काया बिरख, ना कोई सोग ना कोई हरख, अमृत आत्म एका बरख, धीरज यति सन्तोख सति आत्म ब्रह्म साचा धर्म एका कर्म, नेत्र नैण दर्शन हरि हरि पाया।

आसरा इक्क पुरख अकाल, गुरमुख साचा रिहा रखाईआ। दीना बंधप दीन दयाल, भव सागर पार कराईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाईआ। काया मन्दिर वेख सच्ची धर्मसाल, घर बैठा बेपरवाहीआ। देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। चरन प्रीती घालण लई घाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा एका वर, नाम नामा इक्क जणाईआ। भगतन मंग अपार, जुग जुग वड्याईआ। चरन कँवल इक्क प्यार, एका ओट रखाईआ। एका नेत्र इक्क ज्ञान, एका रिहा बुझाईआ। एका शब्द दर परवान, एका रिहा बुझाईआ। एका रूप श्री भगवान, हर घट अन्दर नज़री आईआ। चतुर सुघड़ जन सुजाण, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। देवणहारा दानी

दान, ब्रह्म ज्ञान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच सुच्च रिहा वरताईआ।

जगत विछोड़ा अग्ग है, हरिभगतन मीत मुरार। शब्द घोड़ा सूरा सरबग्ग है, हरि सज्जण शाह अस्वार। गुरमुख हँस बणाए कग्ग है, अमृत बख्शे ठंडी ठार। दीपक जोती जाणा जग्ग है, जिस जन मेला विच संसार। दरस दिखाए उप्पर शाह रग है, लहिणा चुक्के नौ द्वार। पंज तत्त विकाए बुझाए अग्ग है, नेड़ ना आए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। सरन सरनाई जो जन गया लग्ग है, फड़ बाहों लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उभार। हरि सज्जण हरि मेलया, गुरमुख ब्रह्म विचार। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, आपे रिहा पैज संवार। दो जहानां सच सुहेलया, वरभण्डी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए लड़, निहकलंक नर अवतार।

सतिगुर पूरा सति है, सति सति समाए। एका देवे ब्रह्म मति है, मनमति रहिण ना पाए। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त है, धीरज यति इक्क धराए। चरन कँवल बंधाए नत है, नाता बिधाता आप हो जाए। देवे नाम साची वथ है, चौदां लोक हथ्थ ना आए। जुग जुग चलाए साचा रथ है, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाए। सर्बकला आपे समरथ है, एकँकारा नाउँ धराए। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ है, चरन धूढ़ जो जन नुहाए। साचा मन्दिर शिवदुआला मट्ठ है, काया गुरुद्वार इक्क जणाए। वेखणहारा घट घट है, हर घट बैठा आसण लाए। खेले खेल बाज़ीगर नट है, कलिजुग स्वांगी स्वांग वरताए। आत्म अन्तर एका तीर्थ तट है, अमृत सर सरोवर आप भराए। गुरमुख विरला रसना रिहा चट है, मनमुखां हथ्थ ना आए। सन्त सुहेला लाहा ल्ए खट है, लक्ख चुरासी रही कुरलाए। भाग लग्गे काया मट है, निरगुण जोत करे रुशनाए। लहिणा देणा चुकाए आन बाट है, मात गर्भ फेर ना आए। अग्गे नेड़े दिसे वाट है, कलिजुग कूड़ा मुख शरमाए। आप उतारे साचे घाट है, हरि बेड़ा रिहा चलाए। बज़र कपाटी जाए पाट है, जिस जन पर्दा आपणा लाहे। अन्तर आत्म साची खाट है, हरि बैठा आसण लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लाल तराए। लाल अनमुल्ला हरि भगवन्ता, एका एक अख्वाईआ। हथ्थ फड़ाए धर्म निशाना, दो जहानां आप झुलाईआ। वेखे खेल गोपी काहना, मण्डल

