पुस्तकालयभाग ७

२८ मग्घर २०१५ बिक्रमी सरैण सिँघ दे घर मांगा सराए ज़िला अमृतसर

हरिजन आप पछाणया, आप आपणी किरपा धार। ग़रीब निमाणे बाल अञ्याणया, करे कराए सच प्यार। दाता दानी गुण निधानया, पूर्ब कर्मां रिहा विचार। चरन कँवल देवे साचा माणया, दर सुहाए इक्क द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुणवन्ता नाउँ वखाणया। हरिजन हरि हरि रतिआ, राम नाम रत्न अपार। आपे दे समझावे मत्तया, एका वणज नाम वापार। एका देवे साची वथ्थया, वड दानी शब्द भण्डार। लहिणा देण चुकाए हथ्थो हथ्थया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन हरि हरि पाया, घर घर वज्जी वधाईआ। घर घर मंगल गाया, घर घर ख़ुशी मनाईआ। घर घर सगन मनाया, घर घर होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख वखाईआ। हरिजन हरि हरि गाया, रसना जिह्वा मीत। सतिगुर पूरा इष्ट मनाया, घर घर साचे साची रीत। सतिगुर पूरा दया कमाया, वेखणहारा पतित पुनीत। अन्तिम लेखा लेखे लाया, रंग रंगाए हस्त

कीट। मस्तक रेखा आप लगाया, मानस देही मानुख जीत । चरन कँवल सरनाया, साची मन्दिर मसीत। भय भंजन घर आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक्क अतीत। हरिजन हरि हरि बोध्या, बुध बिबेक विचार। मन तन आपे सोध्या, रसना नाउँ उचार। गुरसिख साचा जोधन जोध्या, मारे दुष्ट दूत हँकार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन हरि हरि पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। प्रभ लिखणहारा लेख्या, दर घर साचे देवे वाड़। कढ्ढणहारा भरम भुलेख्या, मेट मिटाए पंचम धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर वेखे सच अखाड़। घर साचा हरि हरि मेलया, दिवस रैण प्रभात। खेले खेल इक्क अकेलया, पुरख अबिनाशी आदि जुगादि हरिजन मेले जगत सुहेलया। अमृत देवे बूंद स्वांत। जोती शब्दी आपे रलया, सुरत सवाणी बन्न्हे नात। आपणा खेल आपे खेलया, आपे बाग आप बगात। आपे पावणहारा मुलया, कीमत करता कादर कात। आपे ख़ाकी ख़ाक रुल्लया, आपे उच्च महल्ले मारे झात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला लोकमात। हरिजन जोग कमाया, चरन कँवल प्यार। रस रसना भोग लगाया, आत्म ब्रह्म विचार। सच संजोग समाया, मिल्या पुरख करतार। आपे चोग चुगाया, सोहँ शब्द भण्डार। भगत भगती इक्क वखाया। नेत्र नैण दरस अपार। साची शक्त ब्रह्म जणाया, गुणवन्ता पावे सार। पंचम कर्म इक्क बणाया, हुक्मी हुक्म फ़रमाण। दूजा दर ना कोई जणाया, आपे कर्म पावे नीसाण। दो जहानी होए सहाया, वेख वखाए पवण पाणी मसाण। निथाविआं देवे थांया, दरगहि साची कर परवान। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया, भगत सुहेला जाणी जाण। आप आपणा बिरध रखाया, हरि सज्जण ल्ए पछाण। ताण निताणयां आप हो जाया, जो जन चरनी डिग्गे आण। जम की फाँसी काट कटाया, धर्म राए ना मारे बाण। पिछला लेखा मूल चुकाया, अग्गे मेला हरि भगवान। नर नरेशा फेरी पाया, खेले खेल दो जहान। जगत अंदेसा आप मिटाया, शब्द संदेशा इक्क सुनाण। गणपति गनेशा मोह चुकाया, ब्रह्मा शिव ना कोई ध्यान। पुरख अबिनाशी नज़री आया, निरगुण जोती नूर महान। सति सतिगुर भेट चढ़ाया, देवणहारा दानी दान। साचा खेवट खेट आया, आप आपणा कर कुरबान। बेटी बेट ल्ए उठाया, गुर संगत मेल मिलाण। चेतन्न चित हुलसाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेल महान। हरिजन हरि घर वस्सया, ब्रह्मण्ड खण्ड निवार। पुरख अबिनाशी राह साचा एका दस्सया, घर चौथे आपे वाड़। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, लहिणा चुक्के पंचम धाड़। शाहो भूप साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, धर्म वखाए इक्क अखाड़। डूँघी कन्दर फिरे नस्सया, पंज तत्त वेख उजाड़। त्रैगुण ना मारे डस्सया, वा लग्गे ना तत्ती हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, हरिजन आपे ल्ए वर, आपणी दरगहि आपे वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाहड़।

