पुस्तकालयभाग ८

२२ माघ २०१५ बिक्रमी अतर सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

आदि पुरख हरि समरथ, एका एक एकँकारया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही खेल न्यारया। शब्दी जणाई महिमा अकथ, भरे नाम भण्डारया। देवणहारा साची वथ्थ, लोआं पुरीआं आप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरता रिहा । पुरख अबिनाशी अकल कल धारी, एका एक अख्वाईआ। आदि जुगादी खेल अपारी, जुग जुग वेस वटाईआ। आदिन अन्ता एका एकँकारी, एका एक अख्वाईआ। नाम डंका शब्द धुन्कारी, साचा शब्द अल्हाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारी, भेव अभेदा आप अख्वाईआ। शाहो भूप सच्ची सिक्दारी, सच सुल्तान वड वड्याईआ। निरगुण जोत नूर उज्यारी, नूरो नूर समाईआ। इक्क अकल्ला खेल अपारी, दूसर संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण हरि भगवाना, पारब्रह्म अख्वांयदा। शब्द अनादी इक्क तराना, एका राग अल्हांयदा। एका मन्दिर सच मकाना, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। एका तख्त ताज सुल्ताना, एका सीस टिकांयदा। एका जोद्धा सूरबीर बलवाना, एका आपणा नाउँ उपांयदा। एका खेले खेल दो जहाना, आप आपणा वेस वटांयदा। एका लोआं पुरीआं बन्न्हे गाना, ब्रह्मा विष्न महेषा सेवा लांयदा। एका नूर हो प्रधाना, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण खेल हरि भगवन्त, आदि पुरख अबिनाशया। आपे नारी आपे कन्त, आपे खेले खेल तमाशया। आपे आदि आपे अन्त, आपे जुग जुग नाम धरास्सया। आपे जीव आपे जन्त, आपे जंगल जूह उजाड़ प्रभास्सया। आपे साध आपे सन्त, आप माया ममता करे निवास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, वेख वखाए पृथ्मी अकाशया। पृथ्मी आकाश साची रास, हरि साचे आप सुहाईआ। निरगुण जोती कर प्रकाश, रवि ससि आप टिकाईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, चन्न सतार सुहाईआ। आदि अन्त ना जाए विनास, हरि वड वड्डा वड्याईआ। दाता दानी सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर समाईआ। त्रैगुण मीता वस्सया पास, त्रैगुण अंक समाईआ। आपे पूरी करनहारा आस, आपे इच्छया भिच्छया झोली

पाईआ। आपे आपणा होवे दास, सेवक सेवा कमाईआ। आप आपणा सास ग्रास, आपणा लहिणा आप चुकाईआ। आपे आपणा करे भोग बिलास, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपे करे आपणी बन्द खलास, बन्दी तोड़ नाम अख्वाईआ। निरगुण रूप शाहो शाबाश, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार इक्क समाईआ। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलांयदा। अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कार, भेव कोई ना पांयदा। अलक्ख निरँजण खेल अपार, इक्क अलक्ख जगांयदा। वेखणहारा सच दुआर, थिर घर वासी फोल फोलांयदा। सच सिँघासण सच्ची सरकार, सच सुल्तान आप अख्वांयदा। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, लोआं पुरीआं रचन रचांयदा। पंचम पंचम कर त्यार, पंचम विच समांयदा। लक्ख चुरासी कर शृंगार, त्रै त्रै वेख वखांयदा। चौदां लोकां हट्ट पसार, एका घर उपांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेला निरगुण मेला निरगुण निरगुण आप करांयदा। निरगुण रूप आदि निरँजण, एका एक अख्वाईआ। ना कोई दूसर साक सज्जण, ना कोई संग निभाईआ। किसे ना चढ़े कोई जहाजन, ना बेड़ा कोई वखाईआ। ना कोई रक्खणहारा लाजण, ना कोई सीस हथ्थ टिकाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे करे आपणा काजन, आप आपणी बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी साची साजण, साजणहारा भेव ना राईआ। आपणे अस्व चढ़े साचे ताजन, नाम घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। लोकमात आवे जावे राज राजन, आप आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले मारे वाजन, शब्द धुन सुणाईआ। भगत सुहेले उठ भाजन, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। गुरमुख संवारे आपे काजन, गुर पूरे वड वड्याईआ। नाम चढ़ाए सच जहाजन, लोकमात आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर जोत उजाला, अकल कला कल धारीआ। खेले खेल गुर गोपाला, आदि अन्त इक्क अवतारीआ। पारब्रह्म दीन दयाला, लोकमात ल्ए अवतारीआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लिख्त