रास आप नचाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा, जानणहार दिस ना आईआ। सन्त सुहेले कर पछाण, आदि जुगादि मेल मिलाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, जग तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मेल मिलावा गुण निधान, आदि निरँजण वड वड्याईआ। एका शब्द धुर फ़रमाण, गुरमुख साचे आप सुणाईआ। धुनी नाद सच्ची धुनकान, अनहद सेव कमाईआ। पंचम सखीआं एका गाण, मंगल राग इक्क अल्हाईआ। छत्ती राग भेव ना पाण, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा वर, एका बूझ बुझाईआ। शब्द सुरत सच ज्ञान, हरिजन आप दृढ़ांयदा। चरन कँवल हरि ध्यान, दूसर ना कोई वखांयदा। सतिगुर पूरा मेहरवान, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। दरगहि साची देवे माण, थिर घर वासी वेख वखांयदा। सन्त सुहेले कर पछाण, आप आपणे रंग रंगांयदा। मारनहारा नाम बाण, रसना चिल्ला इक्क चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी फंद कटान, धर्म राए मुख भवांयदा। लाड़ी मौत नैण शरमाण, जो जन चरनी सीस झुकांयदा। शब्द अनमुल्ला देवे बिबाण, अन्तिम वेले आप उठांयदा। लोआं पुरीआं पार मकान, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख लेखे लाए दर, आत्म घर इक्क सुहांयदा। आत्म घर हरि निरँकार, एका एक उपाया। जोती नूर कर उज्यार, दिवस रैण डगमगाया। पंज तत्त ना कोई विकार, पंचम मोह ना कोई रखाया। पंच शब्द सच्ची धुन्कार, धुन अनाद आप वजाया। खोल्हे सुन अपर अपार, आप आपणा रूप दरसाया। गुरमुख साचे चुण विच संसार, गुणवन्ता लेखे लाया। भेव ना पायण रिख मुन, साध सन्त रहे कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क पुकार रिहा सुण, सुनणहार दिस ना आया। गुरमुख तेरी साची धार, आत्म आप चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, निरगुण सरगुण देवे वड वड्याईआ। निरगुण जोती इक्क जगा, सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण नाम इक्क उपा, सरगुण झोली आप भराईआ। निरगुण दीपक इक्क जगा, सरगुण विच टिकाईआ। निरगुण शब्द आप उपा, सरगुण रिहा समाईआ। निरगुण पंज तत्त आप रचा, सरगुण मेल मिलावा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, जग करता नाउँ धराईआ। जग करता हरि सिरजणहार, नर नरायण आप अख्वाया। लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणा नाउँ धराया। कलिजुग तेरी पावे सार, खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड वेख वखाया। लोआं पुरीआं दए हुलार, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखाया। सत्तां दीपां हो उज्यार, जोती नूर करे रुशनाया। मानस मानुख वेख विचार, गुरमुख साचे रिहा उठाया। शब्द शब्दी तेज कटार, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। दूती दुष्ट देवे मार, पंच विकार रहिण ना पाया। मन मति एका धार, कलिजुग तेरे वहिण रुढ़्हाया।

गुरमुख साचा कर उज्यार, चार वरनां दए समझाया। शर्त्ती ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क प्यार, एका रंग रंगाया। एका घर इक्क द्वार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। एका रूप अगम्म अपार, शाहो भूप इक्क अख्वाया। चारे कूट पावे सार, दहि दिशा फेरी पाया। शब्द पंघूड़ा रिहा झूट, निरगुण निरगुण आप हिलाया। सरगुण उप्पर आपे तुठ, आप आपणे विच टिकाया। अमृत देवे एका घुट्ट, निझर झिरना इक्क झिराया। बज़र कपाटी जाए टुट्ट, शब्द खण्डा एका वाहया। आवण जावण जाए छुट्ट, जो जन सरनाई आया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ गुरमुख वेखे तीर्थ तट कोटी कोट, हरि का रूप दिस ना आया। कोटी कोट बन्न्ह लंगोट, अग्नी तन रहे तपाया। कोटी कोट बोलण जूठ झूठ, माया ममता मोह रखाया। अबिनाशी करता गया रुठ, ना सके कोई मनाया। कलिजुग खाली दिसण ठूठ, नाम भण्डार ना कोई वरताया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले लक्ख चुरासी विच्चों एका मुट्ठ, आप आपणे ल्ए उठाया। लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ, आप आपणा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल उप्पर धवल साँवल सँवल रूप वटाया। धरत धवल हरि विचार, वेखे सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया रही हार, सति सन्तोख ना कोई जणाईआ। साधां सन्तां आई हार, धीरज यति गंवाईआ। आत्म ब्रह्म ना पावे सार, एका रूप ना कोई जणाईआ। नीच कर्म होए विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हलकाईआ। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, दूई द्वैती ना कोई मिटाईआ। नाम मृदंग ना वजाए कोई संसार, सच सारंगी ना कोई वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ।

सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, एका एकँकारया। खेले खेल आदि जुगादि, जोती जोत नूर उज्यारया। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, आप आपणी कल वरता रिहा। आदि निरँजण हो प्रकाश, आदि शक्त वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणा रिहा।

