२१ माघ २०१५ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर पिण्ड महराज पुर ज़िला गुरदास पुर
निरगुण रूप हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। मूर्त अकाल खेल अपार, भेव किसे ना पाया। अलख अगोचर अगम्म अपार, पारब्रह्म अख्वाया। इक्क इकल्ला खेल न्यार, अकल कला वरताया। एका वसे धाम न्यार, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहाया। महल्ल अटल उच्च मुनार, थिर घर आप सुहाया। निरगुण दीपक कर उज्यार, जोती नूर करे रुशनाया। सच तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आप सुहाया । आपे जाणे अपणी कार, करता पुरख आप हो जाया। आप आपणा मीत मुरार, आप आपणा संग निभाया। आपे वसे सच सच्चे घर बार, घर साचा आप सुहाया। आपे पुरख आपे नार, नारी कन्ता आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया । अबिनाशी
करता हरि हरि खेल, आपणा आप करांयदा। आप आपणा सज्जण सुहेल, आप आपणा अंक लगांयदा। आप आपणा करे मेल, आप आपणी मंग मंगांयदा। आपे वस्सया रंग नवेल, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर हरि चमत्कारा, आदि पुरख अख्वाया। इक्क इकल्ला एकउँकारा, आप आपणी कल वरताया। आप उपाए सुत्त दुलारा, शब्दी नाउँ रखाया। शब्द शब्दी कर प्यारा, घर साचा मेल मिलाया। बोध अगाध अगाध बोध सच्ची धुन्कारा, आप आपणी रिहा सुणाया। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, पारब्रह्म आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण जोती नूर उजाला, हरि आपणा आप करांयदा। आपे सतिगुर पुरख दीन दयाला, दया निध नाम रखांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, आप आपणी चाल चलांयदा। आपे वस्सया सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण आप अख्वांयदा। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेख वखाईआ। आप आपणी पावे सार, सगला संग आप निभाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सुत्त उपजाईआ। उपज्या सुत्त नाम सहारा, एका नाउँ रखाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा खेल कराया। लोआं पुरीआं कर उसारा, हरि साची सेवा लाया। रवि ससि गगन मण्डल सतारा, आप आपणी रचन रचाया। चौदां लोक खोल्ह दुआरा, साचा हट्ट उपाया। ब्रह्मण्ड खण्ड वेस न्यारा, वेस अनेका आप कराया। त्रैगुण तेरा कन्त भतारा, हरि हरि जी नाउँ धराया। पंचम मीता पंचम प्यारा, पंचम वेख वखाया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश आपे पाए सारा, आप आपणा संग रखाया। लोकमात लै अवतारा, आप आपणी खेल रचाईआ। साल बसाला खेल करतारा, दिवस रैण कराईआ। हाल बेहाला सर्ब संसारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अवल्लड़ी चाला राज राजान, शाह सुल्तान भेव ना राईआ। आदि अन्त जीव जन्त सर्ब कुरलान, पुरख अबिनाशी प्रभ साचे खेल वरताईआ। लिख्या लेख लेख महान, वेद व्यासा कलम चलाईआ। ईसा मूसा मार ध्यान, एका राह वखाईआ। नानक निरगुण खेल महान, आपणा भेव खुल्हाईआ। गोबिन्द जोद्धा सूर बली बलवान, लोकमात करे कुड़माईआ। लेखा लिखे श्री भगवान, लिखणहारा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। वीह सद पन्दरां हरि हरि धार, आपणी आप चलाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारा धूंआँधार, चारों कुन्ट आपणा फेरा पाईआ। ना कोई दीसे सच दुआर, जूठे झूठे रहे अलख जगाईआ। राज राजान होए
भिखार, आपणी झोली रहे फैलाईआ। ग़रीब निमाणे रोवण ज़ारो ज़ार, साचा दर ना कोए सुहाईआ। गोबिन्द मारी साची मार, लेखा लिख्त गया लिखाईआ। सृष्ट दब्बे आपणे भार, कलिजुग आपणी कल वरताईआ। आदि जुगादी खेल अपार, जुग करता रिहा कराईआ। ब्रह्मा वेता बण लिखार, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। विष्नूं वंसी होया ख़बरदार, देवणहारा रिज़क सबाईआ। शिव शंकर करे आपणा प्यार, आपणी गोद उठाईआ। करोड़ तेतीसा कर पुकार, नेत्र नीर रहे वहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खेल अपार, हरि करता रिहा कराईआ। कूड़ी क़िया मेटे आप निरँकार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। तीर्थ तट वेखे जगत किनार, अठसठ फोल फोलाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद वेखे मट्ठ, साची धीरज ना कोए रखाईआ। साधां सन्तां तुट्टा हट्ठ, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाईआ। वरनी वरनां होया इक्ट्ठ, बरनी बरन लड़ाईआ। आत्म अन्तर वस्सया हर घट घट, भेव कोए ना पाईआ। जगत विकारा रहे चट्ट,, आत्म रस हथ्थ ना आईआ। रसना बोल मारन सट्ट, अनहद ताल ना कोए वजाईआ। प्रगट होए पारब्रह्म अबिनाशी करता कलिजुग तेरा वेखे घाट, आपे चढ़े जगत चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां लक्ख चुरासी वांग बन्दरां रिहा नचाईआ। वीह सद पन्दरां तेरा रंग, कलिजुग आप चढ़ाया। घर घर वेखे झूठ पखण्ड, साचा दर ना कोए सुहाया। सृष्ट सबाई नार दुहागण रंड, साचा हरि कन्त ना कोए हंढाया। पंच विकारा करया खण्ड खण्ड, अंग अंग ना कोए समाया। आपणी आपणी करन वंड, हरि का भेव किसे ना पाया। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, लोकमात वेख वखाया। पाए सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाया। तोड़नहारा जगत घमंड, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। देवणहारा दो जहानी दंड, आप आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग जीवां जगत लहिणा लहिणा झोली पाया। कलिजुग क़िया कूड़ कुड़यार, जीव जन्त रहे कमाईआ। साधां सन्तां वगी मार, धीआं भैणां रहे तकाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना कोए प्यार, जगत अखाड़े रहे वखाईआ। हरि का रूप दिस ना आए अपर अपार, पंज तत्त होए हल्काईआ। हउमे हँगता लोभ अपार, जगत तृष्ना रही ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा लहिणा झोली पाईआ। कलिजुग कूड़ा मात सिक्दार, अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। वीह सद पन्दरां बिक्रमी होया ख़बरदार, प्रभ साचा आप जगाईआ। राम रामा खेल अपार, हँकारी रावन वेख वखाईआ। लंका वेख गढ़्ह हँकार, आप आपणी रचन रचाईआ। कान्हा कृष्ना हो त्यार, दोए दोए धार बंधाईआ। गोबिन्द मीता हरि निरँकार, शब्द खण्डा रिहा चमकाईआ। रसना चिल्ला अपर अपार, एका तीर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग जीव झूठा मोह, माया ममता तन वसाया। नौ दुआरे बैठे रहे रो, दस्म दुआरी दिस ना आया। जीवां जन्तां रहे कोह, शाह सुल्ताना वेस वटाया। मांवां पुत्तर संग धरोह, दर घर साचा इक्क भुलाया। पुरख अबिनाशी प्रगट हो, कलिजुग तेरा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा लेख जणाया। नाम भिख जगत भिखारी, सच वस्त हथ्थ ना आईआ। मंगदे फिरदे दर दुआरी, बैठे अलख जगाईआ। मूर्ख मूढ़्हे सुत्ते पैर पसारी, कलिजुग गूढ़ी नींद सुआईआ। नानक गोबिन्द बण लिखारी, लेखा गए लिखाईआ। अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारी, बीस बीसा वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचाईआ। सम्मत पन्दरां उठ बलवान, इक्क निशान झुलांयदा। अठसठ वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड फेरा पांयदा। सत्तां दीपां जगत दुकान, हरि हरि फोल फोलांयदा। पंज तत्त वेखे तन शैतान, कवण कूटे डेरा लांयदा। कवण गुरसिख रसना गान, कवण भगत भगती वखांयदा। कवण मेला इक्क मकान, कवण राह चलांयदा। प्रगट हो श्री भगवान, आप आपणी किरत कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, सम्मत सोलां राह तकांयदा। सम्मत सोलां हरि हरि जागे, जागरत जोत जगाईआ। लग्गे भाग देस माझे, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। गुरमुख हँस बणाए कागे, अमृत आत्म जाम प्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बुझे चिरागे, दीवा बत्ती ना कोए वखाईआ। पंज तत्त लग्गे आगे, ना सके कोए बुझाईआ। दर दरवेश फिरन भागे, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत सोलां भेव खुल्हाईआ। सम्मत सोलां भेव खुल्हाउणा, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। आप आपणा चरन उठाउणा, चिट्टे अस्व डेरा लाईआ। लोआं पुरीआं आप दुड़ाउणा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। भर के पोट किसे ना सौणा, जिन विसरे हरि रघुराईआ। कलिजुग अन्तिम लोकमात धरत मात दी गोदी बैठा पराउणा, अज कल उठ उठ जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी खेल वरताईआ। खेल वरतंता हरि भगवन्ता, भेव अभेव छुपाया। आपे जाणे आपणी बणता, आपे वेख वखाया। आप उपाए साचे सन्ता, आपे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम भुक्ख जगत दु:ख जीवां जन्ता झोली पाया। जगत भुक्ख तृष्ना अग्ग, घर घर रही जलाईआ। एका वा तत्ती रही वग, लोआं पुरीआं आप वगाईआ। खेले खेल सूरा सरबग्ग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल घर घर सम्मत सोलां राह तकाईआ।
