पुस्तकालयभाग ८

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

पहली पोह २०१५ बिक्रमी नूं अठाहठ दिन दौरे तों बाद आए जेठूवाल दरबार विच संगत समेत
पहली पोह २०१५ बिक्रमी नूं अठाहठ दिन दौरे तों बाद आए जेठूवाल दरबार विच संगत समेत

सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै

निहकलंक हरि अवतार, आपणी कल वरतांयदा। आपणा पर्दा दए उतार, आपणा नूर दरसांयदा। आपणा महल्ल ल्ए उसार, आपे आसण लांयदा। पुरख निरँजण अगम्म अपार, लोकमात अलख जगांयदा। होए प्रतक्ख विच संसार, आप आपणा रूप वटांयदा। जल थल पावणहारा सार, सारंगधर आप हो जांयदा। खेले खेल नारी नर, नर नरायण वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार आप चलांयदा। निरगुण धार आपे धर, आपे बणत बणाईआ। जोती नूर जोत कर, हरि जोत करे रुशनाईआ। आप चुकाया दो जहान डर, पर्दा उहला रहे ना राईआ। आपे वस्सया साचे घर, हरि दाता बेपरवाहीआ। आपणी तरनी आपे रिहा तर, तारनहार आप हो जाईआ। आपे देवणहारा साचा वर, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जुगा जुगन्तर खेल कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे भन्न वखाईआ। आपणे आसण आपे चढ़, आपे करे रुशनाईआ। आपणा खण्डा आपे फड़, आपे रिहा चमकाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सिँघ शेर नज़र ना आईआ। कलिजुग अग्नी गया सड़, निरगुण जोत जगाईआ। दस्म दुआरी बैठा अग्गे खड़, गुरमुखां आप जगाईआ । गुरसिख नौ दुआर पंच विकार ना सके अड़, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। आपे तोड़ हँकारी गढ़्ह, आपणी आसा पूर कराईआ। साचे पौड़े आपे चढ़, महल्ल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार आप चलाईआ। निहकलंक हरि बलवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। उठे जोद्धा सूरबीर बली बलवान, आप आपणा बल धराईआ। नाम खण्डा रसना तीर कमान, सो पुरख निरँजण इक्क उठाईआ। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। कलिजुग मन्दिर इक्क महान, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा बणाईआ। नौ खण्ड वेख वखाण, आपणी कल वरताईआ। नौ दर दर परवान, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दुरकाए पंज शैतान, सतिगुर

पूरे हथ्थ वड्याईआ। देवणहारा साचा माण, जुग करता आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणी आण, ना कोई होर संग रखाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, लोकमात करे रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न सारे गाण, अट्ठे पहर एका लिव लाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजाण, मेल मिलावा धुरदरगाहीआ। सम्मत वीह सौ पन्दरां इक्क निशान, सच सुच्च रिहा झुलाईआ। तीर्थ तट्टां वेख दुकान, आपणा फेरा पाईआ। आप आपणी कर पछाण, आप आपणे रंग समाईआ। ना कोई पवण पाणी मसाण, जल बिम्ब ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा बेपरवाहीआ। आपे बेपरवाह जगत मलाह, आदि पुरख निरँजण आप अख्वाया। कलिजुग अन्तिम इक्क सलाह, साचा मता पकाया। भेख पखण्डा मेटे राह, अठसठ डेरा ढाया। गुरमुखां पकड़े आपे बांह, आपणा लड़ आप फड़ाया। पाए सार थाउँ थाँ, निथाव्याँ माण दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करनी किरत कमाया। जुग जुग खेल अपार, जोत अकाल जगाईआ। एका डंका अपर अपार, आपणा नाम वजाईआ। वेखणहारा साध सन्त गुर पीर अवतार, खाणी बाणी डेरा लाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, आप आपणी वस्त टिकाईआ। आपे कढ्ढणहारा बाहर, औदां जांदा दिस ना आईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जामा भेख न्यार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सिँघ शेर ना कोई धार, सिँघ शेर सरूप ना कोई दरसाईआ। वजाए मृदंग साची किंग अपर अपार, सच सितार नाउँ रखाईआ। गुरमुख बणाए आपणी बिन्द, पूत सपूते आपे जाईआ। लहिणा देण चुकाए सर्ब संसार, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। शिव शंकर दाता दानी आप बख्शिंद, लहिणा झोली पाईआ। ब्रह्मा वेखे गुणी गहिंद, गहर गम्भीर हरि रघुराईआ। आपे मेटणहारा सगली चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोई वखाईआ। हरिसंगत आपे हो बख्शिंद, आप आपणा बंधन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। उठया शेर शेर दलेर, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। सृष्ट सबाई रिहा घेर, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां वसे नेरन नेर, निज घर आत्म डेरा लांयदा। करे खेल पहली वेर, आप आपणी बणत बणांयदा। आप भुलाए कर कर हेर फेर, अछल अछल्ल आप हो जांयदा। तारनहारा कर कर आपणी मेहर, मेहरवान नाउँ रखांयदा। आपे वसे अंडज जेर, उत्भुज सेत्ज डेरा लांयदा। आप मिटावणहारा त्रिलोकी ढेर, चौदां हट्टां वेख वखांयदा। आपे देवणहारा गेड़, गेड़ा आपे आप भवांयदा। आपणी छेड़ां रिहा छेड़, आपे वेख वखांयदा। सिँघ शेर करे भेड़, निहकलंक नाउँ रखांयदा। दो जहानां करे सैर, धरत धवल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खण्डा विच ब्रह्मण्डां आप चमकांयदा। शब्द

खण्डा हरि दातार, एका एक उठाईआ। करे खेल अपर अपार, आदि जुगादि वड वड्याईआ। नाउँ नरायण निरगुण धार, निरवैर आप समाईआ। सति पुरख निरँजण साची कार, सति सतिवादी आप कराईआ। बोध अगाधी शब्द धुन्कार, अनादी नाद वजाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, सगला संग निभाईआ। आत्म अन्तर इक्क प्यार, एका ब्रह्म जणाईआ। पंज दस खेल न्यार, पन्दरां मोख रखाईआ। पन्दरां अन्दर आपे वाड़, आपे वेख वखाईआ। दस नौ बन्न्हे धार, नौ दस वज्जे वधाईआ। खेले खेल नाड़ नाड़, रत्ती रत्त आप समाईआ। पंज दस वेख उजाड़, पंज दस जंगल जूह समाईआ। दस पंज चबाए आपणी दाढ़, दस पंज करे वड्याईआ। दस पंज सतारा हाढ़, दस पंज होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंज दस आप समाईआ। इक्क अकल्ला कर आकार, एकँकार अख्वांयदा। सृष्ट सबाई कर पसार, दूजा नाउँ धरांयदा। तीजा नेत्र इक्क विचार, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। चौथे पद मेल भतार, साची सेजा इक्क हंढांयदा। पंचम मेला मीत मुरार, नर नरायण आप करांयदा। छेवे छप्पर छन्न ना कोई मुनार, साचा मन्दिर इक्क सुहांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, सति सतिवादी वेख वखांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, जुग करता आप करांयदा। अट्ठां तत्तां होया बाहर, आप आपणा वेस वटांयदा। नौ दुआरे बन्द जगत किवाड़, आपणा मुख छुपांयदा। दसवें जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क जगांयदा। कमलापाती मीत मुरार, कँवल नैणां वेख वखांयदा। अमृत बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर धारा मुख चुआंयदा। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, आप आपणा दरस दिखांयदा। फुल फुलवाड़ी लाई सतारा हाढ़, आप आपणा बीज बिजांयदा। एका एक देवे वाड़, सच साची दया कमाया। इक्क दस लगा अखाड़, दो दस बारां करे रुशनाया। तेरां तेरां इक्क अखाड़, शब्दी आपणा डंक वजाया। चौदां चौदां मेट मिटाए झूठी धाड़, एका इक्की बंधन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंज दस दस पंज आपणा लहिणा आपणी झोली पाया। पंज दस लहिणा देणा रिहा चुक्क, हरि साचा आप चुकांयदा। हरि का भाणा ना जाए रुक, जुग जुग आप वरतांयदा। तीर्थ तट्टां सरोवर रिहा सुक्क, अमृत जल ना कोई भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा मेल आपणे विच करांयदा। पंज दस जगत पसारा, हरि हरि वेख वखाईआ। सतिजुग साचा तट किनारा, त्रेता आप समाईआ। द्वापर वेखे जल धारा, साचा सीर चुआईआ। कलिजुग खेल अगम्म अपारा, अचरज बणत बणाईआ। जोती जामा भेख न्यारा, निरगुण वड वड्याईआ। सरगुण साचा कर पसारा, सति सति करे रुशनाईआ । संग रखाया सिक्ख दुलारा, साची सेव कमाईआ। एका इक्की कर प्यारा, इक्की कुलां रिहा

