पुस्तकालयभाग ८

२६ माघ २०१५ बिक्रमी सन्त सिँघ दे घर पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

निरगुण जोत हरि भगवान, पारब्रह्म अवतारया। धर्म झुलाए इक्क निशान, लोआं पुरीआं अगम्म अपारया। सृष्ट सबाई एका ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ा रिहा। खेले खेल दो जहान, लोकमात वेख वखा ल्या। दाता जोद्धा सूर बली बलवान, आप आपणा वेस वटा ल्या। शब्द अनादी धुर फ़रमान, सच नगारा इक्क वजा ल्या। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, बन खण्ड फेरा आपे पा ल्या। मन्दिर मस्जिद वेख जगत मकान, तीर्थ तट किनारा चरन छुहा ल्या। पूजा पाठ जगत ज्ञान, नेम धर्म फोल फुला रिहा। शब्दी शब्द हो प्रधान, दहि दिशा अलख जगा रिहा। हरिजन वेखे चतर सुजान, सच दुआरे आप सुहा रिहा। भगतन भगती कर परवान, आपणे लेखे आपे ला ल्या। साधां सन्तां हो मेहरवान, सारंगधर मेल मिला

ल्या। सीता सुरती साचा काहन, रामा कृष्ना रंग समा ल्या। नानक निरगुण पद निरबान, सचखण्ड दुआरा इक्क वखा ल्या। गोबिन्द अमृत पीण खाण, नाम प्याला जाम प्या ल्या। पुरख अकाल घट घट जाणी जाण, हर घट आपे वेख वखा ल्या । रागी नाद शब्द धुन कान, पवण पाणी रंग रंगा ल्या। तेज प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर मिटा ल्या। चौदां लोक इक्क दुकान, एका हट्ट वखा ल्या। ब्रह्मा वेता लेख लखान, चारे जोड़ जुड़ा रिहा। वेद व्यासा बण प्रधान, अट्ठ अठारां अंक समा ल्या। अर्जन गीता इक्क ज्ञान, एका घर सुहा ल्या। अञ्जील कुरानां खेल महान, साचा नाअरा इक्क वखा ल्या। नानक देवे धुर फ़रमान, शब्द जणाई हरि जणा रिहा। अर्जन गुर चुकाए माण, बोध अगाध टिका ल्या। इक्क वखाए दर दरबान, दर दरवेशा इक्क बहा ल्या। एका मन्दिर इक्क मकान, एका थान सुहा ल्या। मिल्या मेल श्री भगवान, सर सरोवर साचे नहा ल्या। कलिजुग आए मंगे दान, दोए जोड़ सीस झुका ल्या। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा इक्क निशान, मेरा मेरा हथ्थ उठा ल्या। अर्जन मार निराला बाण, शब्दी शब्द अला ल्या। तेरा अन्तिम मेला होए विच जहान, हरि साचा वेख वखा ल्या। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक बली बलवान, कूड़ी क़िया लेखे ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटा ल्या। पारब्रह्म सर्ब जीअ दाता, जागरत जोत जगांयदा। घट घट अन्दर दे ज्ञाता, आपे वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी पिता माता, बाल बाला गोद उठांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कल वरतांयदा। थिर घर बैठा मारे झाता, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही सेव कमांयदा। कूड़ी क़िया कूड़ी गाथा, कूड़ा कर्म कमांयदा। बिन हरि कोए ना दिसे सगला साथा, साचा संग ना कोए निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर डगमगांयदा। निरगुण जोती नूर अकाल, अकल कला समाईआ। कलिजुग बण शब्द दलाल, नाम वणजारा इक्क वखाईआ। नव सत अवल्लड़ी चाल, ब्रह्म मति इक्क पढ़ाईआ। एका तत्त दए वखाल, रंगण रंग रंगाईआ। कमलापति दीन दयाल, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। आप आपणा बिरध संभाल, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। वेख वखाए शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे अंक समाईआ। दहि दिशा चारे कूटां आपे भाल, डोरी नाम तन्द बंधाईआ। जुग जुग जन्म जन्म जो जन घालना रहे घाल, अन्तिम लेखे लाईआ। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म मेवा इक्क खवाईआ। आपे चले नाल नाल, सगला संगी संग रखाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस जन आपणे लड़ बंधाईआ। सर सरोवर दए नुहाल, चरन धूढ़ी मजन माघ आप कराईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, घर बैठा बेपरवाहीआ। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, पारब्रह्म सेव कमाईआ। लोकमात मारे इक्क उछाल,

कलिजुग डूँघा सागर गुरमुख लाल बाहर कढाईआ। वेखणहारा हक्क हलाल, हक्क हकीकत फोल फोलाईआ। जल्वा नूरी नूर जलाल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लोआं पुरीआं आप वजाए आपणा ताल, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका आपणी खेल खिलाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि साचा जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई सज्जण सुहेला, मनमति सुरमत वेख वखांयदा। दो जहानां बणया तोला, सोहँ कंडा हथ्थ उठांयदा। सच जैकारा एका बोला, ब्रह्मा आपणा नेत्र शरमांयदा। विष्नूं वंसी बणे विचोला, आपणा राग अल्हांयदा। शिव शंकर वेखे नाथ भोला, भोले नाथ आप उठांयदा। करोड़ तेतीसा आपे मौला, सुरपति राजा नाल रलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी डांवां डोला, ना कोई धीर धरांयदा। जीवां जन्तां प्या रौला, दिवस रैण सर्ब कुरलांयदा। नूर इलाही भुल्लया मौला, मौला रूप ना कोए दसांयदा। कूड़ कुड़यारा भार ना चुक्के धरती धौला, धरत मात दु:ख ना कोए वंडांयदा। वेख वखाए साँवल सँवला, साँवल सुन्दर रूप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ा भार, धरत रही कुरलाईआ। हरि बिन कोए ना पावे सार, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। पीर फ़कीर गए हार, शाह हकीर ना कोए जणाईआ। नौ नौ नाथ करन विचार, सिद्ध चुरासी देण दुहाईआ। पंडत पांधे हाहाकार, वेद कतेब ना कोए छुडाईआ। अञ्जील कुरान करन विचार, बहि बहि मता पकाईआ। तीस बतीसा एका धार, छतीसा घर रुशनाईआ। जगत अन्धेरा धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए वखाईआ। रवि ससि करन पुकार, नेत्र आपणा नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी करे रुशनाईआ। धरत धवल हाहाकार, नेत्र नीर वहाया। चुक्कया ना जाए धरनी भार, जूठ झूठ सिर टिकाया। नार दुहागण होई विभचार, सृष्ट सबाई सति गंवाया। नाम ना दीसे वणज वपार, नानक गुरमति गए भुलाया। धीआं भैणां करन वपार, गुर गुर हट्टो हट्ट विकाया। किसे तन ना दीसे खड़ग कटार, धीरज जति ना कोए सहाया। मन्त्र वेद रहे उचार, मन का मन्त्र दिस ना आया। कलिजुग कूड़ा हो उज्यार, चारों कुन्ट करे रुशनाया। धरती दब्बी पापां भार, बिन हरि साचे कोए ना भार वंडाया। नानक सतिगुर पावे सार, आपणा लेखा गया लिखाया। गोबिन्द करे इक्क प्यार, वेला अन्त सुहाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्बल नगरी डेरा लाया। कूड़ी क़िया दए नवार, जूठ झूठ रहिण ना पाया। सच सुच्च करे वरतार, सतिजुग साचा मार्ग लाया। बीस बीसा हरि निरँकार, जगत जगदीसा वेस वटाया। चौदां चौदां ख़बरदार, हरिजन साचे ल्ए उठाया। पन्दरां पन्दरां अन्दर मार, माया ममता मोह चुकाया। निरगुण सरगुण

कर प्यार, निरगुण दरस दिखाया। हउमे हँगता तोड़ हँकार, काया गढ़्ह सुहाया। कन्त मिलावा साची नार, सन्त सुहागी वेख वखाया। नाम भण्डारा बण वरतार, शब्द अतुट्ट वरताया। अस्व घोड़े हो सवार, चिट्टी धारों पार कराया। मेला मिल्या मीत मुरार, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। सोलां कलीआं तन शृंगार, पुरख अबिनाशी आसण लाया। नाम खण्डा फड़ कटार, लोआं पुरीआं वेख वखाया। ब्रह्मा किया ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। विष्नूं लछमी दए आधार, लाल भूषन रंग रंगाया। आदि शक्ति रूप अपार, इष्ट देव आप हो जाया। अलक्ख अभेव हरि निरँकार, अगाध बोध सुणाया। शिव शंकर अन्तिम दए आधार, आप आपणे विच टिकाया। साचा तख्त सच सुल्तान, हरि बैठ आप रघुराया। आपणा शब्द धुर फ़रमान, आपे रिहा सुणाया। सो पुरख निरजंण वड बलवान, अबिनाशी करता खेल खिलाया। हँ ब्रह्म एका दान, ब्रह्मे झोली पाया। लक्ख चुरासी कर परवान, पंज तत्त टिकाया। मन मति बुध जगत ज्ञान, विद्या अक्खर इक्क पढ़ाया। पंज रलाए नाल शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वसाया। सुरती सुरत कर प्रधान, निज आत्म डेरा लाया। निरगुण जोत श्री भगवान, सच सिँघासण वेख वखाया। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, मेरा तेरा तेरा मेरा तेरा रूप वटाया। सेवा लाए खेल महान, भेव अभेदा भेव छुपाया। जुगा जुगन्तर कर प्रधान, जुग जुग नाम धराया। आप उपाए आपे मेटे जीव जहान, ना कोई दूसर संग रखाया। कलिजुग अन्तिम मार ध्यान, धरत मात वेख वखाया। जीव जन्त सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराया। भरमे भुल्ले जीव नादान, माया पर्दा एका पाया। राज राजान होए बेईमान, ग़रीब निमाणे ना गले लगाया। प्रगट होए आप भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाया। झूठी छाही मेटे जगत दुकान, कलिजुग कूड़ा रहिण ना पाया। सम्मत पन्दरां नौजवान, अठसठ तीर्थ वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। उठया जोद्धा सूर बली बलवाना, एका एकउँकारया। शब्द खण्डा तीर निशाना, लोआं पुरीआं आपे मारया। जन भगतां हथ्थीं बन्न्ह गाना, सम्मत पन्दरां राह विचारया। जोती नूर बख्शे नूर नुराना, काया महल्ल अटल उच्च मनारया। शब्दी राग सच्ची धुनकाना, सो पुरख निरँजण आप सुणा रिहा। एका राग इक्क तराना, एका रसना गा रिहा। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका मेल मिला रिहा। एका राज इक्क राजाना, एका रईयत वेख वखा रिहा। एक पीणा एका खाणा, एका जाम प्या रिहा। एका राजा एका राणा, ग़रीब निमाणा एका धाम बहा रिहा। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई इक्क कराना, सम्मत सोलां नींह रखा ल्या। हाढ़ सतारां लेख महाना, आप आपणा शब्द लिखा ल्या। लिखे लेख श्री भगवाना, लेखा लिख्त विच ना आ रिहा। जन भगतां देवे आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाना, एका जोती दर्शन पा रिहा। मनमुख

