२५ माघ २०१५ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर दुरांगला ज़िला गुरदासपुर
निरगुण जोत हरि निरँकार, आदि पुरख अबिनाशया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, अलख अलखणा खेल तमाशया। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, पुरख सुल्तान शाहो शाबास्सया। करे कराए आपणी कार, आपणे मण्डल पावे रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल पृथ्मी अकास्सया। निरगुण रूप सर्ब गुणवन्ता, हरि हरि आप अख्वांयदा। पूरन जोत श्री भगवन्ता, आप आपणी कल वरतांयदा। आदि जुगादी वेस वटंता, जुग जुग भेख धरांयदा। लक्ख चुरासी भेव खुल्हंता, हर घट आसण लांयदा। गुरमुख साजण आप उठंता, आपणी दया कमांयदा। मेल मिलाए साचे सन्ता, शब्द अनादी इक्क सुणांयदा। शब्द अनादी बणाए बणता, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, पंच विकार मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल करांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, एका एक एकँकारया। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, देवे नाम भण्डारया। धुर दरगाही साची वथ्थ, हरिजन साची झोली पा रिहा। आप चढ़ाए आपणे रथ, नौ दुआरे पार करा रिहा। पंच विकारा देवे मथ्था, जगत तृष्ना मोह चुका रिहा। माया ममता पाए नथ्थ, साचा मार्ग इक्क चला रिहा। दूई द्वैती करे भट्ठ, जूठ झूठ मेट मिटा रिहा। सन्तन मेला नठ्ठ नठ्ठ, गुरमति सुर आप करा रिहा। काया मन्दिर सच अकट्ठ, दर दुआर इक्क वखा रिहा। अमृत सर सरोवर नुहाए तीर्थ अठसठ, जल धारा मुख चुआ रिहा। अनहद शब्द नगारे लाए सट्ट, पंचम ताल आप वजा रिहा। सच किवाड़ खोल्हे हट्ट, दर साचा आप खुला रिहा। बजर कपाटी जाए ढठ्ठ, आप आपणा पर्दा लाह रिहा। आत्म सेजा साचा सति, सति सरूपी आप वखा रिहा। मेल मिलाए कमलापत, सुरती शब्दी शब्द मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां संग निभा रिहा। भगतन मीता इक्क अकल्ला, आदि जुगादि समाया। वसणहारा सच महल्ला, नेहचल अटल धाम सुहाया। वेख वखाए जलां थलां, डूँघे सागर फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी किरत कमाया। करे कराए करनेहारा, एका जोत जगाईआ। जुग जुग खेले खेल अपारा, लोकमात वेख वखाईआ। धुर दरगाही शब्द अपारा, आप आपणा नाद वजाईआ। अलक्ख अगोचर खेल न्यारा, भेव अभेद छुपाईआ। हरि सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़ा, आप आपणा दरस दिखाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। सच वखाए धर्म अखाड़ा, साची सिख्या मंगल गाईआ। शब्द गुरू गुर साचा लाड़ा, हरिजन साचे ल्ए प्रनाईआ। आपणे मन्दिर आपे वाड़ा, आपे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, जुग जुग वेखणहारा दर, दर घर घर विच फेरा पाईआ। घर घर गरमुख मेलया, घर घर वज्जी वधाईआ। गुर शब्दी गुरु गुर चेलया, रूप रंग ना कोई जणाईआ। साजण मीत सज्जण सहेलया, निरगुण नूरो नूर समाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेलया, लोकमात सगन मनाईआ। अचरज खेल अबिनाशी करता आपणा आपे खेलया, भेव कोए ना पाईआ। गुरसिखां धर्म राए दी कट्टे जेलया, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल कर, एका घर बहाईआ। साचा घर सच मकान, हरि साचा सच सुहांयदा। गुरमुखां देवे धुर