सतिगुर पूरा धन्न है, मन मनुआ बंध बंधाए। निरगुण जोती चाढ़्हे चन्न है, अन्ध अन्धेर मिटाए। साचा राग सुणाए कन्न है, अनहद ताल वजाए। दो जहानां बेड़ा देवे बन्न्ह है, सिर आपणा हथ्थ रखाए। मन मनुआ जाए मन्न है, दहि दिशा ना उठ उठ धाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डोरी तन्द रखाए। शब्द डोर साचा तागा, हरि आपणे हथ्थ रखाया। जन भगतां मगर पिच्छे भागा, मन मनुआ फड़ फड़ाया। पंच विकारा बुझे आगा, हउमे हँगता ना रोग सताया। माया डस्सणी ना डस्से नागा, काम क्रोध ना होए हल्काया। साचा दीपक जगे चिरागा, नूरो नूर करे रुशनाया। फड़ फड़ हँस बणाए कागा, सर सरोवर इक्क नुहाया। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, गुर पूरा वड वड्याआ। ना सोया ना दिसे जागा, एका रंग वखाया। सुरत सवाणी मारे वाजा, साचा शब्द अल्हाया। शब्द देवे अस्व ताजा, आपे ल्ए चढ़ाया। सच भूप हरि राजन राजा, सच सुल्तान अख्वाया। मन मनुआ दोए जोड़ बैठा रहे दरवाजा, निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर दित्ता साचा वर, मन बंधन नाम बंधाया। हरि रूप अपार, सतिगुर नाम धराया। सतिगुर शब्द अपार, गुर गुर विच समाया। गुर गुर मीत मुरार, गुरसिख मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द अल्हाया। हरि निरँकार पुरख सुल्ताना, सतिगुर नाउँ धरांयदा। सतिगुर गुर गुर मेहरवाना, गुर गुर वेख वखांयदा। गुर गुर देवे एका दाना, गुरसिख झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी शब्दी आपे बूझ बुझांयदा। हरि मेहरवान नर निरँकार, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। सतिगुर जोद्धा सूर बली बलकार, गुर गुर वेख वखांयदा। गुर गुर करे आपणी कार, आपणा राह वखांयदा। गुरमुख साजण कर प्यार, एका दर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। हरि निरँकारा, सतिगुर मीता, गुर गुर आप समाया। आदि निरँजण इक्क अतीता, शब्दी पूत रखाया। जन भगतां नाम सच दृढ़ीता, सच ज्ञान दृढ़ाया। मेल मिलावा इक्क अतीता, निरगुण सरगुण भेव ना राया। हरिसंगत करना सच ध्यान, हरि साचे शब्द जणाईआ। सतिगुर पूरा मेहरवान, पुरख अकाल अख्वाईआ। शब्दी देवे एका दान, एका झोली भराईआ। पुत्त पोता इक्क वखाण, एका ब्रह्म वखाईआ। आत्म अन्तर मार ध्यान, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुख साचे कर परवान, हरिसंगत वड वड्याईआ। ज्ञानी ध्यानी ना करन पछाण, मूर्ख मूढ़्हे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द उत्तर शब्द विच सुणाईआ। शब्द उत्तर शब्द संदेस, शब्दी शब्द उपाया। किसे ना चले कोई पेश, मन मति बुध ना कोए दृढ़ाया। शाहो भूप हरि नर नरेश, आपणा भेव आपे रिहा खुल्हाया। आपणा नाम आपे वेख, आपे ज्ञान गोझ जणाया। आपे पुत्त
पोता लिखणहारा लेख, दूसर दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी वेखे साचा दर, शब्द शब्दी मेल मिलाया। शब्द गाउणा शब्द सुनाउणा, नानक वड वड्याईआ। पुरख अगम्मा एका पाउणा, सतिगुर रूप समाईआ। गुर गुर वेस अनेक कराउणा, आपणी कल वरताईआ। पुत्त पोता वेख वखाउणा, पूत सपूता संग निभाईआ। एका दीपक जोती रिदे जगाउणा, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। आपणा ज्ञान आप पुछाउणा, ज्ञान गुर आप अख्वाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मलाउणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। ओत पोत सगला संग निभाउणा, धी दोत नाल रलाईआ। वरन गोत ना कोई रखाउणा, जोती जोत डगमगाईआ। शब्द अगम्मी पुरख अकाल गाउणा, पुरख अकाल भेव खुल्हाईआ। बिन सतिगुर पूरे हरिसंगत दूसर किसे हथ्थ ना आउणा, जगत विद्या जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द देवे वर, शब्द शब्द करे जणाईआ। शब्दी ढोला शब्दी बोला, शब्दी शब्द उपांयदा। शब्दी पवित शब्दी तोला, शब्द शब्दी पूत पूत अख्वांयदा। शब्दी ज्ञान शब्दी गोला, शब्दी मुख भवांयदा। शब्दी पावणहारा मोला, शब्दी बूझ बुझांयदा। शब्द शब्दी पर्दा खोल्हा, शब्द शब्दी बन्द करांयदा। शब्द शब्दी आपे मवला, रूप अनूप आप अख्वांयदा। शब्द शब्दी खेल धवल धवला, आकाश प्रकाश लोआं पुरीआं आप सुहांयदा। शब्द शब्दी करे उलटा नाभ कँवला, अमृत आत्म आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द धार शब्द विच रखांयदा। नाम गंढ्ढ हरि हरि खोल्हे, आपे आप दवाईआ। जगत रसन कदे ना बोले, लक्ख चुरासी आप बुलाईआ। आपणे कंडे आपे तोले, तोलणहारा आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी वंड शब्दी शब्द कराईआ। शब्दी गंढ्ढ खोल्हणहारा, एका एकउँकारया। पुत्त पोता पाई वंड, भेव अभेदा आप छुपा रिहा। आपे पावणहारा ठंड, आपे अग्नी तत्त जला रिहा। आपे वेखणहारा हरि ब्रह्मण्ड, आपे मुख भुआ रिहा। आपे होए ज्ञान प्रचण्ड, ज्ञान गोझ आप जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी मेल मिला रिहा। शब्दी मेला धुर दरगाह, हरि हरि आप कराया। शब्दी देवणहारा सच सलाह, नानक निरगुण सेवा लाया। शब्दी शब्द उपाए नाँ, नाम सति मन्त्र दृढ़ाया। शब्दी शब्द वेखे थाँ, शब्द अंगी अंग कराया। शब्द शब्द नानक अंगद विच टिका, आपणा रूप दरसाया। शब्द घोड़ा आप दौड़ा, अमरु आप ल्ए चढ़ाया। सरोवर सर सेव कमा, राम दास लेख लिखाया। शब्दी दोहरा आपे गा, गुर अर्जन खेल खिलाया। गुरू ग्रन्थ इक्क बणा, गुर शब्दी मार्ग लाया। दूजा अक्खर ना दित्ता कोई लिखा, जगत विद्या ना कोए पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि बोध अगाध शब्दी शब्द उपाया। हरिसंगत हरि वस्सया, गुर पारब्रह्म करतार। हरिसंगत
राह साचा दस्सया, हरिजन मेला मीत मुरार। हरिसंगत मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, गुरमुख गुरमति करन विचार। हरि हिरदे अन्दर हर घट फिरे नस्सया, आप आपणा कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, जो जन रहे दुआर।
इक्क इकल्ला एकंउँकारा, आदि जुगादि समाया। अलख अगोचर अगम्म अपारा, भेव कोए ना राया। सति पुरख निरँजण सति वरतारा, सति सरूपी सति समाया। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कारा, आप आपणा खेल खिलाया। आदि निरँजण जोत उज्यारा, नूरो नूर कराया। बेऐब ख़ुदा परवरदिगारा, भेव अभेद छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल तमाशा, जुग जुग वेख वखांयदा। साचे मण्डल पावे रासा, दर घर साचा आप रखांयदा। वेखणहारा पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी कल वरतांयदा। पुरख अकाल अकल कल धारी, एका हरि निरंकारया। निरगुण जोती कर उज्यारी, नूरो नूर वेख वखा रिहा। आप आपणी पावे सारी, आप आपणा भेव खुल्हा रिहा। आपे सोहे दर दरबारी, धुर दरबारा वेख वखा रिहा। सच सिँघासण खेल न्यारी, हरि साचा आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण आप उपा रिहा। निरगुण रूप हरि करतारा, एका एक अख्वाईआ। आपणा करे आप पसारा, आपे वेख वखाईआ। आपणी बन्न्हे आपे धारा, आपे रिहा चलाईआ। आपणा नाउँ कर उज्यारा, आपे सिफ्त सालाहीआ। आपे वसे सच मुनारा, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाहो भूप आप अख्वाईआ। शाहो भूप हरि सुल्तान, हरि साचे तख्त बराज्जया। आपे होए निगहबान, आपे करे कराए आपणा काज्जया। आपे वेखे सच निशान, आपे रक्खणहारा लाज्जया। आपे गाए आपणा गाण, आपे मारे आपणी वाज्जया। आपे देवणहार फ़रमान, आपे फिरे भाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप वड शाहो राजन राज्जया। राज राजान हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। सच तख्त सच्ची सरकारा, सच सिँघासण आप सुहांयदा। निरगुण निरगुण वेस अपारा, निरगुण आपणा आप प्रगटांयदा। निरगुण साजण मीत मुरारा, हरि सज्जण आप अख्वांयदा। निरगुण जाणे आपणी कारा, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण हरि करतारा, साची रचन रचांयदा। आपे बणया कन्त भतारा, आपे नारी रूप वटांयदा। आपणी सेजा कर प्यारा, आपणा
सगन मनांयदा। आप उपजाए सुत्त दुलारा, शब्दी नाउँ रखांयदा। अकाल पुरख खेल न्यारा, अजूनी रहित भेव ना आंयदा। आदि शक्ति दए सहारा, साचा संग निभांयदा। शब्द सुत्त बण वणजारा, साचा वणज करांयदा। आपणा नाउँ आप उचारा, सोहँ नाउँ रखांयदा। सो पुरख अकाल, आपणी दया कमाईआ। सुत्त उठाए बाल निधान, शब्दी ब्रह्म जणाईआ। आपे जाणे आपणी चाल, लेखा लिख्त विच ना आईआ। थिर घर बैठ सच्ची धर्मसाल, घर बंक रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। शब्दी नाता हरि हरि जोड़, आपणा कर्म कमांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचा सगन मनांयदा। शब्दी शब्द रिहा दौड़, साची सेवा लांयदा। शब्द शब्दी आपे बौहड़, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्दी खेल हरि करतारा, आपणा आप करांयदा। आपे बण नाम भण्डारा, आपे हरि वरतांयदा। आपे करे सच प्यारा, आपे संग रखांयदा। साचा सुत्त घर साचे सोहे आपे वखाए एका धारा, एका रंग रंगांयदा। जोती देवे इक्क प्यारा, निरगुण वेख वखांयदा। इक्क अकल्ला खेल न्यारा, निरँकारा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, आपणा वेखे