पुस्तकालयभाग ७

२६ मग्घर २०१५ बिक्रमी नसीब सिँघ दे घर पिण्ड बोपा राए ज़िला जलन्धर

आत्म शब्द हरिजन हरि हरि जाणया, जानणहार करतार। पंज तत्त तत्त पछाणया, आत्म ब्रह्म विचार। शब्दी शब्द शब्द परधानया, हरि शब्द नाउँ जैकार। जोती जोत जोत नूर महानया, निर्मल नूर होए उज्यार। अकथ कथा कथ कहाणीआ, आप सुणाए सुणावणहार। जल जल खण्डा जल पानया, अमृत बख्शे ठंडी ठार। नेत्र नैण नीर इक्क खुलानया, आप आपणी किरपा धार। साक सैण इक्क वखानया, एका मीत मुरार। एका एक होए जाणी जाणया, जानणहार रूप गिरधार। आप

सुणाए आपणी बाणीआ, अक्खर वक्खर शब्द उचार। लहिणा चुक्के जेरज खाणीआ, लक्ख चुरासी उतरे पार। मेल मिलावा साचे हाणीआ, सतिगुर कन्त भतार। दरगहि साची साची राणीआ, आप बहाए महल्ल अटार। थिर घर साचे भाग लगानया, इक्क इकल्ला एकँकार। सचखण्ड द्वार पद निरबाणया, गुरमुख विरला पावे विच संसार। दाता दानी गुण निधानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए पार। पंज तत्त तन चोला, हरि हरि बणत बणाईआ। आपे रक्खे पर्दा उहला, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे गाए साचा ढोला, आपे राग अल्हाईआ। आपे बणया हरि हरि तोला, तोलणहार सृष्ट सबाईआ। आदि जुगादी खेले होला, जुग जुग वेस वटाईआ। जन भगतां आत्म अन्तर आपे मौला, आप आपणा विच टिकाईआ। उलटा करे नाभ कँवला, अमृत झिरना मुख झिराईआ। जगत वड्याई उप्पर धवला, दरगहि साची आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। पंज तत्त तत्त प्यार, आत्म ब्रह्म जणाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त पावे सार, रक्त बूंद वेख वखाईआ । मन पंखी ना उडे दहि दिश धार, गुर डोरी शब्द बंधाईआ। मती मति दए सहार, एका बूझ बुझाईआ। बुध बिबेक रहे संसार, सांतक सति वरताईआ। त्रैगुण माया ना लाऐ सेक लोकमात ना होए ख्वार, आप आपणे अंग समाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। रैण अन्धेरी मिटे राती अन्ध अँध्यार, सच सुच्च ज्ञान दृढ़ाईआ। नाम वस्त शब्द भण्डार, हरि दाता आप वरताईआ। पुरख अकाल इक्क जैकार, अन्दर मन्दिर आप लगाईआ। सो पुरख निरँजण आप उपजाए सच्ची धुंनकार, हँ ब्रह्म आप वखाईआ। रागी नादी राग अल्हाए आप सुणाए सुनणेहार, दूसर दिस किसे ना आईआ। सच समग्री जोत उजगरी कर उज्यार, नूरो नूर नूर दरसाईआ। अकाल मूर्त खेल अपार, अजूनी रहित वड्डी वड्याईआ। भगत वछल आप गिरधार, गिरधर रूप आप वटाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, चारे खाणी वेख वखाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। करता कादर करीम करनेहार, राम रहीम आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला वेखे दर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। भगतन मीता हरि भगवाना, भगतन हरि हरि रत्तया। आपे देवे धुर फ़रमाणा, वेख वखाए चेतन्न सत्तया। नाद अनादी धुन तराना, सति सन्तोखी एका रक्खया। एका दर इक्क दरबाना, ना ठंडा ना तत्तया। एका पुरख शाहो सुल्ताना, आदि जुगादि करे ना हत्या। हरिजन मेला दो जहानां, बीज बीजे आत्म वत्तया। कलिजुग अन्तिम फल खलाणा लाल गुलाला नामे रत्तया। आपे वरते आपणा भाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए नौ खण्ड सृष्ट सबाई तेरा खत्तया। भगती रूप हरि चढ़ाया, हरिजन वड्डी वड्याईआ। काया चोला इक्क