फ़रमान, बोध अगाधी शब्द सुणांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझांयदा। धुनी नाद शब्द धुनकान, राग अनादी आप सुणांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर इक्क वखांयदा। कागी काग हँस बण जाण, दुरमति मैल गंवांयदा। देवणहारा नाम निधान, सन्तन अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साजण वेख्या, गुर सतिगुर किरपा धार। पूर्ब लहिणा जाणे लेखया, मानस जन्मा पावे सार। वेख वखाणे धारी केस्सया, मूंड मुंडाए इक्क ज्ञान। निरगुण जोती हर घट प्रवेशया, वस्सया काया मन्दिर मकान। आपे जाणे आपणा भेखया, भेखाधारी श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, नाम वस्त अन्दर धर, मूर्ख मूढ़्ह बणाए चतुर सुजान। नाम वस्त सच भण्डारा, गुर सतिगुर आप वरताईआ। गुरमुखां लोकमात कर प्यारा, आत्म झोली रिहा भराईआ। तन कराए इक्क शृंगारा, बस्त्र गहिणा शब्द वखाईआ। नेत्र नैणां दरस गिरधारा, लोचण एका एक खुल्हाईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती सगन मनाईआ। सुखमन टेडी पार किनारा, हरि सज्जण आप कराईआ। सतिगुर आए बंक दुआरा, शब्दी लड़ फड़ाईआ। दिस ना आए विच संसारा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरिजन विरला पावे सारा, जिस जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर नर नरेश, निरगुण आप अख्वांयदा। सतिगुर गुर शब्द संदेश, जन भगतां आप सुणांयदा। आपणे नेत्र आपे वेख, सोए मात उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि गुर सतिगुर मेला एका घर, शब्द शब्दी आप करांयदा।
हरि शब्द रूप अपार, हरी हरि आप चलाया। भगतन देवे विच संसार, जुग जुग वेस वटाया। अन्तर आत्म इक्क आधार, एका ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म खेल अपार, निरगुण सरगुण ल्ए जगाया। जोत निरँजण कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा
दए मिटाया। शब्दी शब्द धुर फ़रमान, धुनी धुन उपजाया। राग नाद सारे गान, गुर का शब्द शब्द सलाहया। आप वसाए सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ काया बणत बणाया। अमृत सरोवर पीण खाण, कँवल नाभी मुख भवाया। दरस दिखाए जन पछाण, जानणहार भेव ना राया। घट घट अन्दर खेल महान, हर बैठा बेपरवाहया। जिस जन देवे भगती दान, आपणे मार्ग आपे लाया। चरन धूढ़ सच्चा अशनान, सतिगुर पूरा मुख छुहाया। जोत ललाटी सच निशान, आप आपणा दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग लहिणा लहिणा झोली पाया। आत्म अन्तर नेत्र खोल्ह, हरिजन आप जगाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोल, आप आपणा राग अल्हाईआ। अनहद वजाए साचा ढोल, ताल तलवाड़ा इक्क वखाईआ। पंच विकार ना करे घोल, जिस सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। आपणे शब्द आपे जाए मौल, जोती नूर करे रुशनाईआ। उलटा करे नाभ कौल, झिरना अमृत बूंद चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, आत्म दरसी दरस दिखाईआ। आत्म दरसी सच मकाना, काया गढ़्ह सुहाया। हरिजन मारे तीर निशाना, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। दूई द्वैती मेट मिटाना, एका रंग रंगाया । देवे नाम इक्क ज्ञाना, ब्रह्म पारब्रह्म समाया। पुरख अबिनाशी खेल महाना, हरिजन साचे ल्ए तराया। हथ्थीं