तराईआ। साची सिक्खी वेखणहारा, धारों तिक्खी आप रखाईआ। वालों निक्की ना कोई पावे सारा, नेत्र नैण दिस ना आईआ। आपणे नेत्र आपे पेख हरि गिरधारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। तीर्थ तट्टां पावे सारा, जल धारा चरन छुहाईआ। इक्क दृष्ट इक्क इष्ट इक्क सृष्ट एका घर एका रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। तीर्थ तट्टां फेरा पा, गुरमुख साचे आप जगांयदा। कलिजुग लहिणा दए चुका, नेत्र नैणां आप दरसांयदा। गुरमुखां गहिणा देवे पा, साचा कंगन इक्क लटकांयदा। गंगा गोदावरी रही शरमा, मुख घूँगट कोई ना लांहयदा। गुरमुख सगन रहे मना, साचा गाना हथ्थ बंधांयदा। दोहां विचोला बेपरवाह, दिस किसे ना आंयदा। वेखणहारा थाउँ थाँ, जुग जुग आप चुकांयदा। आप जपाया आपणा नाँ, आपणे मार्ग आपे लांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, चरन धूढ़ अशनान करांयदा। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। आपणी हथ्थीं पकड़े बांह, नौ दुआरे पार करांयदा। अजूनी रहित बणया माँ, पंज तत्त दिस ना आंयदा। करनहारा सच न्याँ, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पन्दरां साल ना मुख वखांयदा। पंज तत्त तेरा नाता, हरि साचे आप बंधाया। आपे होया पुरख बिधाता, पारब्रह्म रूप समाया। उत्तम रक्खी आपणी ज़ाता, वरन गोत ना कोई रखाया। आपणे भगतां देवण आया साची दातां, आप आपणी वंड वंडाया। कलिजुग वेख अन्धेरी राता, आपणा मुख छुपाया। साध सन्त मन्दिर अन्दर बहि बहि करन बातां, हरि का शब्द किसे ना पाया। डूँघी कन्दर मारे झाता, आपणा मुख छुपाया। बैठा रहे इक्क अकांता, सच सिँघासण इक्क विछाया। शाह सुल्तान नां किसे पछाता, पन्दरां साल आप लँघाया। गुप्ती गुप्त जणाए आपणी गाथा, सोहँ शब्द पढ़ाया। किसे दरस ना पाया मस्तक माथा, बिधना लेख ना कोई मिटाया। नज़र ना आया सगला साथा, आपणा आप गंवाया। सर्ब कला आपे समराथा, आपणा वेला ल्ए सुहाया। लहिण देण चुकाए तीर्थ ताटा, गुर दर मन्दिर मस्जिद वेख वखाया। साधां सन्तां खाली करया काया बाटा, सुरती शब्द ना कोई मिलाया। पंज दस तेरा कलिजुग घाटा, पूरा ना कोई कराया। खेलण आया जगत तमाशा, जोती जामा भेख वटाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई हवन वखाया। ना कोई माला फेरे अठोतरी आठा, दिवस रैण ना कोई जगाया। ना कोई तन जलाए अग्नी काठा, जल धार ना कोई रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा बिरध रखाया। आपणा बिरध आपे रक्ख, आपे वेख वखाईआ। आपे प्रगट हो प्रतक्ख, आपे पर्दा लाहीआ। आपे भाण्डे करे सक्ख, आपे गुरसिखां रिहा भराईआ। आपे करनहारा वक्ख, आपे मेल मिलाईआ। आपे एथे ओथे ल्ए रक्ख, आपे पर्दा मुख तों लाहीआ।

सर्ब कलां आपे समरथ, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। हरि का मन्दिर ना जाए ढठ्ठ, हरि साचे बणत बणाईआ। हरिसंगत साची कर अकट्ठ, नौ दुआरे शब्द जगाईआ। गुरसिख ना जाए तीर्थ तट्ट, दूजा दर ना कोई रखाईआ। इक्क रखाया साचा हट्ट, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। दिस ना आए बूंद रक्त, सिँघ शेर रूप वटाईआ। जोती जगे लट लट, कलिजुग आप जगाईआ। गुरमुखां तन पहनाए शब्द पट, दिवस रैण ताणा पेटा आप चलाईआ। आपणी माला आपे रट, मन का मणका आप भवाईआ। गुरमुख लाहा लैण खट, जो जन नेत्र दर्शन पाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, सर सरोवर इक्क वखाईआ। खेले खेल नठ्ठ नठ्ठ, पंज दस रचन रचाईआ। शब्द नगारे मार सट्ट, सृष्ट सबाई आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचा हट्ट खोल्ह दुआर, हरि हरि आसण लांयदा। हरि अबिनाशा सुहाए सचखण्ड घर बार, आपणा दर सुहांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। आदिन अन्ता कर पसार, आपे वेख वखांयदा। भगतन मीता भगत प्यार, भगत भगवन्त डेरा लांयदा। ठांडा सीता ओंकार, सरगुण रूप वटांयदा। सदा अतीता कर पसार, दर साचा इक्क सुहांयदा। जुग जुग चलाए आपणी रीता, आप आपणी रचन रचांयदा। ना कोई गुर ना अवतार, मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरदुआर ना कोई वखांयदा। करे कराए पतित पुनीता, नौ दर पार करांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। मीठा करे कौड़ा रीठा, रसना सोहँ जो जन गांयदा। वसणहारा सदा चीता, घर घर विच आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा सगन मनांयदा। आपणा सगन आप मना, आपे ख़ुशी करांयदा। आपणा अंगन आप सुहा, आपे वेख वखांयदा। आपणी रंगण आप चढ़ा, आपे रंग रंगांयदा। आपणा मंगल आपे गा, आपे राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटांयदा। नर रूप आपणा धार, आपणी खेल खिलाईआ। अन्तिम तजना जगत संसार, अग्नी अग्ग समाईआ। जोती जोत हो उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। वरन गोती वस्सया बाहर, आप आपणी दए वड वड्याईआ। शब्द सुरती फड़ करतार, ल्ए इक्क अंगड़ाईआ। चढ़या चोटी धुर दरबार, उच्च महल्ल अटल सुहाईआ। पंज तत्त मीता कर प्यार, साचा धाम सुहाईआ। सम्बल नगरी हो उज्यार, बैठा आसण लाईआ। शब्द डंका अपर अपार, आप आपणा रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वसणहारा साचे घर, आपणा मुख आपणी कुक्ख आपे रिहा सुहाईआ। आपे सुहाए आपणी कुक्ख, आप आपणा मुख छुपाईआ। आप उठाए आपणा दु:ख, दु:खी दर्द आप हो जाईआ। आपे

लटके उलटा रुक्ख, आपे सीर रिहा चुंघाईआ। आपे मानस आप मनुख, जूनी जून आप फिराईआ। आपे तृष्ना आपे भुक्ख, सांतक सति आप वरताईआ। आपे सीस निवाए झुक झुक, जगदीस आप अख्वाईआ। आपे बैठा आपणे मन्दिर लुक, आपे पर्दा लाहीआ। सिँघ शेर दलेर प्या बुक्क, दस पंज मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नेत्र आप खुल्हाईआ। आपणा नेत्र आपे खोल्ह, हरिसंगत वेख वखांयदा। शब्द अगम्मी आपे बोल, पंज शब्द नाउँ रखांयदा। नाम मृदंगा वज्जे ढोल, सच नगारा इक्क वजांयदा। तोलणहारा साचा तोल, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां आपणे हथ्थ उठांयदा। आपे खेले होली होल, जगत तृष्ना ना कोई वखांयदा। आपणी शक्ती आपे मवल, आपणी भगती आपे पूर करांयदा। आपणा अमृत भरया आपे कँवल, आपे बन्द करांयदा। आपे बैठा रहे अडोल, दो जहानां ना कोई डुलांयदा। करनहारा पूरा कौल, गोबिन्द तेरा दर सुहांयदा। आप तकाई धरनी धौल, धरत धवल ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगांयदा। नेत्र खोल्ह सतिगुर पूरा, आपणा दरस दिखाईआ। नाता तोड़न आया कूड़ो कूड़ा, सच सुच्च वरताईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, आप आपणे रंग रंगाईआ। नौ दुआरे अन्दर जो जन लाए चरन धूढ़ा, सच दरस वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, लक्ख चुरासी सुरत कुँवारी नज़री आईआ। सुरत सवाणी कन्या, दिवस रैण करे पुकार। साचा सन्त ना कोई जणया, नौ दर होए ख्वार। पंच विकारा देवे डन्नया, चढ़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार। ना वस्त ना सच्चा सच धनिआ, झूठी माया मोह प्यार। जोत निरँजण ना चढ़या चन्नया, दिवस रैण अन्ध अँध्यार। अनहद राग ना सुणे कन्नया, गा गा थक्के जगत मल्हार। भाण्डा गढ़्ह किसे ना भन्नया, मिल्या मेल ना सच भतार। राह दिस ना आए अन्तिम अन्नया, चारों कुन्ट होए खुआर। कलिजुग सुत्त दुलारा हरि हरि एका जणया, लक्ख चुरासी मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा सर्ब संसार। सुरत सवाणी रही रो, नेत्र नीर वहाईआ। दुरमति मैल ना सके कोई धो, साधां सन्तां साची वस्त ना कोई रखाईआ। आत्म हल ना सके कोई जो, नाम बीज ना कोई बिजाईआ। शब्द सुनेहड़ा ना देवे कोई ढो, ढोलक छैणे रिहा वजाईआ। दरस ना पाया अग्गे हो, कलिजुग शब्दी रैण वहाईआ। नाता बद्धा मावां पुत्तरां मोह, जगत मोह ना कोई चुकाईआ। गुर का शब्द ना गया छोह, घर सच ना होई कुड़माईआ। मानस जन्म रहे खो, कलिजुग डौरु इक्क वजाईआ। करे कराए सो, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंज दस खेल खिलाईआ। सुरत सवाणी अन्तिम नाअरा, एका एक

लगाया। ना कोई दिसे पती प्यारा, साचा कन्त ना नज़री आया। साध सन्त बैठे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, तन शृंगार ना कोई वखाया। मन्दिर ना वस्सया किसे झाड़ा, महल्ल अटल ना कोई सुहाया। दीपक जोत ना कोए उज्यारा, अज्ञान अन्धेर ना कोई मिटाया। साचा राग ना कोई धुन्कारा, धुनी नाद ना कोई सुणाया। ना कोई मीत मुरार, ना कोई अंक रखाया। ना कोई सन्त कन्त भतार, साची सेज ना कोई हंढाया। कलिजुग अन्तिम झूठी धार, सृष्ट सबाई वेख वखाया। सन्त ना दिसे तट किनार, खाली हट्ट कराया। लक्ख चुरासी करे पुकार, तुध बिन कोई ना नज़री आया। सृष्ट सबाई कन्त भतार, लोकमात जोत करे रुशनाया। हरिसंगत वखाए इक्क अखाड़, नौ दुआरे पार कराया। दसवें मेल अगम्म अपार, आपणा रूप दरसाया। अपणा पर्दा लाहे भार, पन्दरां साल जो मुख रखाया। छब्बी पोह बोल जैकार, गुरसिखां अन्दर मन्दिर देवे डेरा लाया। कोटन कोटि साध सन्त जीव जन्त कढ्ढण हाढ़, निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा आप लगाए सचखण्ड अखाड़, गुरसिख गोपी काहन आप नचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उज्जल मुख गुरमुखां सुख मेटे दु:ख सुफल कुक्ख, आवण जावण पतित पावण भेख बावन कलिजुग वरनां मेट मिटाया। सखी सुल्तान हरि मेहरवान, हरिजन मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा पुरख सुल्तान, शाहो भूप अख्वाईआ। इक्क उठाए हथ्थ निशान, आपे रिहा झुलाईआ। आपे देवणहारा दान, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। आपे वसणहारा सच मकान, काया गढ़्ह आप सुहाईआ। अन्तिम कलिजुग जम्मया घर तर्खाण, सृष्ट सबाई तुछ मुछ आप कराईआ। नाम रंदा लाहे घाण, झूठी खल्ल रहे ना राईआ। गुरमुख साचे कर पछान, सिर आपणे छत्र टिकाईआ। सेवक सेवा लाए श्री भगवान, नौ दुआरे मोह चुकाईआ। दस्म दुआरी दरस दिखाए दर घर आण, बैठा धुरदरगाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ ना कोई तेरी मकाण, नेत्र नीर ना कोई वहाईआ। सत्त रंग झुलाए इक्क निशान, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। शेर सिँघ करन आया तेरी कल्याण, करता पुरख आप अख्वाईआ। पन्दरां साला बाल अञ्याण, बाली बुध रखाईआ। सम्मत सोलां हो बलवान, आपणी खेल खिलाईआ। नाता जोड़े राज राजान, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेव अभेदा अछल अछेदा वेद कतेबां दिस ना आईआ।

आपणा घाड़ण आपे घड़, पंज तत्त मेल मिलाया। हड्ड मास नाड़ी जोड़ जड़, रक्त बूंद सुहाया। आपे सीस आपे धड़, जगत जगदीस आप अख्वाया। आपे सम्बल नगरी बैठा वड़, गोबिन्द रूप वटाया। आपे करे हरि प्रकाश बहत्तर नड़,

जोती नूरो नूर जगाया। आपणी अग्नी आपे सड़, ख़ाकी ख़ाक आप हो जाया। आपणी लाए आपे जड़्ह, दस्म दुआरी इक्क सुहाया। आपे फड़ाए आपणा लड़, घर साचे डेरा लाया । लहिण देणा चुकाए नौ दर, जीव जन्त फेरा पाया। ना जन्मे ना जाए मर, आप आपणा वेस वटाया। आपणी करनी आपे कर, करनहार आप अख्वाया। आपणी जोती धरनी धर, धरत धवल सुहाया। साढे तिन्न हथ्थ तेरा चुक्के डर, सिँघ मनजीता राह चलाया। जगत जगदीसा वेखे घर, नौ दुआर पन्ध मुकाया। हरिसंगत तेरे कुकर्मां गया सड़, हरि साचे हवन वखाया। छत्ती फुट उप्पर चढ़, छत्ती जुगां राह तकाया । आप फड़ाए आपणा लड़, आप आपणा मुख छुपाया। सिँघ पूरन अन्दर बैठा वड़, औंदा जांदा दिस ना आया। ना कोई चोटी ना कोई जड़, सीस धड़ ना कोई रखाया। सृष्ट सबाई रिहा फड़, शब्द डोरी इक्क खुल्हाया। कोई ना सके अग्गे खड़, एका खण्डा रिहा चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा धुर फ़रमाना, हरि हरि आप सुणाईआ। दर घर साचे सच टिकाणा, गुरसिखां धाम रखाईआ। एका नाम आप जपाणा, एक करे पढ़ाईआ। एका जाम आप प्याणा, आप आपणा मुख छुपाईआ। इक्क सुणाए साचा गाणा, एका राग अल्हाईआ। एका तख्त ताज सुहाणा, राजन राज इक्क अख्वाईआ। देस माझन खेल खिलाणा, खेलणहारा हरि रघुराईआ। शब्द अवाज़ गुरसिक्ख उठाणा, सगला संग तजाईआ। चरन दुआरे देवे माणा, आप आपणी सरन रखाईआ। आपणा वरतणहारा भाणा, आपे वेख वखाईआ। आपणा बदलया चोला आपे पहने आपणा बाणा, आप आपणा भेट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर हरिसंगत वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ।

सति पुरख निरँजण खेल अपार, आपणी आप कराईआ। आपणे घर कर पसार, आपे बैठा आसण लाईआ। आपणी जोती कर उज्यार, निरगुण नूर समाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आपणी किरपा आपे धार, आप आपणा रूप दरसाईआ। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआर साची धार, हरि हरि जोत जगांयदा। अबिनाशी करता एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। आपे पाए आपणी सार, आपणा दर सुहांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, जुग जुग रचन रचांयदा। खेले खेल खेलणहार, सतिजुग सच सच वरतांयदा। त्रेता तेरा रूप न्यार, नारी कन्त वेस वटांयदा। द्वापर तेरा पार किनार, नाम बंसरी इक्क रखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, चौथा जुग वेख वखांयदा। चारे कुन्टां

हो उज्यार, दहि दिशा फेरी पांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड दए हुलार, लोआं पुरीआं आप सुहांयदा। वंडे वंड आप करतार, आप आपणी वंड वंडांयदा। जेरज अंड कर त्यार, उत्भुज सेत्ज डेरा लांयदा। ब्रह्मा मीता सुत्त दुलार, आप आपणा अंग कटांयदा। विष्नूं वंसी लेख न्यार, बाशक सेजा आप हंढांयदा। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा मेल मिलांयदा। पंज तत्त खेल अपार, खेलणहार खेल खिलांयदा। आदि निरँजण हो त्यार, जोत निरँजण वेख वखांयदा। जोत निरँजण करे ख़बरदार, साचा हुक्म सुणांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, तख्त ताज इक्क वखांयदा। आप आपणी जाणे कार, करता पुरख वड वड्यांअदा। पुरख अगम्मा अगम्म अपार, अगम्मड़ी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। आपणा बंधन आपे पा, पुरख अबिनाश खेल खिलांयदा। आपणे तन्दन आप बन्हा, आपे अन्त खुल्हांयदा। आपणे परमानंदन आप समा, आपे वेख वखांयदा। आपणा चन्दन टिक्का आपे ला, आपे मुख सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि वेख वखांयदा। आदि अनादी एका धार, आपणी आप बंधाईआ। त्रै त्रै करे सच प्यार, त्रै त्रै मेल मिलाईआ। पंचम पंचम पंच जैकार, पंचम पंच समाईआ। पंचम धुन नाद जैकार, पंचम नाहरा लाईआ। पंचम भरे हरि भण्डार, पंचम दए वरताईआ। पंचम करे पंच शृंगार, पंचम वेख वखाईआ। पंचम वेखे एका घर बार, पंचम धारा इक्क सुहाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम पाया हरि हरि माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंचम तत्त रखाईआ। पंचम त्रैगुण नाता जोड़, साचा खेल खिलांयदा। आपे चढ़या साचे घोड़, आपे वेख वखांयदा। जुग जुग आवे जावे आपे दौड़, आप आपणा मता पकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी धरनी धर, आपणा आप टिकाईआ। आपणी वरनी आपे वर, आपे संग रखाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख आप हो जाईआ। आपणी सरनी आपे पड़, आपे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाईआ। कलिजुग पंज तत्त कर परवान, पंचम मेल मिलाईआ। दाता दानी हरि भगवान, साची वस्त झोली पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क पछाण, एका अंग कटाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका रिहा वसाईआ। एका नेत्र एका कान, एका ज्ञान दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी खेल आपे रिहा खिलाईआ। आप उपाए आप उठाए, आदि अन्त एकँकारया। जुग जुग आपणा वेस वटाए, खेले खेल अगम्म अपारया। नर नरेश आप हो जाए, नर नरेश रूप करतारया। ब्रह्मा विष्न गणेश महेष दर दरवेश बहाए, कोटन कोटि करन निमस्कारया। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंज तत्त पावणहारा सारया। पंज तत्त तेरा साचा रूप, हरि हरि बणत बणाईआ। आपे वस्सया हरि हरि भूप, आप आपणा आसण लाईआ। आपे वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। आपणा हुलारा आपे रिहा झूट, आपे रिहा झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी साचा पंज तत्त देवे वर, नौ दुआर आप खुल्हाईआ। एका एक ग़रीब निवाजा, आपणी कल वरताईआ। अस्व घोड़ा रक्खे ताजा, दो जहानां आप दौड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए देस माझा, लोकमात वज्जी वधाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। एका होए शाह नवाबा, नबी रसूल आप हो जाईआ। आपे मेल मिलावा दो दो आबा, आप आपणा रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ दुआर वेखे सर्ब लोकाईआ। नौ दुआर हरि हरि खोल्ह, आपणा खेल खिलांयदा। आपणी धारा आपे बोल, आपे आप सुणांयदा। आपे वसे काया चोल, आपे वेस वटांयदा। आप वजावणहारा ढोल, एका मृदंग आप उठांयदा। सृष्ट सबाई प्या घोल, लेखा लेख ना कोई चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धार इक्क बंधांयदा। नौ दुआरे हरि धड़वाई, एका तक्कड़ हथ्थ रखाया। निरगुण जोती कर रुशनाई, अन्ध अन्धेर मिटाया। गुरमुख साचे कर कुड़माई, आपणा सगन मनाया। सचखण्ड वज्जे वधाई, ब्रह्मा शिव नेत्र नैण रहे उठाया। अबिनाशी करता दाया दाई, आप उपाए आपे ल्ए मिटाया। आदि जुगादी रचन रचाई, वेद पुराणा भेव ना पाया। खाणी बाणी रही गाई, नेत्र नैण ना कोई दिसाया। कलिजुग वेखे थाउँ थाँईं, थिर घर बैठा बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धार इक्क बंधाया। चार जुग तेरा जुग जुग जाप, हरि आपे आप जपाईआ। आपे करे वड प्रताप, आपे मेट मिटाईआ। आपे वेखे पुन्न पाप, पुन्न सवाब आप हो जाईआ। आपे मेटे तीनो ताप, त्रैगुण आपे संग निभाईआ। आपे माई आपे बाप, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाईआ। आपे जप तप हठ, आपे पूज करांयदा। आपे पूजा आपे पाठ, आपे हवन करांयदा। आपे सर सरोवर मारे ठाठ, तट किनारा आप वखांयदा। आपे खोल्हणहारा हाट, चौदां लोकां वेख वखांयदा। आपे वेखणहारा आपणा घाट, आप आपणा कन्ढ्ढा पार करांयदा। आपे जोत जगावणहारा लिलाट, जोत लिलाटी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेव खुलांयदा। आपे वेद पाठ पुराणा, आपे करे जणाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न खेल महाना, शिव शंकर आप उपाईआ। आपे लक्ख चुरासी हो प्रधाना, पंज तत्त

मेल मिलाईआ। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे खेल खिलाईआ। आपे मर्द आप मरदाना, जोद्धा सूरबीर आप हो जाईआ। आपे पुरख आप सुल्ताना, शाहो भूप नाउँ रखाईआ। आपे अञ्जील आप कुराना, पीर दस्तगीर आप सिखाईआ। आपे ख़लक ख़ुदाई नौजवाना, आपे खालक रूप वटाईआ। आपे खेले खेल दो जहानां, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे राग आप तराना, आपे नाद वजाईआ। आपे पवण आप मसाणा, आपे पाणी विच टिकाईआ। आपे खाणी आपे बाणी आपे लावणहारा बाणा, आप आपणा तीर चलाईआ। आपे वरते आपे भाणा, आपणे भाणे विच समाईआ। आपे चतुर सुघड़ स्याणा, मूर्ख मूढ़्ह आप हो जाईआ। आपे होए गुण निधाना, गुणवन्ता नाउँ रखाईआ। आपे जाप जप अजपा जाप हो जाणा, जागरत जोत आप आप अख्वाईआ। आपे वसे महल्ल अटल उच्च मकाना, थिर घर आपे डेरा लाईआ। आप उडाए सति बिबाना, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, आप आपणी खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी बद्धा गाना, एका दिवस सुहाईआ। गुरमुख साचे कर परवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। दरगाह साची देवे माणा, बंक दुआरी वेख वखाईआ। दीपक जोती इक्क जगाना, लोकमात ना कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी क़िया रिहा मिटाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ा नाता, हरि हरि तोड़ तुड़ांयदा। मिटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्द चढ़ांयदा । प्रगट होए पुरख बिधाता, पारब्रह्म वेस वटांयदा। बैठा रहे इक्क अकांता, सच सिँघासण आसण लांयदा। दो जहानां मारे ध्याना, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। जन भगतां देवे एका दाना, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम पुच्छण आया वातां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ दर साचा वेख वखांयदा। नौ दर तेरा हट्ट पसारा, हरि हरि आप कराया। चार जुग जीव जन्त कर वणजारा, साध सन्त वेख वखाया। नाल रलाया तीर्थ तट किनारा, जल धारा नीर समाया। धरनी खेल अपर अपारा, गुर दर मन्दिर मस्जिद आप सुहाया। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, भेव किसे ना पाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, पंचम तत्त दृढ़ाया। आसा तृष्ना कर शृंगारा, साचे घर बहाया। हउमे हँगता भर भण्डारा, जगत दुआर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, डेरा आपे ढाया। कलिजुग खेड़ा रिहा ढठ्ठ, हरि साचे खेल खिलाईआ। चरन दुआरे ल्याए तीर्थ तट्ट, अठसठ जुग चौथे चौथे विच समाईआ। चौदां लोक खाली हट्ट, लक्ख चुरासी वेख सर्ब लोकाईआ। सचखण्ड दुआरे इक्क अकट्ठ, जोती नूरो नूर रुशनाईआ। वसणहारा घट घट, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साचे वेख वखाईआ। साचा घर सच दुआरा, हरि साची रचन

रचाईआ। साचा सज्जण मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। साची रंगत रंगे करतारा, उतर कदे ना जाईआ। साचा वर पाया भतार, घर साचे मेल मिलाईआ। सोभावन्ती साची नार, घर साचे सगन मनाईआ। सच महल्ले दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाता राह तकाईआ। कमलापाती खेल अपार, आपणी ल्ए आप अंगड़ाईआ। मारे झाती दस्म दुआर, दर दुआरा आप सुहाईआ। अग्गे ताकी बन्द किवाड़, नौ दुआर मुख छुपाईआ। पंचम रक्खे पहरेदार, झूठी धाड़ बंधाईआ। जगत तृष्ना रही साड़, अग्नी अग्ग ना कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साची नारी कर शृंगार, आपणा आप शृंगारया। नेत्र नैणां कज्जल धार, एका रूप अपारया। साचा सज्जण मीत मुरार, घर आए बंक दुआरया। चरन कँवल रक्खे इक्क प्यार, आप अपणा उत्तों वारया। आपे ढहि ढहि मंगे मंग भिखार, आपणी झोली आप भराया। साचा मीता हरि निरँकार, आप आपणा खेल खिलाया। इक्क अतीता हो त्यार, निरगुण जोती जोत जगाया। ठांडा सीता सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण वेख वखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पारब्रह्म प्रभ पाए सार, भेव अभेदा भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुख साचे वेख वखाया। चौथे जुग चौथी धार, चौथे पद दसाईआ। चौथे घर कर विचार, चौथा राह मिटाईआ। चौथे दर हरि उज्यार, चौथा पद रखाईआ। चार जुगां एका धार, जुगा जुगन्त आप वरताईआ। कलिजुग अन्तिम मारे मार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सन्त सुहेले सच दुलार, घर साचे ल्ए बुलाईआ। पंचम मीता ख़बरदार, पंचम मेल मिलाईआ। साचा दीवा बाती कर उज्यार, घृती घृत समाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, नौ दुआर पई लड़ाईआ। गुरसिख बोलण इक्क जैकार, मिल्या मेल साचे माहीआ। पाया वर हरि भतार, विछड़ कदे ना जाईआ। करनहारा सच प्यार, साची करनी किरत कमाईआ। वेखणहारा नौ दुआर, नौ दरवाजे फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे लेखे लाईआ।

पहले दर निरगुण धार, नर नरायण चलाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, साचे दर सुहाईआ। जोत निरँजण कर त्यार, गगन मण्डल आप टिकाईआ। सुखमन तेरी डूँघी गार, राह विच ना कोई अटकाईआ। शब्दी गुर हो त्यार, लहिणा रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा वर, नूरो नूर समाईआ। जोती नूर शब्दी बाणा, हरि हरि तन सजाया। धुरदरगाही साचा राणा, लोकमात वेख वखाया। जन भगतां करे आप पछाना, जुग विछड़े मेल मिलाया। आपे वरते आपणा भाणा, हरि भाणे विच रखाया। आपे पाए आपणी आणा, आपणा हुक्म चलाया। आपे

होया जाणी जाणा, हर घट बैठा आसण लाया। आपे देवणहारा माणा, ग़रीब निमाणे गले लगाया। आपे गाए साचा गाना, धुन अनादी राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, एकँकारा रूप वटाया। दूजे दर तेरा रंग, हरि साचा आप रंगाईआ। शब्द सिँघासण बैठ पलँघ, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणी मंगी मंग, चार जुग जोड़ जुड़ाईआ। आप वहाई धार गंग, तीर्थ तट आप सुहाईआ। आपे करके आया नंग, पर्दा उप्पर ना कोई पाईआ। साचे अस्व कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण पाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा मंग, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम तेरी वंड, गुरमुखां आप वंडाईआ। पावणहारा साची ठंड, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणी हथ्थीं बन्न्हे नाम गंढ्ढ, पूजा पाठ ना कोई वखाईआ । सुरत सवाणी ना होए रंड, कन्त सुहागी मेल मिलाईआ। लेखे लाए जेरज अंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर गुरमुख वसे साचे घर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। साचा बस्त्र हरि हरि बाणा, आपणे तन छुहांयदा। खेले खेल दो जहानां, जुग जुग वेस वटांयदा। आपणा रंग आपे माणा, आपे वेख वखांयदा। आपणा तणया आपे ताणा, आपे वट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दोए दोए वेख वखांयदा। तीजा दर तीजा नैण, हरि हरि आप खुल्हाईआ। गुरमुखां मिल्या साक सज्जण सैण, वड दाता बेपरवाहीआ। आप चुकाए लहिण देण, पिछला मूल चुकाईआ। गुरसिख धाम अकट्ठे बहिण, एका दर वसाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, त्रै त्रै लोकां वेख वखाईआ। सुरपति तेरी धार, हरि हरि वेख वखांयदा। आदि जुगादी जगत शृंगार, रूप अनूप वटांयदा। त्रैगुण अतीता इक्क विहार, आपणा आप करांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, आपे वेख वखांयदा। एका रंग हस्त कीटा, नेत्र ज्ञान इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीजे दर साचा वर, गुरमुखां चुकाए जगत डर, एका ब्रह्म नज़री आंयदा। चौथा दर आपे खोल्ह आपणी रचन रचाईआ। धुन अनादी आपे बोल, शब्दी गीत सुणाईआ। आपणी काया आपे मौल, आप आपणा वेस वटाईआ। लहिणा देणा चुक्के धरत धवल, खाकी खाक ना कोई समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर चौथा इक्क सुहाईआ। चौथे पद साचा नद, हरि हरि आप वजांयदा। कलिजुग अन्तिम तेरी हद्द, आपे वेख वखांयदा। सन्त सुहेले साचे सद, साचा रंग चढ़ांयदा। आप बणाए आपणी यद्द, आपे बंस रखांयदा। आप प्याए आपणी मद, अमृत मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क दरसांयदा। सच दुआरा कमलापाती, निरगुण रूप समाया। गुरमुख

जोत एका बाती, एका वेख वखाया। मिटी रैण अन्धेरी राती, साचा चन्द चढ़ाया। देवणहारा साची दाती दाता दानी आप अख्वाया। अट्ठे पहर रक्खे प्रभाती, अमृत वेला इक्क सुहाया। देवणहारा बूंद स्वांती, कँवल नाभ आप उलटाया। गुरमुख तेरी उत्तम जाती, आवण जावण विच ना आया। चौथे घर सच बराती, सन्त सुहेले मेल मिलाया। चरन कँवल बंधाए एका नाती, ना कोई तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा वेख वखाया। चौथे दर बस्त्र भूषन वेख, आपणी खेल खिलाईआ। आपे धरया आपणा भेख, आपणा चोला आप बदलाईआ। लोकमात ना दिसे रेख, पंज तत्त ना वज्जे वधाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, मूंड मुंडाए नज़र ना आईआ। चौथे घर आप आपणा वेख, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। लिखणहारा साचे लेख, वड दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम लाए आपणी मेख, ना सके कोई उखड़ाईआ। पुरख अगम्मा दर दरवेश, पंचम देस डेरा लाईआ। सच दुआरे नर नरेश, निरगुण रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जाति जोत इक्क जगाईआ। जोत जाती जागरत वेख, आपणा वेख वखाया। कर कर आप अवल्ला वेस, वेस अनेका रूप वटाया। देवणहारा सच संदेस, सच सुनेहड़ा इक्क घलाया। जोती जोत जोत प्रवेश, जोती जोत मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे दर, दर साचा इक्क सुहाया। पंचम घर पंच परवाना, पंचम वेख वखाईआ। पंचम राग पंचम तराना, पंचम इष्ट जणाईआ। पंचम पंचम हो प्रधाना, पंचम वेख वखाईआ। पंचम बन्न्हणहारा गाना, पंचम सगन मनाईआ। पंचम खेले खेल महाना, पंचम पंच वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंचम मेला सहिज सबाईआ। पंचम बस्त्र भूषन आपे तज, आपणी जोत जगाईआ। सच सिँघासण चढ़या भज्ज, निरगुण वड वड्याईआ। गुरमुखां पड़दे रिहा कज, नाम दोशाला हथ्थ उठाईआ। सच दुआरे बैठा सज्ज, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। पंचम दर सच दरवाजा, हरि हरि आप खुल्हांयदा। साचा मार्ग ग़रीब निवाजा, एका एक वखांयदा। एका मारनहारा वाजा, एका एक उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा वेख वखांयदा। थिर घर हरि भगवाना, आपणा खेल खिलाईआ। इक्क वखाए सच निशाना, एका रिहा झुलाईआ। छेवे दर हो मेहरवाना, आप आपणा मुख दिखाईआ। छप्पर छन्न ना कोई मकाना, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। दीवा बाती इक्क महाना, आपे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा वेख वखाया। पंचम घर हरि भगवान, आपणा खेल खिलाया। इक्क वखाए सच निशान, आपे

रिहा झुलाईआ। छेवे दर हो मेहरवान, आपणी कल वरताईआ। छप्पर छन्न ना कोई मकान, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। दीवा बाती इक्क महान, आपे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। छप्पर छन्न ना कोई मकाना, हरि हरि बणत बणाईआ। जोती नूर नूर महाना, जोती जोत करे रुशनाईआ। नारी नार इक्क तराना, एका रिहा गाईआ। बस्त्र तन ना कोई छुहाना, ना कोई सांग वखाईआ। गुरमुख साचे कर प्रधाना, आप आपणा दर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, सच दुआरे फेरा पाईआ। सच दुआरा हरि निरँकार, आपे आप सुहांयदा। सति पुरख निरँजण साची धार, सत्तवां दर खुल्हांयदा। अलख अगोचर अगम्म अपार, रूप ना कोई वखांयदा। रवि ससि ना कोई सितार, गगन मण्डल ना कोई रखांयदा। धरत धवल ना कोई आकार, जल बिम्ब ना कोई टिकांयदा। पवणी पवण ना कोई हुलार, ना कोई वेख वखांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, निरगुण जोती इक्क जगांयदा। सति सरूप साची धार, आपणी आप बंधांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरिजन साचे वेख वखांयदा। लोकमात लै अवतारा, आप आपणा कर्म कमांयदा। संगत तेरा आपणे सिर चुकया भारा, आपणे कंठ लगांयदा। खेले खेल अपर अपारा, आपणी कल वरतांयदा। जागरत जोत हो उज्यारा, निज घर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत्तवें दर देवे वर, दर साचा इक्क सुहांयदा। सति दर दर दरवेश, निरगुण आप अख्वाईआ। आपे करे अवल्लड़ा वेस, आदि जुगादी वेस वटाईआ। जोती जामा धरया भेस, कलिजुग वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बस्त्र आपणा चोला आपे छड्ड, आपणा आप कीता अड्ड, ना कोई मास नाड़ी दिसे हड्ड, एका एक नूर रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी, एका एकँकारया। खेले खेल आदि जुगादी, जुग जुग ल्ए अवतारया। पावे सार ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म वेस वटा रिहा। आपे माधा होए माधी, आपे मेट मिटा रिहा। आपणी वस्त आपे लाधी, आपणी झोली आपे पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीवा बाती एका धर, लक्ख चुरासी डेरा ला रिहा। एका जोती जोत उज्यार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। जोत निरँजण सेवादार, लोकमात करे रुशनाईआ। दोहां विचोला आप करतार, शब्दी रूप वटाईआ। साचा ढोला इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका बोला हरि गिरधार, आपणा आप सुणाईआ। एका तोला विच संसार, शब्द कंडा हथ्थ उठाईआ। सति पुरख निरँजण कर पसार, लोकमात वेख वखाईआ। जुग जुग विछड़े साचे यार, पंचम मेल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दए आधार, कलिजुग लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सप्तम दुआर छड्डया

घर, आप आपणी खेल खिलाईआ। सति दरबार आपे छड्ड, आपणी रचन रचांयदा। आपणी जोती आपे कढ्ढ, लोकमात डेरा लांयदा। आपणा मुका आपे पन्ध, आपे वेख वखांयदा। आपणा गा आपे छन्द, आपे राग अल्हांयदा। आपे जाणे आपणा अनन्द, परमानंद विच समांयदा। आपणा होया आप बख्शिंद, बख्शणहार वेस वटांयदा। नौ दुआरे अट्ठ तत्त, हरि हरि रचन रचाईआ। ग़रीब निवाजे, एका ब्रह्म पढ़ाईआ। एका धीरज एका सति, सति सन्तोख इक्क अख्वाईआ। एका नाम एका जाप, एका रिहा चलाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका रिहा सुणाईआ। एका तीर्थ एका ताट, एका घाट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अट्ठां तत्तां विच ना आईआ। अट्ठ तत्त नाता तोड़, आपणा मोह चुकाईआ। आप आपणी वागा मोड़, आपे फेरा पाईआ। धुरदरगाही आया दौड़, आपे फेरा पाईआ। आदि जुगादी आया दौड़, आप आपणी कल वरताईआ। सच महल्ले लाया पौड़, चढ़या उप्पर बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, रसना रस इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण बाती कमलापाती आपणी आप जगाईआ। अट्ठ तत्त ना कोई पसारा, निरगुण जोत जगांयदा। आपे सभ तों वस्सया बाहरा, भेद अभेदा भेव चुकांयदा। आप आपणा बोल जैकारा, आपणा नाअरा लांयदा। गुरमुखां कढ्ढी जाए मन मति विकारा, तन विकारा जन विकारा आपणे कंध उठांयदा। आप उठाया आपणा भारा, आपे सीस टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अट्ठ अट्ठ अट्ठ वेख वखांयदा। अट्ठ अट्ठ तेरी धार, अट्ठ अट्ठ समाईआ। अट्ठ अट्ठ हो उज्यार, अट्ठ अट्ठ वेख वखाईआ। अट्ठ अट्ठ पार किनार, अट्ठ अट्ठ धीर ना कोई धराईआ। अट्ठ अट्ठ वेख अखाड़, अट्ठ अट्ठ करे लड़ाईआ। अट्ठ अट्ठ एका धाड़, एका वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा दर सुहाईआ। आपणा दर आपे जाण, आपणी रचन रचांयदा। नौ खण्ड हो मेहरवान, नौ निधा मेट मिटांयदा। नौ नौ देवणहारा ज्ञान, नौ नौ बूझ बुझांयदा। नौ नौ बैठा इक्क बलवान, नौ नौ मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा वर, नौ नौ लेख चुकांयदा। नौ दुआर जगत कुड़माई, सति पुरख आप करवाईआ। दिवस रैण रहे लड़ाई, पंचम पंचम हल्काईआ। साची वज्जे ना कोई वधाई, साचा मंगल ना कोई गाईआ। निरगुण जोत ना कोई रुशनाई, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। कलिजुग लेखा पूर कराई, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। साचा नाद तूर वजाई, अनहद आप अल्हाईआ। आसा मनसा पूर आप हो जाई, परम पुरख बेपरवाहीआ। हाज़र हज़ूर जोत जगाई, घर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। नौ दर तेरा तुट्टा नाता,

हरि हरि आप तुड़ांयदा। गुरमुख साजण आप पछाता, आपे वेख वखांयदा। आप जणाई आपणी गाथा, आपे शब्द अल्हांयदा। आपे वेखे मस्तक माथा, लहिणा देणा आप चुकांयदा। आपे चढ़या आपणे राथा, रथ रथवाही आप हो जांयदा। आप रखाए सगला साथा, सगला संग आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे मेल मिलांयदा। नौ दुआरे हरिजन तज, हरि हरि दया कमाईआ। साची सेज चढ़ना भज्ज, मेल मिलावा साचे माहीआ। आपणा पर्दा आपे कज्ज, आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, घर साचे डेरा लाईआ। नौ दुआरे तेरा राज, जगत मूल चुकाया। पुरख अबिनाशी रचया काज, लोकमात वेख वखाया। सो पुरख निरँजण मेला जग, नाम नामा आप धराया। सेवक सेव लाए देस माझ, देस दसन्तर फेरा पाया। गुरमुख रक्खण आया लाज, वेला अन्तिम इक्क सुहाया। आप सुणाई आपणी आवाज़, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया। साचे नगर आउणा भाज, सम्बल नगरी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीवा बाती आप जगाया। दीवा बाती कर उज्यार, निरगुण नूर समाया। पुच्छे वाती विच संसार, कलिजुग अन्तिम आया। देवे दाती नाम भण्डार, धुरदरगाही आप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले ल्ए वर, नौ दर लेखा आप चुकाया। नौ दुआरे पार कर, गुरमुख लेख लिखांयदा। जोती नूर आप कर, आपे डगमगांयदा। आपणे बस्त्र आपणे हथ्थ फड़, आपे तन छुहांयदा। आप बंधाए आपणे लड़, आपणे पल्लू आप उडांयदा। नौ दुआरे अग्गे खड़, गुरमुख साचे पार करांयदा। पहले पौड़े जाए चढ़, दूजा राह तकांयदा। तीजा नैण खेले दर चौथे पद समांयदा। पंचम देवणहारा वर, माया मोह चुकांयदा। छेवें वेखे छे घर, लेखा अपणे हथ्थ रखांयदा। सति पुरख निरँजण साची करनी कर, कारज करता आप करांयदा। अट्ठां तत्तां आपे लड़, अट्ठ दर वेख वखांयदा। नौ दुआरे तोड़ गढ़्ह, गुरमुख साचे पार लँघांयदा। दीवा बाती आपे फड़, आपे अन्धेर मिटांयदा। गुरमुखां कर्मां आपे सड़, आपणा तन जलांयदा। शब्दी शब्द सुरती ल्ए फड़, साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा नौ दर, जगत दुआरा आप सुहांयदा। नौ दुआरे हरि हरि, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। लक्ख चुरासी चुक्के डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना ल्ए वर, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। चरन कँवल चरन जोड़ा, हरि हरि आप रखाईआ। गुरुमुखां दित्ता साचा घोड़ा, आपे रिहा चढ़ाईआ। पुरख निरँजण आपे बौहड़ा, अलख निरँजण वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी फल वेखे मिट्ठा कौड़ा, शब्द डाहणी आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, हरिजन साचे ल्ए वर, नौ दर मूल चुकाईआ। नौ दर लेखा जाए मुक्क, हरि साचा आप मुकांयदा। उज्जल करे मात मुख, साचा सुख दरसांयदा। सुफल कराए मात कुक्ख, मात गर्भ फंद कटांयदा। लेखे लग्गे उलटा रुक्ख, आपणा लेखा आप गणांयदा। चौथा जुग सुखणा रिहा सुख कलिजुग अन्तिम मूल चुकांयदा। हरिसंगत तेरी तृष्ना भुक्ख, आपणी झोली पांयदा। ना मानस ना मानुख, निरगुण धार आप वहांयदा। आप आपणी वड़या कुक्ख, पिता मात ना कोए बणांयदा। आपणे अन्दर आपे लुक, आपणा मूंह वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा पर्दा आपे चुक्क, नौ दुआरे जोत जगांयदा। आपणी करे निमस्कार झुक, गुरसिखां चरनां राह तकांयदा। वेखणहारा चौदां लोक, लोक परलोक डेरा लांयदा। देवणहारा साची मोख, जीवण मुक्त आप करांयदा। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता दु:ख ना कोई वखांयदा। आप चुगाए आपणी चोग, आपणा नाम मुख लगांयदा। आप आपणा करया भोग, आप आपणा रस वखांयदा। आप आपणा करया जोग, आप आपणा हट्ठ निभांयदा। आप आपणा देवणहारा दरस अमोघ, दस्म दुआरी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण निरगुण आप हो जांयदा। दस्म दुआरी सच सिँघासण, हरि हरि सेज वछाईआ। उप्पर बैठ पुरख अबिनाशन, गुरमुखां राह तकाईआ। साचे मण्डल पाई रासन, साचे दीपक कर रुशनाईआ। वेखणहारा पृथ्मी आकाशन, गगन पतालां फोल फोलाईआ। चौथे जुग जन भगतां पूरी करे आसण, आस निरास ना कोई वखाईआ। जो जन तजाए मदिरा मासन, नौ दुआरे पार कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाए स्वास स्वासन, सचखण्ड दुआरे आप बिठाईआ। सच घर आत्म रक्खे वासन, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा वर, नौ दर बन्द कराईआ। नौ दर बन्द दरवाजा, हरि हरि आप करांयदा। खेले खेल ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे दया कमांयदा। सतिजुग तेरा रचया काजा, साची धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, वसणहारा साचे घर, नौ दर डेरा ढांयदा। नौ दर डेरा जाए ढठ्ठ, हरि साचा आपे ढाईआ। त्रैगुण तेरा बुझे मट्ठ, अग्नी अग्ग ना कोई जलाईआ। इक्क वखाए तीर्थ तट्ट, तट किनारा इक्क सुहाईआ। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, हट्ट हटवाणा आप खुल्हाईआ। जोत जगाए लट लट, घर साचे करे रुशनाईआ। मारे शब्द साची सट्ट, तन नगारा आप वजाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा हरिसंगत लाहा ल्ए खट्ट, दर आए वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि हरि जोत जगाईआ।

सतिजुग साची बन्न्हे धार, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। नाम विचोला अपर अपार, आपणा रूप आप बणाईआ। साचा तोला तोलणहार, सृष्ट सबाई रिहा तुलाईआ। गुरमुख साजन सन्त दुलार, आपे वेख वखाईआ। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, हरि का भेव ना कोई पाईआ। माया रुले गढ़्ह हँकार, ममता मोह रखाईआ। अन्तिम वेखे विच संसार, फल फुल ना कोई लगाईआ। गुरमुख अनमुल्ले लाल दुलार, हरि साचा आप जगाईआ । जुगां जुगां दा चुक्कया भार, आपे दए लाहीआ। नाम भगती कर्ज़ उतार, आपणी ख़ुशी मनाईआ। साचा फर्ज़ हरि गिरधार, आपणा आप निभाईआ । एका तज़ नाम जैकार, एका ढोला गाईआ। रंगे रंग अपर अपार, रंग रंगीला मोहण माधव माहीआ। छैल छबीला हो त्यार, भगत कबीला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि हरि मेट मिटाईआ। सतिजुग साचा कर प्यारा, लोकमात तराईआ। गुरमुख सज्जण मीत मुरारा, आपणा मेल मिलाईआ। नौ दुआरे पार किनारा, हरि साचा आप कराईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, निरगुण नूर रुशनाईआ। शब्द लगाए सच्ची धुन्कारा, अगाध बोध जणाईआ। साजण मीता मीत मुरारा, सति सति करे कुड़माईआ। बैठ अतीत हरि दुआरा, हर घट वेख वखाईआ। शब्द सिँघासण अपर अपारा, जोती नूर रुशनाईआ। दस्म दुआरी दर दरबारा, आपे रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, घर साचा इक्क खुल्हाईआ। साचा घर गया खुल्ह, हरि साचा आप खुलांयदा। कोई ना लाए भगती मुल्ल, आप आपणी दया कमांयदा। सो पुरख निरँजण गायण साचे बुल, रसना जिह्वा आप चलांयदा। गुरसिख धरनी धरत धवल जल कँवल फुल, लोकमात आप तरांयदा। दर दुआर जो जन आए भुल्ल, हरिसंगत संग तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह वखांयदा। सतिजुग साचा हरि हरि राह, आपणा आप चलाईआ। सतिगुर पूरा बण मलाह, बेड़ा आप उठाईआ। देवणहारा सिफ्त सलाह, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। एका नईआ दए चला, एका चप्पू नाम लगाईआ। भैणां भईआ मेल मिला, साचा सईआ वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुक्कया बेपरवाह, जुग जुग वेस वटाईआ। एका ढईआ लेख लिखा, आपे दए ढाहीआ। नौ दुआरे भेट चढ़ा, आपणा मूल चुकाईआ। खेवट खेट आप अख्वा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मेल मिलाईआ। दीवा बाती आपे बाल, आपे वेख वखाईआ। आप रखाए काया धर्म सच्ची धर्मसाल, दर दरवारा इक्क सुहाईआ। आपे चले आपणी चाल, जग अवल्लड़ी चाल रखाईआ। आप आपणे आपे भाल, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। आपणा दीपक आपे बाल, आपे करे रुशनाईआ। नौ दुआरे साचे लाल,