वेखे जीव शैताना, कूड़ी क़िया फोल फुला रिहा। लहिणा देण चुकाए राज राजाना, पूर्ब पूर्ब वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती जामा भेख वटा ल्या। निरगुण जामा हरि हरि रामा, रामा रूप अख्वांयदा। नाम वजाए सच दमामा, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। जगत जपाए हरि हरि नामा, रसना जिह्वा आप हलांयदा। मेटणहार अन्धेरी शामा, जगत अन्धेरा आप चुकांयदा। अमृत आत्म देवे जामा, सांतक सति वरतांयदा। इक्क वखाए साचा धामा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। करे खेल बहु बिध रूप नाना, निरगुण आपणी कल वरतांयदा। सर्ब जीआं प्रभ अन्तर जामा, घट घट वेख वखांयदा। कारज करता पूरन करे कामा, करता पुरख आप अख्वांयदा। धरनी धरता धरत धवल दए दाना, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। सतिजुग उठाए सुत्त बाल अञ्याणा, आप आपणा कर्म कमांयदा। हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, गुरमुख साचे संग वखांयदा। घर घर वेखे मार ध्याना, लुकया कोए रहिण ना पांयदा। नाम मस्ती शब्द मस्ताना, मदि प्याला इक्क वखांयदा। हक्क हलाल पीणा खाणा, ज़ोरु ज़र ना कोए चुरांयदा। शाहो भूप राज राजाना, शाह सुल्ताना एका एक बणांयदा। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञाना, साचा मार्ग आपे लांयदा। इक्क वखाए हरि निशाना, सत्त रंगा आप चढ़ांयदा। सति पुरख निरँजण खेल महाना, लाल गुलाला आप हो जांयदा। कंचन खेल दो जहानां, सूहा वेस वटांयदा। चिट्टी धार गुण निधाना, आपणा रंग वखांयदा। पीला बस्त्र लोकमात निशाना, आप आपणा वेख वखांयदा। नीला नीली धारों पार कराना, भेव कोए ना पांयदा। काला वेस दर दरवेश वेख वखाना, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश ईसा मूसा चले ना पेश, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि हरि पाया, हरि शब्द वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा वेता सगन मनाया, चारे मुख सलाहीआ। विष्नूं ढोला एका गाया, मैं तेरा तूं मेरा माहीआ। शंकर धूंआँधार मिटाया, बाशक ताशका गल सुहाईआ। करोड़ तेतीसा मंगल गाया, बरखा फूलन लाईआ। सुरपति इन्द सीस झुकाया, दोए जोड़ रहे सरनाईआ। गण गंधर्ब वेख वखाया, आपणा ताण सुणाईआ। नाच अपच्छरां वेस कराया, एक डौरु वाईआ। राए धर्म सीस झुकाया, नेत्र दर्शन पाईआ। चित्रगुप्त कलम सलाहया, लेखा लिखे वड्याईआ। लाड़ी मौत अग्गे रो रो नीर वहाया, बिन तेरे ना कोए सहाईआ। रवि ससि रहे शरमाया, आपणा मुख छुपाईआ। धरत मात रही कुरलाया, खुलड़्हे केस दए दुहाईआ । ईसा मूसा खेल खिलाया, चार यारी वंड वंडाईआ। काला सूसा तन छुहाया, काली नगरी इक्क वसाईआ। कलिजुग कूड़े भरम भुलाया, भुल्ली भरम सर्ब लोकाईआ। पिता पूत कोई नज़र ना आया, भैणां भईया संग निभाईआ। त्रैगुण