ना कोई लिखा रिहा। आपे जाणे धर्म सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे डेरा ला रिहा। चरन रखाए काल महांकाला, आप आपणी कल वरता रिहा। शब्द अनादी धुर दरगाही वजाए आपणा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस कर, वेस अनेका आप वटा रिहा। वेस अनेका हरि अवल्ला, हरी हरि आप कराईआ। पारब्रह्म बैठा इक्क इकल्ला, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। आदि निरँजण सच सिँघासण एका मल्ला, दिस किसे ना आईआ। श्री भगवान दर दुआरे आपणे आपे खला, घर साचा आप सुहाईआ। नर नरायण वस्सया निहचल धाम अटला, उच्च अथाह बेपरवाहीआ। आपणी जोती शब्दी आपे रला, जोती शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला एका घर, निरगुण निरगुण रिहा मिलाईआ। निरगुण मिल्या पारब्रह्म, भेव अभेद छुपाया। ना मरे ना पए जम्म, मात, गर्भ ना कोए टिकाया। ना कोई पवण स्वासी दम, नेत्र नीर ना कोए वहाया। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणा खेल खिलाया। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाया। आप उपाए सूरज चन्न, मण्डल मण्डप आप सुहाया। आपे वस्सया छप्परी छन्न, आपे हर घट डेरा लाया। आपे जगत निराला बाहर तन, पंज तत्त ना कोए रखाया। आपे देवणहारा डन्न, एका डंका नाम वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आदि जुगादी जुग जुग आपणा नाम धराया। जुग जुग वेस पुरख करतारा, आपणा आप कराईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। पावणहारा आपणी सारा, आप आपणी रचन रचाईआ। शब्दी शब्द बण सहारा, शब्द शब्दी रिहा तराईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी इक्क किनारा, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। धुंन अनादी एका नाअरा, पुरख अकाला आप लगाईआ। जूनी रहित खेल अपारा, घर साचे बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे साचा घर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। निरगुण मन्दिर शब्द टिकाणा, हरि साची रचन रचांयदा। शाहो भूप सच सुल्ताना, हरि मेहरवाना आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी निगहबाना, देवत सुर वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर ध्याना, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। वसणहारा जीव जहाना, जीवां जन्तां विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, सच महल्ला सच अटारी, निरगुण जोत इक्क निरँकारी, एका नूर दरसांयदा। एका नूर हरि गोबिन्द, हरि हरि रूप वटाया। मेटणहारा सगली चिन्द, आप आपणी दया कमाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर आप हो जाया। नाम भण्डारी सागर सिन्ध, घर साचे आसण लाया। भगत सुहेले नादी बिन्द, पूत सपूते आप उपाया। जोद्धा सूर बली मृगिन्द, एका एक एक हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, हरि साचे मेल मिलाया। आदि निरँजण जोती मेला, शब्दी संग रखाईआ। हरि हरि गुर शब्दी चेला, चेला गुर भेव ना राईआ। एकउँकारा सज्जण सुहेला, एका धार बंधाईआ। आपे वस्सया रंग नवेला, निज घर आपणा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल रिहा कर, जुग जुग वेखे मात लोकाईआ। लोकमात हरि अवतारा, हरि हरि रचन रचांयदा। खेले खेल अपर अपरा, पारब्रह्म वड वड्यांअदा। ना जन्मे ना कदे मरा, आवण जावण खेल खिलांयदा। आपणा नाम आपे धरा, जपत जाप आप जपांयदा। आपे ज़ात पात कौम मज़्हब होए शरअ, शरीअत आप वखांयदा। आपे हरि नरायण नारी नरा, बाल बिरध जवान रूप वटांयदा। पंज

तत्त तत्त ब्रह्म आपणा धरा, पारब्रह्म अंग कटांयदा। अमृत जल करे हरा, दिवस रैण छड़कांयदा। घर विच बणाया साचा घर, हरि दर दरवाज़ा ना कोई खुल्हांयदा। निरगुण रूप आपे खड़, साची सेजा वेख वखांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, त्तत्व तत्त ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात मार झात, आपणा वेस वटांयदा। लोकमात तेरी धार, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग वंडे वंड अपार, आपणी वंडी आप वंडाईआ। ब्रह्मा वेता बणे भिखार, प्रभ साची भिच्छया झोली पाईआ। एका शब्द कर उज्यार, चारे वेदां रिहा पढ़ाईआ। चारे खाणी कर त्यार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज आप टिकाईआ। विष्नूं वंसी सेवा दार, दिवस रैण सेव कमाईआ। शंकर करे अन्त प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। धर्म राए ना करे खुआर, आप आपणी दया कमाईआ। चित्रगुप्त ना दए अधार, लेखा आपणा आप जणाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, घर आए वाहो दाहीआ। जो उपजाए सो ल्ए सँघार, प्रभ साचे वड वड्याईआ। सन्त सुहेले पावे सार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर इक्क अधार, एका नूर करे रुशनाईआ। निरगुण बाणी कर उज्यार, साची बूझ बुझाईआ। धुन अनादी शब्द धुन्कार, अनहद ताल वजाईआ। अमृत आत्म देवे ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। बजर कपाटी पर्दा पाड़, दूई द्वैती दए मिटाईआ। नेड़ ना आए काम क्रोध लोभ मोह हँकार, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपार, आत्म दरस वड वड्याईआ। दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, मेल मिलावा साचे माहीआ। सन्तन मेला एका वार, घर साचे वज्जे वधाईआ। नारी कन्ता मीत भतार, वर घर पाया सहिज सुभाईआ। जन भगतां नाता तुट्टे सर्ब संसार, घर साचा इक्क सुहाईआ। चरन प्रीती इक्क प्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग नित नवित्त सन्तां भगतां आप आपणी करे रुशनाईआ। भगतन मीता हरि निरँकारा, आदि पुरख अख्वांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लै अवतारा, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे नाम शब्द जैकारा, आपे रसना गांयदा। आपे वस्सया धुँधूकारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आपे खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, तीर कमान आप उठांयदा। आपे होया गढ़्ह हँकारा, आपे शांतक सति वरतांयदा। आपे वेद कतेब बण लिखारा, आपणा भेव खुलांयदा। आपे वरते वरतावे विच संसारा, दिस किसे ना आंयदा। गुर पीर इक्क अवतारा, एका रूप जणांयदा। सेवक सेवा लाए सेवादारा, साची सेवा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, लोकमात जोत धर, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। सतिगुर नाम निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। दीनां नाथ दर्द दु:ख भंजन, भव सागर आप तराया। ग़रीब निमाणयां बणे सज्जण, आप आपणे गले लगाया। चरन धूढ़ी कराए मजन, दुरमति

मैल धुआया। द्वापर त्रेता सतिजुग आया पड़दे कज्जण, रूप अनेका वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आए कर, लोकमात फेरा पाया। लोकमात हरि हरि फेरा, हरि हरि अलक्ख जगांयदा। लक्ख चुरासी वस्सया नेरन नेरा, वरन अवरन आप हो जांयदा। भगत जनां मन चाउ घनेरा, आत्म दरस दिखांयदा । भरमां ढाए झूठा डेरा, साचा संग निभांयदा। इक्क वखाए सञ्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोई रखांयदा। पंच विकारा पाए घेरा, नाम डोरी बंध बंधांयदा । वसणहारा काया खेड़ा, घर घर विच आप सुहांयदा। मेटणहारा पंचम झेड़ा, पंचम मूल चुकांयदा। बन्न्हणहारा साचा बेड़ा, सतिगुर नाउँ रखांयदा । जुग जुग धरत मात तेरा करनहारा खुल्हा वेहड़ा, जुग जुग रूप वटांयदा। हरि का भेव जाणे केहड़ा, ब्रह्मा विष्न शिव कोटन कोटि निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आदि जुगादी जुग जुग आपणा जाणे आपे गेड़ा, आपणी लट्ठ आपे आप भुवांयदा। करे कराए हक्क निबेड़ा, भेव अभेदा भेव ना कोई छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका कर, हरी हरि हरि रूप वटांयदा। हरी हरि हरि करतारा, हरि हरि रूप समाया। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका खेल खिलाया। एका पुरख एका नारा, एका संग निभाया। एका घर इक्क दरबारा, एका दर सुहाया। इक्क शाह इक्क सिक्दारा, शाह सुल्तान इक्क अख्वाया। एका इक्क इक्क भिखारा, एका मंगता जुग जुग आया। एका भगत इक्क वणजारा, एका भगती वणज वखाया। इक्क शब्दी इक्क जैकारा, एका नाअरा रिहा सुणाया। इक्क ख़ुदाई बेऐब परवरदिगारा, एका कलमा रिहा पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपणा कर, जगत महल्ला फोल फोलाया। जगत महल्ला नौ खण्ड, नौ दर रचन रचाईआ। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड वेख वखाईआ। जाणे भेव जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप समाईआ। वेखणहारा जगत पखण्ड, खालक खलक आप हो जाईआ। आपे नार दुहागण रंड, कन्त कन्तूहल आप अख्वाईआ। आपणी दात आपे वंड, जुग जुग मूल चुकाईआ। आपे करनहारा खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा आप चमकाईआ। आपे नाम शब्द तेज़ चण्ड प्रचण्ड, श्री भगौती नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस अनेका हरि निरँकारा, आपणा आप करांयदा। भगत वछल मीत मुरारा, घर साचा इक्क सुहांयदा। भगत भगवन्त इक्क दुआरा, एका वेख वखांयदा। सन्त सुहेला हो त्यारा, शब्दी डंक वजांयदा। कलिजुग तेरा रूप अपारा, तेरा संग निभांयदा। मंगी मंग धुर दरबारा, प्रभ साचा झोली पांयदा। जूठ झूठ कर प्यारा, कूड़ कूड़ा नाल रलांयदा। माया ममता हो त्यारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रखांयदा। घट घट अन्दर पावे सारा, पंज तत्त उठांयदा। मनमुख सुत्ते पैर पसारा, भेव कोई ना

पांयदा। गुरमुख विरला सुत्त दुलारा, हरि साचा आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। जुग जुग खेल आपणा खेला, हरि साचे वड वड्याईआ। ईसा मूसा सज्जण सुहेला, कलमा नबी रसूला आप पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणा कबीला, आपे वेख वखाईआ। आपे बणे छैल छबीला, चार यार करे कुड़माईआ। अल्ला राणी कर कर मेला, नेत्र नैण रही खुल्हाईआ। हकीकत हक्क इक्क वसीला, मुकामे हक्क सच ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, प्रगट नूरो नूर अलाहीआ। नूर अलाही कायनात, कलमा अमाम पढ़ांयदा। शरअ शरीअत इक्क हमायत, एका राह वखांयदा। इक्क हदीस एका आयत, एका वेख वखांयदा। एका देवणहारा दात, जुग जुग खेल खिलांयदा। दो जहानां जुग जुग वेखे मार झात, एक रंग समांयदा। आपे पंज तत्त खोल्हणहारा ताक, आपे बन्द वखांयदा। आपे चढ़या दुलदुल राक, ऐली अल्ला नाम रखांयदा। आप आपणा हो मुशताक, अहिबाब रबाब आप वजांयदा। आपे होया पाकी पाक, ख़ाकी ख़ाक आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार वेख वखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरि हरि जोत जगांयदा। राणी अल्ला कर प्यारी, संग मुहम्मद वेख वखांयदा। चार यारां सच्ची यारी, चौदां तबकां डेरा लांयदा। एका नेत्र अक्ख उग्घाड़ी, एका दर खुल्हांयदा। इक्क वखाए मात फुलवाड़ी, एका बूटा लांयदा। एका फसल पक्के हाढ़ी, उम्मत उम्मती आप उपांयदा। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। चौदां चौदां कर त्यारी, चौदां चौदां रंग रंगांयदा। ऐनलहक्क ख़बरदारी, हू हू आप उठांयदा। खेले खेल अगम्म अपारी, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, निरगुण निरगुण नाउँ रखांयदा। निरगुण नाउँ पंज तत्त, हरि हरि करी कुड़माईआ। नानक नाम ल्या रक्ख, लोआं पुरीआं वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म हो प्रतक्ख, वेख वखाणे सृष्ट सबाईआ। खाली भाण्डे भरे भर भर करे सक्ख, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती एका धर, एका कर्म कमाईआ। निरगुण जोती नाम प्यार, नानक शब्द सलाहीआ। एका शब्द इक्क धुन्कार, एका रिहा सुणाईआ। एका मेला मीत मुरार, विछड़ कदे ना जाईआ। मिल्या सज्जण हरि करतार, घर सज्जण साचा माहीआ। सुहाए सचखण्ड दुआर, घर साचे वज्जी वधाईआ। आप आपणा भर भण्डार, नाम भण्डारा रिहा वरताईआ। सति नाम सति आधार, सति सन्तोखी इक्क जणाईआ। चार वरनां कर प्यार, चारों कुन्ट, फेरा पाईआ। दहि दिशा एका धार, उच्चे टिल्ले वेख वखाईआ। राउ रंकां इक्क आधार, साधां सन्तां मेल मिलाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, शब्द खण्डा

इक्क चमकाईआ। ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, पंज तत्त बैठा आसण लाईआ। निरगुण रूप आप करतार, नानक ढोला साचा गाईआ। सोहँ शब्द इक्क जैकार, रसना जिह्वा आप सुणाईआ। तोला बणया अपर अपार, तेरां तेरां धार बंधाईआ। होला खेल्हे सर्ब संसार, सतिगुर नानक गया लिखाईआ। अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका अपर अपार, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलार, गण गंधर्ब यच्छप किन्नर आप उठाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, लोकमात वेख वखाईआ। सत्तां दीपां हो उज्यार, एक शब्द सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चरन दुआर, जगत विकारा चरनां हेठ दबाईआ। तख्त निवासी सच दुआर, सच दुआरका इक्क वखाईआ। वरन बरन प्रभ वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोए बणाईआ। राउ रंक ना कोए दुआर, ऊँच नीच ना वड वड्याईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हरि दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, आप आपणी कल वरताईआ। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द गुर वड्याईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। पंचम मीता पंचम कर त्यार, केस सीस जगदीस रचन रचाईआ। साची बन्न्हे आपे धार, पंचम वेख वखाईआ। पंचम देवे सच भण्डार, अमृत साचा जाम प्याईआ। पंचम ढहि ढहि पए दुआर, पंचम सीस झुकाईआ। एका दर सच्चा दरबार, एका घर समझाईआ। अकाल पुरख एकउँकार, निरगुण नूर सच ख़ुदाईआ। ज़ाहर ज़हूर बेऐब परवरदिगार, एथे उथे संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला आपे कर, सरगुण साचा मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण साचा संग, जोती शब्द हंढाया। नाम वज्जे इक्क मृदंग, नानक गुर वजाया। अंगद आपणा दर आपे लँघ, गुर सतिगुर वेख वखाया। अमरु मंगी आपणी मंग, अमरा पद पाया। राम दास बैठा सच पलँघ, शब्द सिँघासण इक्क विछाइंआ। गुर अर्जन वजाए धुर मृदंग, अगाध बोध लेख लिखाया। हरि गोबिन्द लग्गा अंग, अंगीकार आप समाया। हरिराए हरि कस्सया तंग, साचे घोड़े आप चढ़ाया । हरिकृष्न लोआं पुरीआं आपे लँघ, बाल बाला विच समाया। तेग बहादर निरगुण संग, आपणा लहिणा मूल चुकाया। गुर गोबिन्द मंगी मंग, आपणी झोली अग्गे डाहया। पुरख अबिनाशी तेरा संग, पुरख अकाल विछड़ ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आप आपणा शब्द सुणाया। शब्द सुनेहड़ा हरि करतार, गुर गोबिन्द आप जणाईआ। पूत सपूता सेवादार, तेरी वड वड्याईआ । तेरा नां मेरा जैकार, लोआं पुरीआं दए सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, वड दाता बेपरवाहीआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, दर तेरा वेख वखाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ आप बणाईआ। सच महल्ला कर त्यार, नौ दुआरे बन्द कराईआ। दसवीं जोती

दस अवतार, घर साचे वज्जी वधाईआ। शब्द अगम्मी आवे धार, सुण अगम्मो पार कराईआ। सचखण्ड सुहाए सच्चा घर बार, हरि साचा वेख वखाईआ । निरगुण जोती नूरो नूर होए उज्यार, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई जणाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा पावे सार, नौ खण्ड सत्त दीप आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण वेस आपणा कर, जोती जामा भेख धर, भेखा धारी भेख वटाईआ। जोती जामा धरया भेख, हरि साचा वड वड्याआ। नानक गोबिन्द लिख्या लेख, प्रभ साचे आप लिखाया। आपे अन्तिम ल्ए वेख, ना सके कोए मिटाया। लक्ख चुरासी तेरी रेख, तेरा लहिणा रही मुकाया। वेखणहारा धारी केस, मूंड मुंडाया फोल फोलाया। निरगुण जोती दस दस्मेस, सम्बल नगरी इक्क सुहाया। कान्हा कृष्ना गवर्धन धारी रिखी केस, बन बिन्दरा फेरा पाया। राम रामा इक्क नरेश, रावण गढ़्ह दए तुड़ाया। सहँसर मुख वेखे शेष, दो सहँसर जेहवा आप हिलाया। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले ल्ए वेख, कलिजुग सोए ल्ए जगाया । फिरनहारा देस परदेस, देस दिसन्तर डेरा लाया। आदि निरँजण अवल्लड़ा भेस, कलिजुग अन्तिम आप वटाया। लहिणा देणा चुक्के ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति लेखा रिहा मुकाया। गुरसिख साचे ग़रीब निमाणे आपे वेख, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। हरिजन हरि हरि पाया, समरथ पुरख करतार। गुर शब्दी मेल मिलाया, भरया नाम भण्डार। जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया, मेट मिटाए लोभ हँकार। साची सिख्या इक्क समझाया, घर मेला आप करतार। दर दरवेशा वेस वटाया, आप आपणी किरपा धार। जगत निमाणे ल्ए तराया, फड़ बांहों लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका कर, एका कार कमाया। साची कार साचे घर, हरि साचा आप करांयदा। गुरमुखां देवे साचा वर, जुग जुग वेख वखांयदा। धरनी धवल अग्गे सीस आपणा धर, धुर दाता पुरख बिधाता सर्ब ज्ञाता सर्ब लेखे लेख वेख वखांयदा। हरिजन तेरा चुक्के डर, राए धर्म ना ल्ए फड़, दर घर साचे जाए वड़, दरगाह साची धाम सुहांयदा। कलिजुग जीव अन्तिम माया रहे सड़, आत्म विद्या ना सके कोई पढ़, ना कोई तोड़े हँकारी गढ़्ह, दरस ना पाए उप्पर चढ़, साध सन्त नौ दुआरे बैठे वड़, माया छाया भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गुर सज्जण हरि पाया, सतिगुर मीत मुरार। आप आपणा भेट चढ़ाया, एका दूजा भउ निवार। खेवट खेट वेख वखाया, अन्तिम भवजल करे पार। मात पित बेटी बेट लेखे लाया, जो जन आए चरन दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे

घर, घर साचा बंक दुआर। घर साचा हरि पाया, परम पुरख भगवन्त। साची सिख्या मंगल गाया, वज्जी वधाई साचे सन्त। जगत संसा रोग गंवाया, मन की मणीआ एका मंत। पंच विकार अन्त जलाया, एका गाया सुहागी छंत। सतिगुर साजन नज़री आया, निरगुण जोत पूरन भगवन्त। पारब्रह्म ब्रह्म समाया, खेले खेल आदि अन्त। निहकर्मी कर्म कमाया, भेव ना जाणे जीव जन्त। जुग जुग विछड़े मेल मिलाया, आप बणाई आपणी बणत। हरिसंगत दर सुहाया, घर साचा हरि हरि कन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां काया चोली चाढ़े्ह रंग बसन्त। काया चोली रंग चलूल, गुर सतिगुर आप चढ़ानया। आदि जुगादि ना जाए भूल, लोकमात खेल खिलानया। हरिजन मेला कन्त कन्तूहल, घर साचा वेख वखानया। आत्म सेजा बरखे फूल, जिस जन हरि हरि भाणा मन्नया। आप चुकाए लहिणा देणा पिछला मूल, जिउँ माल चराए धन्नया। सच सिँघासण हरि बराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई उप्पर छप्पर छन्नया। गुरसिख गुर शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, धुर दरगाही आया भन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, जन जननी साचा जनिआ। जननी जन जनिआ, एका भगत भगवन्त। काया बुध होई बिबेक, पाया हरि हरि कन्त। त्रैगुण माया ना लाए सेक, नाता तुट्टा जीव जन्त। आपणे नेत्र लोचण नैण दर्शन पेख, आपे जाणया आपणा अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जोत मात धर, निरगुण सरगुण अन्दर वड़, भगत सन्त ल्ए फड़, गुरसिख गुरमुख घाड़न घड़, आप बन्हाए आपणे लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर जगत वक्खर आपे पढ़, गुरमुखां आप पढ़ांयदा ।

२३ माघ २०१५ बिक्रमी लक्खा सिँघ दे घर पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

एकउँकारा एका नाम, एका रूप समाईआ। आदि अनादी अगम्म अथाह, एका एक अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, बेअन्त रूप समाईआ । आपे वसे आपणे थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। करे कराए सच न्याँ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। सतिगुर शब्द बण मलाह, लोकमात फेरा पाईआ। सन्त सुहेले ल्ए जगा, देवे वड वड्याईआ। अन्दर मन्दिर जोत जगा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। साची रंगण नाम चढ़ा, एका रंग रंगाईआ। अंगीकार आप करा, आपणी गोद उठाईआ। साचा संगी संग निभा, दिवस रैण सेव कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखा, गगन पातालां फोल फोलाईआ। भेव अभेदा भेव खुल्हा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। निरगुण बाती इक्क टिका, सरगुण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। एका नाम इक्क निरँजण, एका पुरख अख्वांयदा। अबिनाशी करता सर्ब घट सज्जण, घट घट डेरा लांयदा। भगतन मीता करे कराए साचा मजन, लोकमात वेख वखांयदा। गुरमुखां आए पड़दे कज्जण, नित नवित्त कार कमांयदा। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना रक्खे लज्जण, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी धार धरांयदा। धार अवल्ली पुरख करतार, खेले खेल निरंकारया। भेव ना पाए कोए संसार, वेद कतेब ना कोए जणा रिहा। इक्क इकल्ला कर पसार, एक अनेका रूप वटा रिहा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, साची चलत चला रिहा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, आप आपणा खेल खिला रिहा। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड टिका रिहा। सेवक सेवा लाए रवि ससि सतार, दिवस रैण आप जणा रिहा। घड़ी पल खेल अपार, वेला वक्त ना किसे उपा ल्या। आपे जाणे सिरजणहार, लेखा आपणे हथ्थ रखा ल्या। जुग जुग खेल करे संसार, जुग करता वेस वटा ल्या। धरनी धरत धवल दए सहार, आकाश प्रकाश डेरा ला ल्या। वेखणहार जंगल जूह उजाड़, प्रभास जलां थलां आप अख्वा ल्या। आदि अन्त ना जाए विनास, हरि हरि आपणा नाम रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती जोत जगा ल्या। एका जोत अलक्ख अभेव, आदि पुरख अख्वांयदा। लक्ख चुरासी करे सेव, आप आपणी किरत कमांयदा। हर घट अन्दर लाई जिह्व, पवन स्वासी आप चलांयदा। जोत निरँजण मस्तक थेव, तिलक ललाटी आप टिकांयदा। जिस जन खुल्हाए आपणा भेव, सो जन दर्शन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। आपणी रचना रचनहारा, एका एक अख्वाईआ। दो जहानां खेल न्यारा, त्रिलोकी बंधन पाईआ। चौदां लोकां हट्ट पसारा, एका घाट जणाईआ। लक्ख चुरासी कर वणजारा, एका वस्त रिहा वरताईआ। निरगुण रूप अगम्म अपारा, त्रै त्रै वेस वटाईआ। पंचम पंचम मीत मुरारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। मन मति बुध दए आधारा, पंज तत्त मेल मिलाईआ। अट्ठ तत्त बणाए इक्क मुनारा, नौ दर खोल्ह खुल्हाईआ। आपणा खेल करे अपारा, घर घर विच ल्ए टिकाईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, चार दिवार ना कोए रखाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यारा, दिवस रैण डगमगाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजाईआ। अमृत बरख़े ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। कँवल कँवला मुख उग्घाड़ा, नाभी नाभ भवाईआ। बजर कपाटी तोड़े ताला, वड दाता बेपरवाहीआ। आत्म सेजा सच अखाड़ा, आपे बैठा लाईआ। होए प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर दिस ना आईआ। शब्द गुर साचा लाड़ा, निज नेत्र बैठा राह तकाईआ। गुरमुख

नारी कर प्यारा, आपणे अंक समाईआ। एका सेजा सुत्ते पैर पसारा, जोती शब्दी करे कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप अपारा, भेव अभेद आप हो जाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यारा, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। मात पित ना कोए प्यारा, भाई भैण ना कोए दसाईआ। धीआं पुत्तर ना कोए पसारा, नार कन्त ना कोए हंढाईआ। निरगुण मेला निरगुण धारा, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। जोत जगे अगम्म अपारा, काया मन्दिर आप सुहाईआ। सन्त सुहेले कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुख रखाए चरन दुआरा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। सफ़ल कराए कुक्ख विच संसारा, जो जन रहे सरनाईआ। मनमुख लुक लुक वेखण भेव ना पायण हरि करतारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होई हल्काईआ। जगत तृष्ना हाहाकारा, दिवस रैण रही कुरलाईआ। जूठा झूठा लाया नाअरा, चारों कुन्ट सुणाईआ । नाता तुट्टा परवरदिगारा, मिल्या मेल ना साचे माहीआ। विभचार होई नार कमज़ाता, उत्तम ज़ाता ना कोए बणाईआ। पाया दरस ना पुरख बिधाता, मानस मानुख गए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कार कराए हरि हरि मीता, आदि जुगादि समाया। जुग जुग जाणे आपणी रीता, आप आपणी बणत बणाया। आपे ठांडा आपे सीता, आपे अग्नी तत्त जलाया। आपे मन मति वेखे आपणी रीता, आपे सांतक सति कराया। आपे वेद पुराण शास्त्र गाए गीता, अञ्जील कुरान आप अल्हाया। आपे वस्सया हस्त कीटा, ऊँचां नीचां डेरा लाया। आपे खाणी बाणी वसे हरि हरि मीठा, हरि मीठा नाम उपाया। आपे शब्द अनादी गाए अनडीठा, लिख्त पढ़न विच ना आया। आपे त्रैगुण माया तप्या अंगीठा, लक्ख चुरासी दए जलाया। आपे कौड़ा करे मिट्ठा रीठा, गुरमुख साचे ल्ए तराया। आपे परखणहारा नीता, निज घर बैठा सेज वछाया। आपे पतित आप पुनीता, पतित पापी आप अख्वाया। आपे मन्दिर मस्जिद देहुरा गुरुदुआर मट्ठ मसीता, शिवदवाला आप उपाया। आपे रामा आपे सीता, आपे राधा कृष्न हंढाया। आपे भगत सन्त रहे अतीता, राम नाम आप दृढ़ाया। आपे ईसा मूसा वेस कीता, आप आपणी अलख जगाया। आपे संग मुहम्मद चार यार वस्सया चीता, अल्ला राणी आप प्रनाया। आपे निरगुण नानक खेवट खेटा, पारब्रह्म वेस वटाया। आपे गोबिन्द दस दस मीता, घर साचा इक्क वखाया। वरन बरन आपे जाणे आपणी रीता, जुग जुग आपणी धार चलाया। जन भगतां वस्सया काया मन्दिर तन तन मन मन चीता, तन मन भरम गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण खेल खिलाया। सरगुण मेला हरि करतारा, आदि जुगादि करांयदा। जुग जुग खेले खेल अपारा, आपणी कल वरतांयदा। जोती नूर नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। नाम नाम नाम भण्डारा, हरि नामा आप वरतांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकारा,