२९ मग्घर २०१५ बिक्रमी पशौरा सिँघ दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर

निरगुण जोत हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। अगम्म अगोचर अगम्म अपार, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाया। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी रासा, आपणी बणत बणाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि अवल्ला, एका एकँकारया। एका वस्सया सच महल्ला, आप आपणा दर सुहा रिहा। आपे बाती आपे बला, आप आपणा मन्दिर सुहा ल्या। आपणे दर आपे खला, आप आपणा दर सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे उज्यारया। निरगुण जोती हरि आकार, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, दीन दयाल आप हो जांयदा। आपणी करे आप प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ धरांयदा। साची सच सच्ची धर्मसाला, थिर घर वासी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटांयदा। आदि निरँजण मूर्त अकाल, एका एक अख्वाईआ। एका दीपक जोती बाल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। आपणी घाल आपे घाल, आपे घाल घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत वड्डी वड्याईआ। जोती दीपक हरि जगा, आपणा कर्म कमांयदा। आपणा खेल आप खिला, आपे वेख विखांयदा । आपणी बणत आप बणा, आपे अन्तिम ढांयदा। आपणा जोग आप कमा, आपे जुगत वेख वखांयदा। आपणी अग्नी आप बुझा, आपे अन्त समांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धरांयदा। पुरख अबिनाशी हरि निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। जुग जुग खेल मात न्यार, खेले खेल हर घट थाँईंआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, जेरज अंडां वंड वंडाईआ। लोआं पुरीआं दए हुलार, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर वेख वखाईआ। रवि ससि कर उज्यार, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। पृथ्मी आकाश बन्न्ह धार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गगन गगनंतर महल्ल उसार, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। कोटन कोट कर पसार, कोटी कोट रिहा समाईआ। आदि अन्त खेल अपार, निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ।

जोती नूर हरि उज्यार, एका एक अख्वांयदा। आदिन अन्ता खेल अपार, भेव कोए ना पांयदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, त्रैगुण संग रखांयदा। पंज तत्त कर प्यार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। मन मति बुध कर प्यार, नौ दर चोली पांयदा। घर विच घर खेल अपार, आपणा आप करांयदा। दीवा बाती कर उज्यार, अट्ठे पहर वखांयदा। कमलापाती मीत मुरार, सच सिँघासण आसण लांयदा। दस्म दुआरी बन्द किवाड़, दिस किसे ना आंयदा। सच दर सच अखाड़, साचा मंगल गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आप हो जांयदा। पारब्रह्म हरि करतार, आपणा खेल खिलाईआ। वंडे वंड विच संसार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी जोत जगाईआ। आपे कन्त नार भतार, आप आपणी सेज हंढाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण नाउँ धराईआ। जुग जुग मात ल्ए अवतार, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर साचा शाहो शाबाश, हरि हरि जोत जगाईआ। इक्क इकल्ला पुरख अबिनाश, आप आपणी रचन रचाईआ। आप उपाए पृथ्मी आकाश, आप आपणा बंधन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे वड वड्याईआ। थिर घर साचा हरि निरँकार, एका एक उपाईआ। आपे भूप शाह सच्ची सरकार, आप आपणा खेल खिलाईआ। ना कोई दूसर पहरेदार, चोबदार ना कोई टिकाईआ। इक्क इकल्ला करे खेल अपार, निरगुण निरगुण नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सगन मनाईआ। साचा घर सच दरवाजा, हरि साची जोत जगांयदा। पुरख अकाल ग़रीब निवाजा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आप आपणा साजण साजा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणी रक्खे लाजा, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा शाहो भूप वड राजन राजा, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आप आपणा रचया काजा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणा देवे दाजा, आपणी झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचे वेख वखांयदा। थिर घर साचा हरि द्वार, हरि हरि जोत जगाईआ। ना कोई मन्दिर चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। ना कोई साजण मीत मुरार, सगला संग ना कोई निभाईआ। ना कोई त्तत्व तत्त पसार, रूप रंग ना कोई दरसाईआ। मन मति बुध ना कोई अधार, ब्रह्म ज्ञान ना कोई दृढ़ाईआ। मरे ना पए जम्म खेल अपर अपार, करता आपणी कार रिहा कराईआ। पवण स्वासी ना कोई दम, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। ना कोई गगन पताला दिसे थम्म, पुरीआं लोआं ना कोई टिकाईआ। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कम्म, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर

घर हरि भण्डार, हरि आपणा आप रखांयदा। आदि निरँजण हो उज्यार, आपणा रूप वटांयदा। आदि शक्त कर प्यार, साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन मज़्हब वस्सया बाहर, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा एका मन्दिर, हरि हरि बणत बणाईआ। आपे बैठा अन्दर वड़, दिस किसे ना आईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रक्त बूंद ना कोई उपाईआ। ना कोई किला ना कोई गढ़्ह, शिवदुआला मन्दिर ना कोई रखाईआ। ना कोई विद्या अक्खर रिहा पढ़, ना कोई करे पढ़ाईआ। ना कोई अग्नी रिहा सड़, जल धार ना कोई रुढ़ाईआ। आपणी चोटी आपे चढ़, आपे बैठा आसण लाईआ। सच सिँघासण उप्पर चढ़, पावा चूल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर साचा इक्क महल्ला, एका एक उपांयदा। आपे वसे इक्क इकल्ला, दूसर कोई ना संग रखांयदा। ना कोई दिसे जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोई रखांयदा। आपणे दीपक आपे बला, आपणी सेजा आप सुहांयदा। आपणी जोती आपे रला, आपे रचन रचांयदा। आपणी बाती आपे बला, आप आपणा प्रकाश करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाश नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म हरि पुरख अबिनाश, एका एक अख्वाईआ। वेखणहारा आपणी रास, आपे रिहा पाईआ। खेले खेल खेल तमाश, घट घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण हरि हरि मेला, आपणा आप करांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर चेला नाउँ धरांयदा। आपे होए सज्जण सुहेला, सखा सखाई आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणा वेला, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे चाढ़्हे आपणा तेला, आप आपणा सगन मनांयदा। आपणा खेल पारब्रह्म अबिनाशी करते आपे खेला, वेद कतेब ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। जोती नूर हरि आकार, जुग जुग वज्जी वधाईआ। साचे घर जै जैकार, शब्द निराला एका गाईआ। शब्द धुन अनादी अपर अपार, प्रभ अनादी आप वजाईआ। ब्रह्मादी पावणहारा सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी खेल न्यार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि उजाला, दीपक जोत अकालया। दीना बंधप दीन दयाला, खेले खेल पृथ्मी अकाशिआ। तोड़णहारा जगत जंजाला, लोकमात पावे रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसणहारा पास्सया। जोती नूर जोत जगा, हरि हरि खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखा, आप आपणा झोली पाईआ। लक्ख चुरासी भेव रिहा खुल्हा, भेव अभेदा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम

वर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। निहकलंक नाउँ रक्ख, हरि हरि वेस वटाया। जोती जामा हो प्रतक्ख, लोकमात वेख वखाया। वेखणहारा चुरासी लक्ख, जून अजूनी नाउँ धराया। भगत सुहेले करे वक्ख, आप आपणी दया कमाया। दरस दिखाए हो प्रतक्ख, गुर गोबिन्द नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खेल खिलाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचे जोत जगाईआ। लोकमात पावे सार, भेव रहे ना राईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, साधां सन्तां आप उठाईआ। चार वरनां दए हुलार, बरन अठारां आप हिलाईआ। पुरीआं लोआं हो उज्यार, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए जगाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। अलक्ख निरँजण करे जैकार, आप आपणी अलक्ख जगाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, लोकमात करे कुड़माईआ। हँ हँगता देवे मार, एका ब्रह्म चढ़ाईआ। बण मंगता दर भिखार, गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। नानक अंगद हो त्यार, निरगुण जोती जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम सर्ब जगाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि हरि वेख वखांयदा। चारों कुन्ट इक्क नगारा, जूठ झूठ वजांयदा। माया ममता मोह प्यारा, हउमे हँगता रोग सतांयदा। साचा नाम ना किसे विचारा, दर साचा ना कोई जणांयदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणी खेल खेलणहारा, एका रूप समाईआ। नार कन्त गोबिन्द मेल भतारा, वेद व्यासा गया लिखाईआ। गौड़ ब्रह्मण हो उज्यारा, पूत सपूता फेरा पाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, बैठा बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द जैकारा, लोआं पुरीआं आप बणाईआ। जोती जोत हो उज्यारा, पुरख अकाल आप हो जाईआ। आपे कर आपणा पसारा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचना आप रचा, आपे वेख वखांयदा। आपणा शब्द आप जणा, आपे भेव खुल्हांयदा। आपणा रंग आप रंगा, आपे लेखे लांयदा। आपणी मंग आप मंगा, आपे मूल चुकांयदा। आपणी गंग आप नुहा, दुरमति मैल कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा डंक वजांयदा। शब्द डंका हरि मृदंग, एका नाउँ वजाईआ। दाता दानी सूरा सरबंग, पुरख अकाल अख्वाईआ। लोआं पुरीआं आपे लँघ, मण्डल मण्डप फेरा पाईआ। जन भगतां वसे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। आदिन अन्ता लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। ग़रीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, शाह सुल्तानां दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। इक्क इकल्ला एका नूर, नूरो नूर