माया वेस वटाया, घर घर नाच वखाईआ। होई विभचार मुख तों घूँगट लाहया, लोकलाज तजाईआ। सच सुच्च किसे दिस ना आया, कूड़ अन्धेरा छाईआ। सच तराज़ू ना कोई तोल तुलाया, नाम कंडा ना कोए उठाईआ। हउमे गोला जगत बणाया, झूठा बोल करी कुड़माईआ। आत्म पर्दा किसे ना फोल फोलाया, गुर नानक नाम गए भुलाईआ। नाम सति किसे नज़र ना आया, रसना गा गा होए हल्काईआ। गुर गोबिन्द विचोला दिस ना आया, दो जहानां साचा माहीआ। गोबिन्द अन्तिम लेख लिखाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी कलिजुग अन्तिम तेरा ना होए कोई सहाया, वरनां बरनां पए लड़ाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता घट घट अन्दर जुग जुग वेख वखाया, भुल्ल रहे ना राईआ। सम्बल नगरी देवे धाम सुहाया, नौ खण्ड पृथ्मी हथ्थ ना आईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव रहिण सरनाया, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। निहकलंक प्रभ नाउँ रखाया, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। जिस जन आपणा मेल मिलाया, सो बूझे हरि रघुराईआ। जगत विद्या ना किसे हथ्थ फड़ाया, हरि का रूप दिस ना आईआ। सतिगुर पूरे जिस जन आपणे शब्द घोड़े आप चढ़ाया, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। धुर दरगाही लोकमात कलिजुग अन्तिम फेरा पाया, घर घर पई दुहाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म बूंद स्वांत चुआया, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अकाल पुरख प्रभ तेरे चरन नाता इक्क जुड़ाया, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। उत्तम ज़ाता इक्क वखाया, चार वरनां भैणां भाईआ। सृष्ट सबाई पिता माता आप रघुराया, आप आपणी गोद सुहाईआ । साची गाथा रिहा अल्हाया, सतिगुर नानक रसना गाईआ। सोहँ साचा शब्द चलाया, सतिजुग साची वज्जे वधाईआ। जिस जन रसना जिह्वा गाया, जन्म मरन विच ना आईआ। सतिगुर पूरे कौस्तक मणीआ मस्तक थेवा आप लगाया, चौदां रत्न रहे शरमाईआ। आदि निरँजण अलख अभेवा घर घर हरि हरि नर नर दर्शन पाया, नर नारी सर्ब तराईआ। काल फास दे विच ना आया, जो जन रहे सरनाईआ। रसन स्वास लेखे लाया, जो जन रहे गाईआ। मदिरा मास जिस रसन तजाया, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। जगत संसा रोग मिटाया, मेटी भरम की काईआ। एका गुरू ग्रन्थ गुर इष्ट देव वखाया, अकाल पुरख सच्ची कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां आपे लैण आया, आपणा डोला कंध उठाईआ। भोले भा ल्ए जगाया, कोटन धन्ने ल्ए बणाईआ। कक्खां कुली चरन छुहाया, महल्ल अटल उच्चे मुनारे रिहा ढाहीआ। हरिसंगत तेरा मेल मिलाया, विच विचोला आप अख्वाईआ। तेरा प्यार अमृत नेत्र नीर वहाया, ब्रह्मे वेते हथ्थ ना आईआ। करोड़ तेतीस होया हल्काया, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पाया, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। ज्ञानी ध्यानी किसे दिस ना आया, विद्वानी रहे शरमाईआ। जिस जन आपणा भेव खुल्हाया, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। साची डोरी

तन्द बन्न्हाया, एका सगन मनाईआ। छब्बी पोह दिवस सुहाया, पन्दरां पन्दरां अन्दरे अन्दर वेख वखाईआ। किसे हथ्थ ना आया डूँघी कन्दरां, उच्चे टिल्ले बैठे धूंणीआँ ताईआ। गोरख नाथ वेख मच्छन्दरां, ख़ाकी ख़ाक भस्म कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, हरिजन साचे ल्ए वर, दरस दिखाए अग्गे खड़, मन्दिर अन्दर आपे चढ़, चढ़नहार हरि निरँकार जोत निराकार शब्द धार अस्व अस्वार, लोआं पुरीआं वस्सया बाहर, अगम्म अगोचर बेऐब परवरदिगार, ग़रीब निमाणयां जगत निताणयां सांझा यार, ख़लक ख़ुदाई नूर इलाही राम रमईया मीत मुरार, कर प्यार नानक निरँकार, गोबिन्द अमृत ठंडी ठार, निहकलंक चरन प्यार, गुर संगत हरि हरि हरि रूप जाए तार, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ।

२६ माघ २०१५ बिक्रमी जमांदार किशन सिँघ दे घर अल्लड़्हपिण्डी ज़िला गुरदासपुर

हरिजन हरि उपन्नया, लोकमात कुड़माई। सतिगुर सच चढ़ाए चन्नया, दिवस रैण करे रुशनाई। भाण्डा भरम हरि हरि भन्नया, आत्म ब्रह्म जणाई। साचा राग सुणाया कन्नया, एका राग इलाही। दर घर साचे बेड़ा बन्न्हया, एका चप्पू नाम लगाई। सेवक सेवा करे जिउँ माल चराए धन्नया, दिस किसे ना आई। राम रामा आपे मन्नया, मन चिन्दया रहे ना राई। वसणहारा छप्पर छन्नया, छहिबर बरखा रिहा लाई। सांतक सति कराए तनया, त्तत्व अग्ग बुझाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सिफ्त सलाही। हरिजन साचा हरि हरि मेला, भगती भगत समांयदा। वक्त चुकाए जगत दुहेला, साचा राह वखांयदा। मेल मिलावा गुरू गुर चेला, गुर चेला रंग रंगांयदा। सतिगुर पूरा सज्जण सुहेला, साख्यात वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरिजन सच्चा सुच्चा लाल, हरि साचे हट्ट विकांयदा। आपे जौहरी बण दलाल, शब्द दलाल नाल रखांयदा। परखणहारा पुरख अकाल, नाम कसवटी आपे लांयदा। आपणी गठड़ी आपे ल्ए संभाल, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। साजण मीता सुत्त दुलारा, हरि हरि आप उपांयदा। मेल मिलावा विच संसारा, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। नर नरायण कर आकारा, निरगुण वेस वटांयदा । शब्द शब्दी खेल अपारा, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। मंगणहारा भगत दुआरा, जुग जुग अलख जगांयदा। पावे सार नाम भण्डारा, अतोट अतुट्ट रखांयदा। खेले खेल वारो वारा, भेव कोए ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा।

