पुस्तकालयभाग ८

२६ पोह २०१५ बिक्रमी दरबार विच लिख्त होई जेठूवाल

निरगुण हरि निरगुण धार, निरगुण आप चलाईआ। निरगुण रूप आप करतार, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, निरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी कर पसारा, जुग जुग वेख वखांयदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, भेव कोई ना पांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, आपणी करनी करता किरत कमांयदा। ना कोई दूसर संग मीत मुरारा, सगला संग ना कोई वखांयदा। गगन मण्डल ना कोई सितारा, आकाश प्रकाश ना कोई जणांयदा। आकाश प्रकाश ना कोई उज्यारा, रवि ससि मण्डल मण्डप ना कोई वखांयदा। गुर पीर ना कोई अवतारा, साध सन्त ना कोई उपांयदा। लोआं पुरीआं ना पसर पसारा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ना रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी ना कोई धारा, त्रैगुण मेल ना कोई मिलांयदा। पंज तत्त ना कर प्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना कोई सुहांयदा । हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई महल्ल उसारा, नौ दर ना कोई खुल्हांयदा। मनुआ

जोत ना होए उज्यारा, अन्धेर प्रकाश ना कोई वखांयदा। बुध मत्त ना खेल खिलारा, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। वेद कतेब ना कोई लिखारा, ज्ञान ध्यान ना कोई दृढ़ांयदा। अक्खर वक्खर हरि निरँकारा, एका आपणा आप रखांयदा। इक्क अकल्ला कर पसारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आपणा दीवा बाती कर उज्यारा, आप आपणा दर सुहांयदा। ना कोई मन्दिर मस्जिद चार दिवारा, गगन गगनंतर ना कोई रचांयदा। जगत बसन्तर ना कोई जल धारा, त्तत्व तत्त ना कोई रखांयदा। अबिनाशी करता खेल अपारा, आप आपणा आप रचांयदा। आपणे दरसी आपे कर विचारा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे हक्क हकीकत वेखे बेऐब परवरदिगारा, नूर अलाही आप हो जांयदा। आपे राम रूप धर संसारा, कृष्न मुरारा आपणा मेल मिलांयदा। आप सुहाए आपणा बंक दुआरा, थिर घर नाम रखांयदा। आदि जुगादी कर पसारा, जागरत जोत इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वस्सया एका घर, घर सुहञ्जणा आप सुहांयदा। नर नरायण हरि करतारा, एका एक एकँकारया। खेले खेल दर दुआरा, आप आपणी कल धारया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, आप आपणी रचन रचा ल्या। थिर घर बैठ सच सुल्ताना, शाहो भूप खेल खिला रिहा। रूप रंग ना कोई मकाना, दर दरवाज़ा ना कोई खुल्हा रिहा। आपणा देवणहारा धुर फ़रमाना, आप आपणा हुक्म चला रिहा। आप आपणी पाए आणा, आप आपणा सिर निवा रिहा। आप आपणा कर परवाना, आप आपणी बणत बणा रिहा। थिर घर बैठ श्री भगवाना, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह वेस वटा रिहा। लक्ख चुरासी जीव जन्त कोई जाणे ना, हरि का भेव कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल कर, घर साचे वेस वटा रिहा। सच महल्ला हरि अटारी, थिर घर आप वसाया। इक्क अकल्ला बैठा नर निरँकारी, निरगुण नूर करे रुशनाया। ना कोई वेद विदांता ब्रह्मा वेता लिखे लिखारी, जगत गीता ना कोए मनाया। आप आपणा कर उज्यारी, आप आपणा लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, इक्क अकल्ला एकँकार अजूनी रहित वसे निराधार, अनभव प्रकाश समाया। अनभव प्रकाश हरि निरँकारा, अजूनी रहित मूर्त अकालया। भय भंजन सर्ब संसारा, आदि निरँजण नाउँ रखा ल्या। जुग जुग खेले खेल खेलणहारा, अकल कलधारी आप अख्वा रिहा। सुहाए दर दर बंक दुआरा, निरगुण नूर इक्क उपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज लोआं पुरीआं अवण गवण त्रैभवण धरत धवल रिहा मवल, जल बिम्ब फुल कँवल आकाश प्रकाश निरगुण धार रसन स्वास मन मति बुध कर उज्यार, पंज तत्त हड्ड मास नाड़ी रत्त निरगुण वस्त एका घत्त, लक्ख चुरासी रथ चला रिहा। सर्ब कला आपे समरथ, आदि जुगादी

शब्द डोरी पाए नथ्थ, जन भगतां देवणहारा साची वथ्थ, छब्बी पोह कर भगतन मोह, आपणा मूल कन्त कन्तूहल निरगुण धार गुरमुखां झोली पा रिहा।

निरगुण धार सर्ब गुणवन्ता, आदि पुरख निरँजणा। जोत प्रकाश इक्क रखंता, पारब्रह्म दर्द दु:ख भय भंजना। आदि जुगादि खेल खिलंता, अबिनाशी करता साचा सज्जणा। तोड़नहारा गढ़ हउमे हँगता, बख्शणहार चरन धूढ़ साचा मजना। लेखे लाए भुक्खा नंगता, लक्ख चुरासी पर्दा कज्जणा। काया चोली नाम रंगता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर दुआर आपे भजना। आदि पुरख हरि निरँकारा, एका जोत जगाईआ। जुग जुग मात ल्ए अवतारा, आप आपणा खेल खिलाईआ। भगतन मीता वड संसारा, सारंगधर आप हो जाईआ। शब्दी डंक अपर अपारा, लोआं पुरीआं आप वजाईआ। थिर घर बैठ दुआरा, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, आदि अनादि इक्क अख्वाईआ। खोजत खोज खोज ब्रह्मादि, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखाईआ । जुग करता करनेहारा, एका रूप समाया। आदि जुगादी करनी करतारा, एका कर्म कमाया। निरगुण खेले खेल न्यारा, एका लेखा कलिजुग विच ना आया। इक्क सुहाए सच दुआरा, थिर घर बैठा बेपरवाहया। शब्द शब्दी बोल जैकारा, लोआं पुरीआं वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, लक्ख चुरासी ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस आदि निरँजण, हरि हरि वेस वटांयदा। गगन पताला साचा सज्जण, लोकमात राह तकांयदा। जगत नगारे दो जहानी वज्जण, साचा ताल आप रखांयदा। आप चलाए आपणा जहाजन, आप आपणा राह तकांयदा। आपे मारे शब्द अगम्मी अवाजन, सन्त सुहेले आप उठांयदा। आपे चरन घोड़े अस्व चरन दे रकाबन, शाह अस्वार आप हो जांयदा। आपे बेऐब परवरदिगार होए हाजी हाजन, साचा हज्ज आप करांयदा। आपे शाह आप नवाबन, पुन्न सवाब वेख वखांयदा। आपे मेल मिलाए वड वड राजन, आपे जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। अकल कला हरि हरि धार, आपणा वेस वटाया। इक्क अकल्ला कर पसार, लक्ख चुरासी डेरा लाया। कलिजुग अन्तिम पावे सार, आप आपणा रूप वटाया। ब्रह्मा वेता लिख लिख गया हार, चार वेदां रसन अल्हाया। पुराण अठारां कर विचार, वेद व्यासा मुख छुपाया। ऐनलहक्क दए सहार, हरि का भेव किसे ना पाया। आदि निरँजण जोत उज्यार, निरगुण नूर समाया। खेले खेल दर दुआर, आप

आपणी कार कराया। कलिजुग तेरा वेख दुआर, दर दरवेशा नाउँ धराया। ईसा मूसा पावे सार, चार यारी फोल फुलाया। हक्क मुहम्मद तेरा नाअरा, अल्ला राणी दए उठाया। नानक गुर खोल्ह किवाड़, आप आपणी बूझ बुझाया। गोबिन्द मिटाई झूठी धाड़, साचा मार्ग लाया। नौ खण्ड वेखे इक्क अखाड़, लोआं पुरीआं गगन मण्डल आकाश प्रकाश फेरा पाया। त्रैगुण माया देवे साड़, पंज तत्त रहिण ना पाया। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी दए जलाया। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, समुंद सागर फोल फोलाया। लेखा गिणे लिखणहारा आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, आप आपणी धार बंधाया। एकँकारा इक्क अनादि, धुन अनादी आप सुणाया। पारब्रह्म माधव माध, मोहण मोहणी रूप वटाया। आप आपणे ल्ए लाध, आप आपणा मेल मिलाया। आपे सन्त आपे साध, आपे सतिगुर नाम धराया। आपे वेखे वाद विवाद, हउमे हँगता आप वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी धार आप बंधाया। आपणी धार आपे बन्न्ह, आपे हुक्म चलाईआ। लहिणा देणा चुक्के रवि ससि सूरज चन्न, तारा मण्डल वेख वखाईआ। ब्रह्मा सुणे आपणा राग आपणे कन्न, हरि साचा दए सुणाईआ। शिव शंकर वेखे छंपर छन्न, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। करोड़ तेतीसा देवणहारा डन्न, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाईआ। लोकमात हरिभगत जननी जणया साचा जन, हरि साचा मेल मिलाईआ देवे वस्त नाम सच्चा माल धन, सच खज़ाना इक्क भराईआ। पंज विकारा कढ्ढे तन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरा खेल न्यारा, हरि साचे खेल खिलाईआ। ऐड़ा अथर्बण कर प्यारा, एका अक्ख खुल्हाईआ। वरनां बरनां वस्सया बाहरा, चार अठारां ना भेव खुल्हाईआ। नौ नौ खोल्ह किवाड़ा, नौ निध वेख वखाईआ। सति सति करे पसारा, सति सति वज्जे वधाईआ। ब्रह्मत वेख उत्पत, सतिजुग रचन रचाईआ। डाल्ही पत्त पत्त करे विचारा, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आप जणाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त पंज तत्त लाया गारा, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणया सच मुनारा, चार दुआरी इक्क वखाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, त्रैगुण बंधन पाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा, अन्दर मन्दिर आप टिकाईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द धुन सच्ची जैकारा, शब्द ताल वजाईआ। छत्ती राग ना पायण सारा, अभेव भेव छुपाईआ। मुन रिख ना वेखे कोई दुआरा, अकाल मूर्त नज़र ना आईआ। आप आपणे सुत्ता पैर पसारा, आप आपणा मुख छुपाईआ। हक्क हकीकत कर त्यारा, खलक खुदाई आप अख्वाईआ। नूरो नूर नूर उज्यारा, नूरी बिस्मिल आप हो जाईआ। सति सति सति कर वरतारा, सति पुरख नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम खेल

न्यारा, नानक शब्द जणाईआ। गोबिन्द मंगे बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। अकाल पुरख अबिनाशी करता पारब्रह्म दातारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, जुग करता नाउँ रखाईआ। पृथ्मी आकाश दए हुलारा, गगन मण्डल आप हिलाईआ। जागरत जोत कर उज्यारा, निरगुण वेस वटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सारा, जेरज अंड फोल फोलाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। चारों कुन्ट कराए धूंआँधारा, दहि दिशा फेरी पाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना करे ख़बरदारा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। दो जहान ना दिसे कोई दुआरा, दर दुआर ना कोई जणाईआ। उच्च महल्ल ना दिसे पसर पसारा, राज बणतर ना कोई वखाईआ। अन्तिम तोड़े गढ़्ह हँकारा, आप आपणी कल वरताईआ। सति पुरख निरँजण हो त्यारा, आप आपणा बल वखाईआ। वीह सद बिक्रमी तेरा प्यारा, भुल्ल कोई ना जाईआ। इक्क अकल्ला भुजां पसारा, चौथे जुग फेरी पाईआ। वज्जया डंक शब्द नगारा, रणजीत आप वजाईआ। त्रैगुण लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। चौथे युग इक्क वजाए आपणा नद, जन भगतां अग्गे मंगे मंग अग्गे आपणी झोली डाहीआ। वीह सद पंज लहिणा देणा चुक्के कारू गंज, माया धार दिस ना आईआ। छेवे छप्पर छन्न इक्क चढ़ाए आप चन्न, साची कर रुशनाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण वेखे घर साचे जाए मन्न, निरगुण निरगुण नूर समाईआ। अट्ठां तत्तां बेड़ा देवे बन्न्ह, दस अट्ठ कर कुड़माईआ। बीस नौ कढ्ढे जन, नौ दुआरे फोल फोलाईआ। वीह सौ दस बिक्रमी धन्न धन्न, लोआं पुरीआं ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर जै जैकार कराईआ। साचे बाले राग सुणाया कन्न, धुन अनादी इक्क वजाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सीआं दित्ता डन्न, रविदास चम्यारा लेखे लाईआ। साचे लेखे लगा तन, कलिजुग मुल चुकाईआ। काया भाण्डा देवे भन्न, दर दुआर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। कलिजुग तेरा सच हुलारा, हरि साचा आप दवांयदा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा, चारों कुन्ट भवांयदा। ना कोई दिसे मीत मुरारा, साक सैण ना कोई बचांयदा। ना कोई नारी कन्त करे प्यारा, नार भतार ना कोई मिलांयदा। ना कोई दारा सुत्त होए उज्यारा, ना कोई सगला संग निभांयदा। ना कोई खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, तीर कमान ना कोई उठांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान हरि निरँकारा, आप आपणा कर्म कमांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, एका नाअरा लांयदा। ऊँचां नीचां कर प्यारा, आप आपणा दर सुहांयदा। वीह सद बारां हो उज्यारा, हाढ़ सतारां वेख वखांयदा। हरिसंगत मेला विच संसारा, सांतक सति सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी बणत आपणी जुगत आपे आप जणांयदा। सम्मत तेरा साचा राह, नानक एका गाईआ।

शब्द तोला बण मलाह, हरिजन वेख वखाईआ। एका ढोला रिहा गा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। चौदां विद्या रिहा भुला, चौदां हट्टां खोज खोजाईआ। चौदां लोक बेपरवाह, चरनां हेठ दबाईआ। ब्रह्मा रोवे मारे धा, अट्ठे नेत्र नीर वहाईआ। शिव शंकर सीस रिहा निवा, बाशक तशका गलों लाहीआ। इन्द इन्द्रासन दए तजा, हरिजन साचे वड वड्याईआ। करोड़ तेतीसा लोकमात दए उपजा, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। सन्त सुहेले ल्ए जगा, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। आपणा मेला ल्ए मिला, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुर चेला एक धाम बहा, एका रंग रंगाईआ। थिर घर बैठा सगन मना, जोती ख़ुशी मनाईआ। शब्द सुत्त तेरा साचा साह, साचा दिवस सुहाईआ । कलिजुग अन्तिम फेरा पा, वीह सद तेरां वड वड्याईआ। जगत सन्तां दए भुलां, मन मति कर कुड़माईआ। भरम भुलेखा आपे पा, आपणा आप छुपाईआ। जगत भगती तेरा लहिणा दए चुका, अभ्यास जोग पन्ध दए मुकाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान रहे गा, हरि का रूप दिस ना आईआ। सारंग ढोलक जो जन रहे वजा, अनहद राग ना सुणने पाईआ। निउँ निउँ सजदा जो रहे कमा, साचा सीस ना भेट चढ़ाईआ। अहिमद मुहम्मद रहे गा, सच मुहम्मद दिस ना आईआ। जगत सतारा रहे वजा, तन सितार ना कोई वजाईआ। छत्ती रागां रहे गा, गावणहारा दिस ना आईआ। गुर दर मन्दिर बैठे डेरा ला, मन का डेरा कोई ना ढाहीआ। तन बिभूती मल सुआह, बैठे ख़ाक रलाईआ। आपणा आप ना मिलाया बेपरवाह, जगत विछोड़ा ना कोई कटाईआ। कलिजुग अन्तिम निथाव्याँ देवणहारा साचा थाँ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां पकड़े आपे बांह, दर दर घर घर अलख जगाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, अमृत आत्म जाम प्याईआ। आपे पिता आपे माँ, हरिजन साचे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सद तेरां तेरा रंग तेरे तन चढ़ाईआ। चढ़या रंग हरि चलूल, हरि नामे आप चढ़ाया। नानक गुर ना गया भूल, घर साचे मंग मंगाया। आत्म अन्तर आपे बोल, आदि निरँजण सेवा लाया। शब्द पंघूड़ा आपे झूल, सच सिँघासण इक्क विछाया। ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाया। आपे जाणे आपणा मूल, आदि अन्त आप हो जाया। आपे नारी कन्त कन्तूहल, सच सुहञ्जणी सेज आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा सगन मनाया। दर घर साचे सच वसेरा, हरि साचा आप कराया। आपे करे हक्क निबेड़ा, आदि अन्त वेख वखाया। आपे देवणहारा उलटा गेड़ा, लक्ख चुरासी आप भवाया। आपे वेखे पंचां झेड़ा, आपे पंचम शब्द सुणाया। आपे करनहारा खुल्हा वेहड़ा, आपे धरनी धवल डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अमृत आत्म नाभी

कँवल दए भराया। नाभ कँवल अमृत धार, हरि हरि आप लगाईआ। सर सरोवर कर त्यार, मन्दिर अन्दर आप समाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, एका एक करे रुशनाईआ। एका शब्द सच्ची धुन्कार, एका रिहा सुणाईआ। एका मंगल गाए वारो वार, एका मेला सहिज सुभाईआ। एका मेल मिलावा मीत मुरार, मीत मुरारा विछड़ ना जाईआ। जुग जुग लहिणा देणा मूल चुकाए देवणहार, दाता दानी आप हो जाईआ। जुग जुग लाए पार किनार, जुग जुग नींह रखाईआ। जोती जामा भेख न्यार, आप आपणी कल वरताईआ। बस्त्र तन कर शृंगार, पंज तत्त हंढाईआ। मन मति बुध दर दर सेवक सेवादार, आपणी आप कार कराईआ। पंज विकारा ढहि ढहि दुआर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सम्मत चौदां वीह सद हो ख़बरदार, आप आपणी खेल खिलाईआ। एका इक्की कर त्यार, एकँकारा विच समाईआ। सति नाम दए अधार, अकाल मूर्त इक्क दरसाईआ। अजूनी रहित होया ख़बरदार, दिस किसे ना आईआ। गुरसिख साचे कर प्यार, घर घर ल्ए जगाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सार, शूद्र ब्रह्मण क्षत्री वैश ना कोई रखाईआ। कक्खां कुली सुत्ता पैर पसार, शाह सुल्ताना दर दुरकाईआ। राज राजाना करया ख़बरदार, कलिजुग नींद ना कोई खुल्हाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकया वारो वार, सीस ताज ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। सम्मत सम्मती हरि हरि फेरा, हरि हरि वेस वटांयदा। आपे वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा आप हो जांयदा। वेखणहारा काया खेड़ा, जीउ पिण्ड इंड ब्रह्मण्ड खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की जगत निराली धार रक्खी, दूजी धार ना कोई वखांयदा। दो जहानां हरि अभेदा, एका एकँकारया। लेखा लिख लिख थक्के चारे वेदा, पार किनारा ना कोई दिसा रिहा। जगत बाणी पढ़ पढ़ थक्के कतेबा, दुआर बंक ना कोई सुहा रिहा। कोटन कोटि गा गा थक्के रसना जेहवा, जीव जागरत जोत ना कोई मिला ल्या। आदि जुगादी अगम्म अगोचर बेपरवाह, शब्द मलाह आपणा राह आप चला ल्या। गुरमुखां पकड़नहारा बांह, निहकलंक कूड़ो कूड़ा नाता तोड़ तुड़ा ल्या। सच सुच्च करे सच न्याँ, साख्यात रूप वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा डंक वजा ल्या। शब्द डंका अपर अपार, आपणा आप वजांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, लोआं पुरीआं आप उठांयदा। शाह सुल्ताना दए हुलार, पीर फकीरा शाह हकीरा वेख वखांयदा। साधां सन्तां नेत्र दए उग्घाड़, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। मनमुख जीव चबाए आपणी दाढ़, आपणे भाणे आप रहांयदा। एका थित वखाए सतारां हाढ़, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। नगर शहर उजाड़ पहाड़, एका धार वहांयदा। जन भगतां हरि सन्तां गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़, आप आपणी सेवा लांयदा।

