२३ माघ २०१५ बिक्रमी मुनशा सिँघ दे घर पिण्ड नौशहरा गुरदास पुर
सतिगुर पूरा सरबंग पुरख अकाल अख्वा रिहा। निरगुण जोत नूर उजाला, एका एक एकँकारया। प्रगट होए गुर गोपाला, शब्दी डंक वजा रिहा। आदि जुगादी खेल निराला, भेव कोई ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेख वखा रिहा। निरगुण जोत मूर्त अकाल, अजूनी रहित अख्वांयदा। सच घर बैठ सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचे आसण लांयदा। शब्दी शब्द वजाए ताल, नाद अनादी इक्क वजांयदा। आपे चले आपणी चाल, चाल अवल्लड़ी इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। निरगुण रूप शाहो भूप, हरि पुरख सुल्तानया। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलानया। आपणी जोती आपे रिहा फूट, पारब्रह्म श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल दो जहानया। निरगुण खेल पुरख समरथ, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। जगत विकारा देवे मथ्था,
शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जन भगतां देवे नाम वथ्थ, अन्तर मन्त्र इक्क जणाईआ। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जिस जन दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। जुग जुग धार हरि करतार, आपणी आप बंधाया। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेपरवाह आप अख्वाया। अकल कल एकँकार, अकल कल समाया। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताया। कल वरतंता हरि भगवन्ता, एका पुरख अकालया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, दीनां बंधप दीन दिआलया। मेल मिलावा साचे सन्ता, घर साचा इक्क सुहा ल्या। आपणी महिमा जाणे अगणता, लेखा लिख्त ना किसे वखा ल्या। आपे नारी आपे कन्ता, पूत सपूता आप अख्वा ल्या। आपे लक्ख चुरासी वस्सया जीआं जन्ता, अजूनी रहित नाम धरा ल्या। आपे रसना जेहवा मणीआ मंता, पवण स्वासी आप चला ल्या। आपे हउमे गढ़्ह हँगता, आपे माया मोह फसा ल्या। आपे भुक्खा आपे नंगता, आपे दर दर अलख जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धरा ल्या। आपणा जुग जुग खेल आपे कर, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग त्रेता गया हर, द्वापर पार वखांयदा। कलिजुग साजण घाड़न घड़, लोकमात वखांयदा। वरन बरनां वेखे खड़, जीव जन्त कुरलांयदा। अग्नी अग्न रहे सड़, सांतक सति ना कोई करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। प्रगट होया हरि निहकलंक, लोकमात वज्जी वधाईआ। आप उठाए राउ रंक, शाह सुल्तानां आप जगाईआ। नाउँ धराए वासी पुरी घनक, सम्बल डेरा लाईआ। गुरसिख उधारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाईआ। जोती शब्दी लाए तनक, एका एक वखाईआ। गुरसिखां सुहाए दुआर बंक, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ । जिस जन आप फिराए मन का मनक, सो जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण करे रुशनाईआ। निहकलंक जोती जामा, हरि हरि आपे पांयदा। सोहँ वज्जे सच दमामा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। आपे जाणे आपणा कम्मा, करनहार आप अख्वांयदा। आपे कृष्न आपे रामा, रूप राम आप वखांयदा। नानक गोबिन्द हो प्रधाना, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। नाम सति धुर फ़रमाना, जीआं जन्तां आप सुणांयदा। चार वरनां देवे इक्क ज्ञाना, एका बूझ बुझांयदा। सति पुरख निरँजण मेल मिलाना, एका रंग रंगांयदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज जत धरांयदा। चरन धूढ़ कराए सच अशनाना, सतिगुर नानक दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर नाउँ रखांयदा। सतिगुर नानक निरगुण धार, लोकमात आप चलाईआ। लोकमात
कर उज्यार, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। वरनां बरनां इक्क अधार, एका बूझ बुझाईआ। करे कराए एका कार, एका वेख वखाईआ। जुग जुग बन्न्हे साची धार, साचे वड वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसार, वेखणहारा सहिज सबाईआ। पंज तत्त कर आकार, मन मति बुध विच टिकाईआ। कलिजुग काया दए अधार, एका गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर एका कर, एका अलख जगाईआ।