बन्न्हे एका गाना, लोकमाती सगन मनाया। लक्ख चुरासी फंद कटाना, दस दस मासा गेड़ रहे ना राया। दरगाह साची मेल मिलाना, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, शब्द बबाणे ल्ए चढ़ाया। किरपा कर कर मेलया, आप आपणी किरपा धार। शब्द गुरू गुरसिख चेलया, दोए सोहण इक्क दुआर। एथे ओथे सज्जण सुहेलया, मेल मिलाए विच संसार। सद वसे रंग नवेलया, जन भगतां करे प्यार। अचरज खेल नित नवित्त खेलया, जीव जन्त ना पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा लाए पार। कर किरपा हरि जाणया, जुग जुग विछड़या जन। आप आपणा मूल पछानया, राम नाम वेख्या साचा धन। एका रीती इक्क ज्ञानया, एका राग एका कन्न। एका दरस श्री भगवानया, दूई द्वैती भाण्डा भन्न। सुणे सुणाए धुर फ़ुरमानया, जोती नूर निरगुण चन्न। जानणहारा अनहद बाणीआ, भाग लगाए काया तन। अमृत देवे ठंडा पाणीआ, आप आपणा आपे जाए मन्न। वड दाता गुण निधानीआ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंचां देवे डन्न। जगत तृष्ना वेख वखानीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेलणहारा साचे दर, दर साचा इक्क वखानीआ। दर घर सच्चा हरि दुआर, हरि साचे आप सुहाया। काया मन्दिर खेल अपार, घर घर विच डेरा लाया। निरगुण जोती कर उज्यार, बैठा दीप जगाया। आत्म सेजा हो त्यार, एका राह दिखाया। शब्द गुर वड बलकार, बजर कपाटी तोड़
तुड़ाया। सुखमन नाड़ी डूँघी गार, आप आपणा वेख वखाया। पिंगला ईड़ा करन निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाया। पंचम विकारा मारे मार, नाम खण्डा इक्क चमकाया। सुरत सवाणी कर प्यार, आपणे लड़ बंधाया। नौ दुआरे कढ्ढे बाहर, दसवें मेल मिलाया। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, एका रूप नज़री आया। जन भगतां भरे नाम भण्डार, तोट रहे ना राया। वरते वरतावे विच संसार, सच ख़ज़ाना हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाया।
२५ माघ २०१५ बिक्रमी बचन सिँघ दे घर पिण्ड काणा कौटा ज़िला गुरदास पुर
निरगुण धार शब्द भण्डारा, पुरख अकाल रखांयदा। रूप अनूप हरि करतारा, शाहो भूप अख्वांयदा। साचे तख्त सच सिक्दारा, साचा राज कमांयदा। एका एक एकँकारा, आपणी कल वरतांयदा। नाम अगम्मी सति सतारा, आपणी आप वजांयदा। दीपक दीपक कर उज्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। शब्द गुर सर्ब जीआ दाता, हरि साचा आप उपाया। आपे पिता आपे माता, बाल बाला रूप वटाया। आपे बन्न्हे साचे नाता, आपे वेख वखाया। आपे रिहा इक्क इकांता, हर घट आप समाया । आप आपणी अन्धेरी राता, आप आपणा प्रकाश रखाया। आपे जाणे आपणी गाथा, आपे आपणा राग अल्हाया। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही बेपरवाहया। आपे होए त्रिलोकी नाथा, आप आपणा खेल खिलाया। आपे खोल्ह चौदां हाटा, आपणा वणज कराया। आपे सर्ब कला पुरख समराथा, पारब्रह्म आप अख्वाया। आप सहाई नाथ अनाथा, नाथ अनाथा गले लगाया। आप निभाए सगला साथा, जुग जुग वेस वटाया। आपे जाणे लहिणा देणा मस्तक माथा, आपे लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल खिलाया। शब्द गुर हरि मेहरवाना, शब्दी तीर चलांयदा। एका जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, एका नाम उपांयदा। एका शस्त्र तीर कमाना, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। एका