हरि शब्द अपार, सतिगुर विच टिकाईआ। सतिगुर शब्द जैकार, गुरमुख ल्ए जगाईआ। गुरमुख शब्द प्यार, सुरती शब्द समाईआ । मनमुक्ख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। हरि शब्द शब्द अथाह, सतिगुर विच टिकांयदा। सतिगुर शब्द भगत मलाह, गुरमुख आप तरांयदा। गुरमुख मेला साचे नाउँ, एका नाउँ रसना गांयदा। बेमुखां दिसे ना कोई थाउँ, दर द्वार ना कोई सुहांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा । हरि शब्द शब्द बेअन्त, हरि हरि आप उपांयदा। सतिगुर शब्द साचा कन्त, गुरमुख नारी आप प्रनांयदा। गुरसिख बणाए साची बणत, लोकमात वेख वखांयदा। भरमे भुल्ले जीव जन्त, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार बंधांयदा। सतिगुर शब्द ठांडा सीत, गुरमुखां करे प्यारया। गुरमुख परखे साची नीत, एका रूप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। हरि शब्द बलवान, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, गुरमुखां झोली पाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, आपणे रंग रंगाईआ। मनमुख भुल्ले जीव निधान, हरि का भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। हरि शब्द शाहो भूप, सतिगुर विच टिकाया। सतिगुर पूरा सति सरूप, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुरसिख नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च प्रनाया। मनमुख जीव गए रूठ, दूसर दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। हरि शब्द हरि निशान, सतिगुर हथ्थ उठाईआ। सतिगुर वेखे दो जहान, गुरमुखां मेल मिलाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, एका ब्रह्म वखाईआ। मनमुक्ख भुल्ले जीव निधान, पंज विकार रसन हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खलाईआ। हरि शब्द सचखण्ड, सतिगुर झोली पांयदा। सतिगुर गुरमुखां आपे रिहा वंड, लोकमात वेख वखांयदा। गुरसिख नंगी होए ना कंड, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। मनमुख नार दुहागन रंड, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेख पखण्डा मेट मिटांयदा। हरि शब्द हरि नरायण, सतिगुर पूरा वेख वखांयदा । सतिगुर पूरा चुकाए लहिण देण, गुरमुखां झोली पांयदा। गुरमुख धाम अवल्ले एका बहिण, नौ दुआरे पार करांयदा। मनमुक्ख डुब्बे माया वहिण, मँझधार ना कोई तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। हरि शब्द हरि रूप, सतिगुर विच समाईआ। सतिगुर पूरा वेखणहारा चारे कूट, गुरमुख आप उठाईआ। गुरमुख उप्पर आपे तुठ, आपणी बूझ बुझाईआ। मनमुखां मुख रखाया जूठ झूठ, रसना काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार इक्क बंधाईआ। हरि शब्द निरगुण धार, सतिगुर आप चलांयदा। सतिगुर साचा कर प्यार, गुरमुखां बूझ बुझांयदा। गुरमुख साचा वेख विचार, आपणा मोह चुकांयदा। मनमुख मानस जन्म गए हार, लक्ख चुरासी ना कोए छुडांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा शब्द चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा शब्द अल्हांयदा।

हरि शब्द हरि सार, सार शब्द आप अख्वाईआ। गुर शब्द गुर अधार, गुर गुर रिहा टिकाईआ । नाम शब्द शब्द प्यार, गुरमुख साचे रिहा कमाईआ। मूर्ख मूढ़्हे भुल्ले जीव गंवार, मन मति रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी चलत चलाईआ। हरि शब्द सच जैकार, एका नाअरा लांयदा। साधां सन्तां पावे सार, दर सोया कोई रहिण ना पांयदा। वेखे महल्ल अटल उच्च मुनार, इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड खोज खुजांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल न्यार, जेरज अंड फेरी पांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ रखांयदा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार, दो जहानां आप चलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलार, आप आपणा कर्म कमांयदा। करोड़ तेतीसा कर ख्वार, सुरपति राजा इन्द संग रखांयदा। शब्द सुत कर उज्यार, जोती नूर इक्क चमकांयदा। गुरमुख साजण मीत मुरार, आप आपणा मेल मिलांयदा। कलिजुग अन्तिम पार किनार, तीर्थ तट ना कोई तरांयदा। वेद पुराण करन पुकार, अञ्जील कुरान मता पकांयदा। खाणी बाणी एका धार, आप आपणा दर सुहांयदा। लेख लिखाए बण लिखार, वेद व्यासा लेखे लांयदा। राम रमईआ कृष्न मुरार, सहँसा बंसा आप हो जांयदा। ईसा मूसा ख़बरदार, एका नाअरा लांयदा। संग मुहम्मद चार यार, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। ऐनलहक्क वेख घर बार, अल्ला राणी मेल मिलांयदा। नानक नाम सति जैकार, शब्द सार धुन उपजांयदा। गुरमुख शब्द मीत मुरार, सगला संग निभांयदा। एका जोती गुर अवतार, हरि हरि रूप वटांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरार, साध सन्त दिस ना आंयदा। ना कोई चुक्के किसे भार, आपणा भार ना कोई उठांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, गुर दर मन्दिर मस्जिद डेरा लांयदा। एका भुल्लया हरि निरँकार, गीत गोबिन्द ना कोई गांयदा। अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़, त्रैगुण वेख वखांयदा। रजो तमो तेरा अखाड़, सतो डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे आप तरांयदा।