निरगुण जोत सच्चे पातशाह, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। हरि शब्द चलाए साचा रथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख अकाल जपाए एका नाँ, ना कोई पूज पुजाईआ। सृष्ट सबाई पिता माँ, एका एक अख्वाईआ। चार वरनां पकड़े बांह, अठारां वरन दए सरनाईआ। नानक निरगुण गया समझा, ऊँच नीच ना कोई दिसाईआ। गुर गोबिन्द अमृत गया प्या, इक्क प्याला भर वखाईआ। गुरू ग्रन्थ विचोला विच धरा, सतिगुर अर्जन लेख लिखाईआ। दूई द्वैती ना वसे किसे थाँ, जो जन शब्दी खोज खोजाईआ। सृष्ट सबाई नाता तुटे भैण भ्रा, एका अक्खर वखाईआ। दुरमति मैल दए गंवा, जो जन नानक मार्ग पाईआ। गुर गोबिन्द दरस दए दिखा, पंचम पंचम मोह चुकाईआ। सृष्ट सबाई हरि का नाम गई भुला, घर घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आसा तृष्ना लई वधा, सांतक सति ना कोई वसाईआ। अकाल पुरख प्रभ बेपरवाह, आदि जुगादि वेखे वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे आपे जाणे आपणा नाँ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिगुर नानक गोबिन्द जो जो लिख्त गए करा, उस दा पूरना रिहा पाईआ। भरम भुलेखा कोई रक्खे ना, एका जोत आदि जुगादि समाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर इष्ट मना, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। दूजा पुरख अकाल लैणा मना, जो गोबिन्द लेख लिखाईआ। सुत्त दुलारा आप अख्वा, दुष्ट दमन सेव कमाईआ। तन बस्त्र शृंगार आप करा, कंघा कच्छ कड़ा कृपान सीस जगदीस इक्क सुहाईआ। अमृत धारा मुख चुआ, चार वरनां एका जाम प्याईआ। आपणा अग्गे दित्ता सीस झुका, हरिसंगत वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच न्या, हरि दाता बेपरवाहीआ। गुर गोबिन्द वेखे थाउँ थाँ, निथाव्याँ थान दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेखे घर अन्तिम पूरा दए कर, जो नानक गया लिखाईआ। नानक गोबिन्द लेख लिखाया, भुल्ल रहे ना राईआ। अंगद अंगीकार कराया, एका अंग समाईआ। अमरु अमरा पद बहाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। आत्म अन्तर इक्क नुहाया, अमृत सर वखाईआ। रामदास गुर सेवा लाया, साचा धाम सुहाईआ। गुर अर्जन शब्द बोध अगाध जणाया, गुरू ग्रन्थ उपजाईआ। सन्तां भगतां गुरमुखां
गुरसिखां गुर सतिगुर एका रंग रंगाया, जो खोजे सो पाईआ। हरि मन्दिर अन्दर आप टिकाया, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा खुल्हाईआ। आप आपणा खेल खिलाया, हरि गोबिन्द जोत रुशनाईआ। दोए धारां आप बंधाया, देह जोत करे कुड़माईआ। शब्द गुर वंड वंडाया, गुरू ग्रन्थ सहाईआ। आपणा भेव ना किसे जणाया, हरिराए एह समझाईआ। राम राए अग्नी तत्त जलाया, भुल्ल रहे ना राईआ। हरि कृष्ना एका तत्त वखाया, बाल बाला विच टिकाईआ। आप आपणा भेट चढ़ाया, सिक्खी साची सिफ्त सलाहीआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाया, आप आपणा रंग रंगाईआ। पूत सपूता सुत्त दुलारा नाम धराया, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। सिँघ रूप हो दरस दिखाया, साचा वेस वटाईआ। साचा खण्डा हथ्थ फड़ाया, श्री भगौती आप सहाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाया, गुर गोबिन्द हरि तुध बिन अवर ना दीसे कौण दो जहानां करे रुशनाईआ। केस सीस जगदीस आप उपाया, सच दस्तार आप टिकाईआ। साचा खण्डा इक्क वखाया, तन गात्रे रिहा लटकाईआ।
हरि शब्दी शब्द बलवाना, गुर सतिगुर नाउँ रखाईआ। पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, सूरबीर वड वड्याईआ। मूर्त अकाल गुण निधाना, गुणवन्ता सहिज सुखदाईआ। आदि निरँजण दो जहानां, हरि साचा खेल खिलाईआ। नाम खण्डा तीर कमाना, घर साचे आप उठाईआ। लोआं पुरीआं इक्क निशाना, ब्रह्मण्ड खण्ड पार कराईआ। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्याना, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। शब्द गुर सच सिक्दारा, साचा कर्म कमांयदा। लक्ख चुरासी बन्न्हे धारा, मार्ग आपणा लांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, पंज तत्त डेरा लांयदा। दीवा बाती कर उज्यारा, काया गढ़्ह सुहांयदा। साधां सन्तां कर प्यारा, साची बूझ बुझांयदा। कँवलापत हरि मीत मुरारा, परम पुरख अख्वांयदा। नाम अनादी धुर जैकारा, नर निरँकारा आप लगांयदा। पारब्रह्म गुर लै अवतारा, जुग जुग वेस धरांयदा। वेखणहारा जगत किनारा, आर पारा डेरा लांयदा। भेव ना पाए जीव गंवारा, वेद कतेब ना कोए लखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम लेख लिखांयदा। शब्द गुर सदा मेहरवाना, साचे तख्त सुहाईआ। खेले खेल राज राजाना, त्रैगुण वस्सया सर्ब लोकाईआ। भगतन देवे इक्क ज्ञाना, आत्म ब्रह्म जणाईआ। मन्दिर वसाए इक्क मकाना, घर विच घर रुशनाईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। अनहद सुणाए आपणा गाना, छत्ती राग भेव ना राईआ। शब्दी शब्दी सच तराना, हरि सज्जण आप सुणाईआ । एका रंग रंगे