हरिजन सच्चा हरि हरि वेख्या, आप आपणी किरपा धार। आपे बहि बहि लिख्या लेखया, आपे पावणहारा सार। आप जणाए जगत संसारा मिथ्या, इक्क वखाए बंक दुआर। आपे पाए साची भिच्छया, हरि भरया नाम भण्डार। पूरन करदा आया इच्छया, जुग जुग करता आप करतार। आउँदा जांदा किसे ना वेख्या, हरि सज्जण मीत मुरार। किसे ना आए विच परीख्या, परखणहार सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए उभार। हरि सज्जण खोज खोजंदड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। गुरसिख मेल मिलंदड़ा, मेल मिलावा साचा सन्त। घर साचा इक्क सुहंदड़ा, इक्क सुणाए सुहागी छंत। ताल तलवाड़ा इक्क वजंदड़ा, हरि महिमा गणत अगणत। भेखाधारी भेख वटंदड़ा, खेले खेल आदि अन्त। जुग जुग आपणी धार चलंदड़ा, आपे साध आपे सन्त। गुर पीर अवतार आप अख्वंदड़ा, आपे नारी आपे कन्त। साची सेजा आप हढंदड़ा, हरि भोगी भोग भोगंत। निराकार रूप सुहंदड़ा, आपे वस्सया आपणे लोक। दीपक जोती इक्क जगन्दड़ा, निरगुण वसे लोक परलोक। गहर गम्भीर गुणवन्ता आप अख्वंदड़ा, आप चलाए शब्द सलोक। जुग जुग भाणा आपणा आप वरतन्दड़ा, ना सके कोई रोक। गुरमुखां आपे आप सलहंदड़ा, सच सलाही देवणहारा साची मोख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा घोख। हरि सज्जण हरि पाया, सुणया सच संदेश। घर साचा इक्क वसाया, मिल्या नर नरेश। निज आत्म इक्क सुहाया, वेख्या देस परदेस। साचा मन्त्र इक्क जपाया, नाम दृढ़ाया रसना गाया किसे ना शेष। आपणे मार्ग आपे लाया, आपे बुधी करे विशेष। मन मनुआ आप बंधाया, दहि दिशा ना सके वेख। मति मन्त्र इक्क सुणाया, आपणे नेत्र आपे पेख। हरि सतिगुर दरस दिखाया, घर साचे होई आदेश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लहिणा नानक गहिणा दर्शन नैणां आपणा आप वखाया।

वसणहारा घट घट, नर नरायण निरंकारया। शब्द वणजारा खोल्ह हट्ट, लोकमात जोत जगा रिहा। हरिजन पहनाए तन पट, सच शृंगार इक्क वखा रिहा। दुरमति मैल देवे कट्ट, दूई द्वैती पर्दा लाह रिहा। खेले खेल नटूआ नट, स्वांगी स्वांग रचा रिहा। पावे सार तीर्थ तट्ट, अठसठ वेख वखा ल्या। लोआं पुरीआं नठ्ठ नठ्ठ, गगन पाताला पन्ध मुका ल्या। कलिजुग गेड़े उलटी लट्ठ, आप आपणा बिरध रखा ल्या। त्रैगुण माया तप्या मठ, पंच विकारा लम्बू ला ल्या। कलिजुग कूड़ कुड़यारी मारे सट्ट, जीव जन्त सर्ब कुरला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वणज

करा ल्या। शब्द वणजारा नाम अनमोला, हरि सतिगुर आप करांयदा। पुरख अगम्मा बणया तोला, दिस किसे ना आंयदा। नौ खण्ड पृथ्मी प्या रौला, सत्तां दीपां आप हिलांयदा। किसे नज़र ना आए हरि हरि मौला, मौला रूप सर्ब समांयदा। कलिजुग अन्तिम बदलया चोला, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द अनादी गाए ढोला, सो पुरख निरँजण आप अल्हांयदा। गुरमुखां सुणाए होला होला, अन्दर मन्दिर आप जगांयदा। सतिगुर पूरा नाम सति दए झकोला, सच हुलारा आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा वरतारा आप अख्वांयदा। सच वरतार पुरख अबिनाशा, एका एक अख्वाया। कलिजुग खेल पृथ्मी आकाशा, गगन पाताला फोल फोलाया। लक्ख चुरासी वेखे काया कासा, पंज तत्त डेरा ढाया। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला मेल मिलाए पवण स्वासा, रसना जिह्वा जो जन गाया। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता जुगा जुगन्ता गुरमुखां पूरन करे आसा, जगत निरासा ना कोए वखाया। प्रगट होया सर्ब गुण तासा, मूर्त अकाल दीन दयाल सर्ब प्रितपाल आदि निरँजण वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम भण्डार हरि दातार आपणा आप वरताया। नाम भण्डारा भगवन धारी, हरि हरि आप वरतांयदा। निरगुण नूर जोत उज्यारी, अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। काल महांकाल दर भिखारी, भिच्छया आपणे हथ्थ रखांयदा। वेखे खेल वड संसारी, संसार सागर वेख वखांयदा। फोल फुलाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाड़ी, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग माया रही साड़ी, राजा राणा सर्ब कुरलांयदा। जीवां जन्ता कर्मां पक्की हाढ़ी, हरि साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच भण्डारा नाम वरतांयदा। नाम भण्डारा आपे खोल्ह, आपे रिहा वरताईआ। शब्द निष्अक्खर आपे बोल, आपणी करे पढ़ाईआ। सदा सुहेला वस्सया कोल, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। रुत्त बसन्ती रिहा मौल, फल फुलवाड़ी आप उपाईआ। नाम मृदंग वजाए ढोल, ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। सृष्ट सबाई तोले आपणे तोल, सेर धड़ी ना कोए रखाईआ। भेव ना पाए पांधा रौल, हिसाब किताब ना कोए वखाईआ। गुर गोबिन्द तेरा पूरा करे कोल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। धरत धवली गोद रिहा फोल, पूत सपूते वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम भण्डार इक्क रखाईआ। नाम भण्डार हरि वरतंता, पारब्रह्म पुरख सुल्तानया। साचा धाम इक्क सुहंता, दीपक जोत जगे महानया। साचा नाद इक्क वजन्ता, अनहद राग अलानया। मुकामे हक्क इक्क वखंता, जल्वा नूरो नूर नुूरानया। राम रामा हरि वेस वटंता, निरगुण खेल श्री भगवानया। कान्हा कृष्ना जोत जगंता, त्रिलोकी नाथ वड बलवानया।