समाईआ। बेऐब परवरदिगार हाज़र हज़ूर, आपणी कल वरताईआ। आपे वसणहारा कोहतूर, आप आपणी खेल खिलाईआ। सर्बकल आपे भरपूर, समरथ हथ्थ वड्याईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कलिजुग क्रिया आप मिटाईआ। चार वरनां बख्शे चरन धूढ़, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। चार वरनां नाता जोड़, हरि हरि खेल खिलांयदा। पुरीआं लोआं आपे दौड़, आपे वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी मिट्ठा कौड़, फल आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे होए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता आप हो जांयदा। आपे लावणहारा पौड़, सम्बल नगरी इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर वखांयदा। सम्बल नगरी सच टिकाणा, हरि हरि वेख वखाईआ। शाहो भूप शाह सुल्ताना, राज राजाना आप हो जाईआ। जोधा सूरबीर मर्द मरदाना, आप आपणी कल वरताईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञाना, आत्म ब्रह्म वेख वखाईआ। शब्द खण्डा तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ाईआ। आपे वेखे मार ध्याना, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। अन्तिम खेल विच मैदाना, सृष्ट सबाई दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वंड वंडाईआ।

जोती नूर पुरख अकाल, एका एकँकारया। शब्द गुर जगत दलाल, सृष्ट सबाई आप जणा रिहा। पंज तत्त माटी खाल, त्रैगुण बंधन पा ल्या। आपे पावणहार जंजाल, पंचम मोह रखा ल्या। संग रखाए काल महांकाल, थिर कोए रहिण ना पा ल्या। अबिनाशी करता दीन दयाल, पूजण जोग आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम जणा रिहा। आपणा नाउँ हरि निरँकार, आपे आप रखाईआ। पंज तत्त कर प्यार, जोती जोत जगाईआ। शब्दी डंक अपर अपार, आपणा आप वजाईआ। आपे सेवक सेवा लाए गुर पीर अवतार, साध सन्त आप बणाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, अजूनी रहित नाम धराईआ। अकाल मूर्त खेल अपार, खेलणहार दिस ना आईआ। धुर दा शब्द सच्ची जैकार, एका नाअरा लाईआ। सृष्ट सबाई दए हुलार, आपे ल्ए जगाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। गुरमुखां रसना गाए वारो वार, हरि हरि नाम वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका गुर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दूजी पूजा ना कोई वखाईआ। एका पूजा इष्ट गुरदेव, हरी हरि हरि निरंकारया । बिरथा जाए ना घाली सेव, गुर पूरे विच संसारया। दाता दानी अलक्ख अभेव, निरगुण जोती नूर

उज्यारया। जो जन गाए रसना जेहव, दो जहाना पार उतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लाए आपणा नाअरया। शब्द जैकारा हरि गोबिन्द, हरि हरि आप उपाईआ। आपे मेटणहारा सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाईआ। आपणा नाम आपे दए बख्शिंद, आपे ल्ए जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण देव इष्ट गुर सतिगुर आप हो जाईआ। पंज तत्त ना कोई पुजारी, ना कोई बणत बणाईआ। काम क्रोध लोभ मोह ना कोई हँकारी, आसा तृष्ना ना कोई जणाईआ। तन बस्त्र भूषन ना कोई शिगारी, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। हथ्थ मूंह नक्क ना कोई उज्यारी, दोए लोचण दिस ना आईआ। हड्ड नाड़ी मास रक्त बूंद ना कोई प्यारी, साढे तिन्न हथ्थ ना बणत बणाईआ। निरगुण जोत जगे उज्यारी, आप आपणी कल वरताईआ। हर घट अन्दर पावे सारी, बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाउँ जपाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, एका रसना गाईआ। सृष्ट सबाई इक्क प्यार, एका वस्त बुझाईआ। एका चरन इक्क द्वार, एका धाम सुहाईआ। इक्क महल्ल इक्क मुनार, एका बैठा आसण लाईआ। एका मीत इक्क मुरार, एका संग निभाईआ। एका गीत इक्क जैकार, एका करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर मसीत गुरद्वार, एका बैठा बेपरवाहीआ। एका राज जोग सिक्दार, शाहो भूप इक्क अख्वाईआ। एका करे कराए सच प्यार, एका शब्द जगाईआ। एका आवे जावे पावे सार, जुग जुग खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग आपणा नाउँ जपाईआ। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे जोत जगाए हो प्रतक्ख, आप आपणा वेस वटांयदा। आपे भाण्डे करे सक्ख, ख़ाली भाण्डे आप भरांयदा। आपे लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुन्ट आप फिरांयदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राहे पांयदा। आपे प्रगट हो हर घट रिहा वस, आप आपणा मूल चुकांयदा। मेल मिलाए नस्स नस्स, दिवस रैण ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। एका नाउँ हरि निरँकार, एका रूप वटाईआ। एका घर इक्क दरबार, एका सेज सुहाईआ। एका पुरख एका नार, एका मेल मिलाईआ। एका मीत इक्क द्वार, एका वेख वखाईआ। एका महल्ल इक्क मिनार, एका जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ चलाईआ। हरि हरि नाम हरि समरथ, आपणा आप चलांयदा। लक्ख चुरासी देवे वथ्थ, आपे झोली पांयदा। आप चलाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग देवणहारा वर, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा कर्म कमाए, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आप आपणा नाम