श्री भगवाना, हरिजन साचे आप रंगाईआ। पुरख अबिनाशी बीना दाना, दाता दाना दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेटे कूड़ी शाहीआ। सतिगुर सच्चा शहिनशाह, शब्द गुरू गुर देव। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आदि निरँजण अलख अभेव। कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, हरिजन लाए साची सेव। शब्द सुनेहड़ा दए सुणा, अमृत आत्म साचा मेव। जन जम का जेड़ा दए कटा, जो गाए रसना जिह्व। नगर खेड़ा दए वसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एक अनेक एक निहकेव। शब्द गुर गुर साख्यात, कलिजुग जोत जगाईआ। गुरसिख बणाए पारजात, घर मेला सहिज सुभाईआ। दीनां बंधप दीनां नाथ, होए सहाई अनाथां नाथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सज्जण सुहेला सगला साथ, त्रिलोकी नंदन आप अख्वाईआ। आप सुणाए सतिजुग गाथ, सोहँ शब्द पढ़ाईआ। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ना कोए वखाईआ। दुरमति मैल देवे काट, जो जन आए सरनाईआ। चौदां लोक वखाए एका हाट, प्रभ बैठा आप खुल्हाईआ। कलिजुग खेल बाज़ीगर नटूआ नाट, घर घर बैठा सांग वरताईआ। कोए ना उतरे पूरे घाट, जूठे झूठे रहे कुरलाईआ । गुरमुख विरले बजर कपाटी जाए पाट, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। एका शब्द सिँघासण वेखे खाट, हरि सुत्ता बेपरवाहीआ। निरगुण जोती जगे ललाट, अट्ठे पहर रुशनाईआ। गुरसिखां नेड़ रखाए वाट, जगत जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा रिहा मुकाईआ। कलिजुग लेखा अन्त मुकाउणा, हरि साचा जोत जगांयदा। चार वरन एका मार्ग लाउणा, एका राह वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर सेवा लाउणा, सोया कोए रहिण ना पांयदा। जगत अन्धेरा अन्त मिटाउणा, नाम साचा चन्न चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी बस्त्र तन इक्क पहनाउणा, शब्द शब्दी जड़त जड़ांयदा। राजा राणा तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोए टिकांयदा। ज्ञानीआं ध्यानीआं माण गवांउणा, दर दुआरे आप भवांयदा। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई रहिण ना पाउणा, हरि जोती जोत खचांयदा। पंडत पांधे मस्तक तिलक ना किसे लगाउणा, जगत रीती वेख वखांयदा। एका ढोला नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां गाउणा, प्रभ साचा आप सुणांयदा। चरन कँवल सच सरोवर सृष्ट सबाई नहाउणा, अठसठ मूल चुकांयदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क मनाउणा, इष्ट देव आप अख्वांयदा। रामा कृष्न नज़री आउणा, ईसा मूसा संग रखांयदा। नानक गोबिन्द जोत जगाउणा, नूरो नूर समांयदा। कायनात कलमा इक्क पढ़ाउणा, शरअ शरीअत इक्क वखांयदा। ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाउणा, एका मार्ग लांयदा। हट्ठ तप जोग सन्यास बैराग इक्क रखाउणा, एका राह चलांयदा। मन्दिर मसीत गुरदुआरा शिवदवाला मट्ठ आप सुहाउणा, एका रंग रंगांयदा। जीवां जन्तां साधां सन्तां
हँकारी गढ़्ह भाण्डा भरम आप भन्नाउणा, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। गुरसिख कागों हँस बनाउणा, सोहँ चोग चुगांयदा। ऊँचां नीचां एका धाम बहाउणा, ज़ात पात ना कोए रखांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाउणा, जगत तृष्ना अग्ग बुझांयदा। जोद्धा सूरबीर हरि आप अख्वाउणा, लोआं पुरीआं फोल फोलांयदा। सच तख्त हरि सुल्तान पुरख अबिनाशी आसण लाउणा, पारब्रह्म वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ कूड़ा मेट मिटांयदा। कलिजुग मेटे कूड़ी शाही, हरि दाता वड मेहरवानया। जन भगतां देवे आप गवाही, शब्द गुर दर दरबानया। मनमुखां अन्तिम पाए फाही, राए धर्म राह तकानया। लाड़ी मौत करे कुड़माई, हथ्थीं बन्न्हे माया गानया। घर घर काग रही उडाई, मन मति दिसे सुंज मसाणया। गुरमति वेखे थाउँ थाँईं, हरि दाता गुण निधानया। सन्त सुहेला पकड़े बांहीं, आप आपणा रूप पछानया। मनमुखां अन्तिम दए सज़ाईं, शौह दरयाए आप रुढ़ानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे तेरा कूड़ पसारा चारों कुंट जगत हँकारा, सीतल सति ना कोए रखा निआ। कलिजुग कूड़ जगत हँकार, मनमति रही कुरलाईआ। नार दुहागण कर शृंगार, मनमति फिरदी वाहो दाहीआ। जूठ झूठ नाल प्यार, आप आपणे लड़ बंधाईआ। जगत तृष्ना होई ख्वार, घर घर अलख जगाईआ। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कलिजुग गूढ़ी नींद सुआईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, लोकमात जोती जामा भेख वटाईआ। गुरसिख साचे ल्ए उभार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। देवणहारा दरस अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। किसे हथ्थ ना आए हट्ट बाज़ार, कोटी कोटि वेख वखाईआ। कोई फड़ ना सके तट किनार, अठसठ बैठे धूंणीआँ ताईआ। जटा जूट हो ख्वार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बैठे राह तकाईआ। गुरमुखां मेल मिलाए किरपा धार, कलिजुग सोए आप जगाईआ। नीचां अन्दर नीच करे प्यार, नीचो नीच आप अख्वाईआ। सच सुच्च शब्दी धार, तन साचे आप टिकाईआ। कादर करीम करे उदार, देवे रिजक सबाहीआ। ख़ालक ख़लक इक्क आधार, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी रेखा वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी कूड़ी रेखा, कूड़ा कर्म कमाईआ। वरनां बरनां भरम भुलेखा, भरमी भरम लोकाईआ। शाहो भूप हरि नर नरेशा, हर घर मन्दिर अन्दर रिहा समाईआ। गुरसिख विरले नेत्र पेखा, जिस जन माया मोह चुकाईआ। वेखणहारा धारी केसा, मूंड मुंडाए गले लगाईआ। आपे जाणे आपणा लेखा, ब्रह्मा लेखा रिहा समझाईआ। सति पुरख सद आदेसा, सति वजदी रहे वधाईआ। जोती जामा जोत प्रवेशा, लोकमात वेख वखाईआ। बंक दुआरे गणपति गणेशा, शिव विष्न रहे सीस झुकाईआ। निउँ निउँ वेखे ब्रह्मा वेता, हरि साचा कवण कूटे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा कूड़ पसारा, चार कुन्ट उठ धाया। शाह सुल्ताना हाहाकारा, ग़रीब निमाणे ना कोई सहाया। अल्ला राणी एका नाअरा, हू हू राग अल्हाया। खेले खेल मुहम्मदी यारा, चार यारी मता पकाया। ईसा मूसा ख़बरदारा, एका रिहा उठाया। कलिजुग साचा मीत मुरारा, घर आपणा वेखण आया। चौदां तबकां इक्क हुलारा, हरि साचा इक्क हिलाया। मंगी मंग अन्तिम वारा, चौदां सद पूर कराया। नानक गाई तेरां धारा, तेरां तेरी झोली पाईआ। प्रगट होया बेऐब परवरदिगारा, जोती नूर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। कलिजुग रूप नौ खण्ड, सत्त दीप देवे रुशनाया। जीव जन्त भेख पखण्ड, काला सूसा तन हंढाया। आपणी आपणी करन वंड, हरि का भेव किसे ना पाया। लक्ख चुरासी खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा इक्क चमकाया। पल्ले ना किसे नाम गंढ्ढ, चारे कन्नीआं रहे झड़ाया। वेखणहारा जेरज अंड, लोकमात फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम एका अक्खर देवे वंड, नाम नामा झोली पाया। हँ ब्रह्म पावे ठंड, पारब्रह्म मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती नूर करे रुशनाया ।
२४ माघ २०१५ बिक्रमी चरन सिँघ दे घर पिण्ड सुल्तानी
निरगुण रूप हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। इक्क अकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वाया। आदि निरँजण भेव अपार, भेव किसे ना पाया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, हरि आपणी आप कराया। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, एका एकँकारया। जुग जुग खेले खेल तमाशा, खेलणहार, आप अख्वा रिहा। लोआं पुरीआं मण्डल मण्डप पावे रासा, गगन पताला जोत जगा रिहा। शब्दी शब्द शब्द भरवासा, हरि शब्दी बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा रूप उपा रिहा। निरगुण रूप अपर अपार, रूप रंग ना रेखया। इक्क अकल्ला पावे सार, आप आपणा जाणे भेखया। आपणी कल आपे धार, आपे लिखणहारा लेखया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण आपे वेख्या। निरगुण नूर हरि अकल्ला, एका धाम सुहाईआ। आदि जुगादी अछल अछल्ला, अछल अछल्ल वखाईआ। लक्ख चुरासी हर घट आसण आपे मल्ला, आप आपणा मुख छुपाईआ। वसणहारा जलां थलां, बेअन्त नाम
धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस एका दर घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर थिर दरबारा, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा । सच सिँघासण अपर अपारा, पावा चूल ना कोई रखांयदा। तख्त ताज सच्चा सिक्दारा, एका एकँकारा नाउँ धरांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड दए सहारा, जेरज अंड आप सुहांयदा। उत्भुज सेत्ज कर प्यारा, आप आपणा बंधन पांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। जुग जुग वेस नूर जोती कर उज्यारा, लोकमात फेरा पांयदा। साधां सन्तां नाम प्यारा, वणज वपारा इक्क वखांयदा। शब्द अनादी धुनी धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिरांयदा। तोड़नहारा बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। दस्म दुआरा सच्चा घर बारा, हरिजन साचे आप वखांयदा। आत्म सेजा हो उज्यारा, सच सिँघासण आसण लांयदा। सुरती शब्दी मेल कन्त भतारा, घर साचा बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण मेला विच संसार, हरि साचा आप कराईआ। पारब्रह्म मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। आदि जुगादी गुर अवतार, परम पुरख अख्वाईआ। शब्द डंका इक्क निरँकार, आपणा आप वजाईआ। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, साधां सन्तां आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। जुग जुग धार हरि करतार, आपणी आप चलांयदा। परम पुरख पुरख खेल अपार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। शब्द विचोला विच संसार, जोती जोत डगमगांयदा। वरन बरन इक्क प्यार, साची सरन इक्क रखांयदा। ऊँच नीच राउ रंक इक्क घर बार, साचा धाम आप सुहांयदा। भगत भगवन्त मीत मुरार, साची भगती नाम दृढ़ांयदा। साध सन्त नार कन्त भतार, आप आपणे अंग लगांयदा। गुरमुख गुरसिख कर उज्यार, आप आपणा मार्ग लांयदा। मेल मिलावा इक्क गिरधार, एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण पुरख अबिनाशा घट घट वेखे आप तमाशा, घर घर विच आसण लांयदा। घर मन्दिर उच्च अटारी, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगण जोत कर उज्यारी, हरिजन मेल मिलांयदा। सन्त मिलावा विच संसारी, साचा घर सुहांयदा। एका रंग रंगे करतारी, करता पुरख आप अख्वांयदा। आदि जुगादी खेल न्यारी, सतिजुग त्रेता द्वापर धार बंधांयदा। राम रूप कृष्न मुरारी, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण मूल चुकांयदा।
२४ माघ २०१५ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे घर वज़ीर पुर
सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, पारब्रह्म बेअन्त। खेले खेल दो जहान, महिमा अगणत अगणत। लक्ख चुरासी जाणी जाण, मेल मिलावा साचे सन्त। शब्दी शब्द शब्द निधान, आप चलाए जुगा जुगन्त। थिर घर वासी हरि सुल्तान, परउपकारी जीआ जन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी बणत। सतिगुर पूरा हरि निरँकार, एका पुरख अकालया। सति सरूप सति वरतार, खेले खेल निरालया। जुगा जुगन्तर बन्न्हे धार, शब्द शब्दी बंधन पा ल्या। निरगुण निरगुण नूर नूर उज्यार, जोती जोत डगमगा ल्या। ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार, लोआं पुरीआं डेरा ला ल्या। रवि ससि मेल सतार, गगन मण्डल आप बणा ल्या। लक्ख चुरासी कर प्यार, हर घट आसण ला ल्या। नाम नामां अपर अपार, आपणा आप उपा ल्या। धुन अनादि सच्ची धुन्कार, घर साचे आप सुहा ल्या। अगम्म अगम्मड़ा खेल न्यार, अलख निरँजण लेख लिखा ल्या। सचखण्ड दुआरा भर भण्डार, हरि साचा आप सुहा रिहा। सन्त सुहेले पावे सार, लोकमाती मेल मिला ल्या। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचा ल्या। सतिगुर पूरा हरि समरथ, एका एक एकँकारया। जुग जुग देवे नाम वथ्थ, आपणी वस्त झोली पा रिहा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धरा रिहा। शब्द जणाई अकथना अकथ, कथनी कथा ना किसे गा ल्या। सृष्ट सबाई पाए नथ्थ, लक्ख चुरासी बंध बंधा ल्या आप उपाए आपे देवे मथ, दूसर संग ना कोई रखा ल्या। सन्त सुहेले रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी दया कमा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। सतिगुर नाउँ हरि निरँकार, एका शब्द जणाईआ। लोआं पुरीआं कर आकार, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाईआ। करोड़ तेतीसा इक्क अधार, सुरपति राजा इन्द जगाईआ। धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, आपणी कल वरताईआ। आदि निरजंण जोत उज्यार, जोत निरँजण वड वड्याईआ। लोकमात खेल अपार, हरि साचा आप कराईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका गुर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी अलख जगाईआ। सतिगुर पूरा पारब्रह्म हरि, हरी हरि रूप वटांयदा। आपे करनी आपे कर, आपे वेख वखांयदा। आपणी धरनी आपे धर, आपे धवल सुहांयदा। आपणी तरनी आपे तर, तारनहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणांयदा। सतिगुर पूरा बणत बणाए, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दूसर कोई भेव ना पाए, कोटन कोटि ब्रह्मा बैठे सीस निवाईआ। अलख अलखणा लेख लिखाए, विष्नूं वंसा संग रखाईआ। बाशक