वेखे मार ध्याना, एका खेल खिलांयदा। एका लोआं पुरीआं देवे दाना, एका मूल चुकांयदा। एका लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, एका सगन मनांयदा। एका होए जाणी जाणा, जानणहार इक्क अख्वांयदा। एका तन दर रहे निमाणा, जुग जुग खेल खिलांयदा। एका तख्त एका राजा एका राणा, शाहो भूप इक्क अख्वांयदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, सिफ्त सलाह इक्क रखांयदा। एका राग एका गाणा, एका ताल वजांयदा। एका पद वखाए निरबाना, थिर घर बैठा आप सुहांयदा। आदि जुगादि जुग जुग खेल महाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण धार चलांयदा। निरगुण
धार हरि करनेहारा, करता पुरख अख्वाया । वरते वरतावे विच संसारा, लोआं पुरीआं मेल मिलाया। मण्डल मण्डप दए सहारा, शब्दी शब्द टिकाया। शब्दी शब्द जै जै जैकारा, शब्दी शब्द उपाया। शब्दी शब्द हरि भण्डारा, शब्दी आप वरताया। शब्दी पुरख शब्दी नारा, नर नरायण शब्द अख्वाया। शब्द गुर शब्द अवतारा, शब्द पंज तत्त उपजाया। शब्द मीत शब्द मुरारा, शब्द विछोड़ा वेख वखाया। शब्द महल्ल शब्द मुनारा, शब्द बैठा आसण लाया। शब्दी शब्द हरि निरँकारा, निरगुण जोत करे रुशनाया। जोती जोत कर पसारा, शब्द शब्दी जोड़ जुड़ाया। आदि निरँजण कर आकारा, जोत निरँजण मूंड मुंडाया। जोत निरँजण सेवादारा, घट घट दीप वखाया। शब्दी शब्द शब्द धुन्कारा, घर मन्दिर आप सुहाया। ताल अनादी अपर अपारा, गुर सतिगुर आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख घर, नूरो नूर करे रुशनाया। नूर रुशनाई लोकमात, जोती जोत जगाईआ। जुग जुग वेखे मार झात, आत्म झोली आप भराईआ। अन्तिम वेले पुच्छे वात, घर लेख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। नाउँ निरँजण हरि निरँकार, अगाध बोध अख्वांयदा। अकल कला कल पसार, आपे वेख वखांयदा। जल थल महीअल डूँघी धार, निझर धार आप चलांयदा। दो जहानां दए सहार, आप आपणा रंग रंगांयदा। गुर गुर वेस अपर अपार, सरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुलांयदा। आपणा भेव आपे खोल्ह, आपे शब्द जणाईआ। एका अक्खर शब्द बोल, हउमे बूझ बुझाईआ। साचे कंडे आपे तोल, आपे वंड वंडाईआ। सतिजुग वजा साचा ढोल, लोकमात करे जणाईआ। त्रेता त्रीया रिहा मौल, तेरा मेरा रूप वटाईआ। द्वापर खेले एका होल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, हरि साचे पार उतारया। कलिजुग लोकमात ल्ए अवतार, धरनी धरत आप सुहा रिहा। दर दरवेशा मंगे मंग भिखार, घर साचे आप सुहा रिहा। कूड़ा कूड़ा कर पसार, तेरा भार आप उठा ल्या। जूठ झूठ नाल प्यार, माया ममता संग निभा ल्या। हउमे हँगता गढ़्ह हँकार, माया बुरज बणा रिहा। भुक्खा नंगता दर भिखार, चारों कुन्ट वेस वटा ल्या। तेरी मदद चार यार, संग मुहम्मद इक्क रखा ल्या। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, ख़ुदी ख़ुदाई मेल मिला रिहा। अल्ला राणी कर त्यार, हू हू नाअरा इक्क वखा ल्या। बिस्मिल तेरा रूप अपार, आप आपणे विच समा ल्या। एका कलमा कर त्यार, नबी रसूलां आप पढ़ा ल्या। शरअ शरीअत ख़बरदार, जगत मसल्ला हथ्थ फड़ा ल्या। वुज़ू बांग कर उज्यार, नाअरा ऐनलहक्क वखा ल्या। ख़लक ख़ुदाई वस्सया बाहर, ख़ालक ख़लक भेव ना पा ल्या। दोहां मेला विच संसार, हरि साचे आप करा ल्या।