धराए, आप आपणी बणत बणाईआ। सृष्ट सबाई एका जाप जपाए, रसना जिह्वा आप हिलाईआ। आपणा गुण आपे वेख वखाए, करते कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी जोत धर, जुग एका नाम रक्खे वड्याईआ। नाम शब्द हरि भरपूर, हरि हरि आप उपाया। आसा मनसा हरि हरि पूर, हउमे हँगता रोग गंवाया। जगत विकारा करे चूरो चूर, त्रैगुण तत्त ना कोई तपाया। वसणहारा हाज़र हज़ूर, हरी हरि नज़री आया। नाम शब्द साची तूर, नाद अनादी ताल वजाया। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, गुरदेव ना कोई विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आप आपणा नाउँ जपाया। साचा नाम हरि हरि जाप, हरिजन आप जपांयदा। मेट मिटाए तीनों ताप, अग्नी तत्त बुझांयदा। आप बुझाए आपणा आप, आपे ब्रह्म वखांयदा। दो जहानी वड प्रताप, सति सतिवादी वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत आप हो जांयदा। आपणा थापण आपे थाप, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, निरगुण नर निरगुण हरि निरगुण आप अख्वांयदा।

हरि जोती नूर अपार, हरि हरि आप जगाईआ। आपे करे तत्त प्यार, आपे वेख वखाईआ। आपे वेख वखाए विच संसार, आपे आपणी रचन रचाईआ। आपे जोत जगाए निरगुण धार, आपे वेख वखाईआ। आपे करे पसर पसार, पसर पसारी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप अपणी रचन रचाईआ। आपणी जोत आपे धर, पंज तत्त डेरा लांयदा। आपणा वसाए आपे घर, आपे खेल खलांयदा। आपणा चुकाए आपे डर, आपणा मेल मिलांयदा। नाता तोड़ सीस धड़, काया गढ़्ह चढ़ांयदा। आदि पुरख अबिनाशी करता आपणे मन्दिर आपे वड़, आपणा मेल मिलांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगांयदा। जोत उज्यार जोत करा, जोती जोत जगाईआ। जोती नाम आप धरा, जोती नूर करे रुशनाईआ। वरन गोती भेव खुल्हा, आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच टिकाईआ। आपणी जोत आपे मेल, आपे खेल खिलांयदा। आदि निरँजण चाढ़्हे तेल, साचा सगन मनांयदा। पारब्रह्म सज्जण सुहेल, आदि जुगादि वेख वखांयदा। आपे वसे रंग नवेल, हर घट आपे डेरा लांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेल, गुर चेला नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वर दाता नाउँ धरांयदा। गुर गोबिन्द दित्ता वर, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। नानक जोती एका धर, अंगद आप टिकाईआ। अंगद अन्दर गया वड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नानक

ब्रह्म ना गया सड़, पंज तत्त रिहा हंढाईआ। आप नुहाए आपणे सर, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। आपे खुल्हा रक्खे दर, दर दरवाजे फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द हरि हरि वर घर पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। एका मंगल साचा गाया, पुरख अकाल मनाईआ। अजूनी रहित नज़री आया, दर साचा इक्क सुहाईआ। आपणी इच्छया मंगे भिच्छया, आसा मनसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची सिख्या, सिख मति इक्क धराईआ। आपणी सिख्या आपे दे, आपणा कर्म कमांयदा। आदि निरँजण जोत निरँजण लावे नेंह, साचा नाता जोड़ जुड़ांयदा। अमृत आत्म बरख़े मेंह, धीरज धीर धरांयदा। झूठा तन माटी होए खेह, सगला संग ना कोई रखांयदा। ना कोई रसना ना कोई जेहव, बत्ती दन्द ना कोई वखांयदा। पारब्रह्म अलक्ख अभेव, रूप रंग ना कोई जणांयदा। वेखणहारा साची सेव, साचा लेखा लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ नाता जोड़, पंज तत्त डेरा लाया। पुरख अगम्मा चड़या घोड़, थिर घर दिस किसे ना आईआ। सच अन्दर वड़या दौड़, आप आपणा मुख छुपाईआ। गोबिन्द लग्गी साची औड़, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आदि जुगादी आपे जाए बौहड़, आपणा मेला आप मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाया।