आप तमाशा, दूसर कोई ना संग जणांयदा। शब्द सुत्त कर सच उजागर, आपणी बणत बणाईआ। थिर घर बणया इक्क सौदागर, एका वणज वखाईआ। एका नाम रत्न रत्नागर, एका तोल तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए उपाईआ। निरगुण जोत हरि निरँकार, रूप रंग ना राया। निरगुण शब्द कर त्यार, साचा संग रखाया। निरगुण सेवा सेवादार, सेवा रिहा कमाया। निरगुण लोआं पुरीआं ल्ए उसार, निरगुण शब्दी विच टिकाया। निरगुण रवि ससि ल्ए उभार, तारा मण्डल संग रखाया। निरगुण वेखे सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण आसण लाया। निरगुण होया धूंआँधार, आप आपणा भेख वटाया। निरगुण रूप वेस करतार, वेस अनेका आप वखाया। निरगुण तत्त तत्त विचार, पारब्रह्म वड्डी वड्याआ। एका हरि हरि एका धार, एका कँवल खिलाया। निरगुण निरगुण हो उज्यार, विष्नूं रूप वटाया। खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपाया। आपे जाणे आपणी धार, धार निराली इक्क रखाया। कटया अंग आप करतारा, सूरा सरबंग होए सहाया। ब्रह्म पारब्रह्म एका कार, एका चलत चलाया। चारे मुख दए अधार, चारे कूटां वेख वखाया। दहि दिशा पावे सार, वेखणहारा, आप हो जाया। शब्दी शब्द कर प्यार, शब्द शब्दी मेल मिलाया। शब्द धुन सच्ची धुन्कार, शब्दी रिहा सुणाया। शब्दी गावे अपर अपार, आप आपणा राग अल्हाया। शब्दी खोज खोज करे विचार, खोजी खोज नाम रखाया। ब्रह्मा नेत्र लोचण दए उग्घाड़, आप आपणी अक्ख वखाया। एका अन्दर देवे वाड़, निरगुण
निरगुण विच टिकाया। त्रैगुण तेरी बन्न्हे धार, त्रै त्रै वेस वटाया। त्रिलोकी वेखे इक्क अखाड़, सच अखाड़ा आप लगाया। चौदां हट्टां खोल किवाड़, चौदां लोकां दए सरनाया। पंज तत्त कर उज्यार, आप आपणा मेल मिलाया। आपणी किरपा आपे धार, निरगुण निरगुण आप अख्वाया। मन मति बुध कर उज्यार, आपणा संग निभाया। नौ दर खोल्हे जगत किवाड़, लक्ख चुरासी वेख वखाया। जेरज अंड पावे सार, उत्भुज सेत्ज रचन रचाया। महल्ल अन्दर आपणा महल्ल उसार, आपे बैठा बेपरवाहया। आपणा रूप आप करतार, आपे रिहा छुपाया। बजर कपाटी लाए ताल, ना कोई सके जगत खुल्हाया। वसणहारा धर्म सच्ची धर्मसाल, निज घर साचा इक्क सुहाया। जोत निरँजण दीपक बाल, प्रकाश प्रकाश रखाया। अनहद धुन वजाए ताल, राग अनादी एका गाया। अमृत आत्म सुहावा ताल, तीर निराला इक्क रखाया। आत्म सेजा हो उज्यार, बैठा आसण लाया। दिवस रैण एका धार, घड़ी पल ना कोई रखाया। मरे ना जमे विच संसार, आप आपणा वेस कराया। हड्ड मास नाड़ी रत चार दिवार, नाड़ नाड़ जोड़ जुड़ाया। खेले खेल अगम्म अपार, अपर अपारी आप रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, निरगुण रूप एका हरि, घट घट बैठा आसण लाया। घर महल्ला घर मकान, घर बैठा बेपरवाहीआ। घर शब्द घर निशान, घर साचे रिहा झुलाईआ। घर शब्द घर धुंनकान, घर साचे रिहा सुणाईआ। घर पुरख घर सुल्तान, घर बैठा बेपरवाहीआ। घर रंक घर राजान, शाहो भूप घर दिसाईआ। घर घर मेला पंज शैतान, घर घर झूठी वज्जे वधाईआ। घर घर जगत तृष्ना पीण खाण, घर घर काम क्रोध लोभ मोह हल्काईआ। घर विच पंडत घर विच ज्ञान, घर घर विद्या रहे पढ़ाईआ। घर घर पूजा घर घर पाठ घर घर मेल श्री भगवान, घर घर इष्ट देव रहे मनाईआ। घर घर सीता घर घर राम, सीता सुरत ना शब्द प्रनाईआ। घर घर राधा घर घर कृष्ना घर घर काहन, नाम बंसरी ना कोई वजाईआ। घर घर वेद पाठ पुराण, घर घर गायत्री मन्त्र रहे सुणाईआ। घर घर बैठे करन वख्यान, घर घर अलख जगाईआ। घर घर दिसे सुंझ मसाण, घर घर काग रहे कुरलाईआ। घर घर मेला गुण निधान, घर घर साचा आप सुहाईआ । घर विच घर कर परवान, घर बैठा शब्द सलाहीआ। घर विच देवणहारा माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी देवे वर, एका आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी वर घर पाया, देवणहार निरँकारा। ब्रह्मा वेता सेवा लाया, मेल मिलाया सर्ब संसारा । विष्नूं वंसी खेल खिलाया, आत्म अन्तर भर भण्डारा। शिव शंकर हरि हरि वेख वखाया, अन्त अन्त करे सँघारा। आप आपणा बाहर रखाया, होया बन्द ना किसे किवाड़ा। थिर घर बैठा आसण लाया, जंगल जूह ना कोई उजाड़ पहाड़ा। सच सिँघासण इक्क सुहाया, नज़र
