पुस्तकालयभाग ८

३० पोह २०१५ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे घर कादराबाद

निरगुण रूप सति, सति समाया। आप आपणा कर उत्पत, आपे वेख वखाया। आपे परम पुरख प्रभ कमलापात, आपे नारी वेस वटाया । आपे आपणा अन्तर बीजे आपणे वत, आपे खेल खिलाया। आपे जाणे आपणी गति मित, आप आपणे भेव समाया। आपे आपणी रक्खे पति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। उत्पत करनेहारा आदि निरँजण, एका एक एकँकारया। आपे साजण आपे सज्जण, हरि आपे मीत मुरारया। आप चलाए आपणा जहाज़न, आपे वेखे पार किनारया। आप संवारे आपणा काजन, आप आपणा कर्म कमा रिहा। आप आपणा राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा रिहा। हरि का रूप अपर अपार, आपे आप उपाईआ। ना कोई पावणहारा सार, ना कोई वेख वखाईआ। ना कोई लेखा लिखे संसार, ना कोई कलम चलाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे उत्पत आपे नाउँ धराईआ। आपणा आप आपे रक्ख, आपणी कल वरतांयदा। अबिनाशी करता हो प्रतक्ख, आपणा दरस दिखांयदा। आप आपणा करे वक्ख, आप आपणी वंड वंडांयदा। सर्ब कला आपे समरथ, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। आपे गाए आपणी कथा अकथ, आपणा शब्द अल्हांयदा। आपे देवे आपणी वथ्थ, आपणा अंग कटांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म खोल्हे अक्ख, आप आपणा नूर चमकांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर रक्ख, दिवस रैण डगमगांयदा। आपणे पर्दे

आपे ढक, आपणा मुख छुपांयदा। खेले खेल अलखणा अलक्ख, भेव कोए ना पांयदा। ब्रह्म विष्न शिव कोई ना चले वस, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जुग जुग राह रिहा दस्स, आपणा कर्म कमांयदा। लोआ पुरीआं आपे नस्स, ब्रह्मण्ड खण्ड फिरांयदा। आपे जाणे आपणा जस, सिफ्त सलाही आप अख्वांयदा। आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां हिरदे अन्दर वस, आप आपणा भेव खुलांयदा। कोटन कोटि प्रकाश करे रवि ससि, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे उत्पत कमलापत, लक्ख चुरासी आप समांयदा। आदि निरँजण आत्म ब्रह्म, आपणी अंस बणाईआ। आपे देवणहारा जन्म, आपे ल्ए मिलाईआ। आपे संग रलाए कर्म, कर्म कर्मां लेख लिखाईआ। आप जणाए आपणा धर्म, आपे दए वड्याईआ। आपे वेखे वरन बरन, आपे खेल खिलाईआ। आप बुझाए आपणी सरन, जिस जन दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ तरनी तरन, तारनहार आप हो जाईआ। गुरमुख साचे करनी करन, क़िया किरत इक्क वखाईआ। खोल्हणहार हरन फरन, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। आप चुकाए मरन डरन, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कराईआ। सन्त सुहेले तेरा रंग, हरि साचा आप रंगाईआ। सच सिँघासण बैठ पलँघ, सचखण्ड दुआरा इक्क वेख वखाईआ। अमृत धारा एका गंग, चरन कँवल हरि वहाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, वड दाता बेपरवाहीआ। भगतन मीता वस्सया संग, विछड़ कदे ना जाईआ। आपणे अस्व कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण पाईआ। शाह अस्वारा हरि मलँघ, दिस किसे ना आईआ। चौदां लोकां रिहा लँघ, त्रिलोकी चरना हेठ दबाईआ। भगत दुआरा रिहा लँघ, हरि वड वड्डा वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए तराईआ। भगत वछल हरि गिरधारा, आदि जुगादि समाया। नित नवित्त लै अवतारा, हरिजन साचे ल्ए तराया। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, भेव किसे ना पाया। एका एकँकारा खेल न्यारा, आप आपणा रिहा कराया। आपे निरगुण नूर कर उज्यारा, आप आपणा डगमगाया। आपे थिर घर बैठ सच्चे दरबारा, सच सिँघासण आप सुहाया। आपे शाहो भूप सिक्दारा, सच सुल्तान आप अख्वा रिहा। आपे जाणे आपणी धारा, ना कोई संग रला ल्या। इक्क अकल्ला खेल अपारा, अकल कला वरता रिहा। आदि निरँजण हो उज्यारा, अबिनाशी पुरख अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा रिहा। आदि पुरख निरँजण करता अबिनाशी, एका एक अख्वाईआ। जुग जुग खेले खेल तमाशी, सतिगुर नाउँ धराईआ। गगन मण्डल पावे रासी, लोक परलोक वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरे करया वासी, नूर नूर करे रुशनाईआ। पावे सार पृथ्मी आकाशी, आकाश पाताला फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण सर्ब गुण दाता, एका एक अख्वांयदा। पुरख अकाल पुरख बिधाता, एका जोत डगमगांयदा। आपे जाणे आपणी जाता, आपे आपणा धर्म रखांयदा। आपणी कल आप पछाता, कुलवन्ता नाउँ धरांयदा। आपे पिता आपे माता, आपे बालक रूप अख्वांयदा। आपे देवणहारा दातां, आपे झोली अग्गे डांहयदा। आपे बैठा रहे इक्क इकांता, आदि जुगादि रहांयदा। आपे आपणी पुच्छणहारा वाता, हरि आपे आपणी दया कमांयदा। आपे पुरख पुरख समरथा, समरथ पुरख अख्वांयदा। आपे वेख अनाथ अनाथां, नाथ अनाथी आप हो जांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, जुग जुग आप अल्हांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथवाही दिस ना आंयदा। आपे होए सगला साथा, साचा संग निभांयदा। आपे होए त्रिलोकी नाथा, त्रै त्रै लोक वेस वटांयदा। आपे फोले चौदां हाटां, चौदां हट्ट मूल चुकांयदा। आपे खेले खेल बाज़ीगर नाटा, नट नटूआ सांग वरतांयदा। आपे आदि शक्ति जोत लिलाटा, आपे नूरी नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख सुल्ताना, एक एक अख्वाईआ। खेले खेल दो जहाना, भेव कोई ना पाईआ। आप झुलाए सच निशाना, सचखण्ड दुआरा वेख वखाईआ। राग अल्हाए सच तराना, घर साचे वज्जे वधाईआ।