भेखा धारी भेख वटंता, बल बावन रूप पछानया। ईसा मूसा जोड़ जुड़ंता, जोड़ी जोड़ आपा गुण निधानया। चार यारी संग रखंता, संग मुहम्मद नौजवानया। अल्ला राणी मेल मिलंता, घर साचा सगन मनानया। एका ऐनलहक्क अल्ला हू अन्ना हू नाअरा आप लगंता, तबकां तबकां आप सुणानया। साचा संख इक्क वजन्ता, अष्टभुज सेवा लानया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मेट मिटंता, सुंभ नसुंभ आप पछानया। फड़या शब्द तीर कमन्दा, हरि मारे दो जहानया। भगत जनां आप बख्शंदा, वड दाता वड मेहरवानया। गहर गम्भीर सागर सिन्धा, हरि का भेव कोए ना पानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एक शब्द करे प्रधानया। हरि का शब्द शब्द प्रधान, हरि साचे बणत बणाईआ। हथ्थ उठाया इक्क निशान, आपे रिहा झुलाईआ। उत्ते लिख्या लेख महान, कलमी कलम ना कोए सलाहीआ। भेव ना पाए कोई विद्वान, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ । चौदां विद्या होण हैरान, सोलां कल ना कल वरताईआ। अनन्त कल श्री भगवान, आपणी खेल रिहा खिलाईआ। शब्द सुनेहड़ा धुर फ़रमान, लोकमात रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, घर एका दए वखाईआ। नानक निरगुण कर परवान, सरगुण वेखे सहिज सभाईआ। गुर गोबिन्द जोद्धा सूरा वड बली बलवान, नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा आपणा हथ्थ उठाईआ। पुरीआं लोआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्डां खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द डंक वजाईआ। शब्द डंक नर निरँकारा, एका एक वजांयदा। करे खेल पुरख करतारा, परम पुरख वेख वखांयदा। लोकमात हो उज्यारा, आप आपणा वेस वटांयदा। शाह सुल्तानां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पांयदा। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, गढ़्ह हँकारी किला ढांयदा। मेट मिटाए दुष्ट दुराचारा, दूई द्वैती रहिण ना पांयदा। वरन बरन कराए इक्क प्यारा, एका घर वसांयदा। अमृत देवे ठंडी ठारा, जल धारा आप चुआंयदा। राज जोग सच्ची सिक्दारा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन घट घट वासन मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द शब्दी रंग रंगांयदा। शब्द शब्दी रंग चलूल, हरि साचा आप चढ़ाईआ। लालो लहिणा ना गया भूल, गुरु नानक वड वड्याईआ। कोदरा खाए चुकाए मूल, आप आपणा मेल मिलाईआ। फल फुलवाड़ी वेखे फूल, रुत्त बसन्ती इक्क सुहाईआ। सच पंघूड़ा रिहा झूल, प्रभ साचा आप झुलाईआ। मिल्या मेल कन्त कन्तूहल, गुरमुख नारी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। शब्दी नाता हरि हरि जोड़, हरिजन आप तरांयदा। आपे चाढ़े्ह आपणे घोड़, दर दरवाज़ा वेख वखांयदा। वेखणहारा मिट्ठा कौड़, रस आपणे हथ्थ रखांयदा।