सचखण्ड दुआरे साचे देवे वाड़, धर्म राए मुख शरमांयदा। लाड़ी मौत धी मुटयार, गुरसिख ना कोई प्रनांयदा। चित्र गुप्त लेखा देवे पाड़, जो जन सरनाई सीस झुकांयदा। दरगाह साची साचा लाड़, साचा बंक रखांयदा। शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह, वागां आपणे हथ्थ रखांयदा। त्रिलोकी पैरां हेठ लताड़, सच दुआरा आप बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां चौदां धार, चौदां लोक कर विचार, चौदां तबकां वेख विचार, चौदां अल्ला राणी अल्ला हू हू नाअरा लांयदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क अकल्ला, परवरदिगार नाउँ रखाया। वसणहारा जलां थलां, पुरीआं लोआं डेरा लाया। जुग जुग वेखणहारा तेरा सल्ला, सालस शब्द इक्क बणाया। सच दुआरा आपे मल्ला, सच सिँघासण इक्क सुहाया। आपणी जोती आपे रला, दिस किसे ना आया। आपणे दीपक आपे बला, आप आपणा करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां दित्ता वर, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुरमुख साचे साची इक्की, एका धार बंधाईआ। शब्द खंडिओ रक्खी तिक्खी, ना कोई मेट मिटाईआ। पारब्रह्म प्रभ लेखा रिहा लिखी, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आपणे नेत्र आपे पेखी, आप आपणा नैण खुलाईआ। आपे फिरे देस परदेसी, दर तेरा ना कोई वखाईआ। आपे नानक जोत दस दस्मेसी, निरगुण नाउँ धराईआ। आप राम कृष्न करे वेसी, वेस अवल्ला आप अख्वाईआ। आपे ईसा मूसा संग मुहम्मद नर नरेशी, आपे आपणा नाअरा लाईआ। आपे लाज रखाए मुच्छ दाढ़ी केसी, मूंड मुंडाए आपे ल्ए तराईआ। जो जन नेत्र लोचण नैण दर दुआरे आए रहे वेखी, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। नर नरायण वड मृगेशी, मकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वाईआ। आपे पीर दस्तगीर मूलां मुलाना शेखी, शाह हकीर आप हो जाईआ। आपणी तकदीर आपे लिखी रेखी, आपे मेट मिटाईआ। आपणे दर लक्ख चुरासी तेरी मंगे आपे पेशी, सच अदालत इक्क वखाईआ। सूफी पंडत आत्म ब्रह्म ज्ञानी आपे रहे वेखी, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद चौदां वड वड्याईआ। चौदां लोक चोदां हट्ट, हरि हरि हट्ट खुल्हाया। गुरसिख विरला लाहा रिहा खट्ट, लक्ख चुरासी दिस ना आया। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी स्वांग रचाया। वसणहारा घट घट, अन्तरजामी नाउँ धराया। दीपक जोती लट लट, इक्क प्रकाश कराया। शब्द नगारे मारे सट्ट, अनहद सेवा लाया। मन का बुरज जाए ढठ्ठ, मति बुध रही शरमाया। गुरसिख तन लपेटे आपणे पट, शब्दी पर्दा पाया। भरम भुलेखा कढ्ढे वट्ट, दूई द्वैती रहिण ना पाया। लहिणा देणा चुक्के आन बाट, मात गर्भ फेर ना आया। नूरो नूर नूर लिलाट, मस्तक लेखा लेख चुकाया। आप चढ़ाए औखे घाट, जिस जन दर दुआरे दर्शन पाया। दुरमति मैल देवे काट, निर्मल अमृत आत्म जाम प्याया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। सम्मत चौदां चौदां लोक, हरि साचे रचन रचाईआ। सोहँ शब्द सच सलोक, एका आप अल्हाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर संग मुहम्मद चार यार ना सके कोई रोक, अध विच बैठे राह तकाईआ। गुरसिख ना मंगे कोई मोख, सतिगुर पूरा करे पढ़ाईआ। आवण जावण चुक्के दोख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। सचखण्ड दुआरे पार कराए तीनो लोक, त्रैगुण नेड़ ना आईआ। आप संवारे लोक परलोक, जो जन रहे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि चमत्कार, एका रूप वटाया। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, शब्दी नाउँ रखाया। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार, भेव कोई ना पाया। गुरमुखां करे मात प्यार, मनमुखां दए सजाया। नूरो नूर कर उज्यार, नूरो नूर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै त्रै त्रै वेस वटाया। त्रै त्रै वेस हरि करतार, आपणा आप कराईआ। सत सत सत हो उज्यार, सत सत वेख वखाईआ। नौ नौ खोल्ह किवाड़, नौ नौ अलख जगाईआ। बवन्जा बवन्जा तेरी धार, बवन्जा अक्खर वेख वखाईआ। पैंतीस अक्खर हो उज्यार, बाणी बोध नाम धराईआ । सत सतारां पार किनार, दस सत दिस ना आईआ। गुर पीर ना पावे कोई सार, बेअन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो विच संसार, आपणा लेखा दए मिटाईआ। सम्मत वीह सद पन्दरां खेल करतार, तीर्थ तट्टां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप शाहो भूप सति सरूप वेख वखाईआ। सति सरूप सर्ब सुख दाता, एक रंग करतारया। वेखणहारा गोदावरी गंगा जगत माता, अठसठ तीर्थ पावे सारया। कलिजुग अन्तिम तोड़े नाता, ना कोई मेल मिला रिहा। लहिणा देण चुकाया हथ्थो हाथा, आप आपणा चरन छुहा ल्या। आप सुणाई आपणी गाथा, अन्तर मन्त्र इक्क वसा ल्या। तीर्थ तट चढ़ाए कलिजुग राथा, पिच्छों धक्का एका ला रिहा। ना कोई किनारा ना कोई ताटा, सर सरोवर ना कोई जणा रिहा। कलिजुग जीवां प्या घाटा, पूरा दाम ना कोई वटा रिहा। वेखणहारा चौदां हाटा, लोकमात फेरा पा रिहा। आदि शक्ति खिच लिलाटा, जोत ज्वाला संग रला ल्या। वीह सद पन्दरां तेरी वाटा, तेरा पन्ध मुका ल्या। सतिजुग त्रेता द्वापर सुआया आपणी खाटा, राम कृष्न सेवा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सौ पन्दरां वेख वखा रिहा। वीह सौ पन्दरां अन्दर वड़, हरि साचे खेल खिलाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, जगत नेत्र दिस ना आया। साध सन्त ना सके फड़, वेद कतेब भेव ना पाया। गुरसिख मन्दिर डूँघी कन्दर आपणे पौड़े आपे जाए चढ़, आप आपणी दया कमाया। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, खाली हथ्थ वखाया। ना कोई किला ना कोई कोट बणाया गढ़्ह, लशकर फौज

ना कोई वखाया। राज राजानां शाह सुल्तानां उखेड़े लग्गी जड़, लोकमात ना कोई लगाया। ना कोई रसना पीवे हुक्का नड़, मदिरा पान ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां लेख लिखाया। वीह सौ पन्दरां डूँघी कन्दर, हरि जोती जोत जगाईआ। आपे वेखणहारा मन्दिर, आप आपणी कल वरताईआ। आपे तोड़नहारा जन्दर, आपे दए लगाईआ। आपे टिल्ले उच्चे वस्सया गोरख मच्छन्दर, आपे ढेरीआं ढाहीआ। आपे दर दर घर घर लक्ख चुरासी नचाए बन्दर, नौ दुआरे आप भवाईआ। जन भगतां आदि जुगादि सदा बख्शिंद, बख्शणहार वड वड्याईआ। पार उतारे भागां मन्द, जो चल आए सरनाईआ। आप उठाए आपणे कंध, भव सागर आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सद पन्दरां वेख वखाईआ। वीह सद पन्दरां तेरी धार, हरि साचे सच वरताया। लंका गढ़्ह तोड़ हँकार, कलिजुग वेख पार किनार, अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाया। राह तकाए मुहम्मदी यार, आपणा नैण खुल्हाया। दर दुआर ना देवे कोई प्यार, बैठे मुख भवाया। अठसठ करया ख़बरदार, हरि साचा वेख वखाया। गुरसिख साचे कर उज्यार, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां वेख वखाया। वीह सद पन्दरां तेरा रंग, सृष्ट सबाई आप चढ़ानया। शाह सुल्तान फिरन नंग, दर दर घर घर भन्नया। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, लेखा जाणे दो जहानया। नौ खण्ड सत्त दीप आपे लँघ, आपणा ताल सुणाए आपणे कन्नया। आपे होए बाल भुयंग, जोद्धा सूरबीर बलवान आप अख्वानया। आपे होए शाह फरंग, ईसा मूसा आपे मन्नया। आपे वेखणहारा कलिजुग नंग, आपे रूसा चीना चाढ़्हे चन्नया। सम्मत पन्दरां शब्द सिँघासण बैठ पलँघ, प्रभ देवणहारा डन्नया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुर मन्दिर अन्दर नौ दुआरे आप लँघ, मन मनुआ एका मन्नया। सदा सुहेला वसे संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलन्नया। वीह सद पन्दरां पैंडा रिहा मुक्क, हरि साचा आप मुकाईआ। सर सरोवर अमृत रिहा सुक्क, साचा जल ना कोई भराईआ। जूठयां झूठयां साधां सन्तां मुख प्या थुक्क, थुक्कीं मुख भराईआ। मन मती सुफल ना होई मात कुक्ख, लक्ख चुरासी आप भवाईआ। हउमे हँगता उलटा रुक्ख, आपे आप रखाईआ। ना ओह मानस ना मनुख, जो हरि हरि गए भुलाईआ। कलिजुग अन्तिम देवणहारा दु:ख, घर घर दए सजाईआ। राए धर्म सुखणा रिहा सुख, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। लाड़ी मौत मुख घूँगट चुक्क वेखे लुक लुक, दूर दुराडी दर्शन पाईआ। चित्रगुप्त लैणा देणा वखाए झुक, आप आपणा फोल वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता गुरमुखां गुरसिखां हरिजन हरिभगतां आपणी गोदी ल्ए चुक्क,

जुग जुग वड्डी वड्याईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वीह सद पन्दरां वेखणहारा उच्चे मन्दिरां, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। वीह सद पन्दरां अन्त कराया, हरि पूरे वड वड्याईआ। कलिजुग लहिणा झोली पाया, मोह रहे ना राईआ। शब्द पघूँड़ा इक्क ल्याया, दर आपणे आप रखाईआ। हरिसंगत साचा मेल मिलाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। अबिनाशी करता खेल खिलाया, सचखण्ड रंग रंगाईआ। विष्नूं वंसी वेखण आया, पहले दर सीस झुकाईआ। ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकाया, दूजे दर ख़ुशी मनाईआ। शिव शंकर हथ्थ त्रिसूल सुटाया, दर तीजे मिल्या बेपरवाहीआ। सुरपति राजा इन्द रो रो नीर वहाया, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। चौथा दर आप खुल्हाया, हरि साचे वड वड्याईआ। पंचम वेखणहारा वेख वखाया, दिस किसे ना आईआ। करोड़ तेतीसा गल विच पल्ला पाया, लोकमात राह तकाईआ। छेवें दर खेल खिलाया, शब्दी धुन रखाईआ। सति पुरख निरँजण सत्तवां दर रिहा सुहाया, ना कोई दूसर संग रलाईआ। अट्ठां तत्तां मेल मिलाया, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग निभाईआ। अठवें दर डेरा ढाहया , गुरमुख मिले वधाईआ। नौ दुआरे निरगुण जोत कर रुशनाया, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क बणाया, शब्दी साचा चन्न चढ़ाईआ। मण्डल मण्डप इक्क बणाया, गगन गगनंतर जुगत रखाईआ। साचा चन्दन आप सुहाया, अकाल मूर्त सेवा लाईआ। जोती धार नूर प्रगटाया, शब्दी डंक सुणाईआ। शब्द दुलारा वेख वखाया, वड दाता बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ इक्क सिँघासण आप रखाया, कलिजुग सीआं वंड वंडाईआ। चवर सीस आप झुलाया, जगदीस खेल खिलाईआ। गुर पीर साध सन्त नहीं नाम धराया, पारब्रह्म वड वड्याईआ। अकाल पुरख प्रभ कल विच आया, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सोहँ डंका इक्क वजाया, गुरमुखां विच समाईआ। गुरसिख भगत जनका इक्क तराया, कोटन कोटि नाल तराईआ। बार अनका वेस वटाया, निहकलंका नूर रुशनाईआ। वासी पुरी घनका नाउँ रखाया, गुर गोबिन्द सेवा लाईआ। मन का मणका दए भवाया, मन ममता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा नौ दर, दर दरवाज़े वेख वखाईआ। नौ दर छुट्टा नाता, हरिजन हरि हरि मूल चकाया। दसवें घर पुरख बिधाता, शब्द सिँघासण डेरा लाया। ना कोई जात ना कोई पाता, ऊँच नीच ना कोई रखाया। ना कोई शरअ ना हजामता, रोज़ा बाग ना कोई जणाया। वेखणहारा सृष्ट सबाई कायनाता, खाकी खाक डेरा लाया। हर घट अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे झाता, नूर अलाही नूर समाया। मेटणहारा अन्धेरी राता, आप आपणा चन्न चढ़ाया। इक्क चलाए साची गाथा, सतिजुग साचा राह वखाया। आपे होए त्रिलोकी नाथा, अकाल पुरख आपणा नाउँ धराया। आपे सम्मत पन्दरां तेरा लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथा, साधां सन्तां वेख वखाया।

लेखे लग्गे ना किसे पूजा पाठा, जिस जन हरि हरि ना दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, सम्मत पन्दरां तेरां पन्ध आपे चुकाया। सम्मत पन्दरां पन्ध मुकावणा, ब्रह्मण्ड खण्ड वधाई। नौ नौ सत्त सत्त फेरा पावणा, त्रै त्रै वंड वंडाई। जेरज अंड वेख वखावणा, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाई। भेख पखण्डा सृष्ट सबाई आप मिटावणा, एका रंग रंगाई। आत्म ब्रह्म सर्ब जनावणा, निज आत्म डेरा लाई। अमृत आत्म आप प्यावणा, काया भरी सच सुराही। शब्द अनादी आप सुणावणा, आपे रिहा गाई। हरिसंगत साची सगन मनावणा, हरि साचा वेख वखाई। आपणी हथ्थीं गाना आप बंधावणा, हरि कन्त ल्ए प्रनाई। साची सेजा मेल मिलावणा, घर मेला बेपरवाहीआ। त्रेता तेरा मूल चुकावणा, तेरी पूज कराई। द्वापर साची ख़ुशी मनावणा, प्रभ साचा होए सहाई। सतिजुग तेरा रंग रंगावणा, तेरी वंड वंडाई। कलिजुग कूड़ कुड़यारा गलों लाहवणा, दुरमति मैल धुआई। वीह सद पन्दरां तेरी अन्तिम धार हरि हरि साचे दिवस सुहावणा, हरि साचा खेल खिलाई। छब्बी पोह हो उज्यार, सम्मत सोला कर प्यार, छैल छबीला चढ़नेहार घोड़े नीला, आप आपणा मेल मिलाईआ। तन छुहाए बस्त्र पीला, पीली धार पार कराईआ। पहली रात हरिसंगत आपणा करना हीला, लक्ख चुरासी फंद कटावण आया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े जग ल्ए वर, दर्शन देवे घर घर, दूर दुराडा ना कोई रखाईआ। साचा तन्दन बद्धा तन्द, हरि साचा सगन मनावना। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, पंज दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावणा। निरगुण जोत चढ़ाए साचा चन्द, सूरज चन्न मुख शरमावणा। एका राग सुणाए कन्न, रागी नादी किसे ना गावना। भाण्डा गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, दर आया पूर कराए भावना। लेखे लग्गे जननी जन, छब्बी पोह जिस जन दर्शन पावना। आपे बन्न्हणहारा मन का मन, मन मती मेट मिटावाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सचखण्ड दुआरे घर हरि साचे आप वसावना। साचे हथ्थ बन्न्हे डोर, हरि साचे वड वड्याईआ। पार कराए अन्ध घोर, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मेट मिटाए पंज चोर, पंज चोर रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा चुकाए मोर तोर, तेरा मेरा आप मुकाईआ । हरि बिन अवर ना दिसे कोई होर, हरि साचा मार्ग लाईआ। चरन कँवल प्रीती ल्ए जोड़, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द चढ़ाए साचे घोड़, हँ हँगता वाग भवाईआ। वर पाए जेहा मन लोड़, जो जन रहे सरनाईआ। एथे उथे जाए बौहड़, कोटन कोटि योजन पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां आत्म अन्तर लग्गी औड़, देवे प्यास बुझाईआ। प्रगट होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, बरन शंकर रहे ना राईआ। सच्ची दरगाह लाए आपणा पौड़, आपे वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध

सन्त परखणहारा मिट्ठे कौड़, ना कोई सके भेव छुपाईआ। गुरमुखां गुरसिखां आपे रिहा होड़, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत तेरा लहिणा देणा जगत चुकाए दर, दोए जोड़ मूल चुकाईआ। शब्द गाना हरि समरथ, तन्दन जगत बंधांयदा। रक्खणहारा दे कर हथ्थ, आपणे मार्ग लांयदा। सोहँ शब्द साची वथ्थ, साढे दस झोली पांयदा। अगम्म अथाह बेपरवाह आया नठ्ठ, आप आपणा पन्ध मुकांयदा। हरिसंगत हरि घर कर अकट्ठ, साचा दर सुहांयदा। देवणहारा साची वथ्थ, पर्दा उहला आप चुकांयदा। सोलां सोलां सोलां चलाए जगत रथ, रथ रथवाही फेरा पांयदा। जगत स्यासत होई भट्ठ, बिन हरि कोई ना पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण नर हरि हरी हरि एका घर सुहांयदा।

हरि प्रकाश सर्ब घट अन्तर, हरि हरि जोत जगाईआ। हरि हरि खेल जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेस वटाईआ। हरि हरि वेख मनू मनवन्तर, हरि हरि दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर इक्क अख्वाईआ। निरगुण रूप हरि पसारा, निरगुण धार चलाईआ। निरगुण शाहो भूप वड सिक्दारा, सच सुल्तान अख्वाईआ। निरगुण नाउँ एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण अगम्म अगम्म पुरख अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। निरगुण अलख निरँजण खेल न्यारा, अलख ना लखया जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि उजाला, अनभव प्रकाश कराया। निरगुण धार सर्ब प्रितपाला, प्रितपालक आप अख्वाया। निरगुण वस्सया धाम निराला, धाम अवल्लड़ा इक्क वखाया। निर्मल निरगुण जोत जोत इक्क अकाला, पुरख अकाल मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। निरगुण वेस हरि अवल्ला, आदि जुगादि करांयदा। निरगुण बैठा इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रखांयदा। निरगुण वस्सया सच महल्ला, सच सिँघासण लांयदा। निरगुण जोती आपणी आपे बला, आप आपणा जौहर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अबिनाशी करता नाउँ रखांयदा। अबिनाशी करता हरि करतार, एका जोत जगाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेख वखाईआ। आप आपणा मीत मुरार, आप आपणा संग निभाईआ। आपे खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना पाईआ। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खिलाईआ। पवण स्वासी ना ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप मिटाए आपणा तम, तृष्ना भुक्ख ना कोई वधाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे

रिहा चलाईआ। आपणी जणी आपे जणे आपणा जन, पिता मात आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंक समाईआ। आप आपणा आपे रंक, आपे आप रखांयदा। आप सुहाए आपणा दुआर बंक, दर दुआरा वेख वखांयदा। आपे खेल खेल बार अनक, जुग जुग वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता नाउँ रखांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, एका पुरख अबिनाशया। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका खेल तमाशया। एका महल्ल अटल उच्च मुनारा, एका रक्खणहारा वास्सया। एका दीपक सच उज्यारा, एका एक प्रकास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन, हरि साजण मीत इक्क अतीत नाउँ धरांयदा। इक्क अतीता हरि निरँकार, एका जोत जगाईआ। मन्दिर मस्जिद ना कोई दुआर, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। साध सन्त ना कोई दुलार, गुर पीर ना कोई अख्वाईआ। शब्द धुन ना कोई जैकार, अनहद राग ना कोई सुणाईआ। ताल तलवाड़ा ना कोई सतार, ज़िमी अस्मान, दिस ना आईआ। गगन गगनंतर ना कोई विचार, नाम मन्त्र ना कोई सुणाईआ। जंगल जूह ना कोई पहाड़, जल धारा ना कोई वहाईआ। नौ खण्ड ना कोई अखाड़, सत्त दीप ना रचन रचाईआ। वा ना कोई तत्ती हाढ़, रुत्त मास ना वेख वखाईआ। पंज तत्त ना कोई हड्ड मास, रक्त बूंद ना कोई उपाईआ। ना कोई लाड़ी ना कोई लाड़, ना कोई सगन मनाईआ। ना कोई अन्दर मन्दिर देवे वाड़, ना कोई साची सेज हंढाईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर अलाही आप अख्वाईआ। आप आपणी पावे सार, ना कोई कलमा रिहा अलाईआ। ना कोई तबक दए हुलार, ना कोई आपणा तेज़ चलाईआ। जल्वा जलाल ना कोई प्यार, हक्क हकूक ना कोई रखाईआ। ऐनलहक्क ना कोई नाअर, मुकामे हक्क ना कोई पुजाईआ। अहिबाब रबाब ना वजाए कोई सतार, आब हयात ना कोई प्याईआ। कायनात ना रिहा महल्ल उसार, नबी रसूल ना कोई वखाईआ। शाह सुल्तान ना कोई सिक्दार, ना कोई हुक्म चलाईआ। ना कोई दिसे बंक दुआर, दर दरवेश ना अलख जगाईआ। नूरो नूर नूर हो उज्यार, नूरो नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणे अंक समाईआ। निरगुण रंग हरि रंग राता, एका रंग रंगाया। वरन बरन ना कोई दरसाया , रूप रेख ना कोई जणाया। ना कोई मात ना कोई बालक गोद उठाया भाई भैण ना कोई नाता, साक सज्जण ना कोई रखाया। ना कोई सुणे सुणाए गाथा, गावत गुण ना कोई जणाया। ना कोई पवण ना कोई राथा, रथ रथवाही ना कोई रखाया। ना कोई मस्तक ना कोई माथा, ना कोई जोत लिलाट जगाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया।

ना कोई गगन मण्डल पृथ्मी आकाशा, अप तेज़ वाए ना कोई सुहाया। मन मति बुध ना कोई प्रकाशा, दीवा बत्ती ना कोई जगाया। ना कोई रोणा ना कोई हासा, मण्डल रास ना कोई रचाया। ना कोई वस्सया आस पासा, दूर नेड़ ना बंधन पाया। ना कोई थाली ना कोई कासा, ना कोई अलख जगाया। ना कोई मदिरा ना कोई मासा, भुन्न कबाब कोई ना खाया। ना कोई महल्ल अटल रक्खे वासा, सूलां सेज ना कोई हंढाया। इक्क अकल्ला पुरख अबिनाशा, थिर घर बैठा डेरा लाया। जुग जुग खेले खेल तमाशा, निरगुण भेव किसे ना पाया। आप आपणा होए दासी दासा, आप आपणी सेव कमाया। आप आपणी करे पूरी आसा, आसा पूरन नाम धराया। आपणे घर करया वासा, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क अकल्ला एका घर, एका दर रिहा वखाया। इक्क अकल्ला हरि निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। जोती नूर कर उज्यार, नूरो नूर समाईआ। सच महल्ले सच प्यार, घर साचे बैठा बेपरवाहीआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। ना कोई वेद कतेब रिहा विचार, ना कोई रिहा मुख खुल्हाईआ । ना कोई विष्नूं वंसी करे आकार, ना कोई दूसर सेज हंढाईआ। सांगोपांग ना कोई प्यार, आलस निन्दरा ना कोई वखाईआ। बस्त्र भूषन ना कोई त्यार, लाल रंग ना कोई चढ़ाईआ। ना कोई लछमी ख़बरदार, चरन दुआर ना सोभा पाईआ। ना कोई दिसे धूंआँधार, धुँधूकार रंग समाईआ। शिव शंकर ना कोई प्यार, जटा जूट ना कोई वखाईआ। ना कोई त्रिसूल तिक्खी धार, ना कुंडल रिहा पाईआ। ना कोई मुखी मारे मार, ममता भुक्खी ना कोई र्तिसाईआ। ना कोई कुक्खी बणाया घर बार, मात गर्भ ना कोई वड्याईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, घर बैठा बेपरवाहीआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाईआ। आदि जुगादी खेल न्यार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। पुरख निरँजण हो त्यार, आप आपणी रचन रचाईआ। ना कोई देवत सुर सोहे दुआर, ना कोई मंगल गाईआ। ना कोई गण गंधर्ब गाए धुन्कार, मंगलाचार ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण बैठा हर घट थाँईंआ। निरगुण पुरख हरि करतारा, एका धार चलाईआ। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। आपणा सुहाए आप दुआरा, दर दरवाज़े सोभा पाईआ। ना कोई दिसे चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। ना कोई लाए इट्टां गारा, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। दीवा बाती ना कोई उज्यारा, घृत समग्री ना कोई रखाईआ। निरगुण जोती कर उज्यारा, आप आपणा डगमगाईआ। रवि ससि ना कोई सितारा, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाईआ। अनहद ताल ना कोई तलवाड़ा, बहत्तर नाड़ ना कोई कुड़माईआ। पंच विकार ना पंचम धाड़ा, पंज पंजी ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, आप आपणी खेल

खिलाईआ। खेले खेल पुरख अलख, लेखा लेख ना जाणया। आदि जुगादि हो प्रतक्ख, खेले खेल दो जहानया। आप आपणा कर वक्ख, आप आपणा अंग कटानया। आप आपणा करे सक्ख, आप आपणा घर भरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, निरगुण खेले खेल महानया। निरगुण खेल हरि महान, आदि पुरख वड्याईआ। रूप रंग ना कोई निशान, नेत्र नैण ना कोई वखाईआ। गायत्री मन्त्र ना कोई ज्ञान, इष्ट देव ना कोई मनाईआ। सर सरोवर ना कोई अशनान, तीर्थ तट ना कोई नहाईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, मण्डल रास ना कोई रचाईआ। ना कोई सीता ना कोई राम, ना कोई लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। ना कोई पवण पाणी मसाण, अग्नी तत्त ना कोई जणाईआ। ना कोई पीण ना कोई खाण, ना कोई तृष्न हलकाईआ। हथ्थ मूंह नक्क ना दिसे कान, गुदा लिंग ना कोई जणाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, अकल्ला इक्क बैठा बेपरवाहीआ। आप झुलाए आपणा सच निशान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे देवे आपणा दान, आप आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपणा रक्खे आपे माण, माण निमाणा आप हो जाईआ। आपे जाणे जणाए धुर फ़रमान, धुर दाता बेपरवाहीआ। आपे सुत्ता सुंञ मसाण, आप आपणा जल्वा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नर हरि हरि मीता, हरि हरि आप अख्वांयदा। हरी हरि ठांडा सीता, एक सति रखांयदा। आपे जाणे आपणा कीता, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। ना कोई हस्त ना कोई कीटा, ऊँच नीच ना कोई जणांयदा। ना कोई मिट्ठा ना कोई कौड़ा रीठा, अमृत फल ना कोई चखांयदा। ना कोई त्रैगुण माया पीसण पीसा, जूठ झूठ ना संग रलांयदा। इक्क अकल्ला बैठा हरि अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणांयदा। आपणी बणत आप बणा, आपणी कल हरि धारया। आपणी सेज आप हंढा, आप आपणा मेल मिलाया। आपणी नारी आप अख्वा, आप आपणा कन्त मना रिहा। आप आपणे विच आप टिक्का, आप आपणा वेख वखा रिहा। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा, लोआं पुरीआं वेख वखा रिहा। ब्रह्मा वेता ल्ए उपा, कँवल नाभी फुल्ल खिला ल्या। अमृत जाम ल्ए पिला, निझर धार मुख चुआ ल्या। शब्द जणाई दए जणा, दूई द्वैती पर्दा लाह ल्या। एका ब्रह्म दए वखा, पारब्रह्म अंग कटा ल्या। निरगुण सरगुण जोत जगा, जागरत दिशा बणा रिहा। आप आपणा भेव खुल्हा, आपणा मार्ग आपे ला रिहा। लक्ख चुरासी बणत बणा, पंज तत्त डेरा ढाह रिहा। आपणी कथा आपे सुणा, आपे मुख सला ल्या। आपणे रथ आप चढ़ा, दहि दिशा आप फिरा ल्या। साचा संग आप निभा, साचे राहे पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। रचन

रचाई हरि करतार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। आप उपाए आप खपाए आप आपणी बन्न्हे धार, आपे देवे रिज़क सबाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। निरगुण तेरा सच प्यार, साची कल वरताईआ। वंडे वंड अपर अपार, वंडणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताईआ। वंडी वंड पुरख अकाल, जिन एह खेल खिलाया। जुग जुग चली अवल्लड़ी चाल, भेव किसे ना पाया। शब्द सुत्त कर दलाल, लोकमात वेख वखाया। नाल रखाया काल महांकाल, काल नगारा इक्क वजाया। आपे होया दीन दयाल, दया निध नाम धराया। सन्त सुहेले ल्ए भाल, आप आपणा नाम जपाया। आपणी गोद उठाए बाल, बाल निधाना गले लगाया। वेखे परखे अनमुल्लड़े लाल, करता कीमत आप गणाया। तोड़णहारा जगत जंजाल, जुग आपणा वेस वटाया। भाग लगाए माटी खाल, आप आपणी बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनहार हरि समरथ, जुग जुग महिमा अकथना अकथ, रसना कथ ना सके राया। हरि का भेव सदा अकथ, भेव कोई ना पानया। दाता दानी हरि समरथ, खेले खेल दो जहानया। आदि जुगादि चलाए रथ, रथ रथवाही श्री भगवानया। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुन्ट भवानया। हरिभगतन मेला दर घर साचे कर अकट्ठ, देवे नाम सच्चा धन मालया। आपे देवे धीरज हठ, सति सन्तोख ब्रह्म ज्ञानया। दरस दिखाए नठ्ठ नठ्ठ, भेखाधारी भेख वटानया। ना कोई गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदवाला ना कोई उपानया। ना कोई तीर्थ अट्ठ सट्ठ, सर सरोवर ना कोई बणानया। वसणहारा घट घट, शाहो भूप पुरख सुल्तानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखणहारा घर, घर साचा खेल खिलानया। जुग करता हरि निरँकार, निरगुण नाउँ धराया। सतिजुग साचे कर प्यार, आप आपणा वेस वटाया। इक्क अकल्ला खेल अपार, दूई कुदरत मेल मिलाया। तीजे नेत्र हो उज्यार, आपणी बूझ बुझाया। चौथे पद सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाया। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम दर सुहाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई सहार, घर शब्दी जोत जगाया। सत्तवें सति सति कर पसार, सति सति समाया। अट्ठ तत्त नाता तुट्टा यार, दर साचा इक्क सुहाया। नौ दर कीते बन्द किवाड़, आप आपणी दया कमाया। दस्म दुआरी देवे वाड़, पहले पौड़े आप चढ़ाया। दरस दिखाए आप करतार, निरगुण नूर कर रुशनाया। सन्त सुहेले इक्क प्यार, आपणी गोद बिठाया। दस्म दुआरी होवे बाहर, सुन अगम्मी डेरा लाया। सुन अगम्मी तेरी धार, साचे सन्तां संग निभाया। सतिगुर रूप आप करतार, साचे राहे ल्ए पाया। सो पुरख निरँजण कर विचार, हँ ब्रह्म इक्क रघुराया। सचखण्ड दुआरा सुहाए आप करतार, बैठा आसण लाया। अलख अगोचर भेव न्यार, लेखा लिख्त विच ना आया। अगम्म अगम्मड़ा करे आपणी

कार, सति पुरख निरँजण मेल मिलाया। सतिजुग तेरा सच प्यार, हरि साचा पूर कराया। त्रेता तेरा नाम जैकार, रारा राम ध्याया। एका दूजा भउ निवार, दर तीजा वेख वखाया। चौथे सोहे बंक दुआर, घर घर मंगल गाया। धुन अनादी अपर अपार, शब्द ब्रह्मादी आप वजाया। आदि जुगादी साची कार, करता पुरख आप कमाया। त्रीया त्रेता उतरया पार, त्रैगुण मूल चुकाया। द्वापर साजण वेख विचार, साचा बंक सुहाया। वेद व्यासा निराकार, एका इष्ट मनाया। नारद मुन पावे सार, ब्रह्मा सलोक जणाया। बारां अक्खर एका धार, सगला संग निभाया। कान्हा कृष्ना मीत मुरार, गीता ज्ञान दृढ़ाया। ग़रीब निमाणे पावे सार, राज राजाना मेट मिटाया। शब्द निशाना तीर न्यार, तीर निशाना इक्क चलाया। रथ रथवाही विच संसार, सगला रथ चलाया। सृष्ट सबाई वेख करे खुआर, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे सच महल्ला घर साचा इक्क वसाया। सच महल्ला हरि हरि खेल, हरि हरि बणत बणाईआ। आदि निरँजण चाढ़्हे तेल, जोत निरँजण खुशी मनाईआ। पुरख अगम्मा सज्जण सुहेल, घर बैठा बेपरवाहीआ। आपे गुरू गुरु गुर चेल, गुरू रूप समाईआ। आपे वस्सया रंग नवेल, धाम अवल्लड़ा इक्क वखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेल, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा आपणा दर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग आपणा नाम धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, आपे वेख वखाईआ। आप सुहाए साचा दर, जिस दर डेरा लाईआ। निरगुण जोती वेस कर, सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखणहारा घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। घर सुहञ्जणा पुरख अकाल, आपणा आप उपाया। आपणी खेल आपे जाण, वेद कतेब किसे भेव ना पाया। लक्ख चुरासी बण दलाल, आप आपणा मता पकाया। आपे जाणे जल्वा जलाल, नूरो नूर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडाया। ईसा मूसा वंडी वंड, वंडणहार करतारा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड कर पसारा। आपे जाणे भेख पखण्ड, आपे तोड़ । आपे नार दुहागण रंड, आपे मेला कन्त भतारा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपे गुप्त आपे ज़ाहरा। आपे होए तेज़ चण्ड प्रचण्ड, आपे नाम खण्डा दो धारा। आपे वढ्ढणहारा कंड, आपे देवे शब्द हुलारा। आपे पावणहारा ठंड, आपे अग्नी लाए अन्ग्यारा। आपे वसणहारा जेरज अंड, आपे उत्भुज सेत्ज करे प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम आप निभाए साचा संग, मुहम्मद चार यारा। चार यारी कर त्यार, हरि हरि मता पकाया। आप आपणा कर उज्यार, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा घाड़न घड़, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अल्फी आप रंगाया। आपणी अल्फी आपे रंग, आपणे तन सजाईआ। आप आपणा शाह मलँघ, दर दर घर घर फेरी पाईआ। आपणी मंगी आपे मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। करे खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी नाउँ धराईआ। आपे जूठ झूठ मिटाए भेख पखण्ड, आपे सगला संग रखाईआ। आपे करनहारा खण्ड खण्ड, हरि बैठा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। नूरो नूर हरि करतार, एका एक अख्वाया। पंज तत्त कर प्यार, निरगुण खेल खिलाया। नानक मीत हरि गिरधार, घर साचा वेख वखाया। आप सुहाए थिर घर दुआर, उच्च मुनार आप सुहाया। आसण लाया गुर गोबिन्द मीत मुरार, आपे वेख वखाया। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाया। वेद पुराण शास्त्र सिमरत ना पायण सार, अञ्जील कुरान ना लेख लिखाया। शब्द शब्दी शब्द जैकार, एका नाअरा लाया। एका पुरख अकाल कर प्यार, एका इष्ट वखाया। एका एक बण लिखार, एका भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग वेस हरि करनेहारा, आदि पुरख अख्वांयदा। खेले खेल विच संसारा, खेलणहारा दिस ना आंयदा। जोती नूर हो उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणी रचन रचांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, रक्त बूंद समांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, दस दस मास लेख लिखांयदा। पिता पूत कर प्यारा, माता गोद सुहांयदा। आपे होए सुत्त दुलारा, जीअ जगत आप अख्वांयदा। एका एक विचारा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आत्म ब्रह्म पार किनारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा आप प्रगटांयदा। शब्द शब्दी शब्द कटारा, साचे दर वखांयदा। अमृत जल ठंडा ठारा, एका मुख लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जगत हरि हरि वेस वटा, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणी रचन रचा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आप आपणा लेखा आप लिखा, आपे गणत गणांयदा। आपणी मेख आप लगा, आपे वेख वखांयदा। दो जहानां फेरी पा, नौ खण्ड आप जगांयदा। सत्तां दीपां आप जगा, एका नाअरा लांयदा। पुरीआं लोआं दए हिला, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सोया कोई रहिण ना पांयदा। लक्ख चुरासी बेपरवाह, एका धक्का लांयदा। हरिजन साचे मेल मिला, आपणी बूझ बुझांयदा। कँवल नैण दरस दिखा, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हांयदा। साचा सईआ रूप वटा, नाम नईआ आप चढ़ांयदा। भैणा भईआ नाता दए तुड़ा, एका दर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मुख वखांयदा। वरते कल हरि करतार, करता पुरख वड वड्याईआ। सगल समग्री कर त्यार, आपणी खेल खिलाईआ। जोत उजग्री इक्क

उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। सच सौदागरी वणज वापार, लक्ख चुरासी आप कराईआ। लक्ख चुरासी वणज वापार, एका आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाईआ। पंज तत्त कर प्रधान, हरि साचे नाउँ रखाया। अन्तिम मेट जगत निशान, ख़ाकी ख़ाक समाया। साचे घर साचे दर साचे हरि बद्धा गाना, साचा सगन मनाया। पुरख अकाल गाए तराना, आदि शक्ति सीस झुकाया। पारब्रह्म होया दर दरबाना, आप आपणा दर सुहाया। अजूनी रहित हरि मेहरवाना, एका एक एक वड्याआ। आपे मर्द मर्द मरदाना, आप आपणा खेल खिलाया। आपे शाहो भूप सुल्ताना, राउ रंक आप हो जाया। आपे देवणहारा धुर फ़रमाना, आप आपणा हुक्म चलाया। आपे बिरध बाल जवाना, आदि अन्त रूप वटाया। आपे धुन सुन्न मुन्न तराना, अनडिठ धाम इक्क सुहाया। आपे गुण अवगुण कर पछाना, निरगुण सरगुण वेख वखाया। सन्त सुहेले जुग जुग जन देवे नाम निधाना, काया मन्दिर दए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाए पुरख अकाला, परम पुरख सुल्तानया। आप सुहाए सच्ची धर्मसाला, दर मन्दिर इक्क पछानया। वेखणहारा अग्नी जोत ज्वाला, चारों कुंट होए प्रधानया। लक्ख चुरासी दीपक बाला, आपे होए अन्ध अँध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी करे आप पछानया। आपणी करे आप पछाण, हरि साचे हथ्थ वड वड्याईआ। शास्त्र सिमरत सारे गान, अञ्जील, कुरान दए वधाईआ। खाणी बाणी हो प्रधान, एका राह तकाईआ। शाहो भूप वड सुल्तान, वड दाता बेपरवाहीआ। ज्ञान ध्यान ना सके जाण, जोग अभ्यास ना वड वड्याईआ। रिखी मुनी जपी तपी हठी सती राह तकान, दिवस रैण धूंणीआँ ताईआ। सन्यासी वैरागी त्यागी सारे गाण, वड्याई कोई ना पाईआ। कागी हँस सर्ब कुरलान, माणक मोती चोग ना कोई चुगाईआ। काया दागी सर्ब शरमाण, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। मदिरा मास पीण खाण, दर दुआर दिस ना आईआ। राम कृष्न ना करे परवान, सिगरट पान जो मुख रखाईआ। संग मुहम्मद ना कोई मिलान, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। शरअ शरीअत होई निधान, कलमा अमाम ना कोई सिखाईआ। सच मुहम्मद ना मिल्या निगहबान, काया काअबा ना कोई वखाईआ। निउँ निउँ सीस सर्ब झुकान, जगत मसल्ला हेठ विछाईआ। इक्क अकल्ला वेखे मार ध्यान, घर बैठा बेपरवाहीआ। रागी नादी सारे गाण, आत्म राग ना कोई जणाईआ। गुर दर मन्दिर मठ पछान, साचा मन्दिर ना कोई वसाईआ। नौ दुआर सर्ब पछतान, काम क्रोध लोभ मोह आसा तृष्ना रही हलकाईआ। सतिगुर पूरा जाणी जाण, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। लोकमात हो प्रधान, आप आपणी कार कमाईआ। आपे होए