रंगाया, हरि साचे वड वड्याईआ। नाम जैकारा बोला इक्क सुणाया, सोहँ ढोला रसना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विहार हरि करतार, एकँकार आप कराईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, शब्द शब्दी नाअरा लांयदा। राम नाम वणज वपार, नाम नामा वेख वखांयदा। साची वस्त विच संसार, धुरदरगाही आप टिकांयदा। आपणा खोल्ह आप भण्डार, लोकमात आप वरतांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, खेलणहार दिस ना आंयदा। एका पद कर प्यार, एका घर सुहांयदा। वज्जे नद शब्द जैकार, सोहँ नाअरा लांयदा। घर घर पावे सार, जो जन रसना गांयदा। विष्नूं पद खेल अपार, भगवान जोती विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। चौथा पद सोहँ धार, आत्म होए जणाईआ। पारब्रह्म कन्त भतार, साची सेज सुहाईआ। पंज तत्त ना कोई आकार, हड्ड मास नाड़ी ना कोई रखाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, एका नूर करे रुशनाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, पुरख अबिनाशी बैठा आसण लाईआ। रूप रंग ना सके कोई विचार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। साचे मन्दिर सच पसार, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा कर प्यार, विष्न ब्रह्मा शिव लड़ फड़ाईआ। आप सुहाए सच द्वार, थिर घर वासी वड वड्याईआ। सुन अगम्मी अद्धविचकार, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उच्च महल्ल अटल मिनार, बैठा बेपरवाहीआ। महल्ल अटल सच सिँघासण, हरि हरि आसण लांयदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशण, दर साचा इक्क सुहांयदा। ना कोई ज़िमी ना अमानन, रवि ससि ना कोई वखांयदा। निरगुण नूरी एका चानण, रवि ससि रैण ना कोई बणांयदा। आपे रवि ससि होए भानण, किशना सुखला पख ना कोई मिटांयदा। शब्दी शब्द ना कोई धुनकानन, राग नाद ना कोई अल्हांयदा। खाणी बाणी ना कोई वैरागण, वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव वेखे मार ध्यानन, करोड़ तेतीसा दिस ना आंयदा। ना कोई बेड़ा ना जहाज़न, ना चप्पू कोई लगांयदा। ना कोई राज ना कोई राजन, शाह सुल्तान ना कोई अख्वांयदा। ना कोई सवाल ना जवाबण, पुच्छ गिच्छ ना कोई करांयदा। ना कोई घोड़ा ना रकाबण, सोलां कलीआं आसण कोई ना लांयदा। ना कोई ग़रीब ना ग़रीब निवाजण, प्रितपालक ना कोई अख्वांयदा। बाणीआं शाह ना कोई महाजण, ना तराजू तोल तुलांयदा। नारी कन्त ना कोई काजन, ना कोई मेल मिलांयदा। नाम धन ना बन्न्हे कोई दाजन, सगला संग ना कोई निभांयदा। ना कोई रक्खणहारा लाजण, ना कोई वेख वखांयदा। खेले खेल पुरख अबिनाशण, आप आपणा घर सुहांयदा। जोती नूर कर प्रकाशण, आप आपणा प्रकाश विखांयदा। शाहो भूप शाहो शाबाशण, शाह सुल्ताना नाउँ रखांयदा। चम्म नाड़ी ना कोई मासण, पंज तत्त ना कोए बणांयदा। जन भगतां

होए दासी दासण, जुग जुग वेस वटांयदा। साचे मण्डल पावे रासन, आप आपणी किरत कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, सच सुच्च ज्ञान, सोहँ शब्द धुर फ़रमाण, आत्म अन्तर मारे बाण, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। आत्म अन्तर शब्द निशाना, हरि हरि आप लगांयदा। गुरमुख साचा चतुर सुजाणा, आप आपणा मेल मिलांयदा। देवणहारा जीआं दाना, जागरत जोत इक्क जगांयदा। हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, नाम सति तन्द रखांयदा। आपे पाए आपणी आणा, आपणे बंधन आपे बंधांयदा। खेले खेल दो जहानां, लोकमात वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, भगवन भगती वेख वखांयदा। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, आप आपणे अंग लगांयदा। शब्द बिठाए इक्क बिबाना, लोआं पुरीआं पार करांयदा। आत्म अन्तर पीणा खाणा, सच समग्री इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन चुकाए जगत डर, एका दर सुहांयदा। एका रूप हरि निरँकार, गुरमुखां आप बुझाईआ। एका लाए शब्द धुन्कार, आत्म अन्तर आप वहाईआ। एका नाउँ सच प्यार, नौ अठारां सेव कमाईआ। एका गाउँ नगर अपार, काया खेड़ा आप सुहाईआ। एका थाउँ बेऐब परवरदिगार, सच महल्ला वेख वखाईआ। चढ़या चाउ नेत्र नैण दरस अपार, सच गुलज़ार आप खिलाईआ। फूलण बरख़ा अपर अपार, गण गधंरब रहे बरसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे पुकार, हरिभगत वड्डी वड्याईआ। खाणी बाणी दए सहार, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। साची राणी सुरत प्यार, कन्त मिलावा शब्द सलाहीआ। आत्म सेजा मीत मुरार, बैठा राह तकाईआ। एक एका निरगुण धार, नूरो नूर अख्वाईआ । ठांडा सीता दर दरबार, सांतक सति रिहा वरताईआ। नेतन नेता पावे सार, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। आपणी रीता कर विचार, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। वस्सया चीता सिरजणहार, विछड़ कदे ना जाईआ। ना कोई मन्दिर मसीता गुरुद्वार, काया खेड़ा आप सुहाईआ। सुरती सीता कर प्यार, राम रामा ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चुकाए जगत डर, भय भञ्जण भव सागर पार कराईआ। भय भञ्जण हरि भगवन्त, पूरन पुरख सुल्तानया। आदि जुगादी एका कन्त, सृष्ट सबाई आप अख्वानया। हरिजन काया चोली रंगे रंग बसन्त, लेखा जाणे दो जहानया। आपे मन मनुआ आपे मंत, आपे शब्दी शब्द गुण निधानया। आपे जेवड़ा आपे जन्त, आपे गुर सतिगुर रूप वटानया। आपे साध सन्त होए महंत, पीर फ़कीर दस्तगीर आप अख्वानया। आपे वेद पुराण बणाए बणत, शास्त्र सिमरत आप लिखानया। आपे अञ्जील कुरान गणाए गणत, तीस बतीस आप प्रधानया। आपे खाणी बाणी वजाए संख, नाद धुन आप सुणानया। आपे दीन मज़्हब इस्लाम पन्थ, ऊँच नीच आप हो जानया। आपे पूजा पाठ