धुर दरगाही आया दौड़, लोकमात फेरा पांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गोड़, वेद व्यासा अंक समांयदा। सम्बल नगर ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। गुर अर्जन लाया एका पौड़, चौथे घर बहांयदा। पुरख अकाल वेखे दौड़ दौड़, रूप रंग ना कोए जणांयदा। गुरमुखां अन्तिम जाए बौहड़, लहिणा देणा झोली पांयदा। चरन प्रीती निभे तोड़, जिस जन आपणी चरनी लांयदा। जुगां जुगां दी मेटे औड़, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। कूड़ी क़िया रिहा होड़, सच सुच्च रखांयदा। वर पाया गुरमुख जिहा लोड़, घर साचा सगन वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा नाम नाम नामा झोली पांयदा। निरगुण जोती नाम भण्डारन, हरि साचे आप बणाईआ। वेखे कर कर तन शृंगारन, सोलां कलीआं रंग रंगाईआ। एका एक पुरख नारन, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेला आया काज संवारन, हरि दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग सोए आप उठालण, आप आपणी आवाज़ लगाईआ। सो पुरख बणया विच दलालण, हँ ब्रह्म गले लगाईआ। निरगुण जोती साची मालण, हरिजन साचे हार गुंदाईआ। आपणी खारी आप आया उठालण, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जल्वा नूर ख़ुदाई जलालण, बेऐब परवरदिगार बेगुनाहीआ। इक्क बहाए सच्ची धर्मसालण, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ। निरगुण जोत जगी अकालण, कलिजुग मेटे काली शाहीआ। गुरसिखा पूरी करे घाली घालण, घाली घाल लेखे लाईआ। आप वजाए आपणा तालण, सृष्ट सबाई रिहा उठाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चालण, वेद कतेब भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी हाल बेहालण, खुल्हड़े केस वखाईआ। ना कोए तोड़े जगत जंजालण, जगत जंजाला बंधन पाईआ। फल ना दिसे किसे डालण, सिंमल रुक्ख रहे लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द करे शनवाईआ। शब्द सनवाई हरि सुणाई, आपणा ताल वजांयदा। जोत निरँजण सेवा लाई, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। पंचम सखीआं मंगल गाई, साचा राग अल्हांयदा। अनहद धुन आप सुणाई, गुरमुख सोए उठांयदा। वेखण आया चाँईं चाँईं, जोती जामा भेख वटांयदा। गोबिन्द मेल मिलाया छीबे नाई, झीवर जट्ट संग रखांयदा। लालो तेरी कर कुड़माई, सेज सुखदाई वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी देवे शब्दी वर, वर दाता आप अख्वांयदा। वड दाता पुरख अकाल, एका एक एकँकारया। दीना बंधप दीन दयाल, लोकमात ल्ए अवतारया। सम्बल नगरी साची धर्मसाल, गुर गोबिन्द मेल मिला ल्या। भाग लगाए काया माटी खाल, पंज तत्त रंग रंगा ल्या। साढे तिन्न हथ्थ तेरा इक्क उछाल, लोआं पुरीआं पार करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सोए आप उठा ल्या। गुरसिख उठ उठ जाग, हरि साचे जाग खुल्हाईआ।

कलिजुग अन्तिम लग्गा भाग, साची वज्जे वधाईआ। दीपक जगया इक्क चिराग़, एका नूर करे रुशनाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, काया सिंच क्यारी हरी कराईआ। जगत तृष्ना बुझाए आग, जन राखे सरन सरनाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, सोहँ अजपा जाप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द शब्दी धुन्कार सुणाईआ। धुनी नाद वज्जे ब्रह्मादि, हरि साचा आप वजांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटांयदा। जन भगतां देवणहारा दाद, घर साचे वस्त टिकांयदा। शब्द जणाई बोध अगाध, गुर अर्जन भेव खुल्हांयदा। गुरमुख विरला ल्ए लाध, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। कलिजुग माया भरम भुलाए साध, सन्त हरि का भेव कोई ना पांयदा। निरगुण शब्द निरगुण धार निरगुण रूप जो जन रहे अराध, निरगुण आपणा मेल मिलांयदा। वेख वखाए सुन्न समाध, सुन अगम्मी पार करांयदा। सचखण्ड दुआरा आदि जुगादि, आपणा आप सुहांयदा। अलख अलखणा खेले खेल जुगादि, जुगादि जुग जुग वेस वटांयदा। अगम्म अगम्म आदि अन्त आदि, अन्त आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। शब्द सुनेहड़ा सच जैकारा, हरि साचा आप सुणाईआ। सतिजुग तेरा साचा नाअरा, नर नरायण सुणाईआ। राम राम करे प्यारा, कृष्न कृष्न वड्याईआ। ईसा मूसा इक्क अधारा, मुहम्मद मुहम्मदी मेल मिलाईआ। नानक नानक कर प्यारा, गोबिन्द डंक सुणाईआ। फतहि फतहि वाहिगुरू प्यारा, वाहिगुर फतहि सुहाईआ। वरनां बरनां इक्क अधारा, एका जोत टिकाईआ। एका दर इक्क दरबारा, एका घर सुहाईआ। इक्क सुल्तान इक्क सिक्दारा, एका रईयत रिहा बणाईआ। एका नाम इक्क भण्डारा, एका रिहा वरताईआ। नौ सत्त तपाए इक्क दुआरा, एका वेख वखाईआ। एका धर्म एका धारा, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द जैकारा एका नाअरा सोहँ ढोला गाईआ। सोहँ ढोला हरि समरथ, एका आप उपांयदा। नानक निरगुण दित्ती वथ्थ, घर विच घर टिकांयदा। कलिजुग अन्तिम खोल्हे हट्ट, तेरां तेरां तोल तुलांयदा। लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी फोल फुलांयदा। पावे सार मन्दिर मस्जिद मठ, गुरदुआरे हरि हरि वेख वखांयदा। खेले खेल नठ्ठ नठ्ठ, भेव कोई ना पांयदा। अन्तिम करे इक्क अकट्ठ, सगला संग निभांयदा। एका पूजा पाठ, इष्ट देव इक्क वखांयदा। इक्क सरोवर मारे ठाठ, सुहावा ताल इक्क उपांयदा। कलिजुग बेड़ी काया काठ, अन्तिम आप जलांयदा। आप उतारे आपणे घाट, आपणा पन्ध मुकांयदा। सोहँ शब्द विकाए साचे हाट, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। हरिजन हरि हरि रस रिहा चाट, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। आपे जाणे नेड़े दूर वाट, दूर नेड़ा ना कोई रखांयदा।

