२ पोह २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका एकँकारया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आदि अन्त अवतारया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती नूर उज्यारया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अकल कला अख्वा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आदि पुरख निरँजण नाउँ रखा ल्या। सतिगुर पूरा हरि भगवान, करनी करता कर्म कमा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अकाल मूर्त वेस वटा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आदि शक्ति वेख वखा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, नूर ख़ुदाई इक्क चमका रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप आपणा वेस धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सतिगुर नाम अख्वा ल्या। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आदि जुगादि समाया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, साचा साकी जाम प्याया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणी ताकी शब्द खुल्हाया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, लहिणा देणा बाकी आप चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा नाउँ धराया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका बंक सुहाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, घर बैठा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, पुरख अलख अलख अलख आप हो जाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणा आप उपांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप आपणा आप दरसांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणी भिच्छया आपे मंग मंगांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणी इच्छया आप करांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे पाए आपणे हिस्सया, आपे वंड वंडांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणे नेत्र आपे पेख्या, आपे वेख वखांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे लिखणहारा लेखया, आपे मेट मिटांयदा । सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे नर आप नरेस्सया, नर नरेश आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा हरि
भगवान, हरि जोती जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, निरगुण धार इक्क बंधाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एकँकारा रूप समाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, सच भण्डार इक्क वखाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा बैठा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका एक ग़रीब निवाज्जया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, शाहो भूप वड राजन राज्जया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप रचाए आपणा काज्जया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे रक्खणहारा आपणी लाज्जया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप चलाए आपणा आप जहाज्जया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एक धार बहाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका राम अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका नाम जपाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका काम कराईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका नगर ग्राम वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अभेद अभेव अभेदिआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अछल अछल्ल अछेदिआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणा लेखा आपे लेखया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, ना कोई मुछ दाढ़ी ना केस्सया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी लेखा वेख्या। सतिगुर पूरा हरि भगवान, सच्चो सच निशानया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जीआं जन्तां देवे माणया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आदि अन्त इक्क वखानया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे चले आपणे भाणया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी करे आप पछानया। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका खेल खिलाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप आपणा मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप आपणा सगन मनाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणी लग्न आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर टिकाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जगन्नाथ अख्वांयदा । सतिगुर पूरा हरि भगवान, सगला संग निभांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अंग संग समांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, भुक्ख नंग ना कोई रखांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, धार गंग ना कोई वहांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जगत मृदंग ना कोई वजांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, सूरा सरबंग आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपे बैठा सच पलँघ सच सिँघासण आप सुहांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आपणा दर आपे लँघ, आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर आप दरसांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, सज्जण मीत मुरारया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, अचरज रीती आप चला रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हस्त कीटी मेल