आए ना पंचम धाड़ा। निरगुण जोती सेवा लाया, सचखण्ड रचाया इक्क अखाड़ा। आदि जुगादी वेस वटाया, लोकमात ल्ए अवतारा। जुग करता हरि नाम धराया, करे कराए करनेहारा। साधां सन्तां सेवा लाया, आपे जाणे परउपकारा। आप आपणा नाउँ जणाया, देवे सच भण्डारा। लोकमात हरि मार झात नित नवित्त वेखण आया, वेखणहार सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, सरगुण संग निभाया। निरगुण खेल हरि करतार, सरगुण संग रखाईआ। सरगुण मेला विच संसार, निरगुण धार चलाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, सरगुण विच टिकाईआ। सरगुण पाए पुरख अपार, निज घर वज्जे वधाईआ। सो पुरख निरँजण ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। हँ ब्रह्म कर प्यार, एका दर सुहाईआ। सोहँ रूप रूप करतार, एका दूजा भउ चुकाईआ। एका नेत्र ल्ए उग्घाड़, दोए लोचण बन्द रखाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, सच सुच्च करे वड्याईआ। एका रूप नज़री आए धुर दरबार, रूप अनूपा इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द देवे वर, सो पुरख वड वड्याईआ। सो पुरख हरि सुल्तान, शाहो भूप सिक्दारा। हँ ब्रह्म कर पछान, खेले खेल अपारा। दोहां मेला इक्क मैदान, पंज तत्त उज्यारा। देवणहारा साचा दान, भरे सच भण्डारा। आप सुहाए इक्क मकान, थिर घर महल्ल अटल मुनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण अन्दर निरगुण वड़, आपणी पौड़ी आपे चढ़, आपणे दुआर आपे खड़्ह, आपे होए उज्यारा। सच दुआर सच महल्ला, हरि हरि आप वसाया। आपे बैठ इक्क अकल्ला, लक्ख चुरासी रिहा चलाया। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर डेरा लाया। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, जुग जुग वेस वटाया। आपे शब्द शब्दी करे हल्ला, आपे वेख वखाया। आपे दूई द्वैती होए सला, आपे दोए दोए रंग रंगाया। आपे शब्द कटार, बणे भल्ला, तीर तुफंग आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे निरगुण घर, नाम मृदंग इक्क वजाया। नाम मृदंग साचा ढोल, हरि सतिगुर आप वजाईआ । जन भगत आत्म अन्तर पर्दा खोल्ह, आप आपणा दए बुझाईआ। शब्द कंडे सच तराज़ू आपे तोल, करता कीमत दए पाईआ। सच वस्त सद रक्खे कोल, घर आपणे आप रखाईआ। कलिजुग माया जीव जन्त करे अनभोल, नाम गठड़ी ना कोई खुल्हाईआ। झूठी खाक रहे वरोल, सच लाल हथ्थ ना आईआ। हरि का शब्द जगत मखौल, साची भिच्छया कोई ना पाईआ। उलटा करे ना कोई नाभ कँवल, अमृत झिरना ना कोई झिराईआ। पारब्रह्म तेरा कढ्ढदे फिरदे पोल, आपणा पोल ना वेख वखाईआ। हर घट अन्दर रिहा मौल, ना कोई सके भेव छुपाईआ। मन मति रचाया जगत घोल, दिवस रैण रहे कराईआ। गुरमुख सुत्ते सदा अनभोल, सतिगुर
पूरा ल्ए जगाईआ। हौली हौली अन्दर मन्दिर बोल, आपणा राह रिहा वखाईआ। कलिजुग अन्तिम करे चोहल, काया चोला ल्ए बदलाईआ। किसे हथ्थ ना आए पंडत पांधे रौल, ज्ञान ध्यान ना कोई वड्याईआ। जो जन चरन प्रीती रहे घोल, तिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण अन्दर निरगुण धर, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, सतिगुर आप अख्वांयदा। निरगुण बणे जगत मलाह, भव सागर पार तरांयदा। सतिगुर पूरा सिफ्त सलाह, लेखा लिख्त ना कोई लिखांयदा। जिस जन जपाए आपणा नाँ, सोहँ रूप शब्द जणांयदा। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे आपणी गोद उठांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन चरन ध्यान रखांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप उठांयदा। कलिजुग अन्तिम पकड़न आया बांह, निहकलंका नाउँ रखांयदा। दो जहानी करे सच न्याँ, जगत झगढ़ा आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण खेल निरगुण मेल, निरगुण वज्जी वधाईआ। सरगुण चढ़या साचा तेल, जोत निरँजण सेव कमाईआ। निरगुण होया सज्जण सुहेल, घर साचा बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण गुरू गुर चेल, चेला गुर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कार कमाईआ। निरगुण धार जोत निरँजण, आदि निरँजण खेल खिलांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर आप तरांयदा। जिस जन नेत्र देवे नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। धुन अनादी शब्द ताल मन्दिर अन्दर काया वज्जण, सुन्न समाध आप खुल्हांयदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जन, भरम गढ़्ह तुड़ांयदा। जगत विकारा गुरमुख गुरसिख साचे तजन, घर साचा इक्क दरसांयदा। वेले अन्तिम रक्खे लज्जन, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, दर दर घर घर नर हरि कन्त भतार, एका हरि निरँकार, सुरती शब्दी एका धार, आत्म सेजा हो उज्यार, एका पुरख एका नार, दस्म दुआरी दर वखांयदा।
२२ माघ २०१५ बिक्रमी राज सिँघ दे घर पिण्ड महराजपुर ज़िला गुरदासपुर