एका जोती जगे लिलाट, हरिजन साचे वेख वखांयदा। बजर कपाटी पर्दा जाए पाट, जो जन रसना सोहँ गांयदा। सतिजुग तेरा साचा घाट, प्रभ लोकमात वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द सिँघासण इक्क विछांयदा। शब्द सिँघासण साची सेज, हरि साचे आप उपाईआ। जोती नूर कर कर तेज़, दिवस रैण करे रुशनाईआ। सच सुनेहड़ा एका भेज, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। कलिजुग अग्नी वेख शमश तबरेज़, गुरमुख साचे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द शब्दी संख वजाईआ। शब्दी संख हरि ब्रह्मादि, आपणा आप वजाया। ब्रह्मा विष्न शिव रहे अराध, साचा ढोला आप सुणाया। आपे देवणहारा दाद, आपे अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट जोत देस माझ, सम्बल नगरी डेरा लाया। आप चलाए सतिजुग कलिजुग जगत जहाज़, आप आपणी सेव कमाया। दो जहाना कमाए साचा राज, शहिनशाह शाह भूप अख्वाया। आपे जाणे जगत समाज, जुग रीती वेख वखाया। आपे मक्का काअबा हाजी हाज, आपे दो दो आबा मेल मिलाया। आपे अस्व घोड़े चढ़े साचे ताज, सतिगुर पूरा रिहा दौड़ाया । गुरमुखां रक्खणहारा लाज, लाल दुलारे गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द धार हरि निरँकार शब्दी शब्द समाया। शब्दी धार निरगुण रूप, निरगुण रूप विच समाईआ। पारब्रह्म प्रभ सति सरूप, सति सतिवाद अख्वाईआ। कलिजुग मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। गुरसिखां उप्पर जाए तुठ, देवे नाम वड वड्याईआ। लुकया रहिण ना देवे किसे गुठ, जो विछड़या सो मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। मुक्त जुगत कराई लुट्ट, कलिजुग अचरज रीत वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेला काया घर, मन्दिर मसीत इक्क वखाईआ। मन्दिर मसीत गुरुदुआर, हरि काया गढ़्ह बणाया। निरगुण जोती कर उज्यार, दीवा बाती इक्क टिकाया। कमलापाती कर शृंगार, घर बैठा आसण लाया। गुरमुख नारी नार मुटयार, आप आपणा राह तकाया। शब्द विचोला हो त्यार, लोकमात फेरा पाया। सो पुरख निरजंण ख़बरदार, हँ ब्रह्म ल्ए उठाया। पारब्रह्म मेल करतार, ब्रह्म ब्रह्म विच समाया। सुरत शब्द शब्द सुरत कर प्यार, परमानंद रखाया। एका घर इक्क दुआर, एका सेजा रिहा हंढाया। एका नारी कन्त भतार, एका मेल मिलाया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, प्रभ साचे खेल रचाया। जप तप गए हार, तीर्थ तट ना पार कराया। साधां सन्तां मन मति बुध नार विभचार, सुहागी कन्त ना वेख वखाया। माया भरे ना कोई भण्डार, जीव जन्त होए हल्काया। गुरमुख साजण रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर रहे वहाया। कद होसी प्रभ तेरा दीदार, छिका छिक प्रभ आपणा वक्त लँघाया।

खुल्हड़े केस दर दरवेश हाहाकार, नर नरायण रहे मंग मंगाया। कलिजुग कूड़ा रिहा दुरकार, आप आपणा तेज वखाया। मूर्ख मूढ़्हे कर प्यार, आपणे धन्दे आपे लाया। सृष्ट सबाई धूंआँधार, साचा चन्द ना कोई चढ़ाया। नानक सतिगुर बण भिखार, हरि का लेखा गए लिखाया। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, हरि रूप रंग ना कोई वखाया। साधां सन्तां ल्ए उभार, जिस जन आपणा मेल मिलाया। दीनां अनाथां दए सहार, अनाथ अनाथी वेस वटाया। लक्ख चुरासी तेरा सांझा यार, कादर करता आप अख्वाया। घड़न भन्नणहार करतार, समरथ पुरख आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए रक्ख, लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, माटी भाण्डे भन्न वखाया। घड़े भन्ने हरि हरि कार, आदि जुगादि वड वड्याईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ पसार, सतिजुग साची करे रुशनाईआ। इक्क वखाए सच दरबार, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ। सन्त सुहेला ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। गुरू गुर चेला उधरे पार, जिस जन पुरख अकाल ओट रखाईआ। हरिजन मेला अपर अपार, सतिगुर पूरा आप कराईआ। लालो बेड़ा रिहा तार, कलिजुग अन्त ना कोई डुबाईआ। आपणा पूर आपे चाढ़्ह, जगत मलाह आप अख्वाईआ। धुर दