पुस्तकालयभाग ८

२८ पोह २०१५ बिक्रमी जसबीर सिँघ दे घर पिण्ड भोलेके ज़िला गुरदास पुर

हरि जोत हरि प्रकाश, हरि हरि आप कराईआ। हरि पुरख इक्क अबिनाश, एकँकारा नाउँ धराईआ। हर घट अन्दर रक्खणहारा वास, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरि मण्डल मण्डप पावे रास, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। हरि पृथ्मी हरि आकाश, गगन मण्डल हरि सुहाईआ। हरि पवण हरि स्वास, हरि शब्दी शब्द चलाईआ। हरि सेवक हरि दासी दास, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। हरि पूरन करनहारा आस, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरि वेखणहारा इक्क तमाश, जुग करता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोत नूर रुशनाईआ । हरि जोत हरि पुरख अकाल, एका रंग समाया। हरि सतिगुर हरि दीन दयाल, हरि गुरू गुर वेस वटाया। हरि नाम धन सच्चा धन माल, हरि खज़ाना इक्क भराया। हरि हरि मन्दिर हरि हरि गुरू दुआर, हरि धर्मसाल, थिर घर साचा हरि सुहाया। हरि दीपक हरि हरि जोती हरि जोत देवे बाल, हरि निरगुण डगमगाया। हरि अमृत हरि सुहाए ताल, हरि साचे आप भराया। हरी हरि करन आया सर्ब प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ धराया। आपे शाह आपे कंगाल, आपे लेखा मंग मंगाया। आपे बणया जगत दलाल, जगत विचोला नाम धराया । आपे चले अवल्लड़ी चाल, हरि हरि भेव किसे ना पाया। हरिजन तोड़णहारा जगत जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाया। हरि हरि वेखे अनमुल्लड़े लाल, हरि सज्जण मेल मिलाया। हरि आप आपणे ल्ए भाल, सन्त सुहेले अंग लगाया। हरि मारनहारा सच उछाल, माणक मोती बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती खेल खिलाया। हरि जोत अनभव प्रकाश, हरि साचे वड वड्याईआ। आदि अन्त ना जाए विनास, जुग जुग खेल खिलाया। आपे पावणहारा रास, आपे वेख वखाईआ। आप उपाए बरख दिवस मास, घड़ी पल आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि आपणा खेल खिलाईआ। हरि साचा खेल खिलंदड़ा, आदिन अन्ता एका एकँकार। हरि आपणा भेख वटंदड़ा, निरगुण जोती कर उज्यार। हरि साचा शब्द चलंदड़ा, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। हरि साचा धाम सुहंदड़ा, थिर घर बैठ सच्चे दरबार। हरि साचा सच सिँघासण आप वखंदड़ा, शाहो भूप सच्ची सरकार। हरि साचा हुक्म चलंदड़ा, शब्द शब्दी सेवादार। हरि साचा दर खुलंदड़ा, एका दो पुरख करतार। हरि

दाता गुणी गहिंदड़ा, गुणवन्ता बेशुमार। हरि दाता सद बख्शिंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख खेल कर, जोती जोत करे उज्यार। हरि जोत उजाल बैठी जग अन्दर, आदि जुगादि समाईआ। आपे वसे साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर, नौ दर आपे रिहा खुल्हाईआ। आपे धूंआँधार अन्धेरी कन्दर, सुन्न समाध आप हो जाईआ। आपे चेतन आपे अन्धड़, आपे बैठा सथ्थर वछाईआ। आपे वासना आपे गन्दड़, आपे रिहा महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेख घर, हरि साची खेल खिलाईआ। हरि साचा प्रभ एक है, एका रूप समाए। हरि साचा साची एक है, सतिगुर नाम धराए। हरि साचा बुध बिबेक है, मूर्ख आप हो जाए। हरि साचा लिखे लेख है, लेखा लिखणहार आप हो जाए। हरि साचा नर नरेश है, निरगुण भूप नाम धराए। हरि साचा हर घट रिहा वेख है, आप आपणा मुख छुपाए। हरि साचा ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस है, पंज तत्त ना कोई जाए। हरि साचा दर दरवेश है, अलख अलखणा अलख जगाए। हरि साचा अगम्मड़ा वेस है, धाम अगम्मड़े डेरा लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकार, आदि जुगादी कर प्यार, हरि जोत करे रुशनाए। हरि जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि डगमगाईआ। हरि हरि खेले खेल निराला, लेखा लिख्त ना कोई लिखाईआ। हरि हरि चले अवल्लड़ी चाला, हरिजन संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया आपणे नगर नगर सुहञ्जणा, जगे जोत आदि निरँजणा, निरगुण बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण नूर साचा हरि, एका जोत जगांयदा। ना जम्मे ना जाए मर, मात गर्भ ना कोई टिकांयदा। ना कोई गोत ना कोई वरन, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। ना कोई धरनी ना कोई धरन, धरत धवल ना कोई जणांयदा। ना कोई सरनी ना कोई सरन, ना कोई सीस झुकांयदा। ना कोई हरनी ना कोई फरनी ना कोई खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण ना कोई खुल्हांयदा। आपणी करनी करता आपे करन, करनहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण एका वेस वटांयदा। निरगुण रूप हरि हरि दाता, समरथ पुरख अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, जुग जुग आप चलांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही फेरा पांयदा। आपे जाणे पूजा पाठा, आपे नाम दृढ़ांयदा। आपे मारे सरोवर ठाठा, अमृत जल आप भरांयदा। आपे तीर्थ होए अट्ठ साठा, आपे दुरमति मैल मिटांयदा। आपे दो जहाना फिरे नाठा, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। आपे लक्ख चुरासी आए आन बाटा, आपे दस दस वेख वखांयदा। आपे बैठा चौदां हाटा, चौदां तबकां डेरा लांयदा। आपे खेले खेल नटूआ नाटा, सवागी स्वांग रचांयदा। आपे आदि शक्ति जोत लिलाटा, आपे नूरो नूर उपांयदा। आपे ब्रह्मण्डां खण्डां कट्टे वाटा, आपे आपणा पन्ध मुकांयदा। आपे आपणा पूरन करनहारा

घाटा, आपणे कंडे आप तुलांयदा। आपे जागरत जोत आप आपणा आपे जाता, जोती जोत आप जगांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथा, आप आपणा कर्म कमांयदा। आपे बणे सगला साथा, सगला संग निभांयदा। आपे लहिण देणा चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, सच महल्ला उच्च मिनार। इक्क अकल्ला कर पसार, एका एकँकारा जोती धार जोती नूर रखांयदा। जोती नूर बेपरवाह, पारब्रह्म अख्वांयदा। आपे जाणे सिफ्त सलाह, आपे हुक्म चलांयदा। आपे बणे जगत मलाह, आपे चप्पू लांयदा । आपे बेड़े दए चढ़ा, आपे पार करांयदा। आपे नेत्र नाम दए दृढ़ा, हरि आपणी जेहवा आप हिलांयदा। आपे आपणी विद्या ल्ए पढ़ा, आप आपणी दया कमांयदा। आप आपणे पौड़े ल्ए चढ़ा, साचा पौड़ा इक्क वखांयदा। आपे कौड़े मिट्ठे ल्ए बणा, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे वसाए अनडिठे थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। आपे पिता आपे माँ, लक्ख चुरासी आपणी गोद उठांयदा। आपे पकड़नहारा बांह, आपे सतिगुर नाउँ उपांयदा। आपे देवणहार ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे हँस बणाए काँ, आपे मोती चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, दर दरवाजा इक्क सुहांयदा। निरगुण तेरा सच दरवाजा, साची बणत बणाईआ। एका वस्सया ग़रीब निवाजा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। एका रचया आपणा काजा, एका वेख वखाईआ। एका रक्खणहारा लाजा, एका नाम ख़ुदाईआ। इक्क वजाए साचा वाजा, अनहद नाउँ धराईआ। एका चढ़या अस्व ताजा, साचा घोड़ा आप दौड़ाईआ। आप चलाए सच जहाजा, जुग जुग बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, हरि मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। हरि मन्दिर हरि बणत बणा, आपणा दर सुहाईआ। आपणी गणत आप गणा, आपे लेखा रिहा चुकाईआ। आपणे अंग आप करा, आपे ल्ए उपजाईआ। आपणी बणत आप बणा, आपे पूज पुजाईआ। आपणी वंड आप वंडा, आपे रक्खे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता एकँकार, अकाल मूर्त भेव न्यार, पवण रहित वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित पुरख अकाला, एका रूप समांयदा। आपे काल आपे महांकाला, आपे आपणी रचन रचांयदा। आपे दीन आपे दयाला, आपे दोए सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा एका घर, सच महल्ला उच्च अटला एका एक सुहांयदा। सच महल्ला उच्च अटल मिनार, हरि साचा आप उपाईआ। इक्क अकल्ला कर पसार, बैठा बेपरवाहीआ। निरगुण बाती कर उज्यार, कमलापाती आप कराईआ। ना कोई ताकी ना किवाड़, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। ना कोई दिसे चार दिवार, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। अकाल मूर्त भेव न्यार, अनभव प्रकाश वखाईआ।

जोती जोत जगे अपार, अलख अगोचर अगम्म वड वड्याईआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई सईआं मंगल गाईआ। ना कोई शब्द धुनी धुन्कार, धुन अनाद ना कोए सुणाईआ। इक्क अकल्ला एका धार, एका रिहा चलाईआ। जलां थलां रिहा पसार, आप आपणा विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एका रंग रंगाईआ। हरि भगवन्ता हरि हरि मीत, एका नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी आपणी रीत, आपे आप चलांयदा। बैठा रहे इक्क अतीत, ममता मोह ना कोई रखांयदा। ना ठंडा होए सीत, अग्नी तत्त ना कोई रखांयदा। ना कोई हस्त ना कोई कीट, एका रूप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरी हरि हरि आप अख्वांयदा। हरी हरि हरि नरायण, एका जोत जगाईआ। एका बैन एका नैन, एका सैन अख्वाईआ। एका बस्त्र एका बैन, एका तन छुहाईआ। एका चुकाए लहिण देण, एका एक वड्डी वड्याईआ। एका एक आदि जुगादी सारे कहिण, अकल कला इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि रंग हरि रतड़ा, हरि मेला बेपरवाहीआ। हरि रंग हरि चलूल, हरि आपणा आप रंगांयदा। आपे नारी आपे कन्त कन्तूहल, आपे आपणी सेज हंढांयदा। सच सिँघासण ना कोई पावा ना कोई चूल, थिर घर साचे आपे डांहयदा। निरगुण शब्द हुलारे रिहा झूल, सच हुलारा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुते प्रकाश आप करांयदा। सुते प्रकाश हरि हरि होया, आपणी धार बंधाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे कोआ, ना कोई लेख लिखाईआ। ना मरया ना जम्मया मोआ, मात गर्भ ना कोई टिकाईआ। आलस निन्दरा विच ना सोया, ना कोई खाट हेठ रखाईआ। आदि जुगादी नवां नरोआ, एका एक अख्वाईआ। आप ल्याए आपणा ढोआ, दर आपणे सोभा पाईआ। एका अमृत आपे चोआ, आपे मुख भराईआ। आपे करे आपणी लोआ, आप आपणा अन्धेर गंवाईआ। आप आपणा बीज आपे बोया, आपणी गोदी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साचे वड वड्याईआ। हरि वड्डा सच्यार, एका नूर अकालया। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव निरालया। आदि जुगादी बन्न्हे धार, करे कराए सच्ची प्रितपालया। एका एक हो उज्यार, एका आपणा मार्ग ला ल्या। शब्दी शब्द अपर अपार, एका सुत्त रखा ल्या। सच शब्द सच्ची सरकार, घर साचे आप जणा ल्या। ठांडा वेख इक्क दरबार, सांतक सति करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण मेला ना कोई गुरु ना कोई चेला, ना कोई वेख वखा रिहा। आपे गुरू आपे चेला, आपणी बणत बणांयदा। आपे सज्जण आपे सुहेला, आपे मेल मिलांयदा। आपे वस्सया सदा अकेला, आपे आपणे रंग रंगांयदा। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोई रखांयदा। अचरज खेल