सच्च तख्त सुल्तान, हरी हरि सुहाया। भगत वछल भगवान, भगती रूप अख्वाया। सुरती शब्दी शब्द ज्ञान, नाम नामा वणज वखाया। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, एका ब्रह्म रखाया। खेले खेल सर्ब घट जाण, घट घट वासी वेस वटाया। साचा मन्दिर सच मकान, सच सिँघासण इक्क सुहाया। चतुर्भुज खेल महान, चतुर कूट वेख वखाया। अस्ट इष्ट इक्क
दरबान, दृष्ट दरवेश दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सच मार्ग लाया। सच तख्त हरि मेहरवान, शब्दी शब्द बराज्जया। जोद्धा सूरबीर नौजवान, वड वड्डा राजन राज्जया। नाम खण्डा तीर कमान, फड़ शस्त्र गाज्जया। निरगुण बैठ इक्क बबाण, लोआं पुरीआं फिरे भाज्जया। लक्ख चुरासी कर पछाण, हरिजन साचा साजन साज्जया। देवे दरस दर दर आण, मानस जन्म संवारे काज्जया। नाम निधाना पीण खाण, धुर दरगाही देवे दाज्जया। सुरती शब्दी इक्क ज्ञान, एका नाम इक्क आवाज्या। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, आपणे चाढ़्हे आप जहाज्या। जगत वणजारा झूठ दुकान, अन्तिम कोए ना रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचा दर, शाह संवारा चिट्टे ताज्जया। शाह सवारा सति सरूप, सति पुरख अख्वाईआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रूप अनूप आप हो जाईआ। अबिनाशी करता एका भूप, आपणी कल वरताईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। कलिजुग मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क़िया रिहा मिटाईआ। जन भगतां उप्पर आपे तुठ, आप आपणा मेल मिलाईआ। अमृत आत्म नाम देवे घुट, भर प्याला मुख लगाईआ। जगत तृष्ना जाए छुट्ट, हरि हरि रसना जिह्वा गाईआ। भगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, साची सिख्या इक्क समझाईआ। दूई द्वैती निकले फुट्ट, सगला संग रखाईआ। साचा शब्द साची चोट, सच नगारे आप लगाईआ। चरन प्रीती दस्से ओट, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। आपे बन्न्हणहार लंगोट, धीरज जत हथ्थ वड्याईआ। आपे चढ़े आपणी चोट, महल्ल अटल चरन टिकाईआ। आपे वेखणहारा कोटी कोटि, कोटी कोटि भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे दर दर, दर दर अलख जगाईआ। आदि निरँजण इक्क अलक्ख, एका अलक्ख जगाईआ। सतिगुर रूप हो प्रतक्ख, गुर गुर नाउँ धराईआ। सज्जण मीत आपे रक्ख, आपे रिहा तराईआ। करे कराए आपे वक्ख, हरि वक्खरी धार चलाईआ। लक्खों करनहारा कक्ख, कक्खों लक्ख बणाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, दहि दिशा पन्ध चुकाईआ। हरिजन हिरदे जाए वस, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। मेल मिलावा नस्स नस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्स, रवि ससि करे रुशनाईआ। हरिजन मेला हस्स हस्स, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा दर दर, दर दर खेल खिलाईआ। दर दर खेल हरि भगवाना, भगती भगत दृढ़ांयदा। देवे नाम धुर फ़रमाना, आपणी शक्ती आप भरांयदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, सांतक सति वरतांयदा। आपे पाए आपणी आना, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। घट घट अन्दर जाणी जाणा, घट घट डेरा लांयदा। साचा मन्दिर सच मकाना, सच सिँघासण आप सुहांयदा। देवणहारा जीआ दाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहार
दर दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। साचा दर हरि दरवाज़ा, जन जन आप खुल्हाईआ। मेल मिलाए ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ । कलिजुग अन्तिम रचया काजा, लक्ख चुरासी रिहा उठाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, वेखणहार दिस ना आईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजा, हरिभगती भगत उठाईआ। सन्त सुहेला रक्खे लाजा, लाजावन्त वड वड्याईआ। इक्क चलाए सच जहाज़ा, सो पुरख निरँजण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा दर दर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा सच टिकाणा, हरि साचे सच सुहाया। शब्दी गुर गुर बण बबाणा, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाया। एका मन्त्र एका गाणा, एका राग सुणाया। एका अमृत पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। एका पद निरबाणा पाणा, दूसर धार ना कोए जणाया। जगत संघम मेट मिटाना, बेहंगम रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहार दर दर, दर भिखारी नाम धराया। दर भिखारी दर दरवेश, दर दर फेरा पाईआ। दर