ग्रन्थ, आपे रसना नाउँ वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपे कर, वेखणहार आप अख्वानया। वेखणहार हरि निरँकार, आपणी रचन रचाईआ। आदि जुगादी गुर अवतार, एका एक अख्वाईआ। रूप अनूप ना पावे सार, लेखा लिख्त ना कोई जणाईआ। नाद अनादी इक्क जैकार, एका रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, देवणहार वड वड्याईआ। हरिजन तेरी सति वड्याई, वेद पुराणी गाया। अञ्जील कुरान दए दुहाई, नूरो नूर ख़ुदी ख़ुदाई इक्क दसाया। शब्द बाणी कर कुड़माई, हरिभगतन मेल मिलाया। निरगुण मेला सहिज सुबाई, नानक हरि पाया। साचे सन्तां कर जणाई, एका मार्ग पाया। घट भीतर खोजो हरिजन भाई, सतिगुर बैठा असण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची रीती दए चलाया। काया मन्दिर सच मकान, नानक जोती इक्क जगाईआ। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका गया समझाईआ। पुरख अबिनाशी श्री भगवान, घट घट बैठा आसण लाईआ। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, अनहद राग रिहा अल्हाईआ। पंचम बहि बहि सारे गाण, पंचम मीता आप अख्वाईआ। अन्तर आत्म पीण खाण, सर सरोवर आप उपाईआ। घर विच घर घर मकान, हरि साची रचन रचाईआ। डूँघी कन्दर इक्क निशान, बैठा आप लगाईआ। आपणी खोल्ह आप दुकान, आपणी वस्त आप टिकाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, सो जन बूझ बुझाईआ। दाता दानी मेहरवान, आदि जुगादि अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधान, आप आपणी बणत बणाईआ। गुरमुखां देवे इक्क ज्ञान, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। एका पद पद निरबाण, एका घर सुहाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर सच मकान, हरि साचे बणत बणाईआ। आपे करे कराए आप पछाण, आप आपणा दर खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका राग शब्द सुणाईआ। साचा मन्दिर साचा पाठ, दिवस रैण सुणाईआ। साचे अन्दर तीर्थ ताट, अठसठ मूल चुकाईआ। साचे मन्दिर साचा घाट, हरि साचा आप सुहाईआ। साचे मन्दिर अमृत रस चाट, रस रसना रस तजाईआ। साचे मन्दिर साचा हाट, चौदां लोक आप खुल्हाईआ। साचे मन्दिर साची खाट, हरि साचे आप विछाईआ। साचे मन्दिर साची लाट, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर जगत द्वैती जाए पाट, बज़र सिला रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। मन्दिर मट्ठ ना शिवदवाला, चार दिवार ना कोई बणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी करे प्रितपाला, अन्दर बैठा बेपरवाहीआ। दिवस रैण होए रखवाला, आप आपणी सेव कमाईआ। आदि शक्ती जोत ज्वाला, पुरख अकाला आप हो जाईआ। साचा धर्म सच्ची धर्मसाला, बंक दुआरा इक्क वखाईआ। आपे चले

नाल नाला, वड दाता रथ रथवाहीआ। आपे शाह आपे कंगाला, आप भण्डारा रिहा भराईआ। आपे सतिगुर आप दलाला, आपे शब्दी शब्द जगाईआ। आपे फल लगाए काया डाला, आपे वेख वखाईआ। धर्म राए ना मंगे हाला, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। साचा दस्सया राह सुखाला, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। कलिजुग तेरा कढ्ढे दिवाला, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, सोहँ जो जन रसना गाईआ। तन पाई प्रभ साची माला, अट्ठ अठोतरी वेख वखाईआ। पंज तत्त विकार करे निवाला, आप आपणी दाढ़ चबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग एका लाईआ । साचा मार्ग हरि हरि लाया, लावणहार भगवाना। साचे मन्दिर राग सुणाया, धुन अनादी इक्क तराना। पूजा पाठ ना कोई वखाया, जोग अभ्यास ना कोई कमाना। निओली कर्म ना कोई कमाया, ठंडी धार ना जल रुढ़ाणा। अग्नी मट्ठ ना कोई तपाया, तीर्थ तट ना कोई अशनाना। काया गढ़्ह इक्क सुहाया, सच सच्चा इक्क मकाना। अन्दर वड़ गुरसिख जगाया, सुणाया धुर फ़रमाणा। सृष्ट सबाई दिस ना आया, भुल्ले भरम जीव निधाना। निहकर्मी हरि कर्म कमाया, गाया साचा गाणा। मानस जन्म लेखे लाया, चुकया आवण जाणा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, समरथ पुरख शब्द अकथ, जगत रथ चार वरना आप चढ़ाना।

२६ मग्घर २०१५ बिक्रमी सरूप सिँघ दे घर पिण्ड मूध ज़िला जलँधर

नाम मन्त्र शब्द ज्ञान, हरि हरि आप उपाईआ। सृष्ट सबाई इक्क ध्यान, एका इष्ट जणाईआ। एका पुरख इक्क सुल्तान, एका नाउँ धराईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका बैठा आसण लाईआ। एका जोती जोत महान, एका एक डगमगाईआ। एका खेले खेल निधान, गुणवन्ता नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नाम रक्खे वड्याईआ। हरि शब्द हरि हरि रंग, हरि हरि आप चढ़ांयदा। आपणी वस्त आपे मंग, आपणा दर सुहांयदा। लोआं पुरीआं गगन पताला आपे लँघ, पृथ्मी आकाश वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वजाए इक्क मृदंग, एका नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी बणत बणांयदा। शब्द नाम हरि भण्डार, आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतार, जुग जुग मात धराईआ। लक्ख चुरासी हो उज्यार, हर घट बैठा बेपरवाहीआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। नाम शब्द सच जैकार, हरि हरि आप लगांयदा। आपे सुणे सुणाए सुनणेहार, भेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा।

सृष्ट सबाई करे वणज वपार, एका वस्त टिकांयदा। लक्ख चुरासी वेख घर बार, आपणे कंडे आप तुलांयदा। आपे नरायण नर हो अवतार, आपे वेस वटांयदा। विष्नूं वंसी कर प्यार, ब्रह्मा वेख विखांयदा। ब्रह्मा वेता इक्क अधार, शिव शंकर मेल मिलांयदा। करोड़ तेतीसा बन्न्हे धार, सुरपति आप जगांयदा। पृथ्मी आकाश हो उज्यार, आपणी कल वरतांयदा। आदि पुरख अबिनाशी करता खेल अगम्म अपार, आदि शक्ती नाउँ धरांयदा। दीवा बाती कर उज्यार, नूरो नूर अख्वांयदा। शब्दी शब्द भर भण्डार, आपणा आप वरतांयदा। वरभण्ड खेले खेल न्यार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग आपणा नाउँ धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, कादर करता आप हो जाईआ। धरनी धरत धवल जोत धर, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले देवे वर, आत्म ब्रह्म जणाईआ। सुरती शब्द ल्ए फड़, एका राह वखाईआ। शब्द सिँघासण आपे खड़, आत्म सेजा आप टिकाईआ। पंच विकारे आपे लड़, आपणा खण्डा आप उठाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। महल्ल अटल उच्च मिनार आपे खड़, दस्म दुआरी बैठा सच महल्ले कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वासी वेस वटाईआ। थिर घर वासी हरि निरँकार, आदि पुरख अख्वाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, आप आपणा नाउँ धराया। शब्दी शब्द शब्द पसार, हरि शब्दी वेख वखाया। भगतन मेला विच संसार, दर ठांडा इक्क सुहाया। दीपक बाती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटाया। खाणी बाणी मीत मुरार, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका मन्त्र गुर गुर ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। एका धर्म इक्क निशान, एका रिहा झुलाईआ। एका अमृत आत्म पीण खाण, एका वस्त रिहा वरताईआ। एका राग सुणाए एका कान, एका नाद वजाईआ। एका तीर निराला मारे बाण, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अलख जगाईआ। एका अलख अलक्ख जगा, अलक्खणा अलक्ख अख्वाया। जोती नूर प्रतक्ख करा, आप आपणा नाउँ धराया। लक्ख चुरासी वक्ख करा, आपे बैठा डेरा लाया। आपणा नैण आप खुल्हा, आपे वेख वखाया। आपणा बस्त्र गहिणा तन छुहा, शब्दी शब्द शृंगार कराया। आपणे अंगण आप सुहा, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन इक्क ज्ञान, एका शब्द इक्क ध्यान रखाया। शब्द ज्ञान सच्चा गुर मन्त्र, चार वरन जणाईआ। त्रैगुण माया बुझे बसन्तर, पंज तत्त ना कोई हलकाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट बैठा डेरा लाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्तर, कलिजुग

वज्जी वधाईआ। सतिजुग बणाए साची बणतर, सच सुच्च करे रुशनाईआ। खेले खेल गगन गगनंतर, आकाश प्रकाश डेरा लाईआ। एका नाम एका मन्त्र, एका रिहा उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सति भूमिका सच अस्थान, हरि साचे दया कमाईआ। जोती नूर श्री भगवान, एका नूर रुशनाईआ। सर्ब सृष्ट का एक ज्ञान, एका रूप दरसाईआ। जीव जन्त इक्क ध्यान, एका इष्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा वेख वखाईआ। सच द्वार साचा हरि मन्दिर, हरि साची जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी वस्सया कन्दर, आप आपणा भेव छुपाईआ। आपे लाया आपणा जन्दर, आपे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेखे सर्ब लोकाईआ। आपणा मन्दिर आपे खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। आपणा शब्द आपे बोल, आपणी बूझ बुझांयदा। आपे वसणहारा कोल, आप आपणा मुख वखांयदा। दिवस रैण करे चोहल, सगला संग निभांयदा। अनहद वजाए एका ढोल, सोहँ राग सुणांयदा। अमृत आत्म साची पौल, चार वरनां आप प्यांअदा। काया खेड़ा जाए मौल, फल फुलवाड़ी वेख वखांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा घर हरि हरि मन्दिर, हरि साचा डेरा लांयदा। तोड़णहारा जगत जन्दर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। खेले खेल आपणी कुन्दर, आपणा नूर रुशनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा।

२७ मग्घर २०१५ बिक्रमी सूबेदार तारू सिँघ पिण्ड जंडीरे ज़िला जलँधर

हरि प्रकाश सर्ब घट अन्दर, आदि जुगादि रखाईआ। आप बणाए आपणा मन्दिर, आपे बैठा आसण लाईआ। आप लगाए आपणा जन्दर, ना कोई दूसर सके तुड़ाईआ। खेले खेल डूँघी कन्दर, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण एका धार, हरि हरि आप चलांयदा। आदिन अन्ता एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। पुरख अबिनाशी बेअन्त बेऐब परवरदिगार, रूप अनूप ना कोई दरसांयदा। इक्क इकल्ला खेल न्यार, अकल कल वरतांयदा। सच महल्ला उच्च मिनार, थिर घर वासी डेरा लांयदा। दिस ना आए विच संसार, नेत्र नैण ना कोई दरसांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, निरगुण आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा

हरि समरथ, एका रूप समाईआ। आदि जुगादी महिमा अकथ, रसना कथ ना सके राईआ। जुग जुग देवणहारा वथ्थ, नाम दान झोली पाईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही वड वड्याईआ। हरि का मन्दिर ना जाए ढठ्ठ, चार दिवार ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। वेखणहार हरि निरँकार, निरगुण जोत जगांयदा। शब्दी शब्द शब्द धुन्कार, साची धुन उपजांयदा। अनहद साची सेवादार, सेवक सेवा लांयदा। पंचम पंचम इक्क प्यार, एका रंग समांयदा। साचे मन्दिर खेल न्यार, निरगुण सरगुण आप खिलांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, आपे वेख विखांयदा। घर विच घर आप उसार, आपणा आसण लांयदा। पुरख अबिनाशी हो उज्यार, एका नूर दरसांयदा। अमृत पीओ ठंडी धार, निझर धारा आप वहांयदा। कमलापाती मीत मुरार, पतित पावण नाउँ धरांयदा। अचरज रीता विच संसार, जुग जुग आप चलांयदा। मन्दिर मसीता खोल्ह किवाड़, आपे वेख वखांयदा। वेद पुराणा पावे सार, अञ्जील कुराना फोल फुलांयदा। खाणी बाणी सांझा यार, इक्क इकल्ला नाउँ धरांयदा। शब्द हाणी इक्क उज्यार, एका रूप दरसांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, दर दर घर घर डेरा लांयदा। जोत प्रकाश हरि उज्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। मण्डल रासी हो त्यार, गोपी काहन आप नचांयदा। सीता राम आप प्यार, सीता सुरती इक्क प्रनांयदा। सदा अतीता एकँकार, आपणा घर सुहांयदा। आपणा भाणा मीठा जाणे आप गिरधार, आपणे भाणे आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेले खेल विच ब्रह्मादि, शब्द नाद इक्क वजांयदा। शब्द नाद साची तूर, हरि हरि आप उपजांयदा। आपे होए हाज़र हज़ूर, नेड़ा दूर आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी आसा मनसा पूर, मुकंद मनोहर डेरा लांयदा। तोड़णहारा नाता कूड़, सच सुच्च दरसांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, आप आपणी दया कमांयदा । काया चोली रंगन चाढ़्हे गूढ़, नाम मजीठी इक्क चढ़ांयदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, दो जहानां पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण लेख लिखांयदा। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, आपे आप कराईआ। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर चेला नाउँ धराईआ। आपे सज्जण आप सुहेला, आपे मेल मिलाईआ। आपे वसे इक्क अकेला, हर घट बैठा आपे आसण लाईआ। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेला, लक्ख चुरासी आप भवाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोत निरँजण पुरख अबिनाशी चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण साची धार, हरि हरि आप चलांयदा। आदि जुगादी एकँकार, जुग जुग वेस वटांयदा। शब्दी शब्द कर प्यार, एका राग अल्हांयदा।

ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, पारब्रह्म वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण एका रंग रंगांयदा। निरगुण सरगुण हरि हरि रंग, एका रंग रंगाया। आप सुहाए आपणी सेज पलँघ, काया मन्दिर डेरा लाया। अमृत धार वहाए गंग, कँवल कँवला आप उलटाया। बज़र कपाटी तोड़े जन्दर, आप आपणा मुख खुल्हाया। अनहद शब्द वजाए मृदंग, ताल तलवाड़ा इक्क विखाया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, हरिजन साचे वेख वखाया। पंच विकारा वेखे जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हलकाया। सदा सुहेला वसे संग, आदि जुगादि विछड़ कदे ना जाया। जुग जुग मंगणहारा आपणी मंग, आपणी भिच्छया आपणी झोली आपे पाया। दाता दानी सूरा सरबंग, गुर सतिगुर नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप अपणा वेस वटाया। वेस अनेका हरि करतार, आदि जुगादि करांयदा। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूरो नूर समांयदा। शब्दी डंक अपर अपार, पुरीआं लोआं आप सुणांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, सचखण्ड दुआरा वेख वखांयदा। थिर घर बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। ना कोई दिसे चोबदार, ना कोई सीस झुकांयदा। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, ना कोई कमान उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेख वखांयदा। आदि जुगादी धरनी धर, धरत धवल सुहांयदा। आपणी करनी आपे कर, आपे वेख वखांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, अजूनी रहित नाउँ रखांयदा। अकाल मूर्त चुक्के डर, निर्भय रूप दरसांयदा। आप नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। आपणा घाड़ण आपे घड़, आपे बणत बणांयदा। आपणे मन्दिर आपे चढ़, आपे वेख वखांयदा। आपणी जोती आपे सड़, आपे रूप वटांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, अक्खर वक्खर आप चलांयदा। आपणा कोट सुहाए गढ़्ह, चार दिवार ना कोई बणांयदा। हर घट मन्दिर आपे वड़, आपणा आसण लांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। आप लगाए सभ दी जड़्ह, आपे आप उखड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ रखांयदा। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आपे रिहा सुणाईआ। शब्द सरूपी हो प्रतक्ख, शब्दी अवाज़ लगाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे सक्ख, घर घर वेख वखाईआ। सन्त सुहेले करे वक्ख, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। करनहारा कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख कराईआ। आप चलाए आपणा रथ, वड दाता बेपरवाहीआ। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रामदास चम्यारा आस तकाईआ। सृष्ट सबाई करे भट्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जो उपजे सो जाए ढठ्ठ, हरि साचे रचन रचाईआ। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठ, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मट्ठ वेख वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता हरि द्वार वखाए एका इक्ट्ठ,

चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। लोआं पुरीआं वेख वखाए नठ्ठ नठ्ठ, ब्रह्मा विष्न देवत सुर रिहा जगाईआ। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, चौदां लोक वणज कराईआ। चौदां तबकां मारे सट्ट, आप आपणी बणत बणाईआ। एका जोती नूर प्रकाश घट घट, नूर इलाही आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। ख़ालक ख़लक हरि रहिमान, एका नूर समांयदा। आप आपणा कर प्रधान, आपे वेख वखांयदा। आप आपणा दए ज्ञान, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आप आपणी कर पछाण, आप आपे वेस वटांयदा। आप आपणा रक्खे माण, आप आपणा माण धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे घर, सरगुण डेरा लांयदा। निरगुण सरगुण शब्द कुड़माई, हरि हरि आप कराईआ। घर विच घर वज्जे वधाई, घर साचा मंगल गाईआ। घर विच घर सगन मनाई, एका नेत्र कजल पाईआ। घर बस्त्र भूषन चीर वखाई, सोलां कलीआं आप सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेख वखाया। निरगुण सरगुण हरि हरि नाता, आपे जोड़ जुड़ांयदा। खेले खेल पुरख बिधाता, गुण अवगुण ना कोई वखांयदा। आपे दिवस आपे राता, मास बरस आप हो जांयदा। आपे पिता आपे माता, आपे खेल खलांयदा। आपे देवणहारा दाता, आपे वंड वंडांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, आपे आप सुणांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथा, त्रै लोकां वेख वखांयदा। आपे पूजा आपे पाठा, आपे रसना गांयदा। आपे तीर्थ आपे ताटा, आप अशनान करांयदा। आपे वेखे चौदां हाटा, चौदां लोकां फेरी पांयदा। आपे खेले खेल बाज़ीगर नाटा, जुग जुग वेस वटांयदा। अमृत वेखे काया बाटा, आपे मुख लगांयदा। आपे पूरा करनहारा घाटा, आपणे कंडे आप तुलांयदा। आपे नेड़े रक्खे वाटा, दूर दुरेडा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण खेल कर, घर साचा इक्क सुहांयदा। निरगुण सरगुण एका धार, हरि हरि आप खलाईआ। मेल मिलावा ग़रीब निवाज़ा, घर साचे मेला सहिज सुभाईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजा, सुन्न समाधी आप वखाईआ। चिट्टा अस्व घोड़ा ताजा, आपे रिहा दौड़ाईआ। पुरख अगम्मा आया भाजा, नेत्र नैण दिस ना आईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, पुरख अबिनाशा नाउँ रखाईआ। आपे रचया आपणा काजा, आपे मंगल गाईआ। आपे हाजी आपे हाजा, मक्का काअबा वेख वखाईआ। आपे वेखे खेल दो दो आबा, पुन सवाब ना कोई रखाईआ। आपे चरन टिकाए विच रकाबा, शाह अस्वार आप हो जाईआ। आपे अमृत बख्शे कँवल नाभा, आपे फुल्ल खिलाईआ। आप वजाए बहत्तर नाड़ तन रबाबा, सारंग सारंग इक्क वखाईआ। आप जणाए शब्द अगाधा, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी

अन्तिम वर, निरगुण सरगुण विच समाईआ। निरगुण सरगुण आप समा, आपणी खेल खिलाईआ। आपणा तेल आप चढ़ा, आपे वेख वखाईआ। आपणा बंधन आपे पा, आपे तोड़ तुड़ाईआ। सद बख्शिंदन नाम धरा, धुर दाता वड बेपरवाहीआ । साची गाथा आप पढ़ा, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हँ हँगता मेट मिटा, नानक अंगद अंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हँ ब्रह्म सोहँ सो ओम ओंकार निरँकार निराकार साकार आप अख्वाईआ।

२८ मग्घर २०१५ बिक्रमी बचन सिँघ दे घर पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर

तीर्थ तट चरन द्वार, हरि हरि इक्क वखाईआ। वसणहारा घट घट, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट, जो जन रहे सरनाईआ। तन पहनाए नाम पट्ट, उतर कदे ना जाईआ। इक्क वखाए साचा हट्ट, काया मन्दिर आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जोत जगाईआ। तीर्थ तट गुरचरन द्वार, हरि हरि आप रखांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादि समांयदा। जुग जुग लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणा खेल खिलांयदा। भेव अभेदा भेव निवार, वार थित ना कोए जणांयदा। अछल अछेदा विच संसार, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क वखांयदा। तीर्थ तट हरि घर, हरिजन आप बुझाईआ। आप नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी जाए हर, जन्म मरन फंद कटाईआ। दो जहानां देवे वर, घर साचे मेल मिलाईआ। आवण जावण चुक्के डर, राए धर्म ना दए सजाईआ। गुरमुख साचे आपे फड़, आपे ल्ए उठाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे रिहा पढ़ाईआ। आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत लाए आपे जड़्ह, लक्ख चुरासी रिहा उखड़ाईआ। माया ममता आप वहाए हड़्ह, जूठ झूठ दए रुढ़ाईआ। एका अग्नी जायण सड़, जोती लम्बू आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर आप अख्वाईआ।

घर सज्जण सुल्तान, हरी हरि हरि निरंकारया। दाता दानी मेहरबान, भरे नाम शब्द भण्डारया। आदिन अन्ता कर पछाण, गुरमुख साचे ल्ए उभारया। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, एका रूप जणा रिहा। एका शब्द इक्क बिबाण, एका पुरख

बिठा ल्या। एका मन्त्र इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझा ल्या। एका अमृत पीण खाण, एका मुख चुआ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरा साचा नियम नेम, हरि हरि बणत बणाईआ। अबिनाशी करता इक्क प्रेम, आपणा आप जणाईआ। देवणहारा लहिणा देण, जुग जुग वेस वटाईआ। सृष्ट सबाई साक सज्जण सैण, अगम्म अगम्मड़ा आप अख्वाईआ। जन हरि हरिजन दरस दिखाए आपणे नैण, जगत नेत्र मूंध मुंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर ठांडा इक्क सुहाईआ। ठांडा घर थिर दरबार, हरि हरि बणत बणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, हरि बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण जोती जोत उज्यार, कमलापाती आप उपाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, अनभव करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धरे विच संसार, मूर्त अकाल वड्डी वड्याईआ। दीन दयाला पावे सार, जीआं दाता वेस वटाईआ। वेख वखाए मन्दिर सच्ची धर्मसाल, ना कोई चार दिवार छप्पर छन्न ना कोई सुहाईआ। सन्तन मीता हो उज्यार, आप आपणी कल वरताईआ। पतित पुनीता करे ब्रह्म प्यार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सदा अतीता एका धार, निरगुण सरगुण विच समाईआ । लक्ख चुरासी आपे जीता, ना मरे ना जाईआ। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावन नाउँ धराईआ। एका नाउँ एका गीता, इक्क पुराण पढ़ाईआ। एका मन्दिर इक्क मसीता, गुरद्वार इक्क जणाईआ। एका नाम शब्द अनडीठा, हरिजन झोली पाईआ। काया करे मिट्ठा रीठा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। आदि जुगादी साची रीता, जुग जुग आप चलाईआ। ऊँचां नीचां हस्त कीटां साचा मीता, साची पैज रखाईआ। नाम निधाना गुरमुख विरले मात पीता, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। दिवस रैण रखाए ठंडा सीता, निझर धारा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले साचे घर, थिर घर साचा वेख वखाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, निरगुण जोत जगांयदा। एकँकार इक्क इकल्ला, एकँकारा ओंकारा रूप वटांयदा। विष्नूं वंसी कर प्यारा, विष्नूं रूप समांयदा। देस दिसन्तर हो उज्यारा, नौ सत फेरा पांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड दए उधारा, जेरज अंड वखांयदा। वरभण्डी खेले खेल न्यारा, आदिन अन्ता भेव छुपांयदा। भेख पखण्डा पार किनारा, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। नाम दान रिहा वंड हरि गिरधारा, गुरमुख विरला झोली डांयदा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा, चारे कुन्ट कुरलांयदा। दहि दिशा हाहाकारा, सति सन्तोख ना कोई धरांयदा। आत्म अन्दर मन्दिर धूंआँधारा, सच जोत ना कोई जगांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, रैण अन्धेरा छांयदा। किसे ना दिसे सच दुआरा, सति पुरख निरँजण नेत्र नैण ना दर्शन पांयदा। आदिन अन्ता कर पसारा, अकल कल वरतांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर नाउँ धरांयदा। जोती जोत उज्यारा, शब्दी शब्द डंक

वजांयदा। दो जहानां खेल न्यारा, त्रैगुण आप समांयदा। चौदां हट्टां खोल्ह किवाड़ा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जलां थलां आप वहांयदा। गुरमुख साजण साचा लाड़ा, घर साचा सगन मनांयदा। पंचम सखीआं लाया अखाड़ा, गीत सुहागी मंगल गांयदा। नाड़ बहत्तर वज्जे ताड़ा, एका ताल रखांयदा। आपे होए पिछे अगाड़ा, अग्गे पिच्छे आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, थिर घर वासी लेख लिखांयदा। थिर घर वासी एकँकार, अकल कला वरताईआ। सृष्ट सबाई कर प्यार, घर घर आसण लाईआ। आपे उत्पत कर संसार, आपे मेट मिटाईआ। आपे नाम कर जैकार, आपे रिहा सुणाईआ। आपे दीपक बाती हो उज्यार, आपे ल्ए बुझाईआ। आपे महल्ल अटल उच्च मिनार, आपे डेरा लाईआ। आपे खड़ग खण्डा बण कटार, आपे रिहा चमकाईआ। आपे सीस धड़ आपा वार, आपे पंज तत्त करे कुड़माईआ। आपे रक्त मिझ लहू गार, हड्ड मास जोड़ जुड़ाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, दिस किसे ना आईआ । आपे खेले खेल अगम्म अपार, अन्त सन्त समाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, सगला संग निभाईआ। मन मति बुध मेल अपार, सगला संग निभाईआ। रजो तमो सतो तेरा वेख द्वार, लोकमात फेरा पाईआ। ब्रह्मा वेता करे प्यार, नेत्र नैण आप उठाईआ। शिव शंकर दर कढ्ढे हाढ़, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा अग्गे भाड़, सच वस्त ना कोई वखाईआ। पुरख अगम्मा लुट्टी जाए दिन दिहाड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। कलिजुग तेरा सच अखाड़, हरि साची रचन रचाईआ। दिवस सुहाए सतारां हाढ़, सुख सहिज सहिज समाईआ। रिखी मुनी ना पावे कोई सार, जप तप हट्ठ ना कोई वखाईआ। मन्दिर अन्दर इक्क उज्यार, एका एक शब्द जणाईआ। नौ दुआरे पार किनार, दर दरबार इक्क वड्याईआ। अन्दर वड़ जो जन चरन सरन करे निमस्कार, दस्म दुआरी इक्क सुहाईआ। सच सिँघासण बैठा हरि निरँकार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ पलँघ अपार, आप आपणा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां दए जगत वड्याईआ। भगत वछल हरि गिरधार, एका एक अख्वांयदा। साजण साचा मीत मुरार, सगला संग निभांयदा। साचे मन्दिर कर प्यार, सच सिँघासण लांयदा। आपे पुरख आपे नार, कन्त सुहागी आप अख्वांयदा। आप उपाए सुत दुलार, शब्दी शब्द नाउँ रखांयदा। दोहां विचोला अपर अपार, आपणी धार बंधांयदा। आपणे रंग रवे करतार, करनी करता कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा हरि समरथा, वड वड्डी वड्याईआ । शब्द जणाई अकथना अकथा, लेखा लिख ना सके राईआ। दो जहान चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही नाउँ

धराईआ। शब्द निराला फड़या भथ्था, एका चिल्ला तीर कमान उठाईआ। वेख वखाए अठसठा, आप आपणा रूप वटाईआ। भगत दुआरे फिरे नठ्ठा, दिवस रैण सेव कमाईआ । कलिजुग बुरज अन्तिम ढठ्ठा, उच्च महल्ल ना कोई दिसाईआ। आपणी गेड़े आपे लट्ठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती नूर उजाला, हरि हरि रूप वटाया। परम पुरख दीन दयाला, अलक्ख निरँजण वेस वटाया। सर्ब जीआं करे प्रितपाला, प्रितपालक आप हो जाया। संग रखाए काल महांकाला, काल महांकाल आप हो जाया। कलिजुग तेरा फल लग्गा वेखे डाला, पत डाली फोल फुलाया। जगत बंधन तोड़ लक्ख चुरासी जंजाला, बंधन बंध रहे ना राया। मेल मिलावा दर घर सच्चा सच्ची धर्मसाला, दर मन्दिर इक्क खुल्हाया। इक्क बेहंगम चले चाला, दूई धार ना कोए बंधाया। सोहँ शब्द गल पाई माला, अजप्पा जाप जप जप आपणे हथ्थ रखाया। आपणी हथ्थीं त्रैगुण लग्गा खोल्हे ताला, नाम कुंजी आप भवाया। सुरत सवाणी होए हाल बेहाला, शब्द हाणी दर्शन पाया। दोहां मेला आत्म सेजा राह सुखाला, घर साचा वेख वखाया। दीन दयाला सतिगुर मिल्या गुर गोपाला, गुर शब्द रूप वटाया। दिवस रैण अट्ठ पहर मास बरस चले नाल नाला, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवणहारा साचा वर, अठसठ लहिणा मूल चुकाया।