पारब्रह्म कल खेला, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगा जुगन्ता वेख वखांयदा। आदिन अन्ता एका काहन, एका रूप समाईआ। एका वेखे मार ध्यान, एका नैण उठाईआ। एका करनहार पछान, भुल्ल रहे ना राईआ। एका देवणहारा दान, जीआ दान झोली पाईआ। एका निरगुण सच मकान, थिर घर साचा आसण लाईआ। एका तख्त इक्क सुल्तान, शाहो भूप इक्क हो जाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमान, एका रिहा सुणाईआ। एका जोद्धा सूरबीर बली बलवान, एका डंक वजाईआ। एका एक इक्क राजान, एका रईयत विच समाईआ। एका तीर इक्क कमान, एका चिल्ला रिहा चढ़ाईआ। एका घर इक्क मकान, चौदां हट्टां इक्क वखाईआ। एका नेत्र इक्क ज्ञान, एका शब्द पढ़ाईआ। एका रवि ससि उपाए कोटन भान, कोटी कोटि करे रुशनाईआ। एका होया जाणी जाण, एका एक वड्डी वड्याईआ। एका लेखा लिखे महान, लिखणहार भुल्ल ना राईआ। निरगुण जोत श्री भगवान, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी मंग मंगाईआ। आपणी मंग आपे मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपणा लाया आपे रंग, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। आपणा दरवाजा आपे लँघ, आपे मेल मिलाईआ। आप आपणे चढ़या पलँघ, आप आपणी सेज सुहाईआ। आप वजाया आपणा मृदंग, आपे रिहा सुणाईआ। आपे दाता दानी सूर सरबंग, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। आपे धार वहाए अमृत गंग, सर सरोवर आप उपाईआ। आपे भुक्ख आपे नंग, आपे राज जोग समाईआ। आपे होया परमानंद, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे वसणहारा बन्द बन्द, आप आपणी ख़ुशी कराईआ। आपे सूरज आपे चन्द, आपे करे रुशनाईआ। आपे दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता एका एक अख्वाईआ। हरि वेला हरि जाणया, आदि अन्त उज्यार। प्रभ आपणा आप पछाणया, आपे वेखे करे विचार। आपे चले आपणे भाणया, भाणा भावी दर दुआर। रंग आपणा आपे माणया, घर साचे कर प्यार। आपे होया बाल अञ्याणया, आपे आपणा दए सहार। आपे देवणहारा माणया, आप आपणा चुक्के भार। आपे गाए आपणा गाणया, सुणाए धुन अपर अपार। आपे पवण पाणी पवण मसाणया, आपे होया धूंआँधार। आपे अन्ध अन्धेर वखाणया, आपे बैठा विच उज्यार। आपे पीणा आपे खाणया, आपे भरनहार भण्डार। आपे अन्न आपे दाणया, आपे देवणहार सहार। आदि पुरख आप अख्वानया, हरि साचा मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, घर साचे इक्क प्यार। सच प्यारा हरि दुआरा, हरि हरि जोत जगांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आपे वेख वखांयदा। आदि जुगादी एकँकारा, एका किरत कमांयदा। शब्द ब्रह्मादी खेल न्यारा,

ब्रह्म ब्रह्मण्ड टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। हरि निरँकार वेस अवल्ला, आपणा आप कराईआ। आपणे दर आपे खला, आपे वेख वखाईआ। नेहचल धाम वेखे उच्च अटला, आपे ल्या उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई पुरख समरथ, सर्ब कला भरपूरया। हरि का मन्दिर ना जाए ढठ्ठ, ना दूर ना नेड़या। इट्ट गारा ना लाई काठ, खेले खेल हाजर हज़ूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी देवे वर, जुग जुग लोकमात खेल अपारा, हरि हरि आप करांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतार, सतिगुर रूप दरसांयदा। जोती जोत जोत उज्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण भरे शब्द भण्डारा, निरगुण आप वरतांयदा। सरगुण चोला कर प्यारा, आप आपणा विच छुपांयदा। सरगुण रसना बोल जैकारा, निरगुण शब्द सुणांयदा। सरगुण तेरा नौ दुआरा, निरगुण नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता हरि करनेहारा करनहार अख्वांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, साख्यात रूप वटाया। शब्द डंक अपर अपार, लोकमात वजाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर कर त्यार, आप आपणी सेवा लाया। त्रैगुण माया तेरा सच विहार, पंज तत्त नाल रलाया। निरगुण निरगुण आपणी धार, मन मति बुध दए दरसाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेल मिलाया। हउमे हँगता गढ़्ह त्यार, रक्त बूंद आप मिटाया। घर विच घर हरि उसार, आप आपणा आसण लाया। आपे करे बन्द किवाड़, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाया। दस्म दुआरी बैठा जन्दर मार, बजर कपाटी अग्गे डाहया। करे वसेरा बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सठ हाडी जोड़ जुड़ाया। आपणा घड़न आपे घाड़, घड़णहार वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करता निरगुण सरगुण वेख वखाया। निरगुण सरगुण साचा मीता, साची बणत बणाईआ। आप चलाए आपणी रीता, आप आपणी वंड वंडाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हरि आपे जीता, आप आपणा नाउँ चलाईआ। हँ ब्रह्म आप अनडीठा, सोहँ रूप आप हो जाईआ। गुर इष्ट देव आपे नीकन नीका, सर्ब सृष्ट रिहा समाईआ। आपे भेव जाणे जीव जीअ का, हर घट वेखे बेपरवाहीआ। आपे राम नाम किया मीठा, आपे करे पढ़ाईआ । आपे मेला सुरत सुवाणी साची सीता, साचे दर मिलाईआ। आपे काहन कृष्न चलाई रीता, सखीआं मंगल मेल मिलाईआ। आपे कलिजुग वस्सया चीता, आप आपणी धार बंधाईआ। आप उपाए मन्दिर मसीता, आप आपणी चलत चलाईआ। ईसा मूसा आपे जीता, संग महंमद चार यार करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग निरगुण सरगुण विच समाईआ। निरगुण सरगुण एका धार, एका रंग रंगाया। नानक नाम हो उज्यार, लोकमात

फेरा पाया। मिल्या मेल सच दरबार, विछड़ कदे ना जाया। आप सुहाए बंक दुआर, साचे मन्दिर डेरा लाया। एका शब्द सच्ची धुन्कार, एका राग अल्हाया। मिल्या मीत हरि निरँकार, साचा दर सुहाया। वज्जी वधाई अपर अपार, मंगलाचार गाया। सो पुरख निरँजण किरपा धार, हरि हरि आप हो जाया। एका ब्रह्म हो उज्यार, पारब्रह्म मात अख्वाया । नन्ना निरगुण एका कार, एका रिहा जणाया। नर नरायण पावे सार, महल्ल अटल डेरा लाया। कलिजुग करे पार, आप आपणा रंग रंगाया । मुक्ता स्सयारी औंकड़ तेरी धार, एका नानक नाम रखाया। एका जोती हो उज्यार, दस दस वेस वटाया। काया नाता तोड़ संसार, जोती जोत जगाया। साचा गुरू कर त्यार, एका शब्द धराया। पंचम लाए सच आवाज़, साची नींह रखाया। आपे सुत्ता पैर पसार, दिस किसे ना आया। खेले खेल अगम्म अपार, कलिजुग अन्तिम डेरा ढाहया । प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाया। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ आप बणाया। ना कोई दिसे ठग्ग चोर यार, काम क्रोध मोह ना कोई हल्काया। साचा मन्दिर कर त्यार, हरि साचा वेख वखाया। हरि मन्दिर तेरा खेल अपार, हरि जू आपे मेल मिलाया। आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। सतिगुर पूरा पुरख करतार, करता पुरख नाउँ रखाया। अकाल मूर्त भेव न्यार, वेद कतेब ना किसे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त नित नवित्त जन भगतां वेस वटाया। भगतन मीता एकँकार, आपणी कल वरतांयदा। आदि जुगादि पावे सार, जुग जुग नाउँ रखांयदा। मेटणहारा कूड़ पसार, साचा मार्ग लांयदा। कलिजुग वेखे धूंआँधार, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। जीव जन्त आप आपणा गए हार, ना कोई धीर धरांयदा। पिता पूत ना कोई प्यार, भैण भाई ना कोई अख्वांयदा। जति सति छुट्टा संसार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकाए करांयदा। मिल्या मेल ना मीत मुरार, मन्दिर मसीत गुरदुआर ना कोई जणांयदा। गा गा राग गए हार, अनहद राग ना कोई अल्हांयदा। रसना ला ला थक्के स्वाद, आत्म रस ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा वेख पसारा, हरि हरि जोत जगाईआ। राजा राणा ना कोई सिक्दारा, साची सिख्या ना कोई सिखाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद होए विभचारा, नार वेसवा रहे हंढाईआ। संख बांग धुन ना कोई जैकारा, पुरख अकाल ना कोई मनाईआ। माया ममता भुल्ला सर्ब संसारा, नानक सिख्या हथ्थ ना आईआ। गुर गोबिन्द जैकार ना करया कोई प्यारा, पंज कक्के ना कोई समाईआ। मुस्लिम सुन्नी ऐनलहक्क ना लाया नाअरा, मुकामे हक्क ना मेला ख़ुदाईआ। पंडत पांधे गए हारा, जूठा झूठा तिलक लगाईआ। कोई ना खोल्हे बन्द किवाड़ा, राम कृष्न ना कोई मिलाईआ। नाता तुट्टा संग मुहम्मद चार यारा, उम्मत नबी रसूल रही

कुरलाईआ। हक्क हकीकत पावे सारा, बेऐब परवरदिगार वड्डी वड्याईआ। गुर गोबिन्द तेरा सच ना दिसे कोई दुलारा, नाम खण्डा जो चमकाईआ। भेख पखण्डा सर्ब संसारा, निरगुण नूर दिस ना आईआ। राम दास तेरा अमृत भण्डारा, कलिजुग जीव ना मुख चुआईआ। धीआं भैणां करन प्यारा, हरि मन्दिर फेरा पाईआ। नानक निरगुण वेखणहारा, भुल्ल रहे ना राईआ। आदि जुगादी कर पसारा, जुग जुग धार बंधाईआ। गुर गोबिन्द तेरा सच दुआरा, हरि साचा रिहा समाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड रखाईआ। सृष्ट सबाई मारे वारो वारा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। सत्तां दीपां दए हुलारा, लक्ख चुरासी आप उठाईआ। ब्रह्मा वेता रोवे ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूके दए दुहाईआ। विष्नूं तेरा एका नाअरा, एका दए सुणाईआ। शिव शंकर तेरा खाली करे चुबारा, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ । सुरपति राजा इन्द ढहि पए दुआरा, साची भुल्ल ना कोई बख्शाईआ। करोड़ तेतीसा हाहाकारा, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ सहारा, चारों कुन्ट डंक वजाईआ। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, नानक गोबिन्द गया लिखाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यारा, शब्दी नाउँ रखाईआ। सम्बल नगरी वस्सया धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। गुरसिख वेखे मीत मुरारा, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सिँघ जसबीर सच दुलारा, प्रभ आपणी गोद उठाईआ। भरया रहे नाम भण्डारा, अतोट अतुट रखाईआ। देवे दरस वारो वारा, दिवस रैण ना कोई जणाईआ। खिड़या रहे काया मन्दिर अन्दर डूँघी गारा, फड़ बांहों आप उठाईआ। पंच विकारा करे ख्वारा, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। काली नीली पार कराए धारा, पीली विच समाईआ। चिट्टी मेला दस्म दुआरा, कंचन विच समाईआ। सूहा वेस अगम्म अपारा, कंचन रंग रंगाईआ। लाल गुलाल दीन दयाला, आप आपणे विच टिकाईआ। लक्खण पुष्कर करोच आप वखाए धर्मसाला, धर्म धर्मी धर्म कमाईआ। सलमल सान होए पारा, कुशा डेरा ढाहीआ। सतिगुर पूरा सदा रखवाला, गुरमुख साचे सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाला, आवण जावण फंद कटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि जोत ना कोई वरन ना कोई गोत एका रंग समाईआ।

२९ पोह २०१५ बिक्रमी सोहण सिँघ दे घर पिण्ड भोलेके ज़िला गुरदास पुर

आदि पुरख नाउँ निरँकार, अकल कला अख्वाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेद समाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यार, एक एकँकारा इक्क ख़ुदाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर समाईआ। निरगुण निरगुण कर

त्यार, निरगुण निरगुण विच समाईआ। अकाल पुरख एका धार, एका रंग रंगाईआ। अजूनी रहित सर्ब सुख सार, सति सति समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप हो जाईआ। अबिनाशी करता हरि नरायण, एका एकँकारया। आपे जाणे आपणा लहिण देण, आप आपणा संग रखा ल्या। आपे वेखे आपणा आपणे नैण, दूजा नैण ना कोई रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा ल्या। अबिनाशी करता हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेख वखाया। जागरत जोत जगे अपार, रूप रंग ना कोई वखाया। शाहो भूप सच्ची सरकार, सच सुल्ताना नाउँ धराया। दाता दानी मेहरवान, आप आपणी झोली आप भराया। आप आपणा होए निगहबान, आप आपणी सेव कमाया। आप आपणा जाणी जाण, जानणहार समरथ पुरख वड्याआ। आपे वस्सया सच मकान, साचा मन्दिर आप सुहाया। उच्च महल्ल अटल दो जहान, ना कोई बाढी बणत बणाया। इक्क अकल्ला बैठ श्री भगवान, आप आपणा दर सुहाया। जोती जगे इक्क महान, अन्ध अन्धेर ना कोई वखाया। सच सिँघासण लाए आसण, पावा चूल ना कोई धराया। मण्डल आपणे पावे रासन, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। वेखणहारा हरि करतारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। आदि जुगादी लै अवतारा, आप आपणा वेस वटांयदा। शब्द शब्दी कर उज्यारा, शब्द डंक वजांयदा। लोआं पुरीआं एका नाअरा, एका राग सुणांयदा। देवत सुर करे ख्वारा, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा। लोकमात हो उज्यारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, वेद कतेब ना कोई गिणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण खेल सरगुण धार, हरि हरि जोत जगांयदा। एकँकारा कर आकार, निराकारा साकार रूप अख्वांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, भेद अभेदा भेव खुल्हांयदा। लक्ख चुरासी वस्सया बाहर, घट घट आपे डेरा लांयदा। आप उपाए आपे ल्ए मार, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे शब्द गुर पीर अवतार, आपे आपणा नाउँ धरांयदा। आपे नारी प्रभ कन्त भतार, आपे आपणी सेज हंढांयदा। आपे पंज तत्त नौ दुआर, आपे काया रचन रचांयदा। आपे महल्ल अन्दर महल्ल उसार, आपे मुख छुपांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लांहयदा। आपे वस्सया दस्म दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। आपे अमृत ठंडा ठार, आपे जल वहांयदा। आपे अनहद धुन सच्ची धुन्कार, धुन अनादी आप वजांयदा। आपे सतिगुर मीत मुरार, जुग जुग साचा राह चलांयदा। साची सिख्या इक्क विचार, गुर मती एह समझांयदा। नाम धुन कराए वणज वपार, सच ख़ज़ाना आप भरांयदा। दाता दानी विच संसार, दीनां नाथा दर दवांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार,

सरगुण डगमगांयदा। सरगुण पावे साची सार, निरगुण बूझ बुझांयदा। निरगुण शब्दी डंक अपार, सरगुण मुख सलांहयदा। सच विचोला आप करतार, आपणा मेल मिलांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो जांयदा। आपे कलिजुग सतिजुग त्रेता पाए सार, आपे द्वापर वेख वखांयदा। आपे ढहि ढहि पए दुआर, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे छत्र ताज दए हुलार, आपे तख्त ताज सुहांयदा। आपे राज जोग अपार, आपे ख़ाकी ख़ाक समांयदा। आपे कागी काग होए उडार, आपे आपणी चोग चुगांयदा। आपे पारब्रह्म गुर अवतार, आपे विष्नूं रूप वटांयदा। आपे शंकर दए हुलार, आपे सरन बणांयदा। आपे ब्रह्म कर उज्यार, पारब्रह्म नाउँ रखांयदा। आपे कर्म आपे धर्म आपे जरम, आपे वरन उपांयदा। आपे होया करनी करन, करता कादर नाउँ रखांयदा। आपे निरभउ आपे डरनी डरन, भय भयानक आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता एकँकार, आदि जुगादी कर पसार, जुग जुग आपणी बन्न्हे धार, भेव कोई ना पांयदा। हरि का भेव हरि अवल्ला, आपणा आप रखाईआ। वस्सया नेहचल धाम अटला, दिस किसे ना आईआ। शब्दी जोती आपे रल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाईआ। सच सिँघासण साचा मल्ला, जल थल रिहा समाईआ। खेले खेल इक्क अकल्ला, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। आपे पंच विकारा करे हल्ला, आपे शब्द खण्डा चमकाईआ। आपे वसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल्ला, उच्चे पर्बत आपे डेरा लाईआ। आपे हरिजन हरिभगत गुरमुख सन्त दुआरे खला, आप आपणा रूप वटाईआ। वेस वटाया हरि निरँकार, एका गुर दरसाया । सतिजुग सति सति कर वरतार, अन्तिम लेख चुकाया। त्रेता बन्न्ही आपणी धार, त्रै त्रै मेल मिलाया। द्वापर वेखे अद्धविचकार, प्रभ आपणा खेल खिलाया। कलिजुग डिगा मूंह दे भार, जूठ झूठ रिहा कुरलाया। चारों कुन्ट वेख विचार, चार यार संग मुहम्मद नाल रलाया। अल्ला राणी मारे नाअर, हू हू एका नाअरा लाया। नानक सतिगुर कर प्यार, सतिनाम मन्त्र दृढ़ाया। चार वरनां सांझा यार, लोकमात फेरा पाया। ग़रीब निमाणयां पावे सार, ऊँचां नीचां मेल मिलाया। इक्क वखाए धुर दरबार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। राउ रंक करे ख़बरदार, चारों कुन्ट फेरा पाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धार, एका रंग रंगाया। आपे लिखे बण लिखार, सेली टोपी सीस बंधाया । नाउँ गाए निरँकार निरँकार, निरगुण धार इक्क चलाया। सृष्ट सबाई कर उज्यार, एका मार्ग रिहा लगाया। एक जोती दस अवतार, एका रूप समाया। गोबिन्द मंगे बण भिखार, प्रभ अबिनाशी अग्गे झोली डाहया। कलिजुग उतरे कवण किनार, कवण बेड़ा रिहा चलाया। पुरख अकाल जोत आपणी धार, आप आपणा शब्द सुणाया। मरे ना जम्मे आवे वारो वार, जुग जुग वेस वटाया। कलिजुग कूड़ा होए कुड़यार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। ना कोई

नारी ना भतार, विभचार सृष्ट सबाया। माता पूत करे प्यार, आप आपणा कर्म गंवाया। राज राजाना करे ख़बरदार, शाह सुल्तान ना कोई अख्वाया। मन्दिर मस्जिद होए ख्वार, धीआं भैणां रहे तकाया। जूठा झूठा वणज वापार, साधां सन्तां हट्ट खुल्हाया। एका भुल्लया एका एकँकार, आपणा आपे मार्ग लाया। पावणहारा साची सार, आदि जुगादि समाया। अन्तिम प्रगट होए विच संसार, आप आपणा रूप वटाया। मात पित ना कोई प्यार, ना कोई गोद उठाया। ना कोई दाई दाया दिसे दुआर, ना कोई नुहावण नहाया। ना कोई थित ना कोई वार, दिवस मास ना कोई जणाया। नित नवित्त साची कार, जुग करता आप कराया। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। भगतां सन्तां आत्म रही पुकार, दिवस रैण राह तकाया। मनमुख जीव करन हँकार, माया ममता मोह वधाया। काम क्रोध कर प्यार, आसा तृष्ना नाल रलाया। भेख पखण्डा चार दीवार, काया मन्दिर आप टिकाया। मनुआ ठग्ग चोर यार, सृष्ट सबाई वेख वखाया। पावणहार साची सार, आप आपणा लेख लिखाया। हथ्थ शब्द खण्डा दो धार, लोकमात फेरी पाया। साचे अस्व होए अस्वार, लोआं पुरीआं पार कराया। नीला नीली धारों कढ्ढे बाहर, चौथा पौड़ा इक्क उठाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा कर आकार, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाया। धुर दरगाही आया दौड़ हरि निरँकार, आप आपणा तेज दए वधाया। शब्द डंका वजाए इक्क नगार, लक्ख चुरासी दए उठाया। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप भवाया। जेरज अंडां ल्ए उभार, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाया। कलिजुग तेरा वेखे पार कन्ढ्ढा, निरगुण निरगुण जोत जगाया। मनमुख जीवां वढ्ढे कंडां, गुरमुख साचे ल्ए तराया। सति रंग निशाना झुलाए नौ खण्ड रखाए एक डण्डा, एका हथ्थ उठाया। तोड़नहार मान अभिमान घमंडा, राज रजान आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ निरँकार आपणा रक्ख, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। शब्दी जोत हो प्रतक्ख, नूरो नूर करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी वेखे भाण्डे सक्ख, पंज तत्त घर घर फेरी पाईआ। सन्त सुहेले करे वक्ख, जो जन रसना रहे गाईआ। जगत अन्गयारे जाण भख, मनमति करे पढ़ाईआ। एका राह आपे दस्स, झूठे धन्दे सृष्ट लगाईआ। गुरमुख विरले देवे नाम वथ्थ, आत्म अन्तर झोली भराईआ। जगत जहाना होए सत्थ, धरत मात सथ्थर रही विछाईआ। जगत भण्डारा होए भट्ठ, साचा नाम ना कोई वरताईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ तट्ट, अठसठ मुख छुपाईआ। वेखणहारा मन्दिर मस्जिद गुरदुआर मट्ठ, शिवदवाला फोल फोलाईआ। ठग्गां चोरां होया अकट्ठ, साधां सन्तां पए लड़ाईआ। प्रगट होए हरि समरथ, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। आप चलाए साचा रथ, चार वरनां ल्ए चढ़ाईआ। दूई द्वैती मन्दिर जाए ढठ्ठ, हउमे गढ़्ह रहिण ना पाईआ। गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आपे

रिहा भवाईआ। वीह सद बिक्रमी करे चट्ठ, वीह सद बीस वज्जे वधाईआ। खेले खेल नठ्ठ नठ्ठ, नटूआ सांग वरताईआ। जन भगतां अमृत आत्म प्याए घुट्ट, निझर धार वहाईआ। चौदां लोकां खोल्हे हट्ट, चौदां तबकां वेख वखाईआ। सच नगारे वज्जे सट्ट, रणजीत नगारा इक्क बणाईआ। गुरमुखां गुरसिखां हरि शब्द वखाए साचा पट्ट, सच संजोआ इक्क बणाईआ। तीर कमान बणाए साच भथ्थ, एका शब्द रसना गाईआ। जगत विकारा पाए नथ्थ, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, साची करे पढ़ाईआ। वेखणहारा रवि ससि, मण्डल मण्डप फोल फुलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिखां देवे नाम वर, काया कन्दर खोज खुजाईआ। काया कन्दर डूँघी गार, हरि साचा वेख वखांयदा। शब्दी गुर हो त्यार, आपणा राह चलांयदा। आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटांयदा। नानक सतिगुर कर प्यार, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। गुरमुख मिल्या मीत मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, सांतक सति वरतांयदा। केस कंघा अपर अपार, सीस जगदीस हंढांयदा। नाम कड़ा कर त्यार, हथ्थीं कंगन बन्न्हांयदा। धीरज जत अपर अपार, सति सन्तोखी कच्छ रखांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर होया ख़बरदार, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। पंचम मीता पंच अधार, पंचम मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका वर, एका आप दवांयदा। आपे वर दाता भण्डारी, आपे भिच्छया पांयदा। आपे निरगुण जोत निरँकारी, आपे सरगुण मेल मिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर उज्यारी, आपे देवत सुर सेवा लांयदा। आपे लक्ख चुरासी खेल खिलारी, आपे मेट मिटांयदा। आपे पारब्रह्म आपे ब्रह्म होए हँकारी, आप आपणा सगन मनांयदा। आपे पंज पंजी सेवादारी, दस पंज आप रखांयदा। आपे त्रैगुण तेरा कर्म कारी, रजो तमो सतो आप हो जांयदा। आपे बणे ब्रह्म ब्रह्मचारी, आपे निरगुण सरगुण धार बंधांयदा। आपे रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी, आपे तत्त सुहांयदा। आपे खोल्हे नौ दुआरी, आपे दसवें डेरा लांयदा। आपे साध सन्त गुर पीर अवतारी, जुग जुग नाउँ रखांयदा। आपे आदि निरँजण जोत निरँकारी, करता पुरख आप अख्वांयदा। आपे अकाल पुरख करे सच्ची सिक्दारी, साचा तख्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग करता हरि भगवान, आदि जुगादि समाईआ। धुरदरगाही देवणहारा धुर फ़रमान, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। गुरमुख विरला पावे मान, जिस जन आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। धर्म वखाए सच निशान, सतिगुर पूरा आप झुलाईआ। पार वखाए ज़िमी अस्मान, रवि ससि ना कोई रुशनाईआ। उच्च महल्ल अटल मकान, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। लोकमात आवे जावे वाली दो जहान, नानक सतिगुर एह बुझाईआ। गुर गोबिन्द मेल मिलान, पूत सपूता

आप जणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। बन्न्हे धार पुरख बिधाता, आप आपणे रंग रतड़ा। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, ऊँच नीच ना कोई वखंदड़ा। ना कोई दिवस ना कोई राता, बाल बिरध ना वखंदड़ा। ना कोई पिता ना कोई माता, ना कोई गोद उठंदड़ा। आपणा बन्न्हे आपे नाता, आपे मेल मिलंदड़ा। आपे नारी आपे कमलापाता, आप आपणी सेज हढंदड़ा। आपे बैठा रहे इक्क इकांता, आपे घट घट वेस वटंदड़ा। आपे जुग जुग रथ रथवाई चलाए राथा, आप आपणी सेव कमन्दड़ा। आपे आप होए त्रिलोकी नाथा, सचखण्ड दुआरा आप सुहंदड़ा। आपे नानक गोबिन्द वेखे माथा, आपे मस्तक लहिणा देण चुकंदड़ा। आपे पुरख अगम्म सर्ब कला समराथा, घर साचे आप वसंदड़ा। आपे गल लगाए ग़रीब निमाणे अनाथ अनाथा, जुग जुग नाउँ धरंदड़ा। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चलाए गाथा, आप आपणा भेव खुल्हंदड़ा। आपे पूजा आपे पाठा, आपे मन्त्र ज्ञान दृढ़दंड़ा। आपे तीर्थ आपे ताटा, सर सरोवर आप अख्वंदड़ा। आपे करनहारा पूरा घाटा, गुरमुख साचे मेल मिलंदड़ा। आपे होए आन बाटा, दस दस मास डेरा लगन्दड़ा। आपे दो जहाना कट्टे वाटा, आपे पान्धी पन्ध वखंदड़ा। आपे नानक जोत घर घर जगे लिलाटा, आपे गोबिन्द खंडा नाम चमकंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द वेखे साचा घर, नानक चुकाए जगत डर, आप सुहाए बंक दुआरा, सम्बल नगरी जोत इकग्री शब्द समग्री इक्क रखंदड़ा।

२९ पोह २०१५ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर पिण्ड कलार

भगतन हरि भगवान, आदि जुगादि समाया। खेले खेल दो जहान, जुग जुग वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम मार ध्यान, आप आपणी कल वरताया। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, रूप अनूप आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाया। जोती नूर पुरख करतारा, पारब्रह्म अख्वाया। खेले खेल अगम्म अपारा, लेखा लेख ना कोई जणाया। कलिजुग अन्तिम ल्ए अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाया। एका लाए साचा नाअरा, सो पुरख निरँजण गाया। हँ हँगता पार किनारा, हँ ब्रह्म समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकँकार, खेले खेल अपर अपार, हरि का भेव किसे ना पाया। आदि जुगादी अछल अछेदा, आपे वरते आपणे भाणया। पढ़ पढ़ थक्के वेद कतेबा, हरि का रूप किसे ना जाणया। गा गा थक्के रसना जेहवा, अन्दर मन्दिर ना किसे वखानया। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि हरिजन साचे मेल मिलानया। हरिजन साचा मेल मिलंना, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। इक्क चढ़ाए साचा चन्ना, दिवस रैण करे रुशनाईआ। राग सुणाए अनहद कन्ना, धुन अनादी आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि करतारा, आपणा आप उपजांयदा। वेखे खेल सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी फोल फोलांयदा। भगतन मीता अन्दर मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, डूँघी कन्दर आसण लांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जलां थलां फोल फोलांयदा । नौ खण्ड पृथ्मी तेरा वेखे अन्त अखाड़ा, आप आपणी कल वरतांयदा। धुर दरगाही साचा लाड़ा, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। जीआं जन्तां साधां सन्तां लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेखे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहांयदा। घर सुहञ्जणा आत्म ब्रह्म, हरि हरि आप जणाईआ। आपे जाणे आपणा कर्म, जुग जुग वेख वखाईआ। आपे वेखे साचा धर्म, धर्म दुआरा इक्क सुहाईआ। ना कोई गोती ना कोई वरन, ऊँच नीच ना कोई बणाईआ। पारब्रह्म तेरी साची सरन, गुरमुख विरले मात तकाईआ। आपे खोल्हे हरन फरन, नेत्र लोचण आप खुल्हाईआ। कलिजुग जीव माया तरनी झूठी तरन, भव सागर रिहा रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग वेस कर, हरि सन्तन ल्ए तराईआ। सन्तन मीता इक्क अकल्ला, एका एक एकँकारया। वसणहारा सच महल्ला, थिर घर महल्ल अटल उच्च मुनारया। घट घट अन्दर आपे रला, जोती नूर डगमगा रिहा। शब्द सुनेहड़ा जुग जुग आपणा घला, आपणा मार्ग ला रिहा। मेटणहारा आपे सल्ला, आपे सन्त भगत जोग जुगत जगत आपे वेख वखा रिहा। जागरत जोत हरिजन जगा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। अन्ध अन्धेर दए मिटा, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। अमृत जाम दए पिला, निझर रस चुआईआ। दुरमति मैल गंवा, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। कागों हँस दए बणा, जो जन आए सरनाईआ। मानस देही लेखे ला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। चरन दासी आप बणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निज घर वासी निज आत्म डेरा ला, परमानंद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण शाहो भूप वड राज राजन, आप संवारे जुग जुग काजन, प्रगटे जोत देस माझन, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। कलिजुग तेरी साची रुत्त, हरि साचा आप सुहांयदा। प्रगट होए अबिनाशी अचुत, एका मंगल गांयदा। वसणहारा काया बुत्त, दिस किसे ना आंयदा। पंज तत्त अन्दर बैठा लुक, निरगुण धार चलांयदा। गुरमुख विरला वेखे झुक, जिस जन हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। कलिजुग पैंडा रिहा मुक, नेड़े राह रखांयदा। जूठा झूठा बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोई करांयदा।

चार कुन्टां दहि दिशा लक्ख चुरासी पई लुट, माया ममता मोह हल्कांयदा। दर दवारिउँ बैठे रुठ, साचा इष्ट देव गुरू ना कोई मनांयदा। खाली दिसे भाण्डे ठुठ, नाम वस्त ना कोई टिकांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, मन्दिर अन्दर तट किनार लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, हरि साचा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेलणहारा साचे घर, गुरमुख साजन ल्ए वर, हउमे रोग चुकाए डर, आप आपणे दर बहांयदा। चरन सरन सरन चरन जन जाए पढ़, जागरत जोत इक्क जोत जगांयदा। एकँकारा एका अक्खर रिहा पढ़, सृष्ट सबाई वक्खर नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग रंगांयदा ।