पहली माघ २०१५ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड टांगरा ज़िला अमृतसर

अदि पुरख हरि भगवन्ता, आदि जुगादि समाया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, पुरख अकाल वड वड्याआ। जोती नूर हरि जोत जगंता, भेव कोई ना पाया। सच दुआरे आप रहंता, अगम्म अगम्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण नाउँ धराया। निरगुण नाउँ हरि निरँकार, एका एक एकँकारया। आप आपणा कर आकार, आपे वेखे पसर पसारया। आपे जोत शब्द धार, आप आपणी बणत बणा रिहा। आपे लोआं पुरीआं महल्ल उसार, गगन पतालां आप उपा रिहा। आपे ब्रह्मा शिव विष्न सेवादार, सेवक सेवा आप करा रिहा। आपे करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द कर प्यार, आप आपणे रंग रंगा रिहा। आपे रवि ससि चन्न सतार, मण्डल मण्डप आप सुहा रिहा। आपे निरगुण नूर कर उज्यार, आप आपणा डगमगा रिहा। आपे थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण आप सुहा रिहा। आपे शाहो भूप सिक्दार, सच सुल्तान आप अख्वा रिहा। आपे जाणे आपणी धार, ना कोई दूसर संग रला ल्या। इक्क अकल्ला खेल अपार, अकल कला वरता रिहा। आदि निरँजण हो उज्यार, अबिनाशी पुरख आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा रिहा। एका एक आदि निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। दाता दानी दर्द

दु:ख भय भंजन, आप आपणा खेल खिलाया। आप आपणा बणया सज्जण, घर साचे मेल मिलाया। अलख अगोचर अगम्म अथाह, आपे करे आपणा मजन, आपे आपणा ताल सुहाईआ। बेऐब परवरदिगार सच मलाह, मुकामे हक्क इक्क ख़ुदाया। नूरी नूर नूर अल्हा, अलाही नूर भेव ना राया। सच हदीस रिहा सुणा, एका नाअरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग एका एक अख्वाया। एकँकार इक्क अकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। आपे वस्सया सच महल्ला, उच्च महल्ल अटल मिनार वड वड्याईआ। आपणी जोती आपे रला, निरगुण निरगुण विच समाईआ। आपणे दीपक आपे बल्ला, आपणी करे आप रुशनाईआ। आपणा मेटे आपे सला, ना कोई दुरमति रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी पुरख वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी पुरख हरि भगवाना, एका रूप समांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग नाउँ धरांयदा। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। आपे मारे सच निशाना, साचा चिल्ला आप उठांयदा। आपे वसे सच मकाना, थिर घर साचे डेरा लांयदा। आप उडाए सच बिबाणा, आप आपणी कल वरतांयदा। आपे शाहो भूप सुल्ताना, रंक राजान आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वसे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर सुहञ्जणा हरि निरँकार, एका एक उपाईआ। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई वखाईआ। ना कोई बाडी करे त्यार, ना कोई बणत बणाईआ। लोआं पुरीआं वस्सया बाहर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। आपे जाणे आपणी कार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे वस्सया धुँधूकार, दीप उजाला आप कराईआ। आपे पुरख आपे नार, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपे कन्त आपे भतार, सखा सखाई आप हो जाईआ। आपे जाए आपणी धार, आपे धार चलाईआ। एकँकार कर आकार, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ । मरे ना जम्मे विच संसार, आवण जावण बणत बणाईआ। लोआं पुरीआं दए सहार, ब्रह्मण्डां खण्डां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका खेल करे रघुराईआ। एका खेल हरि भगवान, आपणा आप कराया। आपे होया जाणी जाणा, भेव ना कोई पाया। आपे पीणा आपे खाणा, त्रै त्रै तृप्त कराया। आपे दाना आपे बीना, बीना दाना आप हो जाईआ। आपे वसे लोका तीनां, अवण गवण आप समाया। आपे रंग रक्खे भीन्ना, आप आपणा ल्ए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर एका एक कराया। निरगुण नूर सच सिक्दार, सच तख्त सुल्तानया। सच सिँघासण अपर अपार, हरि बैठा वड मेहरवानया। आपे जाणे आपणी कार, आप आपणा खेल खिलानया। देवे हुक्म अपर अपार, शब्दी शब्द सुणानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जगंत हरि भगवन्त, आप