बुध बिबेकी इक्क ज्ञान, एका मति बुझाईआ। आप मति मतवाली करे पछान, आप आपणी सरन लगाईआ। आपे मनुआ मन बांधे हो मेहरवान, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। साचा मन्दिर इक्क मकान, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। उच्चा नगर निगहबान, दस्म दुआरी बैठा डेरा लाईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, मेल मिलावा साचे माहीआ। सुरती नारी बाल निधान, बैठी राह तकाईआ। छैल छबीला नौजवान, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। साचा चिल्ला तीर कमान, आपणा आप उठाईआ। बूरा कक्का बिल्ला होए हैरान, ईसा मूसा वेख वखाईआ। रूसा चीना हो प्रधान, आप आपणा रंग रंगाईआ। भारत खण्ड इक्क ज्ञान, आपणा आप जणाईआ। लक्ख चुरासी लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड कर पुण छाण, आपणी सेवा आप कमाईआ। कलिजुग अन्तिम आप झुलाए सच निशान, धर्म निशाना इक्क वखाईआ। चार वरनां एका माण, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। राउ रंक सर्ब पछतान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरताईआ। कुलवन्ता हरि भगवन्ता, एका रूप समाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। आपे नारी आपे कन्ता, कन्त कन्तूहल आप हो जाया। आप काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, आपे फूलन बरखा लाया। आपे तोड़णहारा गढ़्ह हउमे हँगता, आपे माया मोह वधाया। आपे भुक्खा आपे नंगता, आपे गुरसिखां दर दुआरे मंगण आया। आपणा दर आपे लँघदा, दर दरवाजा खोल्ह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साचा सगन मनाया। साचा सगन श्री भगवाना, आपणा आप मनाया । वेखणहारा ज़िमी अस्माना, गगन पताला फेरा पाया। वरते वरतावे आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। शाहो भूप वड राज राजाना, एका एक नाउँ धराया। आपणे दर हो प्रधाना, आप आपणा मार्ग लाया। जुग जुग खेले खेल महाना, कलिजुग कूड़ा वेस वटाया। सति पुरख निरँजण करे कल्याणा, दूसर कोए ना संग रलाया। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवाना, लोकमात फेरा पाया। वीह सद बिक्रमी नौजवाना, आप आपणा रूप वटाया। एका दूजा खेल महाना, तीजा चौथा संग रलाया। पंचम छेवां छल छलाना, सत्तवां अट्ठवां जोड़ जुड़ाया। नौवें वेख वखाना, घर साचा इक्क बणाया। ग्यारां बारां तेल चढ़ाना, साढे तिन्न हथ्थ नौ दर जोड़ जुड़ाया। तेरां चौदां पुरख सुल्ताना, एका इक्की वेख वखाया। पन्दरां पन्दरां हो प्रधाना, परम पुरख पुरख नाउँ धराया। शब्द उठाए तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ाया। दहि दिशा वेखे मार ध्याना, आप आपणा नैण उठाया। लक्ख चुरासी बाल निधाना, भेव कोई ना पाया। ब्रह्मा रोवे नीर वहाए धीरन धीर ना कोई धराना, वेला अन्तिम आया। आपे जाणे आपणा पद निरबाना, निर्भय रूप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहारा आदि निरँजण, जुग जुग वेस अवल्ला। एकँकार सैण सज्जण, आपे करे कराए वल छला। आपे आए पड़दे कज्जण, आपे फड़या हथ्थ विच भल्ला। आपे चरन धूढ़ कराए मजन, आपे वस्सया नेहचल धाम अटला। चारे कुंट काल नगारे वज्जण, वजावणहारा इक्क अकल्ला। जो घड़े सो अन्तिम भज्जन, लुकया रहे ना जलां थलां। राज राजान शाह सुल्तान दर दरबार आपणा तजन, सौणा मिले ना विच महल्ला। सच घोड़े तंग ना मिले कसण, ना कोई सहाई घड़ी पला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल इक्क अवल्ला। खेल अवल्ला पुरख अबिनाशी, आपणा आप कराया। आपे गगन गगनंतर मण्डल मण्डप पावे रासी, आकाश प्रकाश आप टिकाया। आपे घट घट रक्खणहारा वासी, निरगुण नाउँ धराया। आपे जोती नूर उज्यार इक्क प्रकासी, आप आपणा वेख वखाया। आपे दिवस रैण बरस मासी, जुग जोग आप कमाया। आपे वेद आप विदांती, पुराण आपणा आप जिस आपे गाया। आपे अञ्जील कुरान खेले खेल तमाशी, आपे तीस बतीस हदीस आप पढ़ाया। आपे पंडत होए काशी, गीता ज्ञान आप जणाया। आपे होए चम्यार रविदासी, गंगा भेट वेख वखाया। जल धारा आपे जोत प्रकाशी, कबीर जुलाहा तराया। आदि अन्त इक्क अबिनाशी, करता पुरख नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस करां, आपणी कल वरताईआ। शेर सिँघ हरि नाम धरा, पंज तत्त उपजाईआ। सन्त मनी सिँघ शब्द जणा, शब्द करी कुड़माईआ। जोती जोत दए जगा, पूरे हथ्थ वड्याईआ। सति लंगोटी तेड़ बंधा, धीरज धीर रखाईआ। साची चोटी आप चढ़ा, आपणा दरस दिखाईआ। वासना खोटी दए कढा, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत लेखे ला, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। कोटन कोटि रहे गा, दिवस रैण घाल घोली घोल घुमाईआ। साचे सन्तां आपणा मेल मेला ल्ए मिला, वड दाता बेपरवाहीआ। काल महांकाल दर दुआरे सीस रहे झुका, चरन धूढ़ मस्तक लायण छाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव रहे राह तका, नेत्र आपणे आप उठाईआ। करोड़ तेतीस फुल रिहा बरखा, फूलन खारी सीस उठाईआ। सन्तन मीता बेपरवाह, लेखा लिख्त विच ना आईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए मिला, गुरमुखां मेल मिलाईआ। सो पुरख निरँजण देवे सच सलाह, साची भिच्छया झोली पाईआ। अन्दर मन्दिर औझड़ राह, बिन गुर पूरे ना कोई लँघाईआ। थाँ थाँ बैठे वंडां पा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसण लाईआ। आसा तृष्ना रही भरमा, आपणा रूप दरसाईआ। नौ अठारां रही गा, आपणी घुमर पाईआ। साध सन्त ल्ए बुला, आपणी उंगल लाईआ। सतिगुर पूरा बण मलाह, आपणा पल्लू दए फड़ाईआ। शब्द खण्डे दए डरा, मुखड़ा मुख छुपाईआ। ब्रह्मण्ड

खोज आप खुजा, साचे डण्डे हथ्थ फड़ाईआ। पार कन्ढ्ढे दए लगा, अद्धविचकार ना कोई रुढ़ाईआ। भेख पखण्डा दए मिटा, सच सुच्च करे कुड़माईआ। नार दुहागण रंडी दिसे ना किसे थाँ, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। साची वंडी दए वंडा, सन्त मनी सिँघ लेख लिखाईआ। जोती जामा कर रुशना, आप आपणी करे रुशनाईआ। दो जहानां ल्ए जगा, तिन्नां लोकां पैरां हेठ दबाईआ। चौदां तबकां कुण्डे दए खुल्हा, चौदां हट्ट हिलाईआ। साधां सन्तां गुरुआं पीरां दर दुआरे ल्ए बुला, जोती जोत वेख वखाईआ। गुरमुख साचे ल्ए जगा, आपणी आप आपे बूझ बुझाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची बणत बणाईआ। निहकलंक नाउँ रखा, शब्द डंका दए वजाईआ। पुरी घनका भेव छुपा, बवन्जा साल भेव छुपाईआ । सन्त सनक सनंदन सेवा ला, सनातन संग रलाईआ। आपणा कलमा दए पढ़ा, एका नबी रसूल अख्वाईआ। इक्क जैकारा दए लगा, एका नाम तराईआ। जोत आकारा आप करा, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्द मेल मिला, सगली चिन्दा दए गंवाईआ। गुणी गहिंदा आप अख्वा, गहर गम्भीर नाउँ धराईआ। गुरमुख साचे मार्ग पा, माया मोह तुड़ाईआ। सन्त मनी सिँघ संग रला, साचा नाम जपाईआ। साचे सुख वखाए एका राह, एका घर सुहाईआ। उच्चे पौड़े दए चढ़ा, आपणे कंध आप उठाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी सथ्थर दए विछा, धरत मात झोली अग्गे डाहीआ। गुरमुख साचे ल्ए मिला, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम फूलण बरखा आपे ला, घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूर्त अकाल दीन दयाल, करे कराए सर्ब प्रितपाल, तोड़नहारा जगत जंजाल, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। निहकलंक धरया नाउँ, हरि साचे जोत जगाईआ। ना कोई नगर ना कोई ग्राउँ, ना कोई शहर वखाईआ। ना कोई पिता ना कोई माउँ, दाई दाया ना कोई बणाईआ। हथ्थ मूंह नक्क ना दिसे पाउँ, ना कोई तन उपाईआ। ना कोई उंगली फड़े बांहों, गली कूचे ना कोई फिराईआ। आपणा करनहारा आप न्याउँ, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका आपणा खेल खिलाईआ। निहकलंक हरि नरायण नर, हरि रूप समाया। हरि हरि हरि सारे कहिण, हरि हरि दिस किसे ना आया। आप चुकाए लहिण देण, जुग जुग वेस वटाया। सखा सहाई साक सज्जण सैण, नित नवित्त फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी खेल आपे कर, आप आपणा पर्दा लाहया। पहले साल जोत अकाली, निरगुण धार चलाईआ। दूजा रंग अग्न ज्वाली, आदि शक्ति अख्वाईआ। तीजे खेले खेल निराली,

त्रीया वेस वटाईआ। चौथे बणया साचा माली, चातृक तृखा बुझाईआ। पंचम मीता पंचम पाली, पंचम वेख वखाईआ। छेवें विच खड़ा सुआली, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। सत्तवें सति पुरख सदा कृपाली, निर्धन सरधन रिहा तराईआ। अट्ठ अट्ठ तेरा बणया माली, सोहँ नाम जपाईआ। नौ दुआरे कीते खाली, गुरमुखां पन्ध मुकाईआ । दसवें जोती इक्क अकाली, अकल कला वरताईआ। धुरदरगाही साचा माली, सन्त सुहेले बूटे रिहा उगाईआ। वेखे फल पत्त पत्त डाल्ही, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। चार जुग जिस घालन घाली, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ। आपे बणया सच दलाली, आप आपणा वेस वटाईआ। जोत निरँजण आपे भाली, आदि निरँजण सेव कमाईआ। साचे मन्दिर बणया हाली, आपणा हल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा दसवां इक्क वखाईआ। दसवां दर दर दरवाजा, हरि हरि आप खुल्हाया। कलिजुग रचया आपणा काजा, भेव किसे ना पाया। प्रगट होया देस माझा, गुर गोबिन्द लेख लिखाया। सम्बल नगरी मारे वाजा, एका बंक सुहाया। शब्द घोड़ा रक्खे ताजा, नीला नीली धारों पार कराया। दो जहानां रचया काजा, कादर करता वेख वखाया। शाहो भूप वड राजन राजा, राउ रंक आप हो जाया। जन भगतां रक्खणहारा लाजा, ध्रू प्रहलाद तराया। ग़रीब निमाणयां मारे वाजा, राती सुत्या आप उठाया। दिवस रैण फिरे भाजा, आलस निन्दरा विच ना आया। इक्क चलाया सच जहाजा, चारे वरनां ल्ए चढ़ाया। खेले खेल कल के आजा, आपणी कल वरताया। मनमुख जीवां बन्न्हे दाजा, जूठ झूठ बंध बंधाया। अन्तिम कोई ना रक्खे लाजा, पतिपरमेश्वर दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दस्म दुआरी दर सुहाया। दस्म दुआरी आपे खोल्ह, आपे रंग रंगाईआ। शब्द निष्अक्खर आपे बोल, आपे रिहा सुणाईआ। आप वजाए मृदंगा ढोल, अनहद आप अलाहीआ। आपे वस्सया गुरमुखां कोल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, ढूँडण कोई ना जाईआ। हर घट मन्दिर पर्दा रिहा फोल, जो आए चल सरनाईआ। जूठ झूठ मच्चया घोल, कूड़ी क़िया रही कुरलाईआ। साचे कंडे ना कोई तोले तोल, जगत तक्कड़ रिहा तुलाईआ। तेरां तेरां तेरा ना कोई देवे बोल, नानक गया समझाईआ। हरि का रूप जगत मखौल, दिस किसे ना आईआ। अन्तिम कढ्ढणहारा पोल, लक्ख चुरासी दए सजाईआ। खेलणहारा होली होल, मनमति होली दए जलाईआ। पूरन करन आया कौल, कीता कौल आप निभाईआ। आदि अन्त सदा अडोल, ना डोले डोल डुलाईआ। सृष्ट सबाई सुत्ती अनभोल, गुर गोबिन्द फेरा पाईआ। जन भगतां करे उलटा नाभ कँवल, अमृत आत्म मुख चुआईआ। देवे वड्याई उप्पर धौल, धरत धवल सुहाईआ। जो जन मंगे दरस कान्हा कृष्ना सँवल, राम रूप आप हो जाईआ। हर घट आपे रिहा मवल, मौला नूर आप ख़ुदाईआ।

आपे ख़लक ख़ुदाई होया बवल, महिबान बीदो बी खैर या अल्ला नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दस्म दुआरी वेख वखाईआ। दस्म दुआरी सच सिँघासण, हरि हरि आप रखाया। आपे वेखे सच तमाशन, निरगुण धार इक्क चलाया। निज घर आत्म रक्खे वासन, निज घर बैठा डेरा लाया। सच मन्दिर पावे रासन, मण्डल मण्डप इक्क सुहाया। दाता दानी ग़रीब निवाजन, साचा साजन आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देस माझन साचा धाम सुहाया। देस माझन सच दुआरा, हरि हरि जोत जगाईआ। नौ दुआरे कर पसारा, सगली सृष्ट भुलाईआ। साधां सन्तां मारे मारा, जो भेख पखण्ड वखाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, घर बैठा आसण लाईआ। जो जन लँघे नौ दुआरा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। इक्क वखाए सच दरबारा, घर बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण जोती नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, शब्दी डंक सुणाईआ। मोहण माधव मीत मुरारा, मानस मानुख ना कोई अख्वाईआ। पंज तत्त जगत पसारा, सृष्ट सबाई आप भुलाईआ। आपे वस्सया सद न्यारा, अजूनी रहित आप अख्वाईआ। आपे भरया सच भण्डारा, आपे रिहा वरताईआ। आपे ल्ए आपणा अवतारा, आपे खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका आप अख्वाईआ। निहकलंका पुरख अगम्म, एका एक अख्वांयदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। ना कोई जननी ल्ए जन, ना कोई गोद उठांयदा। पंज तत्त ना दिसे तन, रक्त बूंद ना मेल मिलांयदा। नौ दुआरे कोई ना देवे डन्न, ना कोई दर्द वखांयदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे वेख वखांयदा। आपणा भाणा आपे मन्न, आपणे भाणे विच समांयदा। जुग जुग चढ़ाए साचा चन्न, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जगत विकारा करे खंन खंन, नाम खण्डा इक्क उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाया हरि निरँकारा, सच धारा इक्क चलाईआ। सृष्ट सबाई पावे सारा, घर घर वेख वखाईआ। हरिजन मेला मीत मुरारा, हरी हरि राग सुणाईआ। पिया पिया कर प्यारा, प्यारा प्रीतम ना कोई व्याहीआ। सुरती नार नार मुटयारा, वेस आपणा रही कराईआ। मिले मेल विच संसारा, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपे सेजा कन्त भतारा, अट्ठे पहर राह तकाईआ। नेत्र नैण कज्जल पाया अपर अपारा, नाम धारा इक्क बंधाईआ। बस्त्र भूषन कर त्यारा, गुर का शब्द हंढाईआ। उच्च महल्ले बैठ मुनारा, आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। गीत सुहागी गाए वारो वारा, पंचम सखीआं संग रखाईआ। मिले मेल हरि मीत मुरारा, जगत विछोड़ा रिहा सताईआ। सतिगुर पूरा पावे सारा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। चतुर्भुज हो त्यारा, आवे

वाहो दाहीआ। आपणीआं भुजां आप पसारा, आपे ल्ए उठाईआ। मेल मिलावा सच दुआरा, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। निरगुण जोती निरगुण धारा, निरगुण नारी निरगुण कन्त भतारा, निरगुण निरगुण विच समाईआ। करया खेल अगम्म अपारा, अगाध बोध वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, दस्म दुआरा इक्क वखाईआ। दस्म दुआरा हरि सुहाया, हरि हरि रचन रचाईआ। गुरमुख साचे ल्ए मिलाया, धुर दरगाही आया बेपरवाहीआ। आपे पूजा पाठ कराया, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण वेख वखाया, हँ हँगता दए गंवाईआ। जिउँ नानक अंगद अंग लगाया, जोती जोत टिकाईआ। साधां सन्तां दुआरे मंगदा जो सच दुआरे आया, प्रभ झोली दए भराईआ। सन्त सुहेला गुरु गुर चेला इक्क अकेला काया चोली रंगदा आया, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। अस्व घोड़े साचे ताजी धुर दरगाही हाजी साचा तंग कसदा आया, शाह अस्वार फेरा पाईआ। पुरीआं लोआं खण्डां ब्रह्मण्डां आपे लँघदा आया, लोकमात वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरीआं वंडां वंडदा आया, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण हरि निरँकार, आप आपणा कर पसार, वेखणहारा दस्म दुआर, नौ दुआरे डेरा ढाईआ। नौ दुआरे डेरा ढाए, ढावणहारा करतारा। गीत सुहागी एका गाए, गावणहार मीत मुरारा। धुन अनादी नाद वजाए, आप सुणाए धुनी धुन्कारा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाए, पारब्रह्म गुर अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क वखाए दर दुआरा। एका दर एका अक्खर, एका करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई नालों कीता वक्खर, आप आपणी रचन रचाईआ। जन भगतां तोड़े बजर कपाटी पत्थर, शब्द निशाना तीर लगाईआ। नेत्र नीर वरोले अथ्थर, नैणां धार ना कोई चलाईआ। पंच विकारा करे सथ्थर, ढहि ढहि पए सरनाईआ। नाम निधाना बन्न्हे गट्ठड़, एका गंढ्ढ बंधाईआ। आया दर ना जाए सक्खण, खाली रिहा भराईआ। लक्ख चुरासी छाछ वरोले मक्खण, गुरसिख साचे ल्ए मिलाईआ। अन्तिम लज्जया आया रक्खण, हरि साहिब वड्डी वड्याईआ। जगत अँगयारे चारों कुन्ट भखण, धूंआँधार समाईआ। शाह सुल्ताना राज राजाना जगत भण्डारे होण सक्खण, ना सके कोई भराईआ। अन्त मुल्ल ना प्या कौडी लक्खण, लक्खो कक्ख बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दस्म दुआरी इक्क सुहाईआ। दस्म दुआरी ताल सुहावा, हरि हरि आप सुहाया। साचे तीर्थ आप नुहावा, आप आपणी मैल गंवाया। साचे मन्दिर साचा दाअवा, हरि साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दस्म दुआरी कर त्यार, लोकमात इक्क पसार,

साचा थान वखाया। साचा थान हरि सुहञ्जणा, हरि हरि खेल खिलाया। जगी जोत आदि निरँजणा, आदि पुरख वेस वटाया। शब्द सिँघासण एका मल्लणा, पुरख अबिनाशन वेख वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी अन्तिम हिलणा, हरि साचा दए हिलाया। तीर कमान रसना चिल्ले चढ़े चिलना, इक्क निशान लगाया। भैणां भईआ मिले ना मिलणा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। लहिणा चुक्के सती सिला सिलना, दर साचे वेख वखाया। ना कोई कोट किला किलना, चार दिवार ना कोई बणाया। ना कोई उच्चा पर्बत टिलना, डूँघी गार ना डेरा लाया। गगन पाताल सारा हिलणा, हरि साचा रिहा हिलाया। गुरसिख साचे फुल साचा दर घर साचे खुल्हणा, हरि साचा रिहा खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द धार रिहा चलाया। शब्द धार साचा जोग, हरि हरि आप जणांयदा। आत्म रस साचा भोग, रसना रस तजांयदा। जगत तृष्ना मिटे विजोग, माया मोह गवांयदा। दूई द्वैती कट्टे रोग, साचा संग रखांयदा। आप कराए सच संजोग, घर साचे मेल मिलांयदा। आत्म दरस आत्म सेजा एका भोग, एका एक जणांयदा। इक्क जणाई तिन्नां लोक, त्रै त्रै वेख वखांयदा। एका शब्द इक्क सलोक, एक राग अल्हांयदा। एका मार्ग एका मोख, एका दर सुहांयदा। ना कोई हरख ना कोई सोग, जो प्रभ सरनाई आंयदा। सोहँ चुगे साची चोग, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। आप सुणाए आपणी कूक, आपणा नाम अल्हांयदा। लक्ख चुरासी देवे फूक, ना कोई मात बचांयदा। गुरसिख सुरती जात मलूक, नाम मशूक इक्क रखांयदा। अन्तिम आपणा लैणा सच हकूक, पिछला कीता झोली पांयदा। ना कोई खण्डा तलवार तबक ना कोई बन्दूक, तीर निशान ना कोई लगांयदा। शब्द नगारा एका नाअरा एका कूक, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। प्रगट होया सच महबूब, मेहरवान दया कमांयदा। लक्ख चुरासी आप उडाए ना कोई रक्खे बरूद, जगत पलीता ना कोई लगांयदा। मनमुख गूढ़ी नींदे सुत्ते घूक, कलिजुग आपणा पर्दा पांयदा। आपणी धूणी जाए फूक, ना कोई मेल मिलांयदा। झूठा कंगन हथ्थ खाली भूक, अन्तिम भन्न वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्म दुआरी बैठा वड़, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। विछी सेज सच सुल्तान, हरि साचे आसण लाया। आपे होया बेपहचान, गुरसिख अग्गे डाहया। आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाया। जुग जुग खेले खेल महान, खेल खिलारी आप अख्वाया। वीह सद बिक्रमी कर प्रधान, आपणा आप ल्ए उपाया। वीह सद पन्दरां कर पछाण, तीर्थ तट्टां मूल चुकाया। साधां सन्तां वेख ज्ञान, ज्ञान गुरू ना भेट चढ़ाया। ना कोई मूंह दिसे कान, उच्ची बांग सदा ना कोई अल्हाया। ना कोई स्वांगी रचे स्वांग, ना कोई नेत्र नैण बन्द वखाया । ना कोई पक्के भोजन पकवान, जंगल जूह ना कोई फिराया। आपणा घर आपे कर पछान, आपणा मूल रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद पन्दरां होए सहाया। पंज दस हो उज्यारा, हरि हरि बणत बणाईआ। एथे उथे इक्क सहारा, एका मेल मिलाईआ। आर पार वेख किनारा, निझर धारा फेरा पाईआ। आपे देवणहारा सच सहारा, साची नईआ रिहा चलाईआ। नाम कराए वणज वपारा, एका वस्त रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सतिजुग विछोड़ा आप कराया, आपे बणत बणांयदा। त्रेता देहुरा आप फिराया, आपणी धार चलांयदा। द्वापर गेड़ा आप दवाया, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग खेड़ा वेख वखाया, जोत सरूपी जोत डगमगांयदा। अन्तिम निबेड़ा हक्क कराया, हक्क बहक्क आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वसणहारा साचे घर, सम्मत पन्दरां देवे वर, अन्तिम मूल चुकाया। सम्मत पन्दरां तेरा मुल्ल, हरि हरि आपे पांयदा। गुरमुख वेखे साची कुल, आपणा संग रखांयदा। दर दुआरे जो आया भुल्ल, लेखा लेखे लांयदा। मानस बूटा ना जाए हुल, सच फल खुवांयदा। सोहँ कंडे जाए तुल, हरि तोला आप तुलांयदा। पाणी ना पए काया चुल्ह, अग्नी तत्त ना कोई बुझांयदा। चरन प्रीत जो गया घुल, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। सच दुआर गया खुल्ह, चार वरनां आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी गाए मुक्ख, निहकलंक डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच दिहाड़ा इक्क सुहांयदा। साचा दिवस छब्बी पोह, हरि हरि रचन रचाईआ। नाता तोड़े जगत मोह, तन ख़ाकी ख़ाक समाईआ। आपणे नाल कर आप धरो, आप आपणा दए खपाईआ। आपे जोत रलया पुरख निरँजण सो, पुरख निरँजण आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचे दिवस दए वड्याईआ। साचा दिवस जगत उजागर, हरि हरि आप कराया। गुरमुख विरला बणे सौदागर, मनमुखां हथ्थ ना आया। नाम अनमुल्ला काया गागर, रत्न अमोलक दए धराया। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन दर दुआरे फेरा पाया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त आप रंगाया। बैठा रहे इक्क एकागर, एका रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाया। वेखणहारा हरि समरथ, आपणा दर दुआरया। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, वेद कतेब भेव ना पा रिहा। आप चलाए आपणा रथ, चारे कुन्टां आप फिरा रिहा। वेखणहारा मन्दिर मस्जिद मट्ठ, तीर्थ तट तट किनारया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणा मेल मिला रिहा। देवणहारा साची वथ्थ, सोहँ भरे आप भण्डारया। आत्म सेजा चढ़े नठ्ठ, खोल्हे बन्द किवाड़या। त्रैगुण अग्नी लाए मट्ठ, मिटे पंचम धाड़या। अमृत आत्म माण चुकाए तीर्थ

अठसठ, अमृत प्याए ठंडी ठारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मेल मिला रिहा। मेल मिलावा हरि हरि दुआरा, बन्द दुआर सुहाईआ। साचे सुत्त कर प्यारा, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। वेखणहारा एकँकारा, आपणी कल वरताईआ। बोध अगाधी शब्द जैकारा, शब्दी धुन सुणाईआ। डंक वजाए नाम नगारा, नाम नामा आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा पर्दा आपे लाहीआ । सम्मत पन्दरां पर्दा लाह, आपणी खेल खिलांयदा। जन भगतां जाणे जगत मलाह, जागरत जोत जगांयदा। मनमुखां ख़ाक दए रला, साचे हट्ट ना कोई विकांयदा। दोहां विचोला आप अख्वा, भेव अभेद छुपांयदा। हरि सज्जण साचे वेख वखा, दर दुआरे आप बहांयदा। हरिसंगत साचा संग रला, साचा सगन मनांयदा। साचा गाना दए बन्हा, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। नाम निधाना जाम पला, इक्क ख़ुमार रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां सोलां कल वरतांयदा। सोलां शृंगार सोलां प्यार, सोलां धार बंधाईआ। सोलां सोलां हो उज्यार, एका सोहला दए सुणाईआ। सोलां सोलां कर खुआर, सोलां सोलां करे हलकाईआ। सोलां सोलां मीत मुरार, सुरती सुरत उठाईआ। अकाल मूर्ति खेल न्यार, कलिजुग अन्तिम वेखण आईआ। साचा सगन धुर दरबार, थिर घर आपे रिहा पाईआ। गुरसिख नार होई मुटयार, वेखण आया बेपरवाहीआ। शब्द विचोला फेरे मारे वारो वार, घर घर सुत्ते रिहा उठाईआ। खिच ल्याया सच दुआर, एका बंक सुहाईआ । साची थित साची वार, साची दए सलाहीआ। मिले वर पुरख भतार, साचा कन्त इक्क मनाईआ। साचे घर घर होए जै जैकार, मंगलाचार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां देवे वर, गुरमुख साचे आप उठाईआ। गुरसिख साचा उठया जाग, हरि साचे आप जगाया। पंज तत्त लग्गा भाग, घर साचा वेख वखाया। सुनावणहारा एका राग, एका रिहा अल्हाया। हँस बणाए फड़ फड़ काग, कागों हँस बणाया। आपणी हथ्थीं बन्न्हे साचा ताग, साचा सगन मनाया। दिवस रैण रहे वैराग, एका लिव रखाया। चरन धूढ़ी साचा मजन माघ, सतिगुर पूरा आप कराया। जो जन सरन सरनाई गए लाग, आवण जावण दए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां राह तकाया। सम्मत सोलां हरि बलवाना, एक एक अख्वांयदा। जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, आप आपणा नाउँ धरांयदा। साचा चिल्ला तीर कमाना, आपणा आप उठांयदा। चारे कुन्ट वेखे मार ध्याना, दहि दिशा फोल फोलांयदा। गुरमुखां बन्न्हण आया गाना, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। अन्तिम चुक्के पीणा खाणा, मानस जन्म लेखे लांयदा। साचे धाम आप बहाणा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा।

किसे हथ्थ ना आए राजे राणा, शाह सुल्तान ना कोई रखांयदा। आपे बख्शणहारा पद निरबाना, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म ब्रह्म इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग वटांयदा। सतिगुर पूरे बदलया चोला, हरि साची बणत बणाईआ। सम्मत सोलां रहिण ना देवे पर्दा उहला, निहकलंक वज्जे वधाईआ। गुरमुखां पर्दा आपे खोल्हा, आपणी हथ्थीं पट्टी आपे लाहीआ। आपे गावणहारा ढोला, आपे रिहा सुणाईआ। आपे बणया लोकमात विचोला, ग़रीब निवाजा सेव कमाईआ। आपणा पर्दा आपे फोला, दूसर दिस किसे ना आईआ। करे खेल हौला हौला, गुर गोबिन्द आप समझाईआ। नानक रलया नाल तोला, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। सोहँ शब्द एका बोला, सति पुरख निरँजण आप सुणाईआ। आपे धारे भेख मौला, आप आपणा रूप वटाईआ। सम्मत सोलां सृष्ट सबाई पए रौला, निहकलंक दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा मुख आपे रिहा उठाईआ। आपणा पर्दा आपे लाह, आपणा नूर दरसाया। आपणी जोती आप जगा, आपे डगमगाया। घर घर दीवे दए जगा, गुरमुख साचे कर रुशनाया। साचा घृत आपे पा, आपे बत्ती दए लगाया। निरत सुरत आपे वेख वखा, अकाल मूर्त इक्क मिलाया। नाद तूरत आपणा आप वजा, आपे दए सुणाया। आपणी लाज आप रखा, आपणा पर्दा देवे पाया। आपणे सीस ताज आप टिका, राज राजानां देवे ख़ाक मिलाया। आपणा जहाज साचा आप चला, कलिजुग कूड़ा दए रुढ़ाया। माझे देस जोत जगा, सम्बल नगरी डेरा लाया। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ रिहा उठा, सोया सिँघ रहे ना राया। शेर दलेरा आप हो जा, नेरन नेर रूप वटाया। नौ खण्ड पृथ्मी घेरा ल्ए पा, शब्द डोरी इक्क बंधाया। चिट्टा अस्व घोड़ा रिहा दौड़ा, सोलां कलीआं आसण लाया। सोलां इच्छया पूर करा, साची भिच्छया झोली पाया। दहि दिशा हरि फेरी पा, गुरसिख आपणा ल्ए जगाया। साची सिख्या इक्क समझा, चार वरनां दर बुलाया। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई ना कोई रिहा जणा, जात पाती निजात दवाया। कमलापाती इक्क मिला, अमृत बूंद दए प्याया। आत्म ताकी आप खुल्हा, लहिणा देणा बाकी ल्ए चुकाया। साचा साकी बेपरवाह, अमृत जाम दए प्याया। बांकी चाल इक्क रखा, धुरदरगाही डेरा लाया। ख़ाकी ख़ाक रिहा समा, पाकी पाक आप ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोलां सोलां रंग रंगाया। सोलां रंग सूरा सरबंग, आपणा आप चढ़ांयदा। सोलां इच्छया करे भंग, मनमुखां वेख वखांयदा। सोलां होए दर दर मलँघ, दर दरवेश अख्वांयदा। सोलां चाढ़्हे आपणी गंग, आपणी धार वहांयदा। सोलां गुरमुख लाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम

वर, आप आपणा दर सुहांयदा। आपणा दर सुहाए हरि अबिनाशा, रूप रंग ना रेखया। वेखण आया जगत तमाशा, धारे जोती भेस मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस्सया। वेस वटाया दस दस्मेसा, मूंड मुंडाया रक्खे लेखा, आपणे नेत्र आपे पेख्या। आपे जाणे शिव शंकर गणपति गणेशा, ब्रह्मा वेता वेख वखाया। आप उपजाए देवी देवतया, सुर नर आप अख्वाया। लक्ख चुरासी आपे पाए आपणा केतया, आप आपणा रंग रंगाया । आप उठाई सति चेतया, चेतन रूप आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मेल मिलाया। मेल मिलावणहार निरँजण, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। भगत सुहेला साचा सज्जण, लोकमात आया बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले मंग एका मंगण, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंगण, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। डूँघी कन्दर मिले सज्जण, सुखमन मुख भवाईआ। धुन अनादी ताल वज्जण, साचा सगन मनाईआ। सर सरोवर मिले मजन, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। बजर कपाटी भाण्डे भज्जण, भव सागर आप तराईआ। आपणी सेजा बहि बहि सजण, मेल मिलावा साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, फड़न आया आपे बांहीआ। गुरमुख सज्जण ल्ए फड़, आपणी दया कमांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, दिस किसे ना आंयदा। अन्दरे अन्दर जाए चढ़, दर मन्दिर आप खुल्हांयदा। तोड़नहारा हँकारी गढ़्ह, सस्सा किला इक्क वखांयदा। उत्ते होड़ा देवे धर, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। हँ ब्रह्म जाए मर, सोहँ सो सच अल्हांयदा। ओअँ रूप आप हरि, एकँकारा नाम धरांयदा। इक्क अकल्ला देवे वर, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी पाए डर, सुत्ते आप उठांयदा। ब्रह्मा वेता अग्गे खड़, आपणा लेख मुकांयदा। विष्नूं फिरे दर दर, घर घर भिच्छया झोली पांयदा। शिव शंकर अन्तिम ल्ए फड़, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। धर्म राए लेखा मंगे अग्गे खड़, अग्गे लँघ ना कोई जांयदा। लाड़ी मौत मंगे वर, आप आपणा सगन मनांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आपणी धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। ब्रह्मा रिहा जगत उपा, हरि साचे वड वड्याईआ। विष्नूं वंसी सेवा ला, साचा रिज़क सबाईआ। शिव शंकर अन्तिम दए मिटा, लेखा लेख मुकाईआ। एका माली जगत उपा, त्रैगुण रचन रचाईआ। सचखण्ड निवासी फेरा पा, सतिजुग आपणा वेस वटाईआ। हेरा फेरा जगत भुला, भरम भुलाए सर्ब लोकाईआ। गुरमुख साजन ल्ए उठा, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म दए जणा, एका रूप दरसाईआ। साचे मन्दिर आप वसा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां वेखे घर घर, घर साचा

बेपरवाहीआ। घर साचा हरि वेखण आया लोकमात उज्यारा। औलीआ पीर शेख़ मुसायक गौंस मेटण आया, ऐली अल्हा एका नाअरा। साची मेखा मेख आपे लावण आया, सति पुरख निरँजण मीत मुरारा। दर दरवेशा फेरा फेरी पावण आया, एका शब्द सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत देवे साचा वर, देवण आए चल दुआरा। आए दर चरन भिखार, हरि साचा बंक सुहाया। देवणहारा नाम भण्डार, दाता दानी आप वरताया। साचा करे सच शृंगार, सच शृंगार इक्क कराया। बन्न्हे गाना हरि मेहरवाना विच संसार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। छब्बी पोह साचा मोह, हरिजन हरि मीत मुरार आपणा मेल मिलाया। शब्द जणाया सोहँ सो, भुल्ल रहे ना राया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साजन साचे आपणी कुल उपजाया।

सति पुरख निरँजण साचा चानन, हरि हरि आप कराया। भगतन मीत आया भगतां पछानन, आप आपणा वेस वटाया। शब्द सरूपी पकड़े दामन, दामनगीर नाम धराया। मेट मिटाए कामनी कामन, काम क्रोध ना होए हल्काया। दरगाह साची बणया जामन, दो जहानां वेख वखाया। मिटे रैण अन्धेरी शामन, साचा चन्द चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन वेख वखाया। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका एक एकँकारया। सन्त सुहेले कर पछान, घर साचे मेल मिला रिहा। काया मन्दिर बैठ मकान, घर घर विच आसण ला रिहा। दीवा बाती इक्क महान, जोत निरँजण सेवा ला रिहा। धुनी नाद अनादी गान आपे गाण, श्री भगवान ताल तलवाड़ा आप वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती वेख वखा रिहा। सम्मत सम्मती हरि साख्यात, निरगुण जोत जगाईआ। अकल कला कल कमलापात, गुण अवगुण ना कोई वखाईआ। आदि जुगादी सगला साथ, साचा संग निभाईआ। जुग जुग चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द जणाए गाथ, सो पुरख एका गाईआ। कलिजुग लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, हरिजन सेव कमाईआ। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूरन लहिणा झोली पाईआ। लहिणा देणा चुक्कया पूजा पाठ, एका आपणा दरस दिखाईआ। सच सरोवर मारे ठाठ, आत्म अमृत आप नुहाईआ। पल्ले बन्न्हे नाम गाठ, एका वस्त आप वखाईआ। पंज तत्त जले काया काठ, अग्नी अग्ग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरसिख साजण हरि हरि पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ । आत्म अन्तर इक्क लिव लाया, एका बूझ बुझाईआ। पुरख अबिनाशी एका गाया, घट घट वेख वखाईआ। जोत प्रकाश नज़री आया, सच सिँघासण डेरा लाईआ। दासन दासी सेव कमाया, आप आपणा खेल खिलाईआ। रसन स्वासी ल्ए तराया, जो जन

रहे गाईआ। मदिरा मासी ल्ए खपाया, खण्डा हथ्थ उठाईआ। घनकपुर वासी सम्बल नगरी डेरा लाया, देस परदेसा फेरा पाईआ। नर नरेशा नाउँ धराया, दस दस्मेशा मेल मिलाईआ। गणपति गणेशा ना कोई मनाया, सीस जगदीस ना कोई झुकाईआ। आपणा वेसा आप वटाया, वेस अवल्ला इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोला राह तकाईआ। सम्मत सोलां गया चढ़, हरि साचे आप चढ़ाया। दूए अग्गे बिन्दी धर, बीस बीसा खेल कराया। इक्क अकल्ला वेखे खड़, छे घर रूप दरसाया। लक्ख चुरासी आपे लड़, आपे हुक्म सुणाया। सन्त सुहेले ल्ए फड़, जुग विछड़े मेल मिलाया। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी भेव मिटाया। साचे मन्दिर जाए चढ़, सच दुआरी कुंडा लाहया। ना कोई सीस ना कोई धड़, औदा जांदा दिस ना आया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, अज्ञान अन्धेर मिटाया। मेट मिटाए पंचम धाड़, साचा राह वखाया। लेखा जाणे सतारां हाढ़, हरि हरि रूप समाया। सन्त साजण साचे लाड़, मुख साचा सगन लगाया। त्रैगुण माया देवे साड़, पंज तत्त अग्नी तत्त जलाया। दर घर साचे देवे वाड़, नौ दुआरे बन्द रखाया। आपे परखे चंगे माढ़, परखणहारा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां नींह रखाया। सम्मत सोलां नींह रक्ख, निरगुण नूर करे रुशनाया। सृष्ट सबाई प्रतक्ख, शब्द नगारा दए वजाया। लक्ख चुरासी उडने कक्ख, ना कोई धीर धराया। साधां सन्तां भाण्डे सक्ख, नाम भण्डारा दए वरताया। वेखणहारा किसना सुखला पक्ख, पर्दा उहला आप चुकाया। काम क्रोध अँगयारे रहे भख, अमृत जल ना कोई प्याया। फेरा पाए उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्ख, दहि दिशा फेरा पाया। सिँघ शेर लुकया लोकमात ढक, चोर यार मुख छुपाया। ना कोई दिसे झूठा ठग्ग, ठग्ग ठगौरी ना कोई वखाया। पकड़नहारा उप्पर शाह रग, दिस किसे ना आया। जन भगतां बन्न्हे साचा तग, जुग जुग माण रखाया। बणाए हँस फड़ कग्ग, रूप अनूप वटाया। सच सरनाई आपे लग्ग, गुरमुख साचे सेव कमाया। आपणे सीस गुरमुख तेरी साची पग, साचा ताज आप सुहाया। अन्तिम प्रगट होवे विच जग, सतिजुग साचा मार्ग लाया। कलिजुग कूड़ा रिहा भज्ज, नेत्र रो रो नीर वहाया । लौण ना देवे कोई अज पज, वेखणहारा थाउँ थाया। जो घड़या सो रिहा भज्ज, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख अख्वाया। शब्द जैकारे रिहा गज्ज, आप आपणा नाअरा लाया। गुरमुखां कराए साचा हज्ज, काया काअबा खोल्ह वखाया। नौ दुआरे बैठा तज, दस्म दुआरी डेरा लाया। हरिसंगत मेला रज्ज रज्ज, मनमुख दए दुरकाया। अन्तिम रक्खणहारा लज, नाम पर्दा देवे पाया। प्रगट होया देस मझ, सम्बल नगरी धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोला धार बंधाया।

सोलां धार हरि निरँकार अपर अपार, आपणी आप चलांयदा। संगत मीता कर प्यार, धुरदरगाही हो त्यार, हरिजन पावे सार, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। शब्दी धुन सच्ची धुन्कार, अनहद लाए सेवादार, सुणे सुणाए सुनणेहार, आप आपणा कर्म कमांयदा। वेखणहारा डूँघी गार, जोत सरूपी कर उज्यार, निरगुण वेख सरगुण प्यार, सतिगुर साचा राह चलांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, आदि जुगादी कर पसार, शब्द ब्रह्मादी एका धार, एका नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। आपणा पर्दा मुख नक़ाब, हरि साचे आप चुकाईआ। आपे प्रगट होया हक्क जनाब, मुकामे हक्क वखाए ख़ुदाईआ। सृष्ट सबाई नकेल पाए नाक, चारों कुन्ट नचाईआ। पूरन करन आया आपणे वाक्, गुर गोबिन्द गया लिखाईआ। पुरख अबिनाशी बणया साचा सज्जण साक, वड दाता बेपरवाहीआ। अग्गे कोई ना दिसे आकी आक, लोआं पुरीआं पैरां हेठ दबाईआ । गुरमुख विरला पाकी पाक, पतित पावन जिस कराईआ। आपे वेखे मार झाक, सच दुआरे डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण खोल्हे ताक, दर दुआरा आप खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा सगन मनाईआ। साचा सगन हरि मनाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती शब्दी जोड़ जुड़ाया, साचा मंगल गाईआ। एका घोड़ी आप चढ़ाया, साचा सीस गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सखीआं संग निभाईआ। साची सखीआं लाया मेला, हरि हरि वेख वखांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर गुरसिख विच समांयदा। आपे खेल खेले आपे वसे रंग नवेला, आपे निज घर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां वेखे खड़, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पांयदा। सम्मत सोलां सच सिँघासण, हरि साची सेज विछाईआ। धुरदरगाही पुरख अबिनाशन, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मनमती जीव करन हासन, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा रिहा मुकाईआ। आपणा लहिणा आप मुकाया, हरि साचा खेल खिलांयदा। पंज तत्त हरि डेरा ढाया, ना कोई बणत बणांयदा। पन्दरां साल मुख छुपाया, मुख आपणा बन्द करांयदा। जगत सिँघासण डेरा लाया, सिँघ शेर नाउँ उपांयदा। सम्मत पन्दरां पूरा कराया, आप आपणा दर सुहांयदा। नौ दुआरे जगत तजाया, दसवां घर वसांयदा। दसवें घर पंज तत्त कोई दिस ना आया, ना कोए मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप मुकांयदा। सम्मत पन्दरां मुक्कया लेखा, हरि साचे आप मुकाया। आपणा दर दुआर आपे वेखा, आपे बणत बणाया। आपे पावणहारा भरम भुलेखा, आपे पर्दा देवे लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा

खेल खिलाया। सम्मत सोला चढ़या चन्न, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरमुखां देवे परमानंद, निजा नंद आप समाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंद, त्रै धातू वेख वखाईआ। दूई द्वैती ढाही कंध, भरम गढ़्ह रहिण ना पाईआ। धुन अनादी सुणाए साचा छन्द, अनहद धुन सुणाईआ। सर्ब जीआं दाता बख्शंद, बख्शणहार वड वड्याईआ। जो जन तजाए मदिरा मास रसना गन्द, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंच प्यारे रिहा उठाईआ। पंचम मीता साचा संग, हरि साचा आप रखांयदा। गुरु गुर मंगी मंग, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। कलिजुग अन्तिम चढ़े रंग, साची चोली आप रंगांयदा। जगत दुआरा आपे लँघ, सतिगुर पूरा वेख वखांयदा। लहिणा देण चुकाए गोदावरी गंग, गुरमुख धारा आप चलांयदा। सच सिँघासण बैठ पलँघ, पुरख अबिनाशी डेरा लांयदा। कलिजुग मंगी एका मंग, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। लक्ख चुरासी भुक्ख नंग, नाम भण्डार ना कोई वरतांयदा। माया ममता लग्गा जंग, दिवस रैण लड़ांयदा । साधां सन्तां आत्म रंड, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। वरनां बरनां होया घमंड, सच रूप ना कोई दरसांयदा। कलिजुग ठग्गण भेख पखण्ड, काम क्रोध सतांयदा। हउमे हँगता पावे दंड, ना कोई बन्न्ह वखांयदा। सतिगुर पूरा सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरला खोजे विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मीता पंचम मंग मंगांयदा। पंचम मीता पंच प्यारा, साचा संग रखाईआ। हरिसंगत साची कर उज्यारा, पोह छब्बी रुत्त सुहाईआ। सम्मत पन्दरां तेरा पार किनारा, सम्मत सोला राह तकाईआ। सम्मत सोलां खेल न्यारा, हरि आपणा आप जणाईआ। हरिसंगत तेरे अग्गे बण भिखारा, आपणी झोली डाहीआ। तेरा दुआरा अपर अपारा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। सोहँ शब्द सच वणजारा, एका वणज वखाईआ। नानक गाया हरि प्यारा, हरि हरि विच समाईआ। ना कोई दिसे होर किनारा, ना कोई दर सुहाईआ। एका इक्की खेल अपारा, खालक विच ख़ुदाईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी धारा, आपे रिहा चलाईआ । हड्ड मास नाड़ी पिंजर किया पार किनारा, गुरसिखां उत्तों भेंट चढ़ाईआ। सृष्ट सबाई धुँधूकारा, प्रभ साची जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। हरि हरि साचा घर बुझावना, घर साचे जोत जगांयदा। भेव अभेद भेव खुल्हावना, आप आपणा शब्द अल्हांयदा। एका मार्ग साचा लावना, सच सुच्च वरतांयदा। कलिजुग कूड़ा मेट मिटावना, शौह दरया रुढ़ांयदा। सति सन्तोखी साचा धाम सुहावणा, वरन बरन ना कोई उपांयदा। इक्क महल्ले डेरा लावणा, एका घर वसांयदा। इक्क अकल्ले खेल रचावणा, लक्ख चुरासी आप प्रनांयदा। शब्द नगारा इक्क वजावणा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। गुरमुख सोया आप उठावणा, शब्द हलूणा इक्क

लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा जगत भुलेखा भरमी भरम भुलांयदा। भरमी निवारे गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। चण्डी चमके तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड वखाईआ। खण्ड खण्ड करे संसार, खड़ग खण्डा वखाईआ। ब्रह्मण्ड खेले खेल अपार, जेरज अंड फोल फुलाईआ। देवे दंड कूड़ पसार, जूठ झूठ वेख वखाईआ। गुरमुख साचे करे प्यार, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। अन्तर मन्त्र इक्क अधार, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मीत मुरार, जुग जुग मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आपे रिहा बुझाईआ। चढ़या जोद्धा शब्द जवानी, हरि साची ल्ए अंगड़ाईआ। सोहँ चिल्ला तीर कमानी, आपे रिहा उठाईआ। वेखणहारा दो जहानी, दाता दानी बेपरवाहीआ। मारनहारा एका कानी, लोआं पुरीआं दए हिलाईआ। लक्ख चुरासी तेरा बानी, प्रगट होया बेपरवाहीआ। धुरदरगाही साची बाणी, पुरख अकाला आप सुणाईआ। इक्क वखाए पद निरबानी, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। आपे होया जाण जाणी, जानणहार वड वड्याईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, भर प्याला आप प्याईआ। सतिगुर पूरा साचा हाणी, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख साचे हरि हरि पेखन, हरि हरि रूप समाया। आपे लिखणहारा लेखण, आपे लेखा लेख वखाया। आपे नर नरायण नर नरेशन, आपे निरगुण धार चलाया। जुग जुग करे अवल्लड़ा वेसन, नित नवित्त खेल खिलाया। आपे करनहारा साचा हेतन, मीत मुरारा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, छब्बी पोह पुरख अबिनाशी प्रगट हो, सम्मत सोलां वेख वखाया। सम्मत सोला शाह भूप, शब्दी शब्द अख्वाया। ना कोई रंग ना कोई रूप, ना कोई बणत बणाया। वेखणहारा जूठ झूठ, कलिजुग क़िया बंधन पाया। गुरसिखां आपे गया तुठ, आप आपणे घर मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत रिहा समझाया। सम्मत सोला हरि समझावना, हरिसंगत दए सलाहीआ। पंज तत्त ना किसे सीस निवावना, गुर पीर ना कोई अख्वाईआ। ब्रह्म ब्रह्म सभ नज़री आवना, पारब्रह्म इक्क हो जाईआ। खाली भाण्डे डंक वजावना, आप आपणी अवाज़ सुणाईआ। गुरमुख सुरती जनक सपुत्री आप प्रनावना, सीता सुरती ल्ए उपाईआ। साची सखीआं मंगल गावना, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। कलिजुग कूड़ी क़िया मेट मिटावना, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। पंज तत्त ना तख्त बहावना, ना कोई पूज पुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। पंज तत्त छड्डया नाता, दस पंज वेख वखाया। प्रगट होया पुरख बिधाता, सोलां सोलां धार बंधाया। आपे गाए आपणी गाथा, एका शब्द सुणाया। बिना हरि शब्द ना टेको माथा, चार वरन एका मार्ग

लाया। साधा सन्तां आया घाटा, आपणा घाटा ना पूर कराया। प्रभ खाली कीता काया बाटा, छब्बी पोह दिवस सुहाया। ना कोई सहाई तीर्थ ताटा, अठसठ मूल चुकाया। हरिजन साचे आत्म रस चाटा, निझर धार वहाया। मस्तक जोत जगाए लिलाटा, अन्ध अन्धेर मिटाया। निरगुण सरगुण पूजा पाठा, सोहँ नाम धराया। अग्गे नेड़े रक्खे वाटा, चौथे दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका पौड़े रिहा चढ़ाया। एका पौड़ा एकँकारा, आपणे घर लगाईआ। सति पुरख निरँजण कर प्यारा, साची सेव कमाईआ। अलख अगोचर खेल न्यारा, एकँकार अलख कराईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआरा, वड दाता बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले लाए पार, गुरमुख चेले ल्ए तराईआ। ना कोई वसे अन्ध अँध्यार, सुन्न समाध ना कोई वखाईआ। कलिजुग नाता दस्म दुआर, दर दरवाज़ा इक्क सुहाईआ। पंज तत्त घरों होया बाहर, सिँघ शेर मूल चुकाईआ। काया नाता छुट्टा संसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम नामा हथ्थ उठाईआ। राज राजाना दए हुलार, शाह सुल्ताना आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण निरगुण धार, पुरख अबिनाशी कर उज्यार, आप आपणा रूप दरसाईआ। रूप अनूप हरि हरि रंगा, हरि हरि रूप समाया। आपे खड़ग आपे खण्डा, तीर कमान आप हो जाया। आपे चण्ड प्रचण्ड पाए वंड, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाया। आपे तोड़णहारा जगत घमंड, अंडज जेरज फोल फोलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, दर घर साचे मेल मिलाया।

अबिनाशी करता एकँकार, आदि जुगादि समाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपार, परवरदिगार खेल खिलाया। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। अकल कला कल आपे धार, अकल कलधारी खेल खिलाया। अलख अगोचर अगम्म अपार, आदि निरँजण भेव ना राया। पुरख परखोतम खेल न्यार, भेव अभेद छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। जोती नूर पुरख अकाल, एका रूप समाईआ। आपे नूर जल्वा जलाल, आपे वेख वखाईआ। आपे होए दीन दयाल, दया निध वेस वटाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। आपे वसे आपणी धर्मसाल, आप आपणा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। अबिनाशी करता हरि निरँकारा, आदि जुगादि एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका नाउँ प्रगटांयदा। आपे बन्न्हणहारा धारा, आपे बणत बणांयदा। लोआं पुरीआं महल्ल उसारा, गगन पताला वेख वखांयदा। मण्डल मण्डप दए सहारा, रवि ससि प्रकाश रखांयदा। गगन गगनंतर हो उज्यारा, आप आपणा संग निभांयदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटांयदा। आदि निरँजण हरि भगवाना, एका जोत जगाईआ। खेले खेल दो जहाना, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। इक्क वखाए सच निशाना, दर साचे आप झुलाईआ। एका राग इक्क तराना, एका रिहा गाईआ। एका जोद्धा सूरबीर बलवाना, बल धारी इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता इक्क अख्वाईआ। आदिन अन्ता एका हरि, हरी हरि रूप समाया। आपणी करनी आपे कर, करनी करता आप हो जाया। आपे खोल्हे आपणे दर, दर दरवाज़ा वेख वखाया। आप चुकाए आपणा डर, निरभउ नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। जोती नूर इक्क अकल्ला, हरि हरि वेस वटांयदा। वसणहारा सच महल्ला, थिर घर डेरा लांयदा। एका रक्खे नेहचल धाम अटला, एका अगम्म अथाह बेपरवाह वेख वखांयदा। आपे जाणे आपणे ना, नाउँ निरँकार आप अख्वांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, साक सैण ना कोई जणांयदा। ना कोई पकड़णहारा बांह, ना कोई गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। रूप अनेका हरि करतार, आपणी बणत बणाईआ। अछल अछल्ल खेल न्यार, आप आपणा रिहा कराईआ। जोती नूर अगम्म अपार, उच्च महल्ल अटार आप रखाईआ। साचे दर हो उज्यार, एका डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म अकाल मूर्त, हरि हरि आप अख्वांयदा। ना कोई रंग ना कोई सूरत, ना कोई मूल वखांयदा। ना कोई नाद ना कोई तूरत, ना कोई राग अल्हांयदा। ना कोई सच ना कोई कूड़त, ना कोई मन्दिर बणत बणांयदा। ना कोई मूर्ख ना कोई मूढ़त, ना कोई ज्ञान दृढ़ांयदा। ना कोई चरन ना कोई धूढ़त, ना कोई मस्तक लांयदा। इक्क अकल्ला एकँकार, आप आपणा कर पसार, आपे चाढ़्हे रंग गूढ़त, उतर कदी ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एकँकार खेल न्यारा, आदि जुगादी बन्न्हे धार, आप आपणा दर सुहांयदा। साचा हरि हरि दर दरवाज़ा, आपणा आप सुहाया। आपे आप वस्सया ग़रीब निवाजा, ना कोई दूसर संग रखाया। आपणा रचया आपे काजा, आपे वेखण आया। आप आपणी मारे वाजा, आप आपणे कन्न सुणाया। आप आपणी रक्खे लाजा, लाजावन्त नाम धराया। आपे रक्खे आपणा ताजा, आपणा अस्व आप दौड़ाया। खेले खेल ग़रीब निवाजा, आप आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेख वखाया। वेखणहारा हरि समरथ, एका एकँकारया। आपणी महिमा जाणे अकथ, ना कोई लेखा लेख विचारया। आपणी गाए आपे गाथ, आप आपणा नाउँ उपा रिहा। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धराया। आपणे मन्दिर कर अकट्ठ, आपणा मता पकाया।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण भेव खुल्हाया। निरगुण निरगुण साचा खेला, हरि हरि खेल खिलांयदा। आप आपणा करया मेला, आप आपणा दर सुहांयदा। आपे वस्सया रंग नवेला, आप आपणी बणत बणांयदा। आप आपणा चाढ़्हे तेला, आप आपणा सगन मनांयदा। आप आपणा सज्जण सुहेला, मीत मुरारा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नारी पुरख आप अख्वांयदा। नारी पुरख पुरख सुल्तान, हरि हरि आप अख्वाया। जोती नूर श्री भगवान, एका एक डगमगाया। आपे दाता दानी दान, आपणी झोली रिहा भराया। आपे देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा हुक्म सुणाया। आपे वेखे ज़िमी अस्मान, गगन गगनंतर वेख वखाया। लोआं पुरीआं कर ध्यान, शब्द डोरी बंध बंधाया। धरत धवल हो प्रधान, जल बिम्ब आप टिकाया। त्रैगुण तेरी कर कल्याण, तेरा रूप वटाया। त्रै त्रै देवे इक्क ज्ञान, एका शब्द जणाया। एका बाणी सारे गान, एका नज़री आया। एका निगहबान, एका वेख वखाया। एका धुन अनादी खेल महान, आदि जुगादी आप सुणाया। शब्द ब्रह्मादी नौजवान, दहि दिशा चारे कूटां फेरा पाया। पारब्रह्म सच सुल्तान, घर साचे बैठा आसण लाया। थिर घर आदेसा इक्क मकान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण धार बंधाया। थिर घर साचा सच दुआर, हरि हरि आप बणांयदा। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई वखांयदा। ना कोई दीवा बाती किया उज्यार, ना कोई वेख वखांयदा। ना कोई नारी कन्त भतार, ना कोई सेज हंढांयदा। ना कोई साजन मीत मुरार, सगला संग ना कोई वखांयदा। ना कोई गीत सुहागी गाए वारो वार, ताल तलवाड़ा ना कोई वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा बंक सुहांयदा। थिर घर साचा हरि हरि बंक, हरि हरि आप सुहांयदा। आपे खेले खेल आदि अन्त, आप आपणी खेल खिलांयदा। आप बणाए आपणी बणत, आपणी धार विच बंधांयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर ना कोई अख्वांयदा। ना कोई जीव ना कोई जन्त, ना कोई राह तकांयदा। ना कोई मणीआ ना कोई मणत, ना कोई नाम दृढ़ांयदा। ना कोई नारी ना कोई कन्त, ना कोई सेज हंढांयदा। ना कोई चाढ़्हे रंग बसन्त, रंग मजीठी ना कोई वखांयदा। इक्क अकल्ला श्री भगवन्त, थिर घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर हरि उजाला, आपणा आप करे पसारया। आपे सतिगुर रूप गोपाला, आपे खेले खेल अपारया। आपे जाणे आपणी चाला, आपणा अस्व आप दौड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वसे साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क वखाया। थिर घर साचा हरि सुहञ्जणा, हरि साचे जोत जगाईआ। अकाल पुरख आदि निरँजणा, बैठा डेरा लाईआ। दर्द दु:ख

हरि भय भंजना, आप आपणा वेस वटाईआ। आदि जुगादी एका हज्जना, एका अलख जगाईआ। अगम्म अगम्मड़े धाम बहि बहि सजणा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण धार हरि करतार, आपणी आप बणाईआ। निरगुण रूप अपर अपार, शाहो भूप आप अख्वाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, इक्क अकल्ला खेल खिलाईआ। निरगुण निरगुण कर विचार, निरगुण निरगुण बूझ बुझाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, निरगुण निरगुण डेरा लाईआ। निरगुण होया ख़बरदार, निरगुण मीत मुरार, निरगुण नारी कन्त भतार, निरगुण सेजा रिहा हंढाईआ। निरगुण सुत्त निरगुण दुलार, निरगुण करे सच प्यार, निरगुण बैठा किरपा धार, निरगुण वड वड्डी वड्याईआ। निरगुण सांझा दिसे यार, निरगुण खेल अगम्म अपार, निरगुण अलख निरँजण एका लाए नाअर, निरगुण एका नाम उपाईआ। निरगुण राजा बंक दुआर, निरगुण आपणे दर भिखार, निरगुण मंगे वारो वार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। निरगुण रूप एकँकार, निरगुण करे सगल पसार, निरगुण होया निराकार, निरगुण निर्धन आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। निरगुण मीता निरगुण ठांडा निरगुण सीता, निरगुण बैठा रहे अतीता, निरगुण आपणी चलत चलाईआ। निरगुण मरया निरगुण जीता, निरगुण नाम निधाना पीता, निरगुण रूप निरगुण कीता, निरगुण निरगुण आप उपाईआ। निरगुण हस्त निरगुण कीटा, निरगुण वस्सया धाम अनडीठा, निरगुण आपणा पीसण पीठा, आपणी चक्की आप चलाईआ। निरगुण धार निरगुण रीता, ना कोई मन्दिर देहुरा मसीता, गुर दुआर ना रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। निरगुण धार निरगुण रंग, निरगुण विच समांयदा। निरगुण मंगे आपणी मंग, निरगुण झोली डांहयदा। निरगुण दर दुआरा वेखे लँघ, निरगुण मुख दिखांयदा। थिर घर रखाया इक्क पलँघ, पावा चूल ना कोई रखांयदा। आदि जुगादि ना होए भंग, आदि जुगादि ना मेट मिटांयदा। आपणे दर ना रिहा संग, आप आपणा हुक्म चलांयदा। ना कोई दिसे बनेरा कंध, इट्ट गारा ना कोई लगांयदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, गगन मण्डल ना कोई वखांयदा। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, ना कोई बणत बणांयदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे आप चलांयदा। ना कोई जननी जणे जन, ना कोई पूत गोद उठांयदा। ना कोई माल ना कोई धन, ना कोई ख़ज़ाना कोई कढांयदा। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई धुन उपजांयदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, ना कोई डेरा लांयदा। ना कोई बुद्धी ना कोई मति ना कोई मन, ना कोई त्रैगुण बंधन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा उच्च मिनार, हरि

साची जोत जगाईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, बैठा बेपरवाहीआ। आदि जुगादी खेल न्यार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। पारब्रह्म पुरख भतार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपे होए आपणी जोत उज्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। जोद्धा सूरबीर बलकार, आपणी कल वरताईआ। ना कोई खण्डा तेज़ कटार, ना कोई गात्रा रिहा लटकाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी केस दिसे दस्तार, ना कोई मूंड मुंडाईआ। ना कोई रसना जेहवा लाए नाअर, बत्ती दन्द ना कोई गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर साचा बेपरवाह, आपणा आसण लांयदा। आप आपणा बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। आपे जाणे आपणा राह, आपे मार्ग पांयदा। आपे वसे साचे थाँ, थान थनंतर वेख वखांयदा। आपे करे सच न्याँ, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आप आपणी आपे पकड़नहारा बांह, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग आपणा नाउँ रक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण जोत हो प्रतक्ख, लोकमात वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर शिव शंकर राह रिहा तक्क, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। साध सन्त गए अक्क, दिवस रैण नाम ध्याईआ। वरभण्डी वेखे एका ढक, ब्रह्मण्डी खोज खुजाईआ। जेरज अंडी झट, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। शब्द नकेल पाए नक्क, लक्ख चुरासी आप भवाईआ। आपणी धार आपे रक्ख, आपे करे रुशनाईआ। आपे होया सभ तों वक्ख, आपे हर घट बैठा आसण लाईआ। आपे आपणी कीमत पाए लक्ख, आपे कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। आप छाछ वरोले मक्ख, साचा सीर आप समाईआ । आपे प्रगट होया मात प्रतक्ख, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणे ल्ए रक्ख, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता लोकमाती कर उज्यार, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर डगमगा, आपणा कर्म कमांयदा। आदि जुगादी वेस वटा, जुग जुग फेरी पांयदा। लहिणा देणा लेखा रिहा आप चुका, आपणा मूल वखांयदा। बस्त्र शस्त्र गहिण एका पा, हरिजन मेल मिलांयदा। नेत्र नैणां दरस दिखा, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। भाणा सहिणा हुक्म सुणा, आप आपणी चलत चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। बंधनहारा हरि भगवन्ता, आपणी धार बंधाईआ। पुरख पुरखोतम नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल आप हो जाईआ। आपे जोग जुगीशर होए जुगा जुगन्ता, मुनीश्र तपीश्र आप कराईआ। आपे हउमे आपे हँगता, आपे गढ़्ह तुड़ाईआ। आपे भुक्खा आपे नंगता, आपे दर दर अलख जगाईआ। आपे मंगणहार मंगता, आपे भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वड्ड वड्डी वड्याईआ। निरगुण सच्ची धार, हरि साचा आप चलांयदा। प्रगट होए

विच संसार, जुग जुग नाउँ धरांयदा। सतिजुग साचा मीत मुरार, अट्ठ दस वेख वखांयदा। त्रेता तेरा रूप अपार, दो दो रंग चढ़ांयदा। द्वापर तेरा सांझा यार, एका दूजा वेख वखांयदा। पंचां मीता इक्क अखाड़, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। साचे दर आपे वाड़, आपणा मूल चुकांयदा। वेखणहारा जगत अखाड़, आपणा डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धरांयदा। आपणा वेस आप धराया, हरि साचे वड वड्याईआ। जुग जुग आपणा खेल खिलाया, जुग जुग वेख वखाईआ। जुग जुग करते कर्म कमाया, करनी करता आप हो जाईआ। जुग जुग धरनी धरत धवल सुहाया, जुग जुग बंधन पाईआ। जुग जुग जन भगतां अमृत आत्म कँवल चुआया, उलटी नाभ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरी छाहीआ। कलिजुग कूड़ा सच्चा शाह, हरि हरि आप उपाया। जूठ झूठ दए सलाह, माया ममता मता पकाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार वेखे साचा थाँ, सगला संग निभाया। आसा तृष्ना पकड़े बांह, दर साचा इक्क सुहाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, काग कागी आप उडाया। ईसा मूसा शब्द जणा, संग मुहम्मद आप रलाया। चार यारी देवे सुणा, राणी अल्ला नाअरा लाया। ऐनलहक्क इक्क जणा, मुकामे हक्क वेख वखाया। ख़ुदी ख़ुदाई दए वसा, परवरदिगार भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता लोकमाती दीवा बाती आप जगाया। दीवा बाती कर उज्यार, हरि आपणी कल चलाईआ। वेखणहारा संग मुहम्मद चार यार, खेले खेल नूर अलाहीआ। दो दो आया कर पसार, दोए दोए धार बंधाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सितार, सच सारंगा आप उठाईआ। कलमा नबी कर त्यार, एका मुख सलाहीआ। शाह नवाबा ख़बरदार, आप आपणा हुक्म चलाईआ। चरन रकाबा दे होए अस्वार, एका अस्व रिहा दौड़ाईआ। दए अज़ाबा अन्तिम वार, आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता इक्क अख्वाईआ। आदि अन्त कर पसारा, आपे वेख वखांयदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सुन्न अगम्मी पार किनारा, आप आपणा राह तकांयदा। ब्रह्मा वेता कर प्यारा, एका शब्द जणांयदा। चारे वेदा बण लिखारा, लोकमात आप धरांयदा। विष्नूं वंसी हो उज्यारा, साची सेव कमांयदा। शिव शंकर सिर चुक्के भारा, लक्ख चुरासी पंड उठांयदा। सुरपति रोवे आपणी वारा, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। करोड़ तेतीसा कर प्यारा, एका धाम बहांयदा। लोकमात खेल न्यारा, आपणा आप करांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि साचा वेख वखांयदा। हक्क हकीकत वेखे नाअरा, सच दुआरे आपे लांयदा। शरअ शरीअत पार किनारा, बंधन आपणा आपे पांयदा। लाशरीक इक्क ख़ुदाए परवरदिगारा, एका नाम अल्हांयदा। खेले खेल आपणी वारा, आप आपणा वेस वटांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्ला हरि करतार, आपणा आप कराया। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, आपे वेखण आया। नन्ना निरगुण कर उज्यार, नन्ना निरगुण मेल मिलाया। कक्का कर्मां पावे सार, कच्चा घड़ा आप उठाया। आपे बन्ने लाए पृथ्मी आकाश हो उज्यार, रक्त बूंद मास नाड़ी रत्त आपणे लेखे लाया। जोती जोत कर उज्यार, कमलापाती खेल खिलाया। नानक साचा नाम रक्ख, साचा रथ चलाया। शब्द जणाई अकथना अकथ, आपणा भेव खुल्हाया। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी बूझ बुझाया। सर्ब कला आपे समरथ, नानक विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। नानक जोत हरि जगा, आपणा नूर दरसाया। आपणा दरस आप दिखा, आप आपणा खेल खिलाया। एका दूजा भउ चुका, दोए दोए मेट मिटाया। तीजा नैण इक्क खुल्हा, एका राह चलाया। चौथे पद रिहा समा, भुल्ल रहे ना राया। पंचम मेला सहिज सभा, घर साचे दए कराया। छप्पर छन्न ना ल्या रखा, महल्ल अटल ना कोई बणाया। थिर घर बैठा बेपरवाह, निरगुण जोत कर रुशनाया। नानक दर्शन साचा पा, निउँ निउँ सीस झुकाया। पारब्रह्म प्रभ पकड़नहारा बांह, आप आपणे गले लगाया। मेरा तेरा इक्क न्याँ, भुल्ल रहे ना राया। नानक सतिगुर चढ़या चा, साचा मंगल गाया। सोहँ नाअरा दित्ता ला, घर साचे वेस वटाया। हँ ब्रह्म ना कोई जणा, पारब्रह्म नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, नाम सति झोली पाया। नाम सति कर प्रकाश, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी होया दास, नानक गया समाईआ। पूरी करन आया आस, जो जन बैठे राह तकाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, पुरीआं लोआं फेरा पाईआ। घट घट आपे रक्खे वास, घट घट आपे रिहा उठाईआ। पावणहारा साची रास, देवे शब्द सलाहीआ। लक्ख चुरासी करे बन्द खुलास, जो जन दर्शन पाईआ। लहिणा चुक्के हड्ड नाड़ी मास, पंज तत्त विच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्दी शब्द पढ़ाईआ। शब्द ढोला हरि निरँकार, आपणा आप लगाया। नानक चोला कर प्यार, पंज तत्त समाया। पर्दा उहला विच संसार, दिस किसे ना आया। आप वजाए सच सितार, मर्द मरदाना सेवा लाया। गाए गीत वारो वार, हरि साचा रिहा सुणाया। इक्क अतीता पावे सार, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका सिख्या रिहा सिक्खाया। नानक सतिगुर साची सिख्या, आपणी आप सुणाईआ। धुरदरगाही पाई भिच्छया, आपे निरगुण आपे सरगुण आपे आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपणा लेखा आपे लिख्या, आपे पूर कराईआ। लक्ख चुरासी दिसे मिथ्या, थिर कोई रहिण ना पाईआ। आपे सुत्ता दे कर पीठा, आप आपणा

मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची धार बंधाईआ। साची धार बन्न्हे करतार, एका शब्द सुणांयदा। सति नाम कर प्यार, सस्सा सतिगुर रूप वटांयदा। तत्ता तत्त ना होए ख्वार, नन्ना निरगुण मेल मिलांयदा। मम्मा मोह चुक्के संसार, जो जन नानक दर्शन पांयदा। आत्म अन्तर इक्क विचार, एका ब्रह्म जणांयदा। जगत बसन्तर होए ख्वार, तत्त विकारा नेड़ ना आंयदा। नाम मन्त्र इक्क जैकार, अनहद धुन सुणांयदा। रागी नादी ना पावे सार, ब्रह्मादी वेख वखांयदा। आदि जुगादी एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। बोध अगाधी शब्द भण्डार, नानक हथ्थ फड़ांयदा। नानक सतिगुर हो त्यार, लोकमात वरतांयदा। चार वरनां इक्क प्यार, एका धाम सुहांयदा। राउ रंक ना कोई विचार, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। अन्तर आत्म ठंडी ठार, साचा जल प्यांअदा। हउमे हँगता कर खुआर, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। ग़रीब निमाणे ल्ए उभार, आप आपणे गल लगांयदा। धुर फ़रमाना सुणाए वारो वार, पंज तत्त रसना गांयदा। मिल्या मेल पुरख भतार, नारी रूप आप हो जांयदा। एका सेजा सुत्ता पैर पसार, लोकमात ना कोई उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। शब्दी धार नाम जैकार, गुर सतिगुर आप अल्हाया। एका रूप दस अवतार, एका वेख वखाया। पुरख अकाल कर प्यार, अकाल मूर्त नज़री आया। अजूनी रहित सच सच्यारा, साचा दर रिहा सुहाया। सति नाम वंड भण्डारा, लक्ख चुरासी दए तराया। करता पुरख खेल अपारा, आप आपणा रिहा कराया। सतिगुर नानक वड सिक्दारा, सच सुल्तान बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा रथ चलाया। सच रथवाही चलाए रथ, कलिजुग आप चलांयदा। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुन्ट फिरांयदा। वरनां बरनां देवे मथ, वरनी बरनी लेख लिखांयदा। जगत निराला कमलापति, कन्त कन्तूहल नाउँ धरांयदा। आपे धीरज जत सति सन्तोख सति, सति सांतक सति समांयदा। आपे ब्रह्म होए उत्पत, ब्रह्म ब्रह्म आप हो जांयदा। आपे ब्रह्म जाणे मित गति, जुग जुग नाम धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क सलांहयदा। सलाही सलाह सिफ्त सलाह, सतिगुर नाउँ धराईआ। निथाव्यां देवे साचा थाँ, फड़ फड़ बांहों पार कराईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, अमृत जाम प्याईआ। देवणहारा ठंडी छाँ, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आप बुझाईआ। नानक सतिगुर शब्द जणा, चार कुन्ट उठ धाया। आपणी सेवा आप कमा, आपे मूल चुकाया। आपणा लेखा आप चुका, आपे वेख वखाया। आपणी वंड आप वंडा, आपे भेख वटाया। अंगद अंगीकार करा, आपणे रंग रंगाया। निरगुण बाती

जोती दए जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। शब्द सोटी दए फड़ा, जगत सहारा इक्क कराया। साची चोटी दए चढ़ा, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार कर प्यार, झूठा नाता तोड़ तुड़ाया। पंज तत्त होया पार, साचा संग ना कोई निभांयदा। शब्दी जोती जुड़या नाता, हरि साचा आप जुड़ांयदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, आप आपणा खेल खिलांयदा। अंगद अंगी इक्क पछाता, एका अंग लगांयदा। देवणहारा साची दाता, साचा मन्दिर इक्क सुहांयदा। वसणहारा इक्क इकांता, आपणी कल वरतांयदा। बिरध अवस्था शब्द सुत्त जम्मया ना कोई पिता ना कोई माता, अंगद गोदी आप टिकांयदा। गुरसिख कीनी उत्तम ज़ाता, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आप जणाई साची गाथा, हरि हरि रसना गांयदा। पंज तत्त नानक साची जोत गुर अंगद टेके आपे माथा, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। सृष्ट सबाई सगल विसूरा लाथा, पंज तत्त गुरु ना कोई अख्वांयदा। हरि का शब्द साची पूजा पाठा, हरि हरि मन्त्र सुणांयदा। हरि का नाम सच सरोवर तीर्थ ताटा, दुरमति मैल गंवांयदा। भरया प्याला काया बाटा, गुरसिखां आप प्यांअदा। अमरु निथावां आपे नाठा, जल धारा सेव कमांयदा। अंगद खोल्हया साचा हाटा, चौदां लोक चरनां हेठ दबांयदा। नानक शब्द पूरा करन आया घाटा, चौथे जुग वेख वखांयदा। जोत सरूपी सेवा करे आदि शक्ति लिलाटा, अट्ठे पहर डगमगांयदा। गगन पताला पर्दा पाटा, तीर निराला इक्क लगांयदा। आपे सुत्ता आपणी सेजा साची खाटा, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर सरोवर देवे भर, अमृत आत्म सुहांयदा। अमृत आत्म साचा ताल, गुर सतिगुर आप भरांयदा। अमरदास गुर आपे भाल, अमरा पद रखांयदा। तोड़नहारा जगत जंजाल, जागरत जोत जगांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, आपे मंगण मंग मंगांयदा। आपे जगत धूंआँ होए ज्वाल, नाम लाल आप उपांयदा। आपे निरगुण सरगुण जोती बाल, ब्रह्म पारब्रह्म टिकांयदा। आपे सिँघ शेर बण दलाल, जगत विचोला नाउँ रखांयदा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, बाल निधाना वेख वखांयदा। दास राम आपे भाल, आपणे दर सुहांयदा। सर सरोवर सुहाया ताल, हरि मन्दिर डेरा लांयदा। गुर अर्जन मीता एका भाल, अबिनाशी पुरख मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलांयदा। बोध अगाधा शब्द ज्ञाना, अर्जन हरि जणाईआ। मिल्या मेल श्री भगवाना, गुर सतिगुर घर में पाईआ। नाता तोड़ जगत जहानां, घर साचा वेख वखाईआ। उपजे धुन सच तराना, साचा राग अल्हाईआ। आदि निरँजण बन्न्हे गाना, जोत निरँजण आप प्रनाईआ। मिल्या मेल मर्द मरदाना, घर साचे वज्जी वधाईआ। उठे जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। वेद पुराणा फोल फुलाना, हरि का भेव कोई ना पाईआ। नानक सतिगुर शब्द इक्क