अकथ कहाणी हरि समरथ, आपणी आप चलाईआ। कलिजुग चलाए कूड़ा रथ, चारों कुन्ट फिराईआ। वेख वखाए तीर्थ तट्ट, अठसठ फेरा पाईआ। पाए सार मन्दिर गुरदुआरा मट्ठ, शब्द दुआरे फोल फुलाईआ। लोआं पुरीआ वेखे नठ्ठ नठ्ठ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव इक्क इक्ट्ठ, एका मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अठसठ तेरा तट किनारा, हरी हरि वेख वखाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यारा, चारों कुन्ट फिराईआ। वेखणहारा अन्ध अँध्यारा, एका करे रुशनाईआ। सम्मत सम्मती हो त्यारा, आपे फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता दए सहारा, द्वापर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग वरते आपणी कल, एका रूप समाया। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, गुरमुख विरले आप जगाया। सति सरूपी फेरे हल्ल, नाम बीज इक्क बिजाया। आप वखाए अमृत फल, अमृत मेवा इक्क खवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे सल, दूई द्वैती तीर चलाया। हरि का तीर शब्द न्यार, एका चिल्ले आप चढ़ाईआ।

सम्मत पन्दरां हो त्यार, खेले खेल अगम्म अथाईआ। ख़लक ख़ुदा बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर समाईआ। हक्क हकीकत पावे सार, चौदां तबकां वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हो उज्यार, आप आपणा मूल चुकाईआ। पावे वंडां विच संसार, आप आपणी किरत कमाईआ। भेख पखण्डा पार किनार, झूठी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, दो धारा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साचे ल्ए मिलाईआ। हरि सज्जण हरि पाया, सतिगुर मीत मुरार। घर साचे मंगल गाया, सुणाए सच्ची धुन्कार। हउमे सैंहसा रोग मिटाया, दीपक बाती कर उज्यार। एका साची चोग चुगाया, चार वरनां इक्क प्यार। नानक निरगुण रसना गाया, कलिजुग अन्तिम पावे सार। निहकलंका वेख वखाया, कल कल्कि अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई दूई द्वैती पर्दा दए निवार।

२९ मग्घर २०१५ बिक्रमी गुरनाम सिँघ वेरका ज़िला अमृतसर

जीव जन्त अधार, आदि जुगादि समाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पंज तत्त हो उज्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। जीव जन्त हरि पसार, एका रूप समाईआ। आदि जुगादी एका कार, एका धार बंधाईआ। वरभण्ड खण्ड पावे सार, जेरज अंड वेख वखाईआ। उत्भुज सेत्ज हो उज्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती दीपक इक्क जगाईआ। जोती दीपक हरि प्रकाश, हर घट आप जगाया। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग जुग आपणा वेस वटाया। सद सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। साचे मण्डल पावे रास, मण्डल मण्डप दए सुहाया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाया। आपे होए पवण स्वास, रसना जेहवा आप चलाया। आपे वस्त वेखे पास, नाम भण्डारा आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीआं दाता नाम धराया। जीआं दाता हरि दातार, एका एक अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, पूरन ब्रह्म जणाईआ। कर्म धर्म विच संसार, मानस जन्म वेख वखाईआ। पूर्ब लहिणा दए अधार, निरगुण हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सरगुण मेला अपर अपार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। अनहद धुन सच्ची धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। दुरमति मैल दए उतार, कागों हँस बणाईआ । जोत निरँजण सेवादार, आदि निरँजण

आप लगाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, वेखणहार बेपरवाहीआ। बैठा आप निरगुण धार, दिस किसे ना आईआ। थिर घर ठांडा इक्क द्वार, दूर दुराडा आप खुल्हाईआ। अनहद वाजा अपर अपार, थिर घर बैठा आप वजाईआ। जुग जुग रचदा आया काजा, जुग जुग वेस वटाईआ। चिट्टे अस्व चढ़े ताजा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाजा, पुरख अकाल आप अख्वाईआ। सदा सुहेला रक्खे लाजा, लोकमात वड्याईआ। नाम चलाए इक्क जहाजा, आपणा बेड़ा आप बंधाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, सच सुल्तान आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिया दान झोली पाईआ। जीआं दाता नाम भण्डार, हरि हरि आप वरतांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका गुर अख्वांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, दो जहानां आप लगांयदा। लोआं पुरीआं दए हुलार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी जगत प्यार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। जीआं दाता हरि निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। देवणहारा सच भण्डार, आपे रिहा वरताईआ। सरगुण मेला विच संसार, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। वेखे विगसे करे विचार, अलक्ख अगोचर अगम्म बेपरवाहीआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता पार किनार, द्वापर ढेरी ढाईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जामा भेख न्यार, पंज तत्त ना कोई वखाईआ। पंज तत्त ना कोई अखाड़, पंचम मोह ना कोई वधाईआ। हड्ड मास ना नाड़ी नाड़, रक्त बूंद ना कोई वखाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़, अकाल मूर्त आप अख्वाईआ। अजूनी रहित वसे सद्द न्यार, आप आपणी बणत बणाईआ। उच्च महल्ल अटल मिनार, सचखण्ड दुआर आप सुहाईआ। निर्मल बाती कर उज्यार, आपणी जोत करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, वेद कतेब ना कोई जणाईआ। आदिन अन्ता एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे मेटे मेट मिटाईआ। आपे वसे धुंधूँकार, धूंआँधार आप हो जाईआ। आपे रवि ससि कर उज्यार, प्रकाश आकाश एक जणाईआ। आपे धरत धवल बण सहार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। आपे जोती पवण हुलार, पवण पवणी आप समाईआ। गगन गगनंतर खेल अपार, गुणवन्ता आप बुझाईआ। पृथ्मी आकाश बन्न्हे धार, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे वसे धाम न्यार, दिस किसे ना आईआ। रूप अनूप शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह सुल्तान आप हो जाईआ। आपे त्रैगुण करे प्यार, पंचम मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जिया दान झोली पाईआ। जिया दाता आत्म रस, आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि जुगादी राह साचा दस्स, जुग जुग धार बंधांयदा। ब्रह्मंडां खण्डां आपे नस्स, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। हर