आपणा वेस वटानया। जुग जुग करता वेस कर, आपणी कार कमांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव शक्ती कर, आपे आसण लांयदा। आपे गणपति गणेश धर, आपे पूज पुजांयदा। आपे नर नरेश दर, नर नरायण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एका घर, घर साचा आप सुहांयदा। घर सुहाया हरि करतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। एका रंग एका रूप अपार, एका रूप समाईआ। एका दर इक्क दुआर, एका घर लगाईआ। ना कोई दूसर दिसे मीत मुरार, ना कोई संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत उजाला आप हो जाईआ। आपे जोती जोत उजाला, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आपे पुरख पुरख अकाला, अकाल मूर्त आप अख्वाईआ। आपे दीनां बंधप दीन दयाला, दया निध नाउँ रखाईआ। आपे चले जुग जुग अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना पाईआ। आपे वस्सया सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। आपे आपणी घाल रिहा घाला, साची घाल आप घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप कर, दर दरवेश आप अख्वाईआ। पुरख अबिनाश दर दरवेश, एका रूप समाया। आपणे घर करे अदेस, आपे मंगण आया। आपे बणया नर नरेश, आपे हुक्म चलाया। आप आपणा आपे वेख, आप आपणा मेल मिलाया। आपे लिखणहारा लेख, आपे दए मिटाया। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडांयदा। बाल बिरध जवान ना कोई वरेस, एका रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा खेल अपार, लेखा लिख्त विच ना आया। एकँकारा पुरख अनादी, एका एक अख्वाया। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, पारब्रह्म अख्वाया। एका रूप आदि जुगादी, आपणा वेस वटाया। एका मोहण माधव माधी, मुकंद मनोहर इक्क अख्वाया। एका कन्त होए सुहागी, एका नार प्रनाया। एका प्रीत एका दर लागी, एका तोड़ निभाया। एका हँस एका कागी, एका चोग चुगाया। एका रक्खणहारा लाजी, लाजावन्त नाम ख़ुदाया। एका साजण रिहा साजी, एका मेट मिटाया। एका खोलणहारा पाजी, एका भेव छुपाया। एका अस्व एका ताजी, शाह अस्वार इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे डेरा लाया। साचा घर हरि सुहाए, हरि साची वड वड्याईआ। वेद कतेब कोई भेव ना पाए, ना कोई लेखा लेख लिखाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा शिव रहे राह तकाए, दिवस रैण नैण उठाईआ। कोटन कोटि गण गंधर्ब रहे अल्हाए, आप आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे घर वस्सया बेपरवाहीआ। बेपरवाही हरि हरि मीत, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणी रीत, आपणी कार कमांयदा। शब्द अनादी साचा गीत, लोकमात आप उपजांयदा। वेखणहारा हस्त कीट, लक्ख चुरासी विच समांयदा। आपे वस्सया

धाम अनडीठ, भेव कोई ना पांयदा। आपे मिट्ठा कौड़ा रीठ, आपे अमृत रस अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा धुर दरबारा, हरि साचा अलक्ख जगांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अगाध बोध अल्हांयदा। नर नरायण भेव न्यारा, निरगुण आपणी धार चलांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे अन्तिम ढांयदा। घड़न भन्नणहार खेल न्यारा, घड़े भन्ने आपणे चोज वखांयदा। आपे सभ तों वसे न्यारा, आप आपणे विच समांयदा। जागरत जोत हो उज्यारा, अन्तिम डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलक्ख निरँजण नाउँ रखांयदा । अलख निरँजण हरि भगवन्त, अकल कला कल धारीआ। आपे साध आपे सन्त, गुर रूप आप अख्वा रिहा। आपे जीव आपे जन्त, आपे घट घट डेरा ला रिहा। आपे काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, आपे पंज तत्त लेखा ला रिहा। आपे खेले खेल अगणत, लेखा गणत ना कोई गणा रिहा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बणा रिहा। जुग जुग धार हरि करतार, आपणी आप चलाईआ। ब्रह्मा वेता कर त्यार, शब्दी शब्द जणाईआ। विष्नूं लाया सेवादार, साची सेव कमाईआ। शिव शंकर रिहा सँघार, आपणी आपणी चाल चलाईआ । आपे वस्सया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता तेरी धार, प्रभ साचे आप चलाईआ। त्रैगुण तेरा करया पार, पारब्रह्म करी कुड़माईआ। साचा मन्दिर इक्क उसार, नौ दर खोल्ह खुल्हाईआ। आपे वस्सया गुप्त ज़ाहर, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ। दस्म दुआरी बन्द किवाड़, आपे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाउँ रखाईआ। जुग करता करनेहारा, पारब्रह्म अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पारा, हरि साचा मूल चुकाया। कलिजुग कूड़ा कर पसारा, कूड़ा डंक वजाया। जूठ झूठ मीत मुरारा, हरि सगला संग निभाया। मेल मिलाए काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आसा तृष्ना लड़ बंधाया। हउमे हँगता भर भण्डारा, सृष्ट सबाई झोली पाया। आपे साध सन्त गुर पीर अवतारा, पीर दस्तगीर शाह हकीर वेस वटाया। आपे मुल्ला शेख़ काज़ी लाए नाअरा, आपे तकदीर तदबीर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी चाल चलाया। चाल अवल्लड़ी हरि आपणी आप चलाईआ। कूड़ी क़िया कर पसार, चारों कुन्ट तकाईआ। दहि दिशा एका धार, भुल्ल रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रंग तेरे तन आपे रिहा चढ़ाईआ। कलिजुग रंग हरि रंगाया, आपणी दया कमाईआ। काला सूसा तन छुहाया, वेखे सर्ब लोकाईआ। ईसा मूसा मेल मिलाया, एका नाअरा लाईआ। अञ्जील कुराना आप पढ़ाया, तीस बतीस गाईआ। ख़लक

ख़ुदाई वेख वखाया, ख़लक ख़ुदा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज़क रहीम आप हो जाईआ। अज़मतो कस्मतो भेव ना राया, आप आपणा मुख लगाईआ। मिहबान बीदो बी खैर ख़ुदाया, बी खैर या अल्ला तेरी वड वड्याईआ। सच मुसल्ला नाल रलाया, खाकी खाक टिकाईआ। पीर दस्तगीर वेस वटाया, मुख इक्क चीर उठाईआ। जगत नक़ाब पर्दा पाया, नेत्र नैण छुपाईआ । पुन्न सवाब ना कोई रखाया, हक्क हकीकत दए सलाहीआ। शाह नवाब आप हो जाया, बेऐब परवरदिगार नाम ख़ुदाईआ। एका कलमा रिहा पढ़ाया, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे खलक ख़ुदाईआ। ख़लक ख़ालक आप समा, आपणा सगन विचारया। अल्ला राणी नाल रला, ऐनलहक्क लाए नाअरया। साचा बण आप मलाह, उम्मत उम्मती बेड़ा चला रिहा। वेखणहारा बेपरवाह, संग मुहम्मदी मेल मिला रिहा। चार यारी पकड़े बांह, चारे दर भुला रिहा। अज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफील दर आप बहा, आप आपणा हुक्म सुणा रिहा। सेवक सेवा साची ला, दिवस रैण कर्म कमा रिहा। चौदां तबकां चौदां हट्टा चौदां लोकां फोल फुला, दूई द्वैती पर्दा लाह रिहा। एका नाअरा आपे ला, एका एक सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नूरो नूर नूर उपा ल्या। नूर अलाही सच ख़ुदा, हरि साचे रूप वटाया। निरगुण निरगुण होए जुदा, निरगुण निरगुण विच समाया। निरगुण निरगुण आपे होए फिदा, निरगुण आपणा आप वार वखाया। आपणी रबाब आप वजा, अहिबाब रिहा सुणाया। आबे हयात रहे हथ्थ रखा, एका मुख लगाया। दो दो आबा मेल मिला, वेखणहार आप हो जाया। साचे घोड़े चरन रकाब आप टिका, आपे रिहा दौड़ाया। पाकी पाक वेख ख़ुदा, बिस्मिल रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। परवरदिगारी हरि हरि खेला, आपणा खेल खिलांयदा। खलक ख़ुदाई लग्गा मेला, ना कोई धीर धरांयदा। ना कोई गुरु ना कोई चेला, पीर दस्तगीर ना कोई अख्वांयदा। जीव जन्त पाए आपणी बन्दीखाना जेला, साचा फंद ना कोई कटांयदा। घर घर दीवा बत्ती चिराग पायण तेला, आत्म जोत ना कोई जगांयदा। घर घर भेटा देवण बक्करा छेला, आपणी भेट ना कोई चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, सच सिँघासण आसण लांयदा। सच सिँघासण आसण ला, हरि साचा वेख वखांयदा। वेखणहारा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सारे थाँ, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज फोल फोलांयदा। आदि जुगादी वंडी वंड, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपे मुख भवांयदा। आपे नार दुहागण रंड, आपे कन्त हंढांयदा। आपे देवणहारा दंड, आपे भगत तरांयदा। आपे वढ्ढणहारा कंड,

आपे गले लगांयदा। आपे चण्ड आप प्रचण्ड, आपे शब्द उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग वरते आपणी कल, हरि साचे जोत जगाईआ। निरगुण जोत वल छल, भेव कोए ना पाईआ। वसणहारा जल थल, जल थल रिहा समाईआ। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी आत्म अन्तर सच सिँघासण बैठा मल्ल, दिस किसे ना आईआ। सच सनेहड़ा आपे घल्ल, आपे रिहा सुणाईआ। एका वस्सया धाम अटल, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। खेले खेल अज्ज कि कल, खेलणहार आप अख्वाईआ। आपणी जोती आपे रल, साचा शब्द डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर हरि हरि वेख, आपणी दया कमांयदा। जोती जामा धारे भेख, भेव कोई ना पांयदा। आपे दाता दानी दस दस्मेस, दर दर अलख जगांयदा। आपे नानक निरगुण नर नरेश, आपे नाम सति मन्त्र दृढ़ांयदा। आपे फिरे देस परदेस, आपे साचे धाम सोभा पांयदा। आपे होए रिखी केस, आपे गवर्धन हथ्थ उठांयदा। आपे लावणहारा मेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। लेखा आपणे हथ्थ रक्ख, हरि साचा कर्म कमांयदा। आदि जुगादि जुग जुग देवे आपणी वथ्थ, आपणी धार बंधांयदा। लक्ख चुरासी पावे नथ्थ, चारों कुन्ट फिरांयदा। शब्द जणाई अकथना अकथ, एका एक रखांयदा। दो जहानां चलाए रथ, रथ रथवाही वेस वटांयदा। सर्ब कला आपे समरथ, हरि हरि साची धार बंधांयदा। जन भगतां दे कर रक्खे हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जगत विकारा देवे मथ, मन मति दुरकांयदा। इक्क दुआरा तीर्थ अट्ठ सट्ठ, आत्म सर सरोवर आप नुहांयदा। शब्द जणाई पूजा पाठ, अनहद ताल वजांयदा। आत्म अन्दर मारे ठाठ, साचा गुण वखांयदा। निरगुण जोत जगे लिलाट, हरि साची आप जगांयदा। आप उतारे आपणे घाट, पार किनारा आप वखांयदा। लेखे लाए काया माट, आप आपणा पंज तत्त मूल चुकांयदा। लहिणा देण चुकाए आन बाट, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। तन लपेटे शब्द पट, पीत पीतम्बर इक्क सुहांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, आप आपणे रंग रंगांयदा। आप विकाए साचे हट्ट, चौदां हट्टां मुख भवांयदा। गुरमुख विरला अमृत रस ल्ए चट्ट,, मनमुखां हथ्थ ना आंयदा। जुग जुग पूरा करनहारा घाट, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। ज़िमी अस्माना पर्दा रिहा पाट, ना कोई मेट मिटांयदा। कलिजुग सुंञी दिसे खाट, सच विछाउणा ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वेखे वाट, अन्तिम पन्ध मुकांयदा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। जूठा झूठा मोह चुकाउणा, माया ममता

रहिण ना पाईआ। काम क्रोध रहिण ना पाउणा, पंज तत्त ना करे कुड़माईआ। आसा तृष्ना ना किसे सताउणा, हउमे हँगता ना कोई रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना किसे मनाउणा, ना कोई पूज पुजाईआ। कलमा अमाम ना किसे पढ़ाउणा, कायनात दए जणाईआ। राम नाम ना किसे गाउणा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कान्हा कृष्ना मेल मिलाउणा, आपे रहे विच टिकाईआ। ईसा मूसा लेख चुकाउणा, अल्ला राणी दए दुहाईआ। संग मुहम्मद चार यार वेखे भाणा आपणे नैणां, आपणी मंग मंगाईआ। सदी चौधवी पाए गहिणा, तन शृंगार इक्क वखाईआ। उम्मत उम्मती भाणा सहिणा, देवणहार हरि सजाईआ। अन्तिम मन्नणा पए कहिणा, होणी मात जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत आपे रक्ख, आपणी कल वरताईआ। सर्ब कला हो प्रतक्ख, पंडत पांधे ल्ए समझाईआ। शिव शंकर ना सके कोई रक्ख, बाशक तशका गलों लाहीआ। ब्रह्मा रोवे नेत्र अक्ख, नेत्र नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा भाण्डे सक्ख, प्रभ साचा आप कराईआ। चारों कुन्ट उडने कक्ख, ना सके कोई बचाईआ। सुरपति राजा इन्द होया वक्ख, तख्त ताज रहिण ना पाईआ। शिव शंकर प्रभ कढ्ढे धक्क, ब्रह्मे पर्दा देवे ढक, ध्रू प्रहलाद लाज ल्ए रक्ख, आप आपणी गोद उठाईआ। लक्ख चुरासी नकेल पाए नक्क, लोकमात वेख वखाईआ। चार वरनां मारे धक्क, ना कोई सके बचाईआ। नानक लेखा गया लिख, ना कोई सके मिटाईआ। गुर गोबिन्द बणाए साचे सिक्ख, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आपणे नेत्र आपे पेख, आपे दए वड्याईआ। सच सुल्तान नर नरेश, घर साचे सिफ्त सलाहीआ। लोआं पुरीआं फिरे देस परदेस, दर दर अलख जगाईआ। अन्दर मन्दिर आपे रिहा वेख, आप आपणा मुख छुपाईआ। ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म करे आदेस, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ हँ ब्रह्म एका वेस, एका रंग रंगाईआ। आपे सुत्ता सेजा बाशक सेज, सांगोपांग हंढाईआ। आपे विष्नूं वंसी करे वेस, आपणी कुल तराईआ। आपे पारब्रह्म प्रभ करे आदेस, आदि पुरख वड वड्याईआ। अकाल मूर्त आप आपणी आपे वेख, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा डंक वजाईआ। नाम वज्जे साचा डंका, हरि साचे आप वजावना। आप उठाए राउ रंका, राज राजाना आप हिलावणा। आपे विष्नूं शिव ब्रह्म अन्दर वेखे पुरी घनका, घनक पुर वासी आप अख्वावना। आपे जोती नूर उजाला हरि गोपाला लाए तनका, दहि दिशा आप हिलावणा। आप उठाए जन जन जनका, मन का मनका आप भवावना। आप उपाए ब्रह्मा सुत्त सनक सनातन सन्त कुमार सनका, आपे बराह रिहा वटाया। आपे यज्ञे पुरख हाव गरीव खेल खिलाया। आपे नर नरायण होए बार अनका मारे डंका, आप आपणा ताल वजावना। आपे कपलमुन कढ्ढे शंका,

दत्ता त्रै आप समझावणा। आपे रिखभ देव लाए डंका, आपे पृथू वेख वखावणा। आपे मत्तस मोह मच्छ बणंका, कच्छप रूप आप वटावणा। आप मोहन मोहनी धार खेले आपणी अंका, अन्त किसे ना पावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटावणा। जुग जुग वेस हरि वटावणा, आपणी कल धारीआ। आदि जुगादी इक्क अख्वावणा, इक्क अकल्ला एकँकारीआ। नाम जहाजना इक्क चलावणा, आप आपणी आपे वारीआ। अस्व घोड़ा ताजा इक्क दौड़ावणा, शाहो भूप सच अस्वारीआ। राजन राजा आप हो जावणा, थिर घर बैठ सच्ची सिक्दारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे उज्यारीआ। निरगुण जोत निहकलंक, आपणी आप उपजांयदा। आप बणाए आपणी बणत, आप आपणे दर सुहांयदा। आपे गाए आपणा छंत, आप आपणा राग अल्हांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका धाम सुहांयदा। पुरख अबिनाशी धाम न्यारा, एका एक उपाईआ। निरगुण जोत कर उज्यारा, बैठा बेपरवाहीआ। शब्द खण्डा फड़ दो धारा, आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गुर चेले वेख वखाईआ। गुर गुर चेला आपे वेख, आपणी दया कमाया। आपे दाता दस दस्मेस, दहि दिशा फेरी पाया। गुरमुख साजन नेत्र पेख, आपणे संग रलाया। आत्म अन्तर लाए मेख, ना कोई मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। निरगुण नाउँ नर निरँकार, निहकलंक रखाया। जोती जामा भेख अपार, दिस किसे ना आया। हर घट अन्दर कर पसार, बैठा डेरा लाया। जन भगतां देवे नाम अधार, आप आपणी बुझ बुझाया। रसना जेहवा गुण विचार, पवण स्वासी सेवा लाया। मन्दिर अन्दर खोल्ह किवाड़, आपे कुण्डा लाहया। मेट मिटाए पंचम धाड़, शब्दी वेख वखाया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, सांतक सति कराया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नूरो नूर रखाया। सच वखाए धर्म अखाड़, अनहद मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ दलीप ल्ए तराया।

२१ माघ २०१५ बिक्रमी जागीर सिँघ दे घर पिण्ड सोहल गुरदासपुर

आदि पुरख पुरख अबिनाशा, एका एकँकारया। आदि जुगादि जुग जुग पावे रासा, जुग जुग खेल अपारया। इक्क अकल्ला एकँकार आपे खेले खेल तमाशा, खेलणहार आप अख्वा रिहा। आदि अन्त ना होए विनासा, आपणी कल आप वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिला रिहा। खेलणहार पुरख अगम्म,

आदि जुगादि समाया। आपे जाणे आपणा कम्म, वेद कतेब ना किसे लिखाया । मात गर्भ ना पए जम्म, पवण स्वासा ना कोए चलाया। आपे जाणे आपणा नाम, आपे ल्ए उपाया। आपे वस्सया साचे धाम, सच सिँघासण आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धराया। आदि जुगादी इक्क अकल्ला, एका रूप समांयदा। आपे वसे सच महल्ला, घर साचा आप सुहांयदा। दीपक जोती एका बला, इक्क प्रकाश वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप अपणा मेल मिलांयदा। आपणा मेल हरि हरि मेला, आपे किरत कमाईआ। आपे गुरू गुर चेला, चेला गुर नाम रखाईआ। आपे सज्जण सज्जण सन्त सुहेला, आपे सतिगुर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, अकल कला अख्वाईआ। अकल कल पुरख अकाला, एक एकँकारया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना पा रिहा। खेले खेल खेल निराला, खेलणहार आप अख्वा रिहा। जाणे जणाए दो जहानां, दो जहानी वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त एका एक अख्वा रिहा। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, एका रूप समाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आप उठाए साचे सन्ता, हरि साची बूझ बुझाईआ। आपे नारी आपे कन्ता, आपे सेज हंढाईआ। आप आपणी बणाए बणता, आपे वेख वखाईआ। आप चाढ़्हे रंग बसन्ता, आपणी चोली आप रंगाईआ। आपे जाणे महिमा अगणता, आपे आप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त वड वड्याईआ। वड वड्याई हरि समरथ, एका एकँकारया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। आपणे भगतां देवे साची वथ्थ, आप आपणा नाम जणा रिहा। सच दुआरे इक्क अकट्ठ, सचखण्ड दुआर आप अख्वा रिहा। एका तीर्थ एका तट्ट, तट किनारा आप अख्वा रिहा। चौदां लोक एका हट्ट, हरि साचा आप खुल्हा रिहा। ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा चरन दुआरे रहे ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस झुका रिहा। आपे गेड़णहारा आपणी लट्ठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखा रिहा। आपे जाणे पूजा पाठ, अन्तर आत्म आप जणा रिहा। आपे चाढ़्हे औखे घाट, सच किनारा आप अख्वा रिहा। आपे बजर कपाटी देवे पाड़, दूई द्वैती मेट मिटा रिहा। आपे जोत निरँजण वेख लिलाट, निरगुण निरगुण आप चमका रिहा। आपे शब्द अगम्मी मारे साट, ताल तलवाड़ा आप वजा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस वटा रिहा। जुग जुग वेस हरि करतार, आपणा आप उपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सार, कलिजुग वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं पार किनार, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता बेपरवाहीआ।

हरि किरपा हरि जाणया, सतिगुर पुरख करतार। गुर सतिगुर मेल मेलानया, घर मेला हरि निरँकार। आत्म ब्रह्म पछानया, विछड़या संसार। घर मिल्या नाम निधानया, खुल्हया बन्द किवाड़। नाता तुट्टा पंज शैतानया, त्रैगुण अग्न ना लग्गे तत्ती हाढ़। सति सन्तोखी बद्धा गानया, बणया साचा लाड़। पाया पद इक्क निरबानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचे देवे वाड़। हरि पुरख सुल्तान शाहो भूप, सतिगुर नाम धराया। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख मेख ना कोई लगाया। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। सतिगुर पुरख दीन दयाल, गुर सतिगुर नाम धराईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, जुग जुग मेल मिलाईआ। शब्द गुर बण दलाल, घर घर अलख जगाईआ। अमृत आत्म नुहाए साचे ताल, दुरमति मैल गंवाईआ। इक्क वखाए बेहंगम चाल, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। फल लगाए काया डाल्ह, साचा मेवा फल लगाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाल, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आपे शाह आपे कंगाल, गुरमुखां नाम खजाना दए वरताईआ। अन्दर मन्दिर वजाए ताल, अनहद सेवा लाईआ। जोत निरँजण दीपक बाल, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शब्दी शब्द आपे भाल, गुर सतिगुर संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता नाम वड्याईआ। जुग करता हरि करनेहारा, आदि पुरख अख्वाया। जन भगतां मेला विच संसारा, जुग जुग करदा आया। निरगुण रूप लै अवतारा, सरगुण मेल मिलाया। सरगुण बन्न्हे साची धारा, लोकमात राह चलाया। शब्द विचोला खेल न्यारा, दिस किसे ना आया। अन्दर मन्दिर बैठ महल्ल अटल उच्च मुनारा, घर घर विच डेरा लाया। जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़ा, आप आपणा दरस दिखाया। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ा, दूर नेड़े ना कोई जणाया। धुर दरगाही साचा लाड़ा, थिर घर बैठा बेपरवाहया। वेख वखाए बहत्तर नाड़ा, पंज तत्त फोल फोलाया। मन मति बुध कढ्ढे हाढ़ा, निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साजन ल्ए तराया। हरिजन हरि हरि मीतड़ा, परम पुरख करतार। रंगणहारा काया चीथड़ा, रूप अगम्म अपार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, दिस ना आए विच संसार। मिट्ठा करे कौड़ा काया रीठड़ा, आप आपणी किरपा धार। आपे पतित आप पुनीतड़ा, पतित पापी ल्ए तार। ना कोई मन्दिर ना मसीतड़ा, काया अन्दर गुरुदुआर। जिस जन हरि सतिगुर रक्खया चीतड़ा, सो जन उतरे पार। हरिजन हरि भाणा लग्गे मीठड़ा, मनमुख विख्या रस रहे उचार। मानस जन्म गुरमुख विरले जीतड़ा, लक्ख चुरासी ना होए ख्वार। त्रैगुण तत्त पंज ना तपे अंगीठड़ा, मिल्या मेल एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले गुरु गुर

चेले इक्क सुहाए बंक दुआर। बंक दुआरा हरि सुहञ्जणा, एका जोत नूर रुशनाईआ। सतिगुर पूरा दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम पाए अंजना, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। चरन धूढ़ कराए मजना, अठसठ मूल चुकाईआ। दो जहानां पर्दा कजना, जो जन रहे सरनाईआ। काया चोला सभ ने तजणा, गुर पीर अवतार थिर कोई रहिण ना पाईआ। साधां सन्तां भाण्डा भज्जणा, त्तत्व तत्त रहिण ना पाईआ। बिन गुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, अग्गे धर्म राए दए सजाईआ। आपे वेखणहारा मक्का काअबा हाजी हजना, काया महिराब फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका रिहा सुणाईआ। शब्द डंक अपर अपार, हरि हरि साचे आप वजाया। ब्रह्मा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, जल जल धारा धीर ना कोई धराया। शिव शंकर बाशक तशका गलों लाहे हार, वेला अन्तिम आया। करोड़ तेतीसा करे विचार, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाया। वरन बरन ना कोए प्यार, साची सरन ना कोई तकाया। नाता तुट्टा मुहम्मदी यार, अल्ला राणी मुख शरमाया। राम नाम ना कोई प्यार, सीता सुरती राम शब्द ना कोए मिलाया। गीता ज्ञान ना कोए आधार, राधा कृष्न ना वेख वखाया। वेद व्यासा ना कोई धार, पुराण अठारां ना मूल चुकाया। कलिजुग कूड़ा जोद्धा सूर बली बलकार, आप आपणा खेल रिहा खलाया। नानक निरगुण बण लिखार, सरगुण वेख वखाया। गोबिन्द मेला विच संसार, दोहां विचोला आप निरँकार, शब्दी ढोला एका गाया। सति नाम कर उज्यार, चार वरनां आप प्रनाया। एका जोती दस अवतार, दहि दिशा वेख वखाया। वरन गोती वस्सया बाहर, अलख निरँजण वड वड्डी वड्याआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, नाड़ी चमड़ा वेस वटाया। दमड़ी दम ना कोई वणज वपार, सरसे गया रुढ़ाया। हरि सज्जण पाया इक्क हरि करतार, सूलां सथ्थर हेठ विछाया। एका दूजा भउ निवार, नानक निरगुण नज़री आया। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर नूर दरसाया। शब्दी शब्द शब्द जैकार, शब्दी ढोला एका गाया। साचा सुत्त सुत्त दुलार, घर साचा वेख वखाया। अबिनाशी अचुत्त पारब्रह्म आप निरँकार, निज धारा रिहा चलाया। शब्द सुनेहड़ा साचे यार, अन्दर मन्दिर आप गाया। मिल्या माही सांझा यार, सगल सृष्टी पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लहिणा आपे देणा आपे मूल चुकाया। हरि हरि लहिणा हरि हरि देणा, हरि हरि मूल चुकाईआ। हरि हरि वेखे आपणे नैणां, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। हरि हरि धाम अवल्ले आपे बहिणा, थिर घर साचा धाम सुहाईआ। हरि हरि लक्ख चुरासी वहाए आपणे वहिणा, कलिजुग कूड़ी वड वड्याईआ। मनमुखता खाए मौत लाड़ी डायणा, चारों कुन्ट फिरे जगत दुहाईआ। नाता तोड़े भाई भैणां, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले मात रहिणा, कूड़ी

क़िया दए मिटाईआ। नानक सतिगुर धन पाया गहिणा, शब्द चोली इक्क रंगाईआ। गोबिन्द गुर मन्नया कहिणा, सच खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी बणत बणाईआ। आपणी बणत आप बणा, आपणी कल वरतांयदा। आपणा लेखा आप लिखा, आपे पूर करांयदा। आपणा भरम भुलेखा आपे पा, आपे भरम गढ़्ह तुड़ांयदा। आपणा रूप धारी केसा आप वटा, मूंड मुंडाया आप हो जांयदा। दस दस्मेसा निरगुण जोत आप अख्वा, पूत सपूता नाउँ धरांयदा। साची चोटी आप चढ़ा, घर साचे मेल मिलांयदा। जगत वासना खोटी वेख वखा, आपणा भेव खुल्हांयदा। अलख निरँजण ढोला गा, आपणा आप उपांयदा। गोबिन्द गुर दए सलाह, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। अन्तिम प्रगट होवे बेपरवाह, लोकमाती वेस वटांयदा। वसणहारा सच ग्रां, सम्बल नगरी नाउँ रखांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणा, निरगुण सरगुण विच टिकांयदा। जोत सरूपी देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। आपे पिता आपे माँ, आपे बाल बिरध हो जांयदा। आपे नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाँ, सत्तां दीपां फोल फोलांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां दस्से सच नयाँ, बीस बीसा आप अख्वांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन सरनाई आंयदा। निथाव्याँ देवणहारा साचा थाँ, सतिगुर पूरा सो अख्वांयदा। वीह सद इक्की नौ खण्ड पृथ्मी जीआं जन्तां आपे पकड़े बांह, जगत जगदीस दया कमांयदा। साधो सन्तो भुल्लो ना, निहकलंक नरायण नर जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा घर घर, घर घर विच फोल फोलांयदा। घर विच घर घर विच ताकी, हरि साचे बणत बणाईआ। घर विच अस्व घर विच राकी, घर विच शाह सवार बैठा डेरा लाईआ। घर विच अमृत घर विच साकी, घर घर विच रिहा प्याईआ। घर विच बैठा देवणहारा बाकी, भुल्ल रहे ना राईआ। घर विच मनूआं होया आकी, साधां सन्तां पत्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत निरगुण धार, शब्दी बणत बणांयदा। शब्द गुर लै अवतार, शब्दी शब्द समांयदा। शब्द साध सन्त शब्द पीर दस्तगीर, गुप्त ज़ाहर शाह हकीर शब्द अख्वांयदा। शब्द चोटी चढ़ अख़ीर, शब्द ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। शब्द बस्त्र गहिणा चीर, शब्द सीस ताज पहनांयदा। शब्द कट्टणहारा हउमे पीड़, शब्द दूई द्वैत मेट मिटांयदा। शब्द गुर बन्न्हणहारा बीड़, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी चार वरन अठारां बरन कोई ना देवे किसे धीर, साध सन्त जीव जन्त राज राजान शाहो सुल्तान राउ रंक सर्ब कुरलांयदा । पारब्रह्म पुरख पुरखोतम इक्क निराला मारे तीर, लोआं पुरीआं पार करांयदा। चौदां लोकां होए वहीर, चौदां तबकां आप उठांयदा। किसे हथ्थ

ना आउणा अमृत नीर, अठसठ वेख वखांयदा। आपे लिखणहारा तकदीर, तकसीर ना कोए मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा हरि भगवाना शब्दी देवे धुर फ़रमाना आदि जुगादी खेल महाना, खेले खेल गुण निधाना, गुण वन्ता नाउँ रखांयदा। गुणवन्ता हरि भगवान, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। कलिजुग वेखे कूड़ निशान, चारों कुन्ट फेरी पाईआ। जूठी झूठी जगत दुकान, जूठे झूठे रहे चलाईआ। साचा नाम मिल्या ना पीण खाण, जगत तृष्ना ना कोए गंवाईआ। राम कृष्न नानक गोबिन्द रसना बहि बहि सारे गाण, नेत्र लोचण दरस कोए ना पाईआ। काया मन्दिर अन्दर होया सुंञ मसाण, फुल फलवाड़ी ना कोए महिकाईआ। आपणी आप वजायण तान, धुन अनादी ना कोए सुणाईआ। जगत विद्या सुण सुण थक्के कान, अनहद राग ना कोए अल्हाईआ। जगत महल्ले बैठ मकान, ख़ुशीआं रहे मनाईआ। नौ दुआरे कर ध्यान, जगत तृष्ना रसन हल्काईआ। दस्म दुआरी मेल मिलावा जाणी जाण, जानणहारे वड वड्याईआ। आत्म सेजा कर प्रधान, बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर निरगुण धार, निरगुण आप चलाईआ। निरगुण पुरख पुरख करतार, निरगुण अगम्म अथाह, बेपरवाह आप अख्वाईआ। निरगुण शब्द शब्द कटार, निरगुण निरगुण हथ्थ उठाईआ। निरगुण सर्ब जीआं दा सांझा यार, वरन बरन ना कोए जणाईआ। निरगुण साधां सन्तां कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। रंगे रंग अपर अपार, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण साचे घर घर साचे बैठा आसण लाईआ।