शरअ शरीअत आपणा डंक वजा ल्या। राम नाम कर खुआर, चारों कुन्ट फेरा पा ल्या। ग़रीब निमाणे हाहाकार, जीव जन्त सर्ब कुरला रिहा। कलिजुग कूड़ा ख़बरदार, आप आपणा डंक वजा रिहा। मुहम्मद होया पहरेदार, आपणी सेवा आप कमा रिहा। दो जहानां मेला हरि करतार, हरि साचा एह समझा रिहा। अन्तिम आउणा दर दुआर, आप आपणा हुक्म सुणा ल्या। मुहम्मद मंगे बण भिखार, अग्गे झोली आपणी डाह रिहा। चौदां तबकां इक्क प्यार, एका घर वसा ल्या। चौदां सद कर उज्यार, लोकमात राज कमा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप खिला रिहा। चौदां सद वर घर पा, मुहम्मद ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, जीआं जन्तां वेखे थाउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणे रहे कुरला, दिवस रैण मारे धाईआ। निरगुण जोती नूर आप जगा, आपणी करे आप रुशनाईआ। नानक सतिगुर लोकमात उपा, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। सति नाम दए दृढ़ा, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। हिन्दू मुस्लिम ना कोई वखा, एका ब्रह्म जणाईआ। दूई द्वैती पर्दा लाह, एका घर बहाईआ। मुला शेख़ पीर दस्तगीर दए समझा, शाह सुल्ताना हुक्म जणाईआ। नूरी जल्वा आप वखा, जल्वा जलाल आप ख़ुदाईआ। एका सजदा दए करा, साचा काअबा वेख वखाईआ। दो दो आब मेल मिला, हक्क जनाबा वड वड्याईआ। सच रबाबा इक्क वजा, निरँकार निरँकार रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जोती नूर कर, नानक निरगुण वेस वटाईआ। नानक सतिगुर एका आया, सृष्ट सबाई करे जणाईआ। एका जोती पूत सपूता हरि आपे जाया, गुर गोबिन्द नाउँ रखाईआ। सिँघ रूप हो सिँघ सजाया, नाम खण्डा तन लटकाईआ। कल्गी तोड़ा सीस टिकाया, पंचम हथ्थ वखाईआ। पंचम मेला आप कराया, पंचम गया आप समाईआ। अन्तिम आपणा खेल खिलाया, आपणी सेवा आप कराईआ। बंस सरबंसा लेखे लाया, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ। दीन दयाल दया कमाया, आपे सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा साचा घर, हरि साचा वेख वखाईआ। गोबिन्द सिँघ सिँघ बलकारा, हरि हरि आप उपाया। पंचम मीता पंचम कर प्यारा, पंचम एका रंग रंगाया। गुरू ग्रन्थ गुरुदुआरा, गुर गुर आप समझाया। जीव जन्त ना भुल्ले कोई संसारा, साचा मार्ग इक्क वखाया। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। सम्बल नगरी धाम न्यारा, हरि साचा दए वसाया। उच्च अटल अटल मुनारा, निरगुण जोत करे रुशनाया। सृष्ट सबाई पावे सारा, लोआं पुरीआं वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, सोए आप जगाया। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ चमकाया। राज राजाना करे खुआरा, शाह सुल्तान कोई रहिण ना पाया। एका नाम इक्क जैकारा, एका फतिह डंक वजाया। एका
घर इक्क घर बारा, धुर दरबारा इक्क सुहाया। बीस बीसा होए ख़बरदारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा वेख वखाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, हरि साचा आप चुकाईआ। चार यारी बस्त्र गहिणा, एका एक पहनाईआ। अल्ला राणी नेत्र रोवे नैणां, धीर ना कोई धराईआ। नबी रसूला मिले ना बहिणा, शरअ शरीअत रही तपाईआ। शाह सिक्दार झूठे वहिण वहिणा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। अमाम अमामां नाल खहिणा, खहि खहि अग्न जलाईआ। पुरख अबिनाशी चुकाए लहिणा देणा, चौदां चौदां वेख वखाईआ। नाता तुट्टे भाई भैणा, सगला संग ना कोई निभाईआ। वर मंगे लाड़ी मौत डैणा, लाल मैहन्दी हथ्थीं लाईआ। धर्म राए अग्गे हो हो बहिणा, आप आपणा घर वखाईआ। चित्रगुप्त उच्ची कूक कहिणा, मेरा लेखा जाए मुकाईआ। हरि का भाणा सहिणा पैणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नानक गुर वेखे आपणे नैणां, आपणे नैणां आपे गए लगाईआ। गुरमुख विरले मात रहिणा, जिस सिर हथ्थ समरथ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती हरि हरि जामा, हरि हरि खेल खिलांयदा। आपे राम रमईआ रामा, कान्हा कृष्ना नाम धरांयदा । आपे खेले खेल दो जहानां, जुग जुग धार चलांयदा। आपे ईसा मूसा धुर फ़रमाना, आपणा आप सुणांयदा। आपे मज़्हब दीन होए इस्लामा, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपे निरगुण जोती अन्तरजामा, आपे भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेख वटांयदा। भेख वटाया हरि निरँकार, निरगुण जोत जगाईआ। पंज तत्त ना कोए आकार, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोए दसाईआ। मन मति बुध ना कोए आधार, ब्रह्म ब्रह्म ना नज़री आईआ। पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार, एका एक नूर इलाहीआ। गोबिन्द तेरी साची धार, सिँघ रूप आप समाईआ। नानक तेरा सच भण्डार, सोहँ शब्द दए वरताईआ। चार यारी खोल्ह किवाड़, लहिणा दए मुकाईआ। थित सुहाए सतारां हाढ़, प्रभ साचे वड वड्याईआ। लग्गे अग्ग नाड़ नाड़, ना सके कोए बुझाईआ। आपे जाणे आपणी अगम्मड़ी धाड़, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ज़िमी अस्माना पर्दा देवे पाड़, पारब्रह्म भेव ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणाए इक्क अखाड़, सत्तां दीपां नाल रलाईआ। फिरे दुहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, राज मन्दिर ना कोए सुहाईआ। राजे राणे होण ख्वार, तख्त ताज ना कोए हंढाईआ। सखीआ मंगल ना मंगलाचार, घर घर सगन ना कोए मनाईआ। ना कोई साजण मीत मुरार, सखा सहाई ना कोई अख्वाईआ। पिता पूत ना कोई प्यार, भज्जण वाहो दाहीआ। खेले खेल आप करतार, कलिजुग वेखे झूठी शाहीआ। कूड़ा रूप होया सिक्दार, कूड़ी क़िया नाल रलाईआ। साध सन्त ना कोए प्यार, साचा घर ना कोए सहाईआ।
कलिजुग जीव होए विभचार, हरि का रूप दिस ना आईआ। मनमति होई दुहागण नार, पतित पापी ल्ए प्रनाईआ। सन्त कन्त मीत भतार, गुरमुख विरला नज़री आईआ। गुर नानक मेला इक्क दुआर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। दूसर दिसे ना कोए धार, साची धारा आप बंधाईआ। सतिजुग साचा करे उज्यार, सच सुच्च वड्डी वड्याईआ। दिल्ली तख्त सुहाए दर दरबार, सीस गंज नाम रखाईआ। गुर तेग़ बहादर तेरी धार, ग़रीब निमाणे ल्ए तराईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, वड दाता बेपरवाहीआ। आदि जुगादी जाणे आपणी कार, बीस बीसा नाउँ धराईआ। जगत जगदीसा भेस न्यार, भेख अवल्ला इक्क वखाईआ। शब्दी डंक डंक संसार, आपणा आप सुणाईआ। निहकलंक हरि लै अवतार, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा तेरी झोली पाईआ। कलिजुग लेखा रिहा चुक्क, प्रभ साचा आप चुकाईआ। सम्मत सम्मती पैंडा रिहा मुक्क, नेड़े पन्ध वखाईआ। साल