घट अन्दर आपे वस, आप आपणी जोत जगांयदा। शब्द तीर निराला मारे कस, दीन दयाला वेख वखांयदा। करे प्रकाश कोटन कोट रवि ससि, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दान हरि भगवान हो मेहरवान, जीआं जन्तां झोली पांयदा। जीआं जन्तां हरि हरि दान, आपणा आप पाईआ। आपे बख्शे चरन ध्यान, आपे बूझ बुझाईआ। देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, अन्तर आत्म इक्क जणाईआ। आप उपाए पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रलाईआ। आपे मन मति बुध कर प्रधान, घर साचे डेरा लाईआ। आपे आसा तृष्ना नौजवान, तन जोबन रही हंढाईआ। आपे सुरती रक्खे नार इक्क रकान, नेत्र नैण इक्क मटकाईआ। आपे जोधा सूरबीर बली बलवान, आप आपणा वेख वखाईआ। आपे खण्डा तीर कमान, आपे चिल्ला रिहा उठाईआ। आपे खड़ग खण्डा रक्ख म्यान, आपे बाहर कढाईआ। आपे लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, आपे दो जहानां फेरा पाईआ। आपे देवणहारा धुर फ़रमाण, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। आप झुलाए सच निशान, धर्म निशाना इक्क उठाईआ। आप आपणा होए जाणी जाण, जानणहार आप हो जाईआ। आपे देवणहारा साचा माण, दरगहि साची इक्क सुहाईआ। सति पुरख निरँजण आप मेहरबान, मेहरबान आप अख्वाईआ। अलक्ख निरँजण इक्क ज्ञान, आपे बूझ बुझाईआ। सच कन्त इक्क दो जहान, एका वेख वखाईआ। धूआंधार सुंञ मसाण, सुन अगम्म आप रखाईआ। दस्म दुआरी खेल महान, चिट्टी धार इक्क वहाईआ। सन्त सुहेले कर पछाण, आप आपणा मेल मिलाईआ। देवणहारा साचा दान, नाम वस्त झोली पाईआ। एका राग सुणाए कान, छत्ती राग शरमाईआ। मन्दिर अन्दर सच मकान, घर घर विच रिहा वसाईआ। दीवा बाती इक्क महान, कमलापाती आप जगाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पंचम गीत सुहागी एका राम, अनहद ताल वजाईआ। वेखणहारा श्री भगवान, दूसर दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जीआं दाता आप हो जाईआ। जीआं दाता हरि हरि दाता, एका एक अख्वांयदा। चरन कँवल बंधाए नाता, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। आपे चढ़या साचे राथा, नाम रथ इक्क रखांयदा। बोध अगाधी साची गाथा, आपणा मन्त्र नाम पुछांयदा। आपे पूजा आपे पाठा, इष्ट देव इक्क मनांयदा। एका तीर्थ एका ताटा, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। आपे खेवट आपे खेटा, आर पार आप करांयदा। एका ताणा एका पेटा, एका सूत्र बंध बंधांयदा। आपे शब्द दोशाले विच लपेटा, आपे पर्दा उठांयदा। एका मात पित बेटी बेटा, पूत सपूता एका जांयदा। एका चेतन्न एका चेता, चेतन्न चित्त आप हो जांयदा। एका नेतन एका नेता, नित नवित्त खेल खिलांयदा। एका वसणहारा काया खेता, घर साचे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, साची वस्त इक्क वखांयदा। साची वस्त नाम अनमोल, हरि साचे हथ्थ उठाईआ। सतिगुर कंडे आपे तोल, लोकमात रिहा विकाईआ। शब्द अगम्मी एका बोल, साचा ढोल वजाईआ। मनमति तेरा कढ्ढे पोल, गुरमति करे रुशनाईआ। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवल, अमृत धार मुख चुआईआ। लहिणा देण चुकाए धरत धवल, धवल रही कुरलाईआ। लक्ख चुरासी आपे मवल, मौला रूप आप ख़ुदाईआ। आपे कृष्ना काहना सँवल, राम रूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका नाम वड्डी वड्याईआ। नाम वस्त शब्द ज्ञान, हरिजन बूझ बुझांयदा। अन्दर मन्दिर इक्क ध्यान, एका लिव रखांयदा। एका इष्ट कर प्रधान, एका नज़री आंयदा। एका एक श्री भगवान सति सरूप समांयदा। एका आदि निरँजण नौजवान, बिरध बाल ना कोई रखांयदा। एका मन्दिर बैठ मकान, एका राग अल्हांयदा। एका शाहो भूप सुल्तान, राज राजान इक्क अख्वांयदा। एका वेखणहारा चौदां हट्ट मकान, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। एका लोआं पुरीआं मार ध्यान, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सेवा लांयदा। एका लक्ख चुरासी हो प्रधान, त्तत्व तत्त बुझांयदा। एका ब्रह्म पद निशान, अमरापद आप वखांयदा। एका धुन नाद वजाए नद, अनहद साचा राग सुणांयदा। एका जानणहारा आपणी हद्द, दूसर भेव कोई ना पांयदा। एका जन भगतां प्याए साची मदि, आत्म रस इक्क वखांयदा। आपे विष्नूं एका यदि, एका जोत जगांयदा। एका वेखणहारा काया डूँघी खड्ड, अन्दर मन्दिर फोल फुलांयदा। दूई द्वैती देवे वढ्ढ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट मिटांयदा। वेख वखाए काया माटी हड्ड, नाड़ी चम्म दर सुहांयदा। एका पंज तत्त चोला देवे छड्ड, एका वेस वटांयदा। एका एक लडाए लड, सचखण्ड द्वार इक्क सुहांयदा। एका दर दवारिउँ देवे कढ्ढ, दो जहानी धक्का लांयदा। एका एक एकँकारा खेले खेल सूरा सरबग्ग, सर्बकल आप हो जांयदा। एका बन्न्हे साचा तग्ग, नाम तन्दी तन्द बंधांयदा। एका हँस बणाए फड़ फड़ कग, कागों हँस बणांयदा। एका दीपक जोती जाए जग, जिस जन दया कमांयदा। एका दरस दिखाए उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पार करांयदा। एका मेटणहारा तृष्ना अग्ग, सांतक सति इक्क वरतांयदा। एका सज्जण एका साक, साक सैण इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जीअ दाता दान झोली पांयदा। जीअ दान सच दातार, हरि हरि आप वरताईआ। अकल कला कल आपे धार, जुग जुग धार बंधांयदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया पावे सार, जूठ झूठ वेख वखाईआ। लेख चुकाए पंच विकार, पंचम वड वड्याईआ। त्तत्व तत्त हाहाकार, धीरज धीर ना कोई धराईआ। यति सति ना कोई पसार, ब्रह्म मति ना कोई उपजाईआ। बहत्तर नाड़ी उब्बल रत हाहाकार, दिवस रैण आप लड़ाईआ। गुरमुख साचे रहे विचार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। आत्म अन्तर

इक्क प्यार, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। गोबिन्द मेला सच घर बार, घर एका बंक सुहाईआ। नानक निरगुण हो उज्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। शब्द विचोला अपर अपार, दो जहानां आप रखाईआ। सोहँ ढोला सच जैकार, निरगुण रूप वटाईआ। पर्दा उहला खेल न्यार, अलक्ख अलक्ख आप कराईआ। भगतन मीता वस्सया कोला, दिस किसे ना आईआ। आपे होए कला सोलां, अनन्त कल आप हो जाईआ। आपे गाए आपणा ढोला, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जीव जन्त आप रखाईआ। जीव जन्त शब्द सहारा, हरि हरि आप रखाईआ। शब्दी शब्द प्यारा, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। एका एक चरन दुआरा, चरन शरन इक्क सरनाईआ। एका भगती भगत प्यारा, मन्त्र ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। एका शक्ती शक्त उज्यारा, पंज तत्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवणहारा वर, आप आपणी बूझ बुझाईआ।