करता कीमत आपे पाईआ। जुगा जुगन्तर घाली घाल, अन्तिम अन्त मुकाईआ। करे कराए सदा प्रितपाल, पितपालक वड वड्याईआ। देवणहारा नाम सच्चा धन माल, सच ख़जीना इक्क वरताईआ। तोड़नहारा जगत जंजाल, जगत जंजाला दए तुड़ाईआ। आपे शाह आपे कंगाल, शाह कंगाला रूप वटाईआ। भगतन मीता बण दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। इक्क वखाए साचा ताल, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहारा साचा घर, दर साचा इक्क सुहाईआ। हरिसंगत हरि साचा पाया, भावी मेट मिटाईआ। अलख निरँजण एका पाया, पुरख अबिनाशी इक्क मनाईआ । साचा सज्जण नेड़े आया, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। काया खेड़ा डेरा लाया, साचा धाम सुहाईआ। झूठा झेड़ा रिहा मुकाया, सच सुच्च वरताईआ। हक्क निबेड़ा आप कराया, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा नव दर, नौ नौ फेरा पाईआ। नव रंग नव राता, नौ नौ खेल खिलाईआ। नव रंग नव जाता, नौ नौ जोत जगाईआ। नव संग नव सगला साथा, नौ नौ वेख वखाईआ। नव मृदंग नव गाथा, नौ नौ करे पढ़ाईआ। नव शब्द नव राथा, नव पूर रिहा चलाईआ। नौ नौ सर्ब कल आपे समराथा, नौ खण्ड वेख वखाईआ। महिमा जगत अकथनी अकाथा, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए उपाईआ। उपज्या पूत सुत्त दुलार, घर साचे वज्जी वधाईआ। नाता तुट्टा जगत संसार, जग जीवण दाता मेल मिलाईआ। मन जीतया तुट्टा हँकारा, साचा धाम सुहाईआ। अटल अचल्ल इक्क मुनारा, आप आपणा बंक रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा अन्त किनारा, लहिणा मूल चुकाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, दर दरबार इक्क सुहाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़ा, घर बैठा सेज विछाईआ। गुरमुखां करे सति प्यारा, सांतक सति वरताईआ। मेल मिलाए विच संसारा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। आपणे रंग रवे करतारा, हरि करता वेस वटाईआ। गुरसिख सज्जण पार कराए नौ दुआरा, आप आपणा दरस दिखाईआ। आपे दीपक जोती कर उज्यारा, आप आपणे विच ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पंज दस दस पंज लेख रेख भेख आपणे हथ्थ रखाईआ।

आपणी जोत आप जगा, आपणे विच समाईआ। आपणी जोत आप टिका, आपे वेख वखाईआ। आपणी जोती आप बला, आपे करे रुशनाईआ । अन्तिम आपणी गोदी ल्ए सवा, गुरसिखां वड वड्याईआ। कामी क्रोधी नेड़ ना सके आ,

शब्द खण्डा रिहा डराईआ। आत्म सोधी बेपरवाह, जो जन चरन रहे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर एका दीप रखाईआ। आपणा आप कर प्रकाश, आपे वेख वखांयदा। आदि निरँजण पुरख अबिनाश, आपणा खेल खिलांयदा। जुगा जुगन्तर ना होए विनास, आप आपणा वेस वटांयदा। सच वस्त रक्खी गुर सतिगुर पास, आपे आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां पूरन करनहारा आस, जगत प्यास आप बुझांयदा।

एका जोती जोत उजाला, नूरो नूर आप अख्वाईआ। आपे गुर आपे गोपाला, आपे गोबिन्द नाउँ धराईआ। आपे वेखे धर्म सच्ची धर्मसाला, आप आपणा डेरा लाईआ। आपे खेले खेल निराला, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे करे गुरसिख सदा प्रितपाला, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेख वखाईआ।

जोती नूर हरि निरँकार, एका नूर रखाईआ। आदि अन्त इक्क अवतार, एका रूप समाईआ। एका शब्द इक्क प्यार, एका बूझ बुझाईआ। एका वणज इक्क वापार, एका हट्ट खुल्हाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, आप आपणा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचे मेल मिलाईआ। हरि हरि जोती साचा चानन, हरि हरि आप उपांयदा। आपे देवणहारा दानन, आपे वेख वखांयदा। आपे होए साचा काहनन, आपे रास रचांयदा। आपे भेखा धारी बावन, बल छल आप वखांयदा। आपे धुरदरगाही साचा ज़ामन, आप आपणा कर्म करांयदा। आपे फड़े आपणा दामन, गुरमुख साचे संग रलांयदा। आप जपाए आपणा नामन, नाम नामा झोली पांयदा। पूरन करनहारा कामन, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, दीवा बाती इक्क रखांयदा। हरि जोत हरि चमत्कार, हरि हरि आप कराईआ। गुरसिख उतारे साचे घाट, जगत किनारा पार वखाईआ। इक्क वखाए तीर्थ ताट, अठसठ लेख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। दीवा बाती इक्क चिराग, गुर पूरा आप जगांयदा। धोवणहारा झूठे दाग़, आपणा कर्म कमांयदा। दरगाह साची पकड़े वाग, साचा राह वखांयदा। आदि जुगादी रिहा जाग, गुरसिख साचे आप उठांयदा। धन्न वड्याई वड वड भाग, जो जो हरि हरि दर्शन पांयदा। पंच विकारा नौ दर त्रैगुण लग्गी बुझे आग, साचा तत्त वखांयदा। चरन

प्रीती इक्क वैराग, जगत नाता तोड़ तुड़ांयदा। मेल मिलावा कन्त सुहाग, साची सेजा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , वेखणहारा जगत दर, दर दुआरा वेख वखांयदा। आपे दीवा आपे बाती, आपे करे रुशनाईआ। आपे कमल कमलापाती, आप आपणा नाउँ धराईआ। आपे लहिणा देवणहारा बाकी, जुग जुग मूल चुकाईआ। आपे बणया साचा साकी, अमृत जाम प्याला इक्क प्याईआ। आपे खोल्हणहारा बन्द ताकी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपे पंज तत्त होए खाकी, खाकी खाक आप समाईआ। आपे चढ़े अस्व घोड़े साचे राकी, शब्दी शब्द आप दौड़ाईआ। आपे रक्खे चाल बांकी, आप आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क दरसाईआ। नौ दर दीवा होया गुल, हरि हरि आप बुझांयदा। हरिसंगत तेरा पाया मुल्ल, जग कीमत ना कोई चुकांयदा। लोकमात ना जाणा रुल्ल, मानस जन्म लेखे लांयदा। तारनहारा इक्की कुल, इक्की सिक्खी सेवा लांयदा। गुरमुख बणाए साचे फुल, फुल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। निरगुण बूटा ना जाए हुल, निरगुण अमृत सिंच क्यारी हरी आप करांयदा। अन्तिम तोले पूरे तोल, तोलणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ दुआरे अन्दर वड़, गुरसिख साचे ल्ए फड़, साचा मार्ग इक्क जणांयदा। साचा मार्ग आपे दस, आप आपणी बूझ बुझाईआ। हरिसंगत हरि हिरदे वस, हरी हरि रूप दरसाईआ। प्रेम निराला तीर मारे कस, तिक्खी धार इक्क वखाईआ। जगत रंडेपा जाए नस्स, सुहाग इक्क हंढाईआ। माया मोहणी ना जाए डस्स, अग्नी अग्ग ना कोई जलाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिख जगाए नस्स नस्स, कलिजुग तेरा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ दर दुआरा अलख जगाईआ। अलख निरँजण अलख जगा, अलख अलख अल्हांयदा। जोती नूर प्रतक्ख करा, हाज़र हज़ूर अख्वांयदा। भरे भाण्डे सक्ख करा, सक्खणे आप भरांयदा। हरिसंगत साची वक्ख करा, साचे मार्ग लांयदा। एका वस्त झोली पा, इक्क भण्डार वरतांयदा। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। नौ दुआरे डेरा ढाह, आप आपणा घर वसांयदा। लक्ख चुरासी कट्टे फाह, धर्म राए मुख शरमांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, चरन दुआर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सौ पन्दरां बिक्रमी चुकाए डर, मात गर्भ गुरसिख ना कोई आंयदा। जगत भूषन जगत शृंगार, हरि हरि आप कराया। पंज तत्त कर प्यार, काया चोला इक्क हंढाया। वासना रही नौ दुआर, पुत्तर धीआं साक सैण वेख वखाया। अन्तिम नाता तुट्टा विच संसार, जूठा झूठा मोह चुकाया। इक्क सुहाया सच दरबार,

थिर घर साचे डेरा लाया। आपणी जोती कर उज्यार, आपणा खेल खिलाया। लोकमात हरि हो त्यार, घर साचा वेख वखाया। गोबिन्द मीता मीत मुरार, सम्बल नगरी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर घर साचा हरि हरि पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरा खोल्ह दर, दर दरबाना सेव कमाया।