तशका गल लटकाए, शिव शंकर मेल मिलाईआ। थिर घर बैठा बेपरवाहे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वेद कतेब कोई भेव ना पाए, हरि साची वड वड्याईआ। आदि पुरख निरँजण आदि जुगादी खेल खिलाए, आदि शक्ति रंग वटाईआ। रूप रंग ना रेख वखाए, अनभव प्रकाश समाईआ । जूनी रहित आप हो जाए, अकाल मूर्त नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाईआ। सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला, एका घर सुहांयदा। थिर घर वेखे सच महल्ला, सच सिँघासण इक्क रखांयदा। निरगुण दीपक जोती एका बल्ला, इक्क प्रकाश करांयदा। शब्द अनादी गाए ढोला, आप आपणा आप सुणांयदा। धुरदरगाही साचा तोला, नाम खण्डा हथ्थ उठांयदा। आदि अन्त हरि अडोला, एका धाम वखांयदा। आपणी शक्ती आपे मौला, परवरदिगार नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहांयदा। सतिगुर पूरा सुहाए दर, दर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर वसेरा एका घर, छप्पर छन्न ना कोए बणाईआ। ना कोई वसे चार दीवार, ना कोई बाढी वेख वखाईआ। ना कोई दिसे नारी नर, पंज तत्त ना कोए कुड़माईआ। पारब्रह्म बेपरवाह निरगुण जोती बैठा धर, अट्ठे पहर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता घर साचा इक्क सुहाईआ। सतिगुर पूरा सुहाए दर दरवाज़ा, एका बंक दुआरया। बेपरवाह ग़रीब निवाज़ा, बेऐब ख़ुदा परवरदिगारया। आप आपणा साजण साजा, आप बणया मीत मुरारया । शाहो भूप वड राजन, राजा पारब्रह्म आप अख्वा रिहा। आपे जाणे आपणा काजा, जुग जुग वेस वटा रिहा। लक्ख चुरासी चलाए जहाज़ा, लोकमात आप धरा रिहा। जन भगतां मारे अगम्मी वाजा, शब्द सुनेहड़ा इक्क घला रिहा। अस्व घोड़ा रक्खे ताजा, सोलां कलीआं आसण पा रिहा। लोआं पुरीआं फिरे भाजा, आप आपणी सेव कमा रिहा। गुरसिख रक्खणहारा लाजा, लाजावन्त वेस वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा सच सर, सच सरोवर इक्क सुहा ल्या। सर सरोवर साचा सर, गुर सतिगुर चरन दुआरया। पुरख अबिनाशी भण्डारा दित्ता भर, जुग जुग बणे आप वरतारया। सन्त सुहेले साची तरनी गए तर, मनमुख डुब्बे अद्धविचकारया। आपणी करनी आपे कर, आपे पावे सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा ल्या। सतिगुर पूरा रंगे रंग, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। साचे बैठा इक्क पलँघ, शब्द सिँघासण डेरा लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव रहे मंग, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। भगतन मेला अंगी अंग, अंगी कार आप समाईआ। शब्द डोरी नाम पतंग, हरि सज्जण रिहा उडाईआ। दर दरवाज़ा आपे लँघ, सन्त सुहेला ल्ए उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए काया माटी काची वंग, भाण्डा भरम भन्नाईआ। अनहद शब्द वजाए सच्चा मृदंग, ताल तलवाड़ा आप
खड़काईआ। अमृत आत्म सच सरोवर देवे साची गंग, दुरमति मैल गंवाईआ। सदा सुहेला वसे संग, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, सतिगुर नाम धराया। लोकमात लै अवतारा, आप आपणा बिरध रखाया। जीवां जन्तां दए सहारा, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। इक्क वखाए हरि दुआरा, दूजा दर ना कोए सुहाया। सति सन्तोख सच भर भण्डारा, सच समग्री संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेल कर, जुग जुग आपणी किरत कराया। जुग जुग कार हरि करंदड़ा, परम पुरख करतार। सतिगुर पूरा आप अख्वंदड़ा, निरगुण सरगुण मेल कन्त भतार। लोकमात वेस वटंदड़ा, पंज तत्त ना कर प्यार। धुरदरगाही शब्द इक्क सुनंदड़ा, आप आपणा कर उज्यार। हरिजन साचे वेख वखंदड़ा, अन्दर मन्दिर खोल्ह किवाड़। आप आपणा भेव खुल्हंदड़ा, लेख चुकाए नौ दुआर। बजर कपाटी तोड़ तुड़ंदड़ा, मार शब्द तेज़ कटार। दस्म दुआरी मेल मलंदड़ा, एका दूजा भउ निवार। तीजा नेत्र इक्क खुल्हंदड़ा, निरगुण नूर करे उज्यार। आत्म सेजा सच सुहंदड़ा, सो पुरख निरँजण कर प्यार। हँ ब्रह्म इक्क वखंदड़ा, पारब्रह्म खेल न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग देवणहारा वर, जुग जुग भेख वटंदड़ा। भेख वटाए पुरख अबिनाशा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। खेले खेल जगत तमाशा, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। मण्डल मण्डप पावे रासा, चौदां लोक वेख वखाईआ। चौदां तबकां पूरन आसा, पूरा रिहा कराईआ। वेखणहारा आकाश आकाशा, आकाश भेव ना राईआ। जन भगतां करे पूरी आसा, नित नवित्त वेख वखाईआ। सन्त सुहेला दासी दासा, सेवक सेव कमाईआ। जो जन रहे दरस प्यासा, कर किरपा दरस दिखाईआ। निज घर आत्म रक्खे वासा, आप आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी बणत बणाईआ। जुग जुग आपणी बणत बणा, आपणा रंग रंगाया। सतिजुग साचा वेख वखा, त्रेता पार कराया। द्वापर तेरे अंक समा, आपणे अंग लगाया। कलिजुग लोकमात धरा, साची सेवा लाया। धुर फ़रमाना आप जणा, आपणे भाणे आप समाया। साचा राणा आप अख्वा, साचा ताज सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाया। कलिजुग कूड़ा बण सिक्दार, लोकमात उठ धाया। मंगे मंग दर भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर घर दए सुहाया। जूठ झूठ कर त्यार, हउमे हँगता नाल रलाया। माया ममता दए अधार, काम क्रोध लोभ मोह हल्काया। आसा तृष्ना तन शृंगार, कूड़ा गहिणा तन पहनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे मेट मिटाया। दर घर साचा हरि दर पा, आपणी अलख जगांयदा। राज राजाना
दए भुला, शाह सुल्तान भरम वखांयदा। आत्म ज्ञान ना सके कोई जणा, आत्म अन्तर बन्द वखांयदा। धुन अनादी ना सके कोई वजा, अठसठ ताल ना कोई रखांयदा। सृष्ट सबाई रिहा भुला, आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वर साचा झोली पांयदा। दर घर साचा हरि अपणा, आपणा कर्म कमांयदा। ईसा मूसा संग रला, आप आपणी रचन रचांयदा। चार यार मुहम्मदी अपणा, आप आपणी चाल चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। चार यारी बद्धा नाता, हरि साची रचन रचाईआ। सतिगुर नानक पुरख बिधाता, आपणा रूप वटाईआ। चार वरनां देवे इक्क ज्ञाता, एका करे पढ़ाईआ। सति नाम अमृत बूंद स्वांता, हरिजन मुख चुआईआ। दरस दिखाए इक्क इकांता, आप आपणी कल वरताईआ। चारों कुन्ट करे खेल बहु बहु भांता, भेव कोई ना पाईआ। कलिजुग वेखे रैण अन्धेरी राता, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगाईआ। नानक जोत हरि निरँकार, निरगुण वेस वटाया। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा दर सुहाया। आपे पावणहारा सार, आपे बैठा मुख छुपाया। सर्ब जीआं दा साझां यार, लोकमात वेख वखाया। चार वरनां एका धार, ऊँच नीच ना कोई जणाया। राउ रंक सोहिण दरबार, दर दरबारा इक्क बणाया। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द गुर मेल मिलाया। गोबिन्द लेखा अपर अपार, ना कोई सके मेट मिटाया। सुत्त दुलारा ख़बरदार, हरि साचे आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, दर दरवेशा फेरी पाया। दर दरवेशा गुर गोबिन्द, साची अलख जगांयदा। खेले खेल भारत खण्ड, भाण्डा भरम भनांयदा। सर्ब जीआं सदा बख्शिंद, जीआ दाना नाम धरांयदा। आप उपजाए आपणी बिन्द, आपणा नाउँ रखांयदा। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, भेव कोई ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग कर्म कमांयदा। गोबिन्द सूरा साचा मीता, सर्ब जीआं सुखदाईआ। वरनां बरनां ऊँचां नीचां एका कीता, एका अमृत जाम प्याईआ। आपे होया ठंडा सीता, गुरमुखां सांतक सति वरताईआ। करे खेल पतित पुनीता, पतित पावण भेव ना राईआ। ना मरया ना कदे जीता, जन्म मरन विच ना आईआ। गुर गोबिन्द वस्सया धाम अनडीठा, सचखण्ड दुआर इक्क सुहाईआ। त्रैगुण माया कलिजुग तपदा रहे अंगीठा, पंज तत्त अग्नी लाईआ। गुरमुखां वखाए भाणा मीठा, जो सरसे सेव कमाईआ। आदिन अन्ता वस्सया चीता, विसर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गोबिन्द गोबिन्द संग अख्वाईआ। गोबिन्द सिँघ सिँघ सूरबीर, हरि साचे आप बणाया। शब्द निराला दित्ता तीर, हथ्थ साचे आप फड़ाया। दो जहाना पैंडा चीर,
एका धार बंधाया। आपे चोटी चढ़या अख़ीर, दिस किसे ना आया। प्रगट जोद्धा पीरन पीर, पीर पीरां होए सहाया। आपे बख्शे आपणा सीर, नीर सीर शब्द समाया। दूई द्वैती पर्दा चीर, गुरसिख एका रंग रंगाया। चरन कँवल दुआरा बख्शी धीर, पुरी अनन्द सुहाया। हउमे हँगता कढ्ढी पीड़, चार वरन भैणां भाई आप जणाया। ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश ना कोए लकीर, एका दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग देवणहारा वर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। गोबिन्द गुर वड बलकारा, नाम कटारा हथ्थ उठांयदा। पंचम मीता पंच प्यारा, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम करे तन शृंगारा, पंचम संग रखांयदा। पंचम देवे इक्क अधारा, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। पंचम करे दर भिखारा, पंचम दर दुरकांयदा। पंचम भर नाम भण्डारा, पंचम हरि वरतांयदा। पंचम गुर बण लिखारा, गुरू ग्रन्थ सुहांयदा। एका गुरू जगत ज़ाहरा, दूसर कोए नज़र ना आंयदा। एका जोती दस अवतारा, गुरू ग्रन्थ विच समांयदा। पढ़े शब्द पावे सारा, सो जन मोहे भांयदा। खोजत खोजत करे प्यारा, माया मोह चुकांयदा। बोलत बोलत वधे विकारा, सतिगुर पूरे मूल ना भांयदा। काया गोलक कर त्यारा, नाम ख़जाना विच टिकांयदा। पन्थ अमोलक कर त्यारा, साची सिख्या एह समझांयदा। अकाल पुरख प्रभ भेव न्यारा, भेव कोए ना पांयदा। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कारा, लेखा लिख्त ना कोए लिखांयदा। वसे सदा धाम न्यारा, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहांयदा। जोती जगे अगम्म अपारा, एक नूर दरसांयदा। पिता पूत पूत पित मेल सच दुआरा, घर साचा मोहे भांयदा। एका रंग रवे निरँकारा, दूसर रंग ना कोए रंगांयदा। आदि जुगादि जुग जुग आपे बन्न्हे धारा, आपणी धारा आप चलांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ांयदा। मन मति बुध दए अधारा, निरगुण तत्त वखांयदा। घर विच घर कर उज्यारा, आप आपणा चलत चलांयदा। ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म भेव रखांयदा। मरे ना पए जम्म, आवण जावण पतित पावन कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरा लेख चुकांयदा। कलिजुग तेरा लेख चुकाउणा, सतिगुर पूरे लेख लिखाया। आदि जुगादी इक्क अख्वाउणा, एका नाम धराया। वेस अनेका आप कराउणा, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाया। डंक अनादी इक्क वजाउणा, नाम तराना इक्क सुणाया। गुर गोबिन्द तेरा भेव खुल्हाउणा, कलिजुग अन्तिम दए सुहाया। सम्बल नगरी डेरा लाउणा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाया। पूत सपूता आप उठाउणा, ब्रह्मण गौड़ा, वेस वटाया। उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाउणा, डूँघी कन्दर भेव ना राया। जलां थलां आप समाउणा, घट घट आपणा आप वखाया। आपणा कीता आप पाउँणा, ना कोई दूसर वेख वखाया। ध्रू प्रहलाद लेख चुकाउणा, पूर्ब लहिणा झोली पाया। ब्रह्मा वेता जोत समाउणा, जोती जोत टिकाया।
विष्नूं वंसी सेव कमाउणा, आप आपणी सेवा लाया। शिव शंकर तेरा दर सुहाउणा, गुरमुख साजण मेल मिलाया। सुरपति तेरा रंग रंगाउणा, छोटा बाला ल्ए उठाया। सत्त रंग निशाना आप झुलाउणा, सत्तां दीपां वेख वखाउणा, पुष्कर करौच आप उठाउणा, लक्खण वेख वखाईआ। जम्बु दीप खेल खिलाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सलमल तेरा भार वंडाउणा, सान ख़ाकी ख़ाक समाईआ। कुशा तेरा लेख लिख़ाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। गोबिन्द सूरा लोकमात वेख वखाउणा, आप आपणा ल्ए उपजाईआ। नीला नीली धारों पार कराउणा, साचा अस्व रिहा दौड़ाईआ। कल्गी तोड़ा नाम चमकाउणा, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। सच सिँघासण आसण लाउणा, दिस किसे ना आईआ। सम्बल नगरी माण दवाउणा, त्रैलोक वज्जे वधाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाउणा, लोआं पुरीआं आप फिराईआ। लक्ख चुरासी तेरा लहिणा देण चकाउणा, लेखा रहे ना राईआ। राए धर्म सुत्ता आप उठाउणा, शब्द हलूणा आप लगाईआ । लाड़ी मौत घर घर फिराउणा, कलिजुग अन्तिम सगन मनाईआ। लाल मैंहदी रंग रंगाउणा, अठारां अठाई ख़ुशी मनाईआ। मनमुख जीव कन्त सर्ब बणाउणा, एका घर होए कुड़माईआ। गुरमुख विरले शब्द अनादी गाउणा, एका ओट पुरख अकाल रखाईआ। दीन इस्लाम वेख वखाउणा, पीर दस्तगीर शाह हकीर औलीए शेख़ मुसायक पीर भेव ना राईआ। पंडत पांधे भेव खलाउणा, जोत लिलाटी फोल फुलाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाउणा, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। राजयां राणयां तख्तों लाहउँणा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिराउणा, दर मंगिआं भिछ ना पाईआ । गुरमुख कागों हँस बणाउणा, सोहँ चोग चुगाईआ। नानक सतिगुर नाम वडिआउणा, जो रसना गया गाईआ। हँ ब्रह्म विच समाउणा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धाम बहाउणा, चार वरन अठारां वरन एका ढोला रहे सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एको रंग रंगाउणा, एका हुक्म जणाईआ। सतिगुर पूरा हरि अख्वाउँणा, स्यासत वरासत ना कोई रखाईआ। अस्तिक नास्तिक एका धाम बहाउणा, एका धीर धराईआ । देव आत्म दरस दिखाउणा, वास्तक वास्तक रूप समाईआ। फतिह डंका इक्क वजाउणा, वाहिगुरू नाम सहाईआ। राम रामा दरस दिखाउणा, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। कान्हा कृष्ना मोर मुकट सीस टिकाउणा, कँवल नैण ल्ए मटकाईआ। ऐनलहक्क नाअरा एका लाउणा, अल्ला राणी वेख वखाईआ। अन्तिम धाम इक्क सुहाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। निहकलंक प्रभ नाम धराउणा, मानस तत्त ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर हरी हरि, आपणी किरपा देवे कर, सतिगुर पूरा सहिज सुभाईआ।