बसाला रिहा ढुक, आपणा राह तकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सन्त सुहेले वेखे झुक, लोकमात रहे कुरलाईआ। कलिजुग शेर रिहा बुक्क, चारों कुन्ट ढक बणाईआ। हरया बूटा रिहा सुक्क, मानस अमृत ना मुख चुआईआ। घर घर बणी अन्तिम फुट्ट, ना कोई मेल मिलाईआ। भाईआं भाई रहे लुट्ट, पिता पूत लड़ाईआ। मदिरा जाम पी पी घुट्ट, हरि का नाम भुलाईआ। नानक गोबिन्द तेरा लड़ ना जाए छुट्ट, शब्द विचोला ढोला गाईआ। हरिजन विरले लाहा रहे लुट्ट, आत्म अन्तर इक्क प्रीत वखाईआ। अमृत प्याए साचा घुट्ट, अग्नी तत्त बुझाईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा जड़ देवे पुट्ट, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग धरत मात आपणी गोदी ल्ए चुक्क, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण जोती बैठा लुक, शब्दी रिहा जगाईआ। पारब्रह्म सतिगुर पूरा ना मानस ना दिसे मानुख, निरगुण सरगुण विच समाईआ। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, आस निरास ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा दए चुकाईआ। हरिसंगत हरि रंग है, हरि देवे नाम भण्डार। जो जन मंगे नाम मंग है, आत्म अन्तर देवे धार। मेल मिलाए सूरे सरबंग है, दरस दिखाए नानक गुर अवतार। सच महल्ला वखाए पलँघ है, निरगुण जोत नूर उज्यार। नाम वजाए सच्चा मृदंग है, काया मन्दिर सच्ची धुन्कार। अमृत प्याए धारा गंग है, सर सरोवर इक्क वखाल। कट्टणहारा भुक्ख नंग है, लोकमात गुर शब्द दलाल। नाम डोरी बन्न्हे पतंग है, सुरती सुरत करे संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
हरिसंगत वसे नाल नाल। हरिसंगत हरि वस्सया, सतिगुर मीत मुरार। राह एका सच्चा दस्सया, नाता छुट्टे नौ दुआर। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, कोटन रवि ससि करे उज्यार। दर घर साचे आए नस्सया, देवे दरस खोल्ह किवाड़। तीर निराला एका कस्सया, सोहँ मुक्खी अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला साचे घर, सुहाए बंक दुआर। हरिसंगत हरि जाणया, परम पुरख करतार। आप चलाए आपणे भाणया, देवे नाम आधार। चरन प्रीती बख्शे इक्क ध्यानया, एका पैज संवार। शब्द जणाई ब्रह्म ज्ञानया, भाण्डा भरम निवार। दाता दानी देवे दानया, देवणहार सर्ब संसार। सति सन्तोखी बन्न्हे गानया, गुर मूर्त करे शृंगार। जोनी रहित श्री भगवानया, एकउँकारा अकल पसार। कलिजुग अन्तिम वेख वखानया, जोती जामा भेख अपार। चार वरनां देवे धुर फ़रमानया, शब्द सुनेहड़ा मीत मुरार। सतिजुग साची धार बंधानया, बीस बीसा ख़बरदार। सत रंग झुलाए इक्क निशानया, शाहो भूप सच्ची सरकार। नौ खण्ड सखी इक्क वखानया, सत्तां दीपां इक्क प्यार। हरिसंगत तेरा रूप हरि साचा वेख वखानया, जोती नूर आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा नाम वर, जगत भण्डारे देवे भर, जो जन आए दर दुआर। दर दुआर गुर दर्शन पा, आत्म तृखा बुझाईआ। सतिगुर पूरा होए सहा, सगली चिन्त मिटाईआ। निथाव्याँ देवे एका थाँ, साची दरगाह आप बहाईआ। लाड लडाए जिउँ पुत्तरां माँ, आपणी गोद उठाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, साची चोग नाम चुगाईआ। सिर रक्खे हथ्थ दे कर ठंडी छाँ, सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, घर घर वज्जदी रहे वधाईआ।