मिला रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अनडीठी खेल खिला रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आपणी प्रीती आपे आप सिखा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा वेख वखा रिहा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका हथ्थ वखाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, एका तट नुहाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, घट घट डेरा लाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अठसठ वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, लोआं पुरीआं आप समाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी अलख जगाईआ। सतिगुर पूरा हरि करतार, अगम्म अगम्म अगम्म अख्वांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, अलख अलख हो जांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, प्रतक्ख प्रतक्ख रूप वटांयदा। सतिगुर पूरा हरि भगवान, वसणहारा वक्ख हर घट आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, भगवान रूप वटाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हरि सन्तन वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, जीआं जन्ता आप तराईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, गुणी गहिंद गहर गम्भीर समाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, धन्न धन्नवन्त वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, बेअन्त बेअन्त भेव कोए ना पाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, साचे तख्त आप सुहञ्जणा बैठा आसण लाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, जुग जुग जन भगत दुआरे होए मंगता, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। चरन धूढ़ वेखे साची संगता, निर्मल निर्मल निर्मल प्रकाश कराईआ। दर दुआर मूल ना संगदा, लोक लज्जया आप तजाईआ। दर दुआरे अन्दर लँघदा, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। आपणी चोली आपे रंगदा, गुरसिख प्रीत रंगण नाल रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, शब्दी शब्द निशानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका धुन तरानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका राग सुणानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका देवे जीआ दानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका ब्रह्म पछानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, तोड़े माण अभिमानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, मेल मिलाए श्री भगवानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आवण जावण चुकाए काणया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आप रखाए आपणे भाणया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, घर साचे देवे माणया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, राउ रंकां इक्क पछानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आपणा भेख वटानया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, वरन गोत ना कोई रखाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, कोटी कोटि जीव तराईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, तन नगारे चोट इक्क लगाईआ। सतिगुर
पूरा हरि मेहरवान, काया कढ्ढे खोट हउमे मैल धुवाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आलणिउँ डिग्गे बोट, जीव जन्त ल्ए उठाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, धर्मी धर्म जैकारया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, निहकर्मी कर्म कमा रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, वरन अवरनी डेरा ला रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, साची तरनी गुरसिख आप तरा रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हरनी फरनी नैण खुल्हा रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, करता करनी कर्म कमा रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हरिसंगत हरि जोती आप टिका रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आवण जावण मरनी मरन चुका रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभा रिहा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, साख्यात जोत जगांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, गुरसिख बाल अञ्याणे पारज़ात आप बणांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, दिवस रैण एका रंग रंगांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, पिता मात आप हो जांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, देवे नाम साची दात, हरिसंगत झोली पांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, ज़ात पात ऊँच नीच ना कोई वखांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, इक्क इकांत रूप दरसांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, हर घट अन्दर मारे झात आपणी ताकी मुख खुल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम नाल रखाई सच बरात, साचा लाड़ा वेस वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी चार कुन्ट दहि दिशा मार झात लगाई इक्क किनात, गगन मण्डल वेख वखांयदा। खेल खेल सात सात, चौदां चौदां भेव चुकांयदा। इक्की सिक्ख चढ़ी बरात, साचा सगन मनांयदा। आपे चढ़या आपणे घाट, कलिजुग तीर्थ तट वखांयदा। आपे खिचणहारा जोत लिलाट, आपे विच टिकांयदा। आप उपजाए पूजा पाठ, आपे मेट मिटांयदा। आप कराए आपणा जाप, जप तप हठ आपे वेख वखांयदा। आप विकाए जगत घाट, आपे कीमत पांयदा। आपे जोती आदि शक्ति लिलाट, नूरो नूर वखांयदा। आपे आपणा पर्दा जाए पाट, आपे मुख छुपांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आन बाट विच ना आंयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम मार ध्यान, निहकलंका नाउँ रखांयदा। कवण कूट गोपीआं काहन बहि बहि गान, दिवस रैण सीस झुकांयदा। कोटन कोटि राम राम रहे वखान, दसरथ बेटा संग रखांयदा। कोटन कोटि मुहम्मद पए पछतान, हरि का भेव कोई ना पांयदा। कोटन कोटि पढ़ पढ़ थक्के वेद विदान, वेद विदांती दिस ना आंयदा। कोटन कोटि वेद व्यासा लिख लिख थक्के पुराण, भेव अभेवा अभेद कोई ना पांयदा। नानक मंगे दर दरबान हरि मेहरवान, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। आपणा आप आप पछाण, आपणा मूल चुकांयदा । बेअन्त बेअन्त बेअन्त श्री भगवान, रसना
जिह्वा आपे गांयदा। शाहो भूप पुरख सुल्तान, आदि जुगादि अख्वांयदा। खेले खेल दो जहान, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिगुर सूरबीर बलवान, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। अट्ठे पहर मंगे चरन ध्यान, दिवस रैण राह तकांयदा। पारब्रह्म प्रभ कर पछाण, आप आपणा रंग रंगांयदा। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड सच निशान, आपणा आप उठांयदा। आपणा मन्दिर वेख मकान, आपे कुण्डा लांहयदा। आपे जोत सरूप श्री भगवान, निरगुण नाउँ रखांयदा। आपे सति पुरख नौजवान, नव जोबन आप हंढांयदा। आपे आपणा देवे दान, दाता दानी नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर पूरा मेहरवान, मेहरवान आप हो जांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवाना, हरि हरि खेल खिलाईआ। आदि जुगादी इक्क तराना, एका राग अल्हाईआ। छत्ती राग ना करन पछाणा, नार सुरस्ती रही गाईआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साचे दर मंगल एका गाणा, एका सुर रखाईआ । गण गंधर्ब देवत सुर होए हैराना, यक्ष गंधर्ब रहे मुख शरमाईआ। करोड़ तेतीसा बाल निधाना, आपणी सूझ ना आईआ। शिव शंकर वेखे इक्क ज्ञाना, एका इष्ट मनाईआ। विष्नूं वंसी हो प्रधाना, आपणा रूप दरसाईआ। ब्रह्मा वेता लेख लिखाना, आपणा लेखा मूल ना आईआ। भरम भुलेखा आपे रक्खे श्री भगवाना, चले ना किसे चतुराईआ। आप उपजाए आपे मेट मिटाना, आपे वेख वखाईआ। चौथे जुग बद्धा गाना, साचा सगन मनाईआ। खेले खेल दो जहानां, अलख निरँजण वड वड्याईआ। गुरसिख साचे कर प्रधाना, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती नूर करे रुशनाईआ। आपे धरत धवल आकाश, आपे करे पसारया। आपे रवि ससि प्रकाश, आपे अन्ध अन्धेर अँध्यारया। मण्डल मण्डप पावे रास, आपे सूरज चन्न सितारया। आपे खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन पतालां आपे डेरा ला रिहा। लोआं पुरीआं खेल तमाश, हरि साचा आप करा रिहा। लक्ख चुरासी आपे वास, वस वस मेला आप मिला ल्या। आपे पूरी करनहारा आस, आपे डेरा ढाह ल्या। आपे वसे सदा पास, आपणा विछोड़ा आप वखा ल्या। आपे देवे सास ग्रास, आपे मुक्त करा ल्या। आपे निज घर रक्खे वास, आपे मुख छुपा ल्या। आपे बख्शे चरन भरवास, आपे दर दरका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा संग निभा ल्या। सगला संग संग निभा, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख साचे आप जणा, आपणी बूझ बुझाईआ। सच दुआरे आप मिला, साची करे पढ़ाईआ। सच सिँघासण आप विछा, आपे रिहा सुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिला, आपे कल वरताईआ। दर घर साचे तेल चढ़ा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। आपणा हुक्म दए सुणा, हुक्मे
आप समाईआ। कलिजुग करे शब्द न्याँ, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मा वेता पकड़या बांह, अपणे दर बहाईआ। गोबिन्द साचा देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचे संग सच प्रीत, हरि हरि आप निभाईआ। काया रक्खी ठंडी सीत, चरन धारा इक्क वहाईआ। एका बैठा हरि अतीत, आदि अन्त अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी रीत, आपणी बणत बणाईआ। इक्क सुणाया सुहागी गीत, सोहँ रसना गाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत गुरुदुआर, ना कोई जणाईआ। हरिजन हरि हरि रक्खे चीत, चित वित ठगौरी कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा हो मेहरवान, एकँकार आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि भगवान, पुरख अगम्म अख्वांयदा। आदि जुगादी इक्क निशान, एका धर्म धरांयदा। एक दानी देवणहारा जीआ दान, एका झोली पांयदा। एका खेले खेल दो जहान, सगला संग वेख वखांयदा। एका देवणहारा माण, माण निमाणयां आप हो जांयदा। ब्रह्मा वेता कर पछाण, अन्तिम मूल चुकांयदा। जोती जोत खिच्चे भगवान, जोती जोत समांयदा। गुरमुख साचा नौजवान, साचे रंग रंगांयदा। शाहो भूप सखी सुल्तान, घर साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरी ब्रह्म सुहांयदा। पुरी ब्रह्म पारब्रह्म, परम पुरख वखाईआ। लिखणहारा साचा कर्म, निहकर्मी नाउँ रखाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, साचे तरनी तरन, तारनहार हरि वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचे धाम सुहाईआ। सिँघ पाल हरि कृपाल, दीन दयाल अख्वाया। आप उठाया आपणा लाल, आपणी बूझ बुझाया। लोकमात कर रखवाल, साचा समां सुहाया। अन्तिम फल लग्गा साचे डाल्ह, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। ब्रह्म ब्रह्म ल्ए समाल, पारब्रह्म सच्ची सरनाया। गुरमुख साचा दए बहाल, साचा दर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण हेठ विछाया। सच सिँघासण हरि दातार, आपणा आप रखाईआ। गोबिन्द साजन कर प्यार, उप्पर आप बिठाईआ। ब्रह्म पुरी कर विचार, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, उच्च महल्ले बैठा डेरा लाईआ। आपे बख्शे अमृत धार, चरन चरन वहाईआ। सीस जगदीस इक्क प्यार, एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। साचे घर सुत्त दुलारा, हरि हरि आप सुहाया। नाता तुट्टया पंज तत्त आकारा, त्तत्व तत्त ना कोई बणाया। शब्दी शब्द शब्द वरतारा, शब्दी शब्द खेल खिलाया। जोती जोत जोत उज्यारा, जोती जोत जगाया। नाम नाम नाम भण्डारा, नाम नाम नाम आप वरताया। चरन कँवल बख्शे इक्क प्यारा, एका घर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, वेखणहारा साचा दर, दर दर साचा इक्क खुल्हाया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, लोआं पुरीआं आप समाईआ। जुग जुग खेले खेल महान, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। विष्नूं वंसी भेव चुकान, आप आपणा वेख वखाईआ। शिव शंकर लेखा बाल निधान, जगत जगदीसा पन्ध चुकाईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, नौ खण्ड करे रुशनाईआ। परम पुरख हरि सुल्तान, घर बैठा आसण लाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, कल्की कलि नाम रखाईआ। निहकलंक बली बलवान, जोद्धा सूरबीर आप हो जाईआ। सत्त रंग झुलाए इक्क निशान, सति पुरख निरँजण वड वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी चुक्के कान, धरनी धरत वंड वंडाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, एका शब्द पढ़ाईआ। बाल अञ्याणा बली दान, सिँघ मनजीता आप कराईआ। अग्गे खड़ श्री भगवान, आपणी गोद उठाईआ। करोड़ तेतीसा मारे बाण, सुरपति राजा इन्द रहिण ना पाईआ। दर दुआरे देवे माण, वज्जदी रहे वधाईआ। दिवस रैण सारे गाण, गावत गावत सहिज सुख पाईआ। इक्क वखाया पद निरबान, परम पुरख वड्याईआ। धर्म झुलाए सच निशान, आपणे हथ्थ उठाईआ। बाल निधाना कर परवान, सत तिन्न वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, मेहरवान आप हो जाईआ। धर्मी धर्म धर्म जैकार, धर्मी धर्म वेख वखांयदा। सच सपुत्र सुत्त दुलार, आपे लेखे लांयदा। बाल निधाना ध्रू प्यार, एका ब्रह्म जणांयदा। दर्शन देवे अगम्म अपार, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। मंगे मंग मंग दुआर, चरन धूढ़ी मस्तक लांयदा। पुरख अबिनाशी पावे सार, घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे मूल चुकांयदा। दर घर आपे आप , आपे आप बूझ बुझाईआ। आप लगाया आपणा नेंह, आपे तोड़ तुड़ाईआ। आपे बरखणहारा अमृत मींह, आपे तृखा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। ध्रू धर ध्रू धर, धर धरनी आप सुहाया। करता करनी आपे कर, आपे वेख वखाया। आप चुकावणहारा डर, आप आपणा मेल मिलाया। लोकमात खेल कर, गुरमुख साचे ल्ए रखाया। गुरू गुर चेला आप हरि, हरिजन साचे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सवरना वेस वटाया। सति सतिवाद आदि जुगादि, एका एक अख्वाईआ। एका शब्द वजाए नाद, सृष्ट सबाई आप जगाईआ। मात जणाई बोध अगाध, आपणा भेव खुल्हाईआ। खेले खेल ब्रह्मादि, पारब्रह्म रूप वटाईआ। सन्त सुहेले आपे लाध, साचा मेल मिलाईआ। दिवस रैण जो रहे अगाध, आपे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवाना, एका रूप समाईआ। भगत सुहेला पैज रखाना, शब्द करे कुड़माईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाना, एका एक वेख वखाईआ।
आपणा दीपक आप जगाना, जगत करे रुशनाईआ। आपे राग आप तराना, एका ताल वजाईआ। एका अमृत पीणा खाणा, एका धीर बंधाईआ। मरना जीणा इक्क कराना, भय भयानक ना कोई जणाईआ। लोकां तीनां पार कराना, त्रैगुण तन जलाईआ। पंजां तत्तां वेख वखाना, पंझी संग छुडाईआ। दस पंज कर कुरबाना, आपणा भेट चढ़ाईआ। बीस बीसा हरि भगवाना, एका दूआ रिहा बणाईआ। दूआ वेखे दो जहानां, तिन्न त्रै तिन्ने लोक मिटाईआ। प्रगट होया श्री भगवाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जन भगतां देवे साचा दाना, आत्म ब्रह्म वखाईआ। छत्ती जुग ना किसे पछाना, सारे गा गा बैठे राह तकाईआ। गुर पीर अवतार होए महाना, हरि भाणे विच समाईआ। पुरख अगम्मा बैठा शाह सुल्ताना, एका रिहा फिराईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया गहर गम्भीर गुण निधाना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चरन कँवल ध्यान इक्क रखाना, एका राह वखाईआ। राए धर्म दर दुरकाना, गुरसिख तेरी पाहनी सीस लगाईआ। नौ दुआरे जोत जगाना, आपणा जोड़ा विच वखाईआ। नौ दरवाजे दिसे श्री भगवाना, गुरसिख चिन्दा आप मिटाईआ। चिट्टे बस्त्र पहरया बाणा, नौ दर अग्गे खड़ा बेपरवाहीआ। नौ निधा मेट मिटाना, नौआं सिक्खां हथ्थ रुशनाईआ। नौआं बस्त्र हथ्थ फड़ाना, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। अठारां सिद्धा मार मुकाणा, गुरसिख तेरी चरन ख़ाक रुलाईआ। तेरे सीस जगदीस शब्द ताज इक्क पहनाना, गुर गोबिन्द बैठा आप बणाईआ। कल्गी तोड़ा इक्क वखाना, सोहँ सस्से उप्पर होड़ा एका लाईआ। दोवें मुख आप खुलाना, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। शाहो भूप सच सुल्ताना, लोकमात बैठा डेरा लाईआ। गुरमुखां हथ्थीं बन्न्हण आया गाना, फूलणहार हथ्थ चमकाईआ। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार बेपरवाहीआ। दरगाह साची सच टिकाना, घर साचा आप सुहाईआ। दर्शन लोचे राजा राणा, हरि दिस किसे ना आईआ। साधां सन्तां काया तन होया वैराना, घर मन्दिर ना कोई सुहाईआ। रागी नादी गौंदे गाणा, दिवस रैण ताल वजाईआ। हरि का रूप ना करे पछाना, गुर दर मन्दिर मस्जिद बैठे डेरे लाईआ। अन्तिम सहिणा पैणा भाणा, ना सके कोई बचाईआ। प्रभ आपणा तणदा आया ताणा, इक्की सिक्खां सेवा लाईआ। पहला तीर्थ तट्टां चुकाया माणा, गंगा गोदावरी सुरस्ती आपणे विच समाईआ। जगन्नाथ खेल महाना, कृष्न राम वड्डी वड्याईआ। शाहो भूप आया हरि भगवाना, लोकमात खेल खिलाईआ। कलिजुग तेरा पीणा खाणा, अन्तिम रिहा चुकाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, घर साचे ल्ए बुलाईआ। दर दरवाजा लेख लिखाना, ग़रीब निवाजा सेव कमाईआ। सम्बल नगरी सच टिकाणा, माझा देस रुशनाईआ। हरिसंगत करे दर परवाना, लेखा लेखे लाईआ। शब्द गोबिन्द उठे बलवाना, चिल्ला तीर चलाईआ। जोती नूर श्री भगवाना, नूरो नूर रुशनाईआ। तीर्थ तट्टां तुट्टां माणा, सति सीर ना नीर वहाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर वज्जे वधाईआ। आपणा तन आपे साड़, हरिसंगत भेट करांयदा। आपणी जोत आपणे मन्दिर आपे वाड़, आपे बाहर कढांयदा। आपे वेखणहारा गुरमुख साचे लाड़, साचा लेख लिखांयदा। बाल अञ्याणे लेखे लाए नाड़ नाड़, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणांयदा। नौ दुआरे जगत अखाड़, जगत जगदीसा दर सुहांयदा। सत्त रंग निशाना आपे चाढ़्ह, गुरसिख साचे आप झुलांयदा। आपे घड़या आपणा घाड़, आपे भन्न वखांयदा। हरिसंगत लेखा लिख्या सतारा हाढ़, ना कोई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, तन मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। आपणा आप करया भेटा, एका खेल खिलाईआ। दूजे गुरसिख चढ़या भेटा, साचे घर वज्जी वधाईआ। तीजा लाल आप लपेटा, त्रै त्रै वेख वखाईआ। चौथा बणया खेवट खेटा, हरि साचा शब्द चलाईआ। लहिणा देणा चुकाया आपणे तन पंचम जेठा, हाढ़ सतारा सगन मनाईआ। हरिसंगत रक्खे साया हेठां, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। मेट मिटाए वड वड सेठा, राजे राणया ख़ाक मिलाईआ। कलिजुग कूड़ा होया रेठा, अन्तिम भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दर सुहाईआ। तीर्थ तट्टां पार किनारा, पारब्रह्म करांयदा। भगत वछल आप गिरधारा, एका राह चलांयदा। एका नाम सति जैकारा, सति पुरख निरँजण आप लगांयदा। काया वत सिंच कयारा, साचा फुल उगांयदा। फुल फुलवाड़ी भरे भण्डारा, अमृत फल खवांयदा। सतिजुग साचे कर विचारा, साचा मार्ग लांयदा। एका रंग रंगे नारी नारा, नर नरायण आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए वर, सति सज्जण मीत अख्वांयदा। हरि सज्जण मीत मुरारड़ा, बेअन्त परवरदगारया। करे खेल निरालड़ा, खलक खुदाई वेख वखा रिहा। सथ्थर वेखे चंगे यारड़ा, गुरसिखां देहां सेज विछा रिहा। आपे वसे धाम न्यारड़ा, आपे मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क सुहा रिहा। साचा दर हरि निरँकार, एका एक खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क प्यार, एका राह वखाईआ। इक्क कन्त इक्क भतार, एका सेज सुहाईआ। एका दर बंक दुआर, दर दरबान इक्क हो जाईआ। एका मंग इक्क भिखार, एका झोली पाईआ। एका अंग अंगीकार, एका अंगन बैठा माहीआ। एका पलँघ एका सेज इक्क दुआर, एका रिहा विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले आप उठाईआ। गुरसिख सुत्ता हरि हरि जागे, सेवक सेव कमांयदा। आपे फिरे पिच्छे आगे, खेड़ा राह ना कोई वखांयदा। आपे चरन रक्खे नांगे, गुरसिख चरन आपणे कंध उठांयदा। चरन प्रीती जो जन मांगे, घर जा जा भिच्छया पांयदा। आपणा वरते आपे सांगे, आपे खेल
खिलांयदा। गुरसिख तेरी आत्म वैरागे, आपणा नीर वहांयदा। आपे धोवणहारा दागे, आपे मैल मिटांयदा। आपे हँस बणाए कागे, सोहँ मोती चोग चुगांयदा। हरि हरि हरि घर वड वड भागे, हरिसंगत दर्शन पांयदा। एका धूढ़ मजन माघे, सति सन्तोख रखांयदा। सति पुरख निरँजण सरन सरनाई जो जन लागे, आप आपणा मेल मिलांयदा। मिले मेल हरि कन्त सुहागे, साची सखीआं सगन मनांयदा। सतिगुर पूरा आपे जागे, गुरसिख गूढ़ी नींद सवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण फिरे भागे, दर दर अलख जगांयदा। गुरसिख सोया सुत्त दुलारा, हरि हरि आप सवाईआ। अन्दर मन्दिर करे प्यारा, आप आपणा दरस दिखाईआ। सुखमन ना दीसे डूँघी गारा, टेडी बंक ना किसे फिराईआ। नौ दुआरे पार किनारा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। चिट्टे बस्त्र गिरधारा, आपणा शब्द वखाईआ। गुरसिखी खिच्ची जाए वारो वारा, तन्दन तन्द बंधाईआ। शब्दी शब्द सच्ची धुन्कारा, अनहद राग सुणाईआ। आपे बोल करे प्यारा, आपे करे जणाईआ। आपे हुक्म सुणाए पावे सारा, आपे वेख वखाईआ। आपे अमृत बख्शे ठंडी ठारा, सांतक सति कराईआ। आपणा पर्दा आपे पाड़ा, आपे मुख वखाईआ। आपे मेले साचा लाड़ा, दस्म दुआरी आप सुहाईआ। गुरसिख साचा चरन कँवल प्रीती कढ्ढे हाढ़ा, दूजी वस्त ना कोई मंगाईआ। सचखण्ड वखाए सच अखाड़ा, साचे घर वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्या तराईआ। अन्दर मन्दिर हरि हरि दरस, गुरमुखां आप वखांयदा। ग़रीब निमाणयां करया तरस, जप तप ना कोई करांयदा। आपणा अमृत आपे बरख, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, एका रंग रंगांयदा। आपणे आप आपे ल्ए परख, आपणी घसवटी आप उठांयदा। जूठे झूठे आप चढ़ाए कलिजुग चरख, आपणा गेड़ा आप दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरसिख सोया कर ध्यान, चरन कँवल ध्यानया। सतिगुर पूरा जाणी जाण, देवे माण निमाणया। आए घर पुरख सुल्तान, दरस दिखाए श्री भगवानया। चिन्ता सोग रोग सर्ब मिट जाण, पाया परम पुरख सुल्तानया। नेत्र नैण जगत शरमाण, आत्म उपजे इक्क तरानया। नारी पुरख इक्क ज्ञान, एका रंग रंगानया। एका सतिगुर साचा काहन, साची सखीआं वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे करे परवानया। साचा घर दर परवान, गुरसिख गुर प्यारया। देवणहारा धुर फ़रमान, गुरमुख साचे आप सुणा रिहा। हरिसंगत मेला दो जहान, गुर चेला आप अख्वा रिहा। देवण आया साचा दान, देवत सुर इष्ट ना कोई वखा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव संगत तेरी सेव कमान, हरि साचा संग रखा ल्या। राम रमईआ बली बलवान, तीर कमान हथ्थ उठा ल्या। कान्हा कृष्ना चरन ध्यान, चरन कँवल इक्क सुहा ल्या। ईसा मूसा
फड़ निशान, अग्गे राहे पा ल्या। संग मुहम्मद दर दरबान, राह विच आप अटका ल्या। नानक देवणहारा धुर फ़रमान, लोकमात जीव जन्त आप जगा रिहा। गोबिन्द मंगे साचा दान, प्रभ अग्गे झोली डाह ल्या। झूठा मिटे कलि निशान, कलिजुग करनी आप करा ल्या। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आपणा शब्द सुणा ल्या। अन्तिम प्रगट होवे एका सूरबीर बली बलवान, पंज तत्त ना कोई रखा ल्या। गोबिन्द मंगे साचा दान, कवण धाम डेरा ला ल्या। शब्दी शब्द इक्क ज्ञान, गुर गोबिन्द आप सुणा रिहा। सम्बल नगरी सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ आप बणा ल्या। गोबिन्द तेरी कर पछान, तेरा दर सुहा ल्या। शब्द धुन सच्ची धुनकान, ब्रह्मण्डां खण्डां आप उपा रिहा। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ खण्डा ब्रह्मण्डां खण्डां आप उपा रिहा। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठा रिहा। जोती नूर श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। धर्म झुलाउँणा इक्क निशान, आपे बणत बणा रिहा। मेट मिटाए राज राजान, ग़रीब निमाणे गले लगा रिहा। गुरसिख साचे बाल निधान, आप आपणी गोद उठा रिहा। देवणहारा धुर फ़रमान, सतिजुग साचा जाप जपा रिहा। गुरसिख आपणी करन आप पछाण, दूजा गुरु ना कोई मना ल्या। पुरख अकाल गुण निधान, एका हरि वखा रिहा। आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिखां उत्तों आपणा आप दित्ता वार, आपणी भेटा आप चढ़ा रिहा। आपणा आप आपे वार, गुरमुखां सेव कमाईआ। जोती जोत कर उज्यार, जागरत जोत जगाईआ। शब्दी शब्द शब्द भण्डार, गुर शब्दी आप वरताईआ। करनी करता करनेहार, करता पुरख नाउँ रखाईआ। निरगुण सरगुण वेख विचार, आप आपणी अलख जगाईआ। हरि सज्जण हरिजन मीत मुरार, हरि मन्दिर वेख वखाईआ। डूँघी कन्दर पार किनार, नौ दर ना कोई हल्काईआ। आपणे अन्दर आपे वाड़, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। गुरमुखां करे तन शृंगार, सोलां इच्छया पूर कराईआ। आपणी हथ्थीं पाए फूलणहार, बिरध बाल ना कोई जणाईआ। जो जन नेत्र लोचण दर्शन करे आन, जम का डण्ड रहे ना राईआ। दरगाह साची देवे माण, सचखण्ड दुआरे बैठा बेपरवाहीआ। भगत सुहेले जुग जुग ल्ए पछाण, आपणी करवट आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका इक्की साची सिक्खी धारों तिक्खी वालों निकी गोबिन्द वेख वखाईआ। साची सिक्खी साचे पौड़े, आपे आप चढ़ांयदा। आप बुझाए लग्गी औड़े, अमृत मेघ बरसांयदा। आपे करे रीठे मिट्ठे कौड़े, अमृत मुख चुआंयदा। धुर दरगाही आपे बौहड़े, साची भगती इक्क रखांयदा। चरन कँवल जो जन आए दौड़े, मानस जन्म लेखे लांयदा। हरि का शब्द कोए ना मोड़े, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। गुरसिखां भार उठाए दिन रहि गए थोड़े, लहिणा लहिणा झोली पांयदा।
कलिजुग सतिजुग उपजे जोड़े, आपे मेटे आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहारा वर, हरि हरि सेव कमांयदा। हरि सेवक सतिगुर मेहरवान, गुरमुखां आप कराईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका इष्ट मनाईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका गुर समझाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एक मेल मिलाईआ। अठसठ तीर्थ चुक्के कान, गुरसिख कोए ना नहावण जाईआ। जो जन मंगे जीआ दान, रसना सोहँ गाईआ। दरस दिखाए प्रगट हो श्री भगवान, आप आपणा रूप वटाईआ। आई संगत कर परवान, दरगाह साची लेखे लाईआ। शब्द सुणाया साचे कान, दस्म दुआरी आप वखाईआ। नेत्र दर्शन पद निरबान, जोती जोत जगाईआ। जोती जोत श्री भगवान, जोत रूप आप हो जाईआ। तीर्थ तट्टां कर पछान, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। हरिसंगत कोलों मंगे दान, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। हरिसंगत करनी आप परवान, तेरी वड वड्याईआ। सच प्रीती सच निशान, साचा धाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला साचे घर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वीह सद पन्दरां बिक्रमी लहिणा देणा मिटाए आपणी दया कमाईआ। गुरसिख काया गढ़, फूलण बरखा आपे लाईआ। साचा अक्खर आपे पढ़, जगत विद्या मूल चुकाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, निरगुण नूरो नूर रुशनाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, आपणी भेटा हरिसंगत तेरे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा साचा वर, दस्म दुआरी ग़रीब निमाणे अट्ठे पहर बहाईआ।
साची सिख्या सिक्ख विचार, सतिगुर साची बूझ बुझाईआ। लेखा लिख्या धुर दरबार, लोकमात पूर कराईआ। गोबिन्द मंगी भिच्छया विच संसार, प्रभ साचा झोली पाईआ। एका इक्की कर प्यार, एका संग निभाईआ। लिख्त लेख आपे लिखी, आपे पूर कराईआ। रक्खे लाज मुच्छ दाढ़ी केसी, मूंड मुंडाए आप तराईआ। सगला साथी दस दस्मेसी, दर दर अलख जगाईआ। नाल रलाए ब्रह्मा विष्न महेषी, आपणा लड़ फड़ाईआ। आपणा कीता आपे वेखी, आपे फेरा पाईआ। तीर्थ तट्टां नर नरेशी, साचा चरन छुहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम पेशी, इक्की सिक्ख गवाह रखाईआ। नानक हथ्थ खूंडी मोढे भूरी खेसी, सेली टोपी सीस बंधाईआ। छत्ती बरस बण परदेसी, छत्ती जुगां राह तकाईआ। मूर्त अकाल नर नरेसी, अन्तिम लेखा लाईआ। जोती जामा धरया वेसी, वेस अवल्ला आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख भुल्ले मार्ग लाईआ। भुल्ले मार्ग आपणे ला, आपणी दया कमांयदा। खुल्ल्हे भण्डारे आपणे आप वरता, नाम
नामा झोली पांयदा। आपणी सेवा आप कमा, गुरसिख इष्ट आपणा आप मनांयदा। अलख अभेव वेख वखा, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। रसना जिह्वा गुण साचा गा, गुरसिखां बणत बणांयदा। भारत खण्ड वंड वंडा, अठसठ झोली पांयदा। अन्तिम पल्ले गंढ्ढ दए बन्हा, ना कोई खोल्ह खुल्हांयदा। भेख पखण्डा गुरसिख ना सके कोई भरमा, भरमी गढ़्ह तुड़ांयदा। एका हिरदे नाम वसा, साचा मार्ग लांयदा। शब्द सरूपी फड़ फड़ बांह, आपणे नाल मिलांयदा। करनहारा सच न्याँ, गोपी काहन आप हो जांयदा। त्रिबैणी तेरा दर सुहा, इक्की सिक्खां वेख वखांयदा। अमृत धार आप चुआ, आपणे विच टिकांयदा। बुध बुध वेख वखा, फलगू डेरा लांयदा। गोतम बैठा गया लिखा, अन्तिम वेख वखांयदा। पंडत पांधे रिहा भुला, काशी मूल चुकांयदा। पटने वाला बेपरवाह, बाला बाल रूप वटांयदा। शब्द लाल आप उठा, आपे फेरा पांयदा। आपे चरन रक्खे टिका, सिँघ बिशन सेव कमांयदा। बोध गआ वेख वखा, बोध धरांयदा । काली काला वेस वटा, कलू काल खपांयदा। कल्की कल आप अख्वा, कलकत्ता चरन छुहांयदा। जगन्नाथ हरि डेरा ला, हरी हरि वखांयदा। कृष्ना सुभद्रा मेल मिला, साचा जोड़ जुड़ांयदा। आपणी भिच्छया आपे पा, आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणी वस्त आप टिका, आपे लेख मिटांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। राम रमेश्वर राम ईश्वर धार, आपणी आप चलाईआ। लंका तुट्टा गढ़्ह हँकार, घर साचे वज्जी वधाईआ। सीता सुरत सवाणी कर प्यार, साची सखीआं मेल मिलाईआ। आत्म अमृत इक्क आधार, एका रूप दरसाईआ। जुग जुग पावणहारा सार, आपे वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, आपणा चरन छुहाईआ। लहिणा देणा चुक्के भबीखण यार, पिछला मूल रहे ना राईआ। धनुश कोडी ख़बरदार, नाम धनुश इक्क उठाईआ। चढ़या चोटी आप करतार, ना सके कोई लाहीआ। वासना खोटी सर्ब संसार, हरि साचा आप कढाईआ। हरिसंगत साची कर प्यार, पूने चरन छुहाईआ। सतिजुग बणाए सच दुआर, साचे धाम दए वड्याईआ। आपणी किरपा आपे धार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। सच सपुत्री कर प्यार, बम्बई चरन छुहाईआ। नासिक तेरा पार किनार, राम रामा डेरा ढाहीआ। गंगा गोदावरी गई हार, प्रभ दीद अन्त चुकाईआ। हाज़र हज़ूर हो त्यार, नदेड़ वेख वखाईआ। सचखण्ड पावे सार, गोबिन्द रूप वटाईआ। ग्रन्थी पन्थी करे ख़बरदार, सेवक सेवा आप कराईआ। साधां सन्तां दए अधार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणा खेल कर त्यार, आपे रिहा छुपाईआ। ग़रीब निमाणे पावे सार, मनवाड़ डेरा लाईआ। चल्ले चाल आपणी धार, हरिसंगत संग रखाईआ। गुरसिख साचे लाए पार, इटारसी वेख वखाईआ। हरि गोबिन्द तेरा प्यार, पुरख अबिनाशी भुल्ल ना जाईआ। जोती जामा भेख न्यार, किले कोट वेख वखाईआ। गवालियर अन्दर हो उज्यार, बवन्जा
देसां करे जणाईआ। बवन्जा कलीआं कर प्यार, बवन्जा धार आप बंधाईआ। बवन्जा अक्खर बावन नर निरँकार, आपे वेख वखाईआ। दयाल बाग कर ख्वार, अन्तिम देवे डेरा ढाहीआ। मुख छुपाया आप करतार, नेत्र नैण दिस ना आईआ । मथरा गोकल पावे सार, बिन्दराबन लेख खुल्हाईआ। यज्ञ हवन धूप दीप फूलन धार, जगत सुगंधी वेख वखाईआ। आत्म ब्रह्म ना किसे विचार, अग्नी तत्त ना कोई बुझाईआ। काया मन्दिर धूंआँधार, जगत चानण करे रुशनाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, सच समग्री वेख वखाईआ। सच वस्त ना कोई त्यार, नाम घृत ना कोई पाईआ। कमलापाती ना मीत मुरार, कान्हा कृष्ना नज़र ना आईआ। गोकल बन बिन्दरा बंसरी धार, साची सखीआं ना कोई नचाईआ। साँवल सुन्दर ना मीत मुरार, कलिजुग नैण ना कोई वखाईआ। कँवल नैण ना कोई उज्यार, साचा धाम ना कोई सुहाईआ। प्रभ पावणहारा सार, हर घट वेख वखाईआ। आपणी बन्न्हे आपे धार, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। आप सुहाए दिल्ली दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणे लावे पार, गुरमुखां देवे वड वड्याईआ। मेरठ तेरी एका धार, एका रंग समाईआ। हरिसंगत तेरा सच विहार, आपे रिहा कराईआ। हरि जोती जोत कर उज्यार, हरिदुआर डेरा लाईआ। गंगा माता ढहि ढहि पए चरन दुआर, प्रभ अद्धा चरन छुहाईआ। अंगूठा चुम्मे मुख रस अपार, छड्ड ना सके बेपरवाहीआ। आपे विच्चों खिच्ची बाहर, आपे आप लटकाईआ। बहि बहि नाल करे प्यार, विष्नूं संग रलाईआ। हरि की पौड़ी आपे चाढ़्ह, आपणे चरन बहाईआ। नाल रलाया रविदास चम्यार, पिछला कंगण हथ्थों लाहीआ। गुरमुख तेरा सच प्यार, गंगा माई वेख वखाईआ। तेरा कसीरा हो उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। रिखी केश हरि निरँकार, साध सन्त करे जणाईआ। शब्द डंका अपर अपार, आप आपणा रिहा वजाईआ। वासी पुरी घनका खेल अपार, आप आपणा आप वखाईआ। प्रगट जोत अनक बार, अनक कला नाम धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिँघ हरबंस तराईआ। गुरसिख साचा आपे तार, आपणी दया कमांयदा। कुरू कुशेतर तेरी नईआ मँझधार वखांयदा। युधिष्टर युद्ध अपर अपार, आपणा आप करांयदा। रथ रथवाही ना किसे बहे कुद्द, तीर कमान ना कोई उठांयदा। ना कोई रहिण देवे साची बुध, गीता ज्ञान ना कोई दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पिछला लहिणा मूल चुकांयदा। पिछला लहिणा आप चुकाए, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पिछला लेखा आप लिखा, आपे पूर कराईआ। साचा डेरा आप वसा, आपे मेट मिटाईआ। हरिसंगत साची संग रखा, हरि साचा वेख वखाईआ। एका रंगण नाम रंगा, एका भिच्छया झोली पाईआ। एका आपणा वेस वटा, भज्जा फिरे वाहो दाहीआ। गुरसिख साचे आप तरा, अम्बाला शहर पार कराईआ।
नाभे बैठा डेरा ला, ओम प्रकाश घर वज्जी वधाईआ। बाल निमाणा गले लगा, सिँघ बख्शीश रिहा तराईआ। सच सुनेहड़ा इक्क सुणा, सनाम रिहा तराईआ। सिँघ त्रिलोक आप उठा, आपे अंक लगाईआ। लुध्याणे फेरा पा, निरँजण अंजन एका पाईआ। ग़रीब निमाणे ल्ए तरा, दर दरवेशा वेख वखाईआ। धन्ने धन्न दए जणा, धन्न धन्न वड्डी वड्याईआ। शब्द गहिणा तन छुहा, आपे वेख वखाईआ। साचे नगर खेड़ा आप वसा, बड़हेड़ी फेरा पाईआ। सिँघ नथ्था ल्ए उठा, आपणी बूझ बुझाईआ। पिछला भरम भुलेखा ल्ए कढा, सिँघ बिशन फेर उठाईआ। चेला गुर दए बणा, बिशन बिशन वड वड्याईआ। साची सिख्या दए समझा, सिँघ मनी रूप वटाईआ। आप आपणा दरस दिखा, पिछला मूल चुकाईआ। जोती जोत भेख वटा, भेखा धारी भेव ना राईआ। गुरमुख साचे मेल मिला, सिँघ मेहर अंक समाईआ। दो दोसांझ वेख वखा, गुरदेव इष्ट रखाईआ। महिंगा धन्न आप लुटा, सिँघ महिंगा हट्ट विकाईआ। सिँघ लाल लाल गुलाला रंग आप चढ़ा, आपणी सुध भुलाईआ। दीन दयाला फेरा पा, नगर मुध सिँघ सरूप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर सिँघ तारू जोड़ जुड़ाईआ । सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, आपणी दया कमांयदा। ग़रीब निमाणे कर ध्यान, बाल अञ्याणे गले लगांयदा। मांगा सराए कर प्रधान, सारी संगत मेल मिलांयदा। लेखे लाए बिरध बाल जवान, जिस जन चरन छुहांयदा। अन्तिम देवणहारा धुर फ़रमान, दर दरवेश आप अख्वांयदा। दर वेरका कर परवान, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। सिँघ पशौरा गुण निधान, गुणवन्ता झोली पांयदा। गुरनाम गुर चरन ध्यान, गुर गुर वेख वखांयदा। अठाठ दिन तेरा जगत निशान, प्रभ आपणा आप झुलांयदा। अठसठ वेख सर्ब अस्थान, गुर दर मन्दिर फेरा पांयदा। जन्म भूमका खेल महान, अन्तिम गढ़्ह सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां तेरा वर, तेरी झोली पांयदा। पहली चेत्र कर त्यारी, सम्मत पन्दरां जोत जगाईआ। सचखण्ड खेल अपारी, ब्रह्म लोक वेख वखाईआ। शिव लोक हरि निरँकारी, पुरी इन्द्र डेरा लाईआ। चौदां लोकां खेल खिलारी, आपे वेख वखाईआ। नौ खण्ड इक्क उडारी, सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। तीर्थ तट्टां पावे सारी, बवन्जा दिवस वंड वंडाईआ। सोलां दिवस हरि निरँकारी, गुरमुखां आप तराईआ। सोलां करे तन शृंगारी, देवे वड वड्याईआ। उँणंती मग्घर कर खुआरी, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। पहली पोह निरगुण नूर निरँकारी, जोती नूर करे रुशनाईआ। पन्दरां साल पर्दा रिहा भारी, आप आपणा आपे लाहीआ। गुरमुखां सुरती रही कुँवारी, अन्त ल्ए प्रनाईआ। कलिजुग कूड़ी क़िया धर्म राए दी धी मुटयारी, देवे दर दुरकाईआ। गुर संगत करे चरन पनिहारी, आप आपणी सेव वखाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तारी, जुग विछड़े जग मेल मिलाईआ। दिवस रैण फिरे पिच्छे
अगाड़ी, आलस निन्दरा विच ना आईआ। बीज बीज्जया सतारां हाढ़ी, फल मेवा आप लगाईआ। रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, जो जन दर्शन पाईआ। दर ना आए मौत लाड़ी, कज्जल नैण ना कोई मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवणहारा वर, पहली पोह जगत नाता तुटे मोह, करे कराए सोई हो, आत्म बीज देवे बो, सो पुरख निरँजण अग्गे हो, हरि का भेव ना जाणे को, पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मुल्लां शेख़ मुसायक पीर रहे रो, गुरमुख गुरमुख हरिजन हरि संगत आपणी दुरमति मैल रहे धो, निर्मल नीर गुर चरन दुआर सच सरोवर आत्म अन्तर इक्क अशनान कराईआ। सर्ब जीआं दा दाता श्री भगवान, एका पुरख अख्वाईआ। रल मिल सखीआं मंगल गाण, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपणा दर आपे लैण पछाण, शब्द निशान इक्क वखाईआ। नानक गोबिन्द बहि बहि गाण, सीता राम कृष्न आप ध्याईआ। गुरसिखां देवे पद निरबान, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। अट्ठे पहर निगहबान, विसर कदे ना जाईआ । कलिजुग अन्तिम गुरसिखां केसी आपे छत्र झुलान, गोबिन्द गुर लिख्या लेखा साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे सुत्ता जंगल जूह उजाड़ पहाड़ सुंञ मसाण गुरसिख काया घर साचा खेड़ा आपे रिहा वसाईआ।