एका नाअरा लांयदा। गुरू गुरु गुर अवतारा, पारब्रह्म वेस वटांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। ना जन्मे ना मरे आवे जावे वारो वारा, सरगुण निरगुण वेख वखांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म एका धारा, एका रंग रंगांयदा। कूड़ी क़िया मेट पसारा, सति सति वरतांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम डेरा ढांयदा। चारों कुंट पावे सारा, दहि दिशा फोल फोलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा आप उठांयदा। राज राजान शाह सुल्तान उठाए एका वारा, एका धक्का लांयदा। मक्का काअबा पाए सारा, दो दो आबा वेख वखांयदा। हक्क जनाब परवरदिगारा, ख़लक ख़ुदाई विच समांयदा। ख़ालक ख़लक इक्क प्यारा, एका घर वखांयदा। एका हक्क बहक्क लाए नाअरा, हक्क हकीकत इक्क जणांयदा। लाशरीक इक्क निरँकारा, वाहद ख़ुदा आप अख्वांयदा। राम कृष्न रूप हरि निरँकारा, वेस वेसी आप वटांयदा। देस परदेसा बोल जैकारा, जुग जुग आपणी अलख जगांयदा। अञ्जील कुरान कर त्यारा, तीस बतीस आपे गांयदा। राग छतीस हो उज्यारा, घर घर मंगल सुणांयदा। पुराण अठारां कर त्यारा, वेद व्यासा रंग रंगांयदा। चारे वेदां ख़बरदारा, चारे युग सेव कमांयदा। ब्रह्मा वेता बण वरतारा, जगत भण्डारा हथ्थ रखांयदा। विष्नूं देवे इक्क सहारा, एका कर्म कमांयदा। शंकर तेरा खेल न्यारा, प्रभ साची सेव लांयदा। निरगुण वस्सया सभ तों बाहरा, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी हो उज्यारा, घर घर डंक वजांयदा। साधां सन्तां पावे सारा, आप आपणा दर सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ो कूड़ वेख पसारा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। शब्द गुर ल्ए अवतारा, जोत निरँजण सेवा लांयदा। आदि निरँजण पाए सारा, एका दर खुल्हांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठांयदा। हँ हँगता करे ख्वारा, एका ब्रह्म वखांयदा। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, ज़ात पात ना कोई बणांयदा। एका शब्द एका नाअरा, एका कलमा अमाम पढ़ांयदा। एका राम कृष्न कर प्यारा, नानक गोबिन्द वेख वखांयदा। सोहँ शब्द हरि अपारा, आदि जुगादी आप चलांयदा। सतिजुग तेरी बन्न्हे धारा, आप आपणी कल वरतांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क जैकारा, सत्तां दीपां आप जणांयदा। सर्ब जीआं दा इक्क भण्डारा, एका हरि वरतांयदा। बुध बिबेकी कर अधारा, सांतक सति रखांयदा। राजस राज जोग इक्क अधारा, एका मार्ग लांयदा। तामस तृष्ना कर खुआरा, कलिजुग झोली पांयदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। सच सिँघासण बैठ आप करतारा, जरम कर्म धर्म सर्ब वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि दर घर एका एक बुझांयदा।

देवणहारा साची वथ्थ, एका पुरख अकालया। सर्ब कल आपे समरथ, दीन मज़्हब दीन दिआलया। हरिजन चढ़ाए नाम रथ, जुग जुग अवल्लड़ी चालया। शब्द जणाई महिमा अकथ, काया मन्दिर सच्ची धर्मसालया। जगत विकारा पाए नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखा ल्या। लहिणा देणा चुकाए मस्तक मथ्था, पूर्ब झोली आप भरा रिहा। हउमे हँगता बुरज जाए ढठ्ठ, जिस जन रसना सोहँ गा ल्या। लेखा चुक्के तीर्थ अठसठ, चरन धूढ़ जन नुहा ल्या। साची पूजा पाठ, अक्खर वक्खर इक्क सुणा ल्या। मेटे रैण अन्धेरी रात, गुर शब्दी चन्द चढ़ा ल्या। अमृत देवे बूंद स्वांत, नाम प्याला आप प्या ल्या। आप जणाए आपणी गाथ, आपणा मार्ग आप सिक्खा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर इक्क सुहा ल्या। घर मन्दिर सच दुआरा, हरि सज्जण वेख वखाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, आप आपणा रूप वटाईआ। नेत्र जोत कर उज्यारा, दिब नेत्र आप खुलाईआ। शब्दी शब्द शब्द भण्डारा, गुर सतिगुर झोली पाईआ। सन्तन सति सति मीत मुरारा, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। खेले खेल एकँकारा, अकल कल धारी भेव ना राईआ। ज़ात अजाति वस्सया बाहरा, वरन गोत ना कोई बणाईआ। ऊँचां नीचां करे इक्क प्यारा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। साचो सच सच वरतारा, सच सुच्च झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा एका वर, एका घर एका दर एका हरि खुल्हाईआ।