ध्याना, एका दर सुहाईआ। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका बणत बणाईआ। दर दुआरे कोटन कोटि गोपी कान्हा, मण्डल रास रहे पाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव चरन कँवल करन ध्याना, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। नानक अंगद एका धार, एका जोत जगांयदा। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। एका गुर इक्क अवतार, पारब्रह्म इक्क अख्वांयदा । एका ब्रह्म पाए सार, एका रूप वटांयदा। सन्तन मीता सुत्त दुलार, साचा संग रखांयदा। आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग वेख वखांयदा। साचा दर कर त्यार, घर साचे मंगल गांयदा। त्रैगुण तेरा इक्क प्यार, रजो तमो सतो मेल मिलांयदा। पंचम मोह वेख विचार, पंचम रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुरू बणांयदा। एका शब्द गुर एका इष्ट गुरू ग्रन्थ मनाईआ। अकाल पुरख खोल्हे दृष्ट, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। धुरदरगाही वस्सया सृष्ट, हर घट बैठा बेपरवाहीआ। आपे रामा गुर वशिष्ट, आपे मन्त्र नाम पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती नूर करे रुशनाईआ। एका जोती दोए धार, शब्दी गुर अख्वाया। गुरू ग्रन्थ कर त्यार, हरि गोबिन्द डेरा लाया। जोद्धा सूर बली बलकार, खड़ग खण्डा हथ्थ उठाया। आपे आपणी करे कार, भेव किसे ना पाया। निवण सो अक्खर मिल्या मीत मुरार, साची नारी कन्त उपाया। एका जोद्धा एका बलकार, आप आपणा बल वखाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दूजा लेख लिखाया। नाम खण्डा कर प्यार, गोबिन्द हथ्थ फड़ाया। खेले खेल अगम्म अपार, हरि हरि वेख वखाया। हरिराए कर सुत्त दुलार, दे मति आप समझाया। बाल अवस्था कर प्यार, दर सुहञ्जणा मेल मिलाया। नौवे दर कर खुआर, सृष्ट सबाई आप भुलाया। तेग बहादर सांझा यार, काया नाता आप तुड़ाया। पाया वर हरि कन्त भतार, विछड़ कदे ना जाया। लहिणा चुक्के विच संसार, नौवा गुर वेख वखाया। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, तेरा लहिणा रिहा चुकाया। लग्गे अग्ग सृष्ट सबाई तत्ती हाढ़, अर्जन तवीआं हेठ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती नूर कर, नूरो नूर रुशनाया। जोती नूर शब्द वणजारा, हरि हरि आप अख्वांयदा। पारब्रह्म गुर ल्ए अवतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। गुर गोबिन्द कर प्यारा, साचा सुत्त उपजांयदा। दुष्ट दमन दए हुलारा, टिल्ले पर्बत वेख वखांयदा। लोकमात पावे सारा, आप आपणा राह चलांयदा। देवे खण्डा तेज कटारा, नैणां देवी मेल मिलांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा दरस दिखांयदा। पंचम मीता हो त्यारा, पंचम संग रलांयदा। बंक बंक दर दर पावे सार, घर घर साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोती एका घर, एका शब्द सुणांयदा। पंचम

मीता पंचम प्यार, पंचम जोत जगांयदा। पंचम देवे सच भण्डार, आत्म ताल भरांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठार, साचा नाम विच टिकांयदा। खण्डा फड़े वारो वार, चारों कुन्ट भवांयदा। शब्द चढ़े शब्द जैकार, एकँकार सेवा लांयदा। साचा कर जगत विहार, आपे वेख वखांयदा। अन्तिम जोती कर उज्यार, आपे डगमगांयदा। आपे ढहि प्या दुआर, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। पहलों बन्न्ही आपणी धार, दो धार रखांयदा। बंस सरबंस साचा वर, दर आपणा बेड़ा आप डुबांयदा। साचा बेड़ा कर त्यार, गुरमुख आप चढ़ांयदा। सेवक सेवा करे अपार, दिवस रैण सेव कमांयदा। वेखे राह मीत मुरार, पुरख अकाला इक्क मनांयदा। सूलां सथ्थर सेजा सुत्ता पैर पसार, आप आपणा दु:ख गवांयदा। शब्द सुनेहड़ा देवे वारो वार, ना कोई संग रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, दो जहानां वेख वखांयदा। गुर गोबिन्द तेरा भण्डार, सिँघ रूप आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, दर साचे पूर करांयदा। गुर गोबिन्द सिँघ, सिँघ एका नाउँ धराया। काल काली पर्बत हिंग, हिंग लाज आप हो जाया। तेरे नाम मृदंगे किंगरे किंगरे वज्जे मृदंग, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। लेखे लग्गे साची बिन्द, पूत सपूता लेखे लाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाया। सदा सुहेला इक्क बख्शिंद, एका रूप वटाया। मेटणहारा सगली चिन्द, चिन्ता चिखा दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा देवे शब्द जणाया। शब्द सलाह हरि मलाह, गुर सतिगुर आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, तेरा तेरा ल्ए वड्याईआ। साचे सिक्ख रिहा जगा, जागरत जोत इक्क जगाईआ। गुरसिख तेरा सोहे खेड़ा नगर ग्रां, सम्बल नगरी नाउँ रखाईआ। गोबिन्द शब्द दए जणा, आप आपणा मृदंग वजाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे मलाह, हरि आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कथा आपे रिहा सुणाईआ। सतिगुर पूरा गुर गोबिन्द, पारब्रह्म समांयदा। कवण नाम गुणी गहिंद, कवण रूप वटांयदा। कवण मेटे सगली चिन्द, कवण अंक समांयदा। कवण लाए सृष्टी निन्द, कवण मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आवना, हरि साचे शब्द जणाईआ। निहकलंका नाउँ रखावना, जोती नूर करे रुशनाईआ। तेरा डंक शब्द वजावणा, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। सम्बल नगरी डेरा लावणा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। मन्दिर मस्जिद उच्चे डूँघी कन्दर किसे हथ्थ ना आवणा, अठसठ तीर्थ फोल फुलाईआ। गुर गुरमुख विरले लोकमात पावणा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। तेरा घाटा पूर करावणा, जो सरसे गया रुढ़ाईआ। कलिजुग नींह आप उखड़ावणा, छोटे बालां भेट चढ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा मूल चुकावणा, सिँघ फतिह

डंका लाईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां ना किसे ज़ोर लगावना, ज़ोरावर नीआं हेठ दबाईआ। गुर तेग बहादर तेरी निशानी नौ दुआर दर दरबार सुहावणा, सृष्ट सबाई ल्ए जगाईआ। गुर गोबिन्द नीली धारों नीला घोड़ा पार करावणा, शब्दी शब्द करे चढ़ाईआ। अनहद नगारा इक्क वजावणा, पुरी अनन्द परमानंद अख्वाईआ। पंचम मीता पंचम संग रलावणा, पंचम शब्द धुन एका रिहा सुणाईआ। सम्बल नगरी वेस वटावणा, सच सिँघासण आसण लाईआ। वीह सौ बिक्रमी खेल खिलावणा, पंज तत्त गुरु ना कोई अख्वाईआ। गुरू ग्रन्थ इष्ट इक्क मनावणा, एका बूझ बुझाईआ। अकाल पुरख लोकमात अन्तिम फेरा पावणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। ब्रह्मा शिव मेट मिटावना, सुरपति राजा इन्द हिलाईआ । ध्रू प्रहलाद लेख चुकावणा, कलिजुग अन्तिम वजे वधाईआ। धरत मात दर भार मिटावणा, जूठ झूठ रही दबाईआ। धर्म राए दर लेखा पूर करावणा, जिउँ जनका रिहा जणाईआ। चित्रगुप्त दर वेख वखावणा, आप आपणा रहे ना राईआ। लाड़ी मौत सगन मनावणा, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगाईआ। कलिजुग कूड़ा खेल मिटावणा, कूड़ी धार चलाईआ। भूषन बस्त्र इक्क सुहावणा, माया ममता नाल रलाईआ। जगत दूशन आपे लावणा, दूती दुष्ट आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वीह सद बिक्रमी जोती उजाली, हरि साचे नूर कराया। आपणे मन्दिर आपे भाली, आपे वेख वखाया। सतिजुग साचे चढ़े लाली, कलिजुग अन्धेर मिटाया। चारों कुन्टां करे खाली, लोआं पुरीआं फेरा पाया। प्रगट होया साचा माली, धुर दा लेखा रिहा जणाया। वरनां बरनां बणया हाली, साचा हल चलाया। निरगुण जोती इक्क अकाली, अकल कला अख्वाया। हक्क खुदाए हक्क हलाली, हक्क हकीकत मेल मिलाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंका डंक वजाया। वीह सद पन्दरां हरि हरि डंक, जोती शब्द वजांयदा । प्रगट होया वासी पुरी घनक, आपणी कल रखांयदा। सृष्ट सबाई लाए तनक, त्रै त्रै लोकां डेरा डांहयदा। चौथे पद सन्त सुहेले साचे जनक, आप आपणा मेल मिलांयदा। पंचम मीता खेले खेल बार अनक, अनक कला अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छे सत्त अट्ठ नौ, लक्ख चुरासी अन्दर मन्दिर रिहा सौं, दिस किसे ना आंयदा। दस्म दुआरी हरि करतारा, वीह दस वेख वखांयदा। आप आपणा कर प्यारा, गुरसिख साचे आप जगांयदा। देवे दरस दर दुआरा, घर घर अलख जगांयदा। वीह सौ ग्यारां, हो न्यारां आपणा थान सुहांयदा । साढे तिन्न हथ्थ बुरज मुनारा, कलिजुग नींह रखांयदा। सतारां हाढ़ी खेल अपारा, आपणा बंधन पांयदा। वीह सद बारां कर पसारा, नौ दुआर वेख वखांयदा। हाढ़ सतारां हो उज्यारा, हरिसंगत मेल मिलांयदा। वीह सद तेरां वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा।

राज राजाना पाए घेरा, साधां सन्तां आप हिलांयदा। चौदां चौदां हट्ट पसारा, चौदां लोका आप खलांयदा। गुरमुख साचे कर उज्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। एका इक्की बन्न्हे धारा, गोबिन्द सिक्खी आप तरांयदा। वालों निक्की धारों तिक्खी वेखे विच संसारा, आप आपणी अक्ख खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद चौदां चौदां लोक इक्क सुणाए शब्द सलोक, एका नाअरा लांयदा। शब्द नाअरा सच जैकारा, हरि हरि आप लगांयदा। आपे होए वड भण्डारा, आपणा आपे आप वरतांयदा। आपणा देवणहार सहारा, आपणा लड़ फड़ांयदा। आपे करे पार किनारा, मंझ धार आप रुढ़ांयदा। वीह सद पन्दरां खेल न्यारा, तीर्थ तट्टां फेरा पांयदा। साधां सन्तां वेखे काया मन्दिर दुआरा, कवण दुआरे आसण लांयदा। कवण सुत्ता पैर पसारा, कवण जाग खुल्हांयदा। कवण गुरसिख करे प्यारा, कवण मुख भुवांयदा। कवण गीत सुहागी गाए एका नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, अठसठ तीर्थ वेख वखांयदा। अठसठ तीर्थ जल जल धार, हरि साचा वेख वखाईआ। तट किनारा आर पार, मँझधार बेपरवाहीआ। समुंद सागर पाए सार, धरत धवल वेख वखांयदा। काया गागर हो उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द शब्दी कर विचार, शब्द शब्दी बूझ बुझाईआ। शब्द गुर मीत मुरार, गुर नानक आप समझाईआ। सृष्ट सबाई होए ख्वार, गुर गोबिन्द मूल मुकाईआ। प्रगट होए आप करतार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा ना कोई कटार, शब्द शब्दी आप चलाईआ। पन्दरां पन्दरां मारे मार, पंज दस वेख वखाईआ। पंज दस होए पनहार, सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद सोलां वेख वखाईआ। वीह सद सोलां रंग करतारा, गुरमुखां आप चढ़ांयदा। नाम बन्न्हे सीस दस्तारा, साचा सगन मनांयदा। सुहाए बंक बंक दआरा, बंक दुआरी वेख वखांयदा। मंगल गाया वारो वारा, एका मेल मिलांयदा। जूठा झूठा नाता छुट्टे सर्ब संसारा, साचा संग निभांयदा। लक्ख चुरासी उतरे पारा, जो जन दर्शन पांयदा। छब्बी पोह सच दिहाड़ा, आपे लिखे लेखे आपे खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचे हरि हरि मेला, हरि हरि आप करांयदा। गुरू गुर गुरू गुर चेला, गुर चेला नाउँ धरांयदा। आपे साजन सज्जण सुहेला, घर साचे डेरा लांयदा। आपे कट्टे धर्म राए दी जेला, आप आपणे लेखा लांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेला, वेद कतेब ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा चोज करांयदा। हरि सज्जण हरि चोजी चोज, आपणा आप कराईआ। गुरमुख विरला खोजी खोज, गुर

गोबिन्द संग गया बणाईआ। अन्दर मन्दिर वेखे लग्गी मौज, सतिगुर पूरा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां पूरी आस कराईआ। गुरसिख तेरी पूरन आस, सतिगुर पूरा आप करांयदा। सरसे कलिजुग लग्गी प्यास, गुरसिख भेट चढ़ांयदा। गुरसिख ना होए कदे निरास, हरि शब्द सेव कमांयदा। सदा सुहेला वसे पास, जल धारा ना कोई रुढ़ांयदा। आत्म शब्दी करया वास, लोकमात मेल मिलांयदा। गुरसिखां करे बन्द खुलास, इक्की कुलां नाल तरांयदा। निज आत्म निज घर रक्खे वास, ना कोई बाहर कढांयदा। हरिसंगत तेरा दासी दास, हरि साची सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां वेख वखांयदा। सम्मत सोलां गुरसिख जागे, हरि साचा आप जगांयदा। धुर मस्तक भाग वड वड भागे, वड भागी वेख वखांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ कागे, माणक मोती नाम चोग चुगांयदा। अन्तर आत्म उपजे इक्क वैरागे, जगत तृष्ना भुक्ख गवांयदा। हरि सरनाई जो जन लागे, नानक गोबिन्द दरस दिखांयदा। चरन धूढ़ कराए मजन माघे, आपणे दरस सरोवर आप नुहांयदा। जगत विकारा बुझे आगे, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पांयदा। आपणे हथ्थ सृष्ट सबाई पुरख अबिनाशी रक्खी वागे, जुग जुग आप भुवांयदा। गुरमुख नारी मिल्या कन्त सुहागे, छब्बी पोह दिवस सुहांयदा। हथ्थीं बन्न्हे नाम तागे, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। हरिसंगत बणाई भैण भाई सतिगुर पूरा बणया पिता माते, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जगत मिटे अन्धेरी राते, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। गुरसिख नारी पुरष पुरष नार किसे वल ना झाके, प्रभ साचा दए सजाईआ। पूरन करन आया भविख्त वाक्े, जो गोबिन्द गया लिखाईआ। पारब्रह्म प्रभ पाकी पाके, एका नाम ख़ुदाईआ। चढ़के आया साचे राके, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। लोआं पुरीआं नौ खण्ड सत्त दीप फिर सर्ब इलाके, ना कोई रोके रोक रुकाईआ। अग्गे दिसे ना कोई आके, साचा खण्डा हथ्थ उठाईआ। सम्मत सोलां सोलां कलीआं आसण पाया पहली चढ़या मार पलाके, चरन रकाब आप टिकाईआ । आपणी चाल रक्खे बांके, दो जहानां वेख वखाईआ। गुरसिखां काया अन्दर मन्दिर बहि बहि झाके, दिवस रैण वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पर्दा ढाके, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां लेखे लग्गे घर, नौ दुआरे चुकाए डर, दसवें मेला मेल मिलाईआ। मिल्या मेल हरि भगवान, आपणी दया कमाईआ। गुरसिख तेरा धर्म निशान, सतिगुर पूरा दए झुलाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, नौआं सत्तां कर रुशनाईआ। सत्त रंग कर प्रधान, साढे तिन्न हथ्थ सीं रखाईआ। चव्ही हथ्थ उच्च निशान, चव्हीआं अवतार रिहा चढ़ाईआ। भरम भुल्ले ना कोई जीव निधान, प्रगट होया साचा माहीआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद सारे गाण,

वेद व्यासा लेख लिखाईआ। नानक गोबिन्द लेखा कर परवान, लोकमात आया वाहो दाहीआ। सतिजुग खोल्हे सच दुकान, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। ऊँच नीच सर्ब मिट जाण, हरि साचा मेट मिटाईआ। इक्क सुहाए भूमका अस्थान, एका राम ख़ुदाईआ। एका अक्खर सारे गान, वाहिगुरू वाह वाह गुर वड्याईआ। नाम मन्त्र शब्द प्रधान, लक्ख चुरासी दए सुणाईआ। सांतक सति सर्ब ज्ञान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। सर सरोवर अमृत पीण खाण, निजानंद आप दरसाईआ। काया मन्दिर सच मकान, घर घर विच दए दिखाईआ। अनहद धुन सच्ची धुनकान, साचा राग अल्हाईआ। पंचम मीता हो मेहरवान, पंचम सखीआं ल्ए मिलाईआ। देवे दरस श्री भगवान, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। गुरसिख गुरसिख आपणा पर्दा आपे लाहण, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। सोहँ ढोला सतिगुर नानक तेरा बोला सारे गाण, लोकमात वज्जे वधाईआ। काया बदलया हरि हरि चोला, पर्दा उहला ना कोई रखाईआ। पन्दरां साल बणया रिहा भाला भोला, आप आपणा मुख लोकाईआ। सम्मत सोलां साल सोलवें बणया तोला, आपणा कंडा हथ्थ उठाईआ। आदि अन्त कदे ना डोला, सृष्ट सबाई रिहा डुलाईआ। खेलण आया कलिजुग होला, लक्ख चुरासी रंग चढ़ाईआ। देवणहारा शब्द झकोला, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। जूठया झूठया कढ्ढे पोला, बांहों फड़ उठाईआ। भेख पखण्डा प्या रौला, प्रभ साचा करे सफाईआ। आपणा बदलया आपे चोला, रूप अनूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा तेज़ कटार, आप आपणी ल्ए उभार, सृष्ट सबाई पाए सार, नौ खण्ड पृथ्मी एका धार, एका वेख वखाईआ। सम्मत सोलां हरि हरि साचा, सच सच वरताया। जीउ पिण्ड तन वेखे काचा, लक्ख चुरासी डेरा ढाहया । नौ दुआरे मनमुख नाचा, मन का मणका ना कोई भवाया। नानक शब्द ना हिरदे वाचा, हरि का रूप दिस ना आया। अग्नी अग्ग लाए तमाचा, तन ख़ाकी ख़ाक मिलाया। क्रोध हँकार दर दुआरे नाचा, ना कोई मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। हरिसंगत हरिजन हरि देवणहारा साचा वर, जुग जुग दया कमाया। जगत भण्डारे आपे भर, नाम भण्डारी वेख वखाया। लेखे लाए जो आए दर, शब्द गहिणा तन पहनाया। गुरमुखां अन्दर जाए वड़, औदां जांदा दिस ना आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़, सृष्ट सबाई नाल रिहा लड़, हथ्थ खण्डा ना कोई उठाया। जगत विद्या ना कोई गया पढ़, आदि जुगादी एका शब्द रिहा चलाया। अग्नी हवन ना गया सड़, सृष्ट सबाई अग्न जलाया। गुरसिखां गुरमुखां दरस दिखाए दया कमाए घर घर, राती सुत्तयां आप उठाया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, सागर नदी नाले दरया पार कर, आप आपणा पन्ध मुकाया।

अन्दरे अन्दर जाए चढ़, दस्म दुआरी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत साची कर प्रधान, परमानंद आप समाया।