दर हरि हरि रिहा वेख, दर दर घर घर फोल फोलाईआ। दर दर फिरे नर नरेश, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दर दर संग रखाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गुरमुखां दरस कराईआ। तिन्ने बहि बहि करन आदेश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरमुख औंदे रहिण हमेश, लोकमात वज्जदी रहे वधाईआ। निउँ निउँ चरन चुम्मे बाशक शेष, गुरसिख महिमा गणत गणी ना जाईआ। लछमी नेत्र चुक्क चुक्क रही वेख, आपणा पर्दा घूँगट लाहीआ। हरि जी करया विष्नूं वेस, भेव कोए ना पाईआ। सच तख्त सुल्तानी नर नरेश, लोकमात बैठा बेपरवाहीआ। चरन धूढ़ मंगन गणपति गणेश, हथ्थ किसे ना आईआ। कलिजुग तेरा वेखे भेस, आप आपणी कल वरताईआ। अन्तिम प्रगट होया माझे देस, वेद कतेब लेखा लिख ना सके राईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई सीस मूंड मुंडाईआ। जोती नूर हाज़र हज़ूर कर प्रवेश, गुर गोबिन्द संग रखाईआ। ग़रीब निमाणे जगत निताणे गुरमुख साजण आपणे वेख, घर आपणे आया चाँईं चाँईंआ। त्रिलोकी पैंडा रक्खे चरनां हेठ, ब्रह्मण्ड खण्ड गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाईआ। तेरा राह बेपरवाह आपे रिहा वेख, छत्ती युग राह तकाईआ। रविदासे मंगी मंग प्रभ अबिनाशी मस्तक लिखी रेख, लेखा लिख्या ना कोए मिटाईआ। अन्तिम वेला आपणे नेत्र आपणा रूप आपणे अन्दर लैणा वेख, गुरमुख गुरमुख वड वड्याईआ। बाल्मीक नीकन नीक, एका सिख्या गया सीख, साची सिख्या आप समझाईआ। कलिजुग अन्तिम मेला इक्क तरीक, एका सगन एका साह सुधाईआ। लक्ख चुरासी साध सन्त हरि भगवन्त करन परीख, परीख्या विच किसे ना आईआ। गुरमुखां गुरसिखां दर दर घर घर जाए मंगे भिख, जगत भिखारी आप हो जाईआ। आपणे शब्द लेखा दए लिख, ना सके कोए मिटाईआ। दो जहान मिटाए तृष्ना तृख, भुक्ख रहे ना
राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त साध सन्त गुरमुख गुरसिख गुर गुर धार शब्द प्यार, आपणा आप उत्तों वार, हँ सो सो हँ आप हो जाईआ।
२२ माघ २०१५ बिक्रमी महिंगा सिँघ दे घर पिण्ड सदा सिँघ वाला गुरदासपुर
हरिजन अमृत धार, प्रेम प्यार वहाईआ। धरती धवल करे पुकार, रो रो नीर वहाईआ। पुरख अगम्मड़ा पावे सार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले कर त्यार, लोकमात जन्म दवाईआ। वेखे विगसे करे विचार, करता करनी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। अमृत मेघ साचा रस, हरी हरि आप चुआंयदा। सन्त सुहेले हस्स हस्स, घर साचे सगन मनांयदा। संगत मेला नस्स नस्स, जगत विछोड़े पन्ध मुकांयदा। चरन दुआरा एका दस्स, साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। हरि सज्जण गुरमुख मेलया गुर पारब्रह्म करतार। घर पाया सज्जण सहेलया, साजन मीत मुरार। जग चुक्कया वक्त दुहेलया, मेल मिलावा एकँकार। एका खेल आपे खेलया, आपे होए खेलणहार। वसणहारा रंग नवेलया, गुरमुखां सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पाए सार। अमृत मेघ हरि वसंदड़ा, दिवस रैण प्रभात। हरिजन साचा वेख वखंदड़ा, बैठा रहे इक्क अकांत। लक्ख चुरासी भरम भुलंदड़ा, पारब्रह्म पुरख अबिनाश। जन भगतां दुआरा इक्क वखंदड़ा, निरगुण जोती खेल तमाश। सर्ब जीआं आप बख्शंदड़ा, दाता दानी शाहो शाबाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे सर्ब गुण तास। शाहो शाबास हरि भगवाना, हरि हरि खेल खिलाईआ। जोती शब्दी जोत जगानां, निरगुण निरगुण धार चलाईआ। सन्त सुहेले कर परवाना, परम पुरख गले लगाईआ। देवणहारा जीआ दाना, जीअ दाता आप हो जाईआ। लोकमात देवे माणा, माण निमाणया आप अख्वाईआ। सति सरूपी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाईआ। लेखा चुक्के आवण जाणा, दो जहाना पन्ध मुकाईआ। हरिसंगत साची मेल मिलाना, दरगाह साची धाम सुहाईआ। सतिगुर पुरख इक्क सुल्ताना, घर बैठा आसण लाईआ। आदि जुगादि सदा मेहरवाना, कर किरपा रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे घर, घर बाती कर रुशनाईआ। दीआ बाती कर उजाला, आपणा कर्म कमांयदा। सतिगुर पुरख दीन दयाला, गुरमुख साजन आप उठांयदा। आप उठाए आपणे बाला, आप आपणी गोद उठांयदा। सखा सहाई सदा सद करे प्रितपाला, सिर आपणा हथ्थ
टिकांयदा। जुग जुग चले नाल नाला, सगला संग रखांयदा। सुहाए बंक जगत दुआर, भगतन अन्दर भगती प्यार, नाम धन शब्द शृंगार, बस्त्र चीर गुणी गहीर काया माटी कच्च एका नाम साचो सच्च, साचा गहिणा नेत्र नैणां, आपे रक्खया आपणा भाणा, पिता पूत पूत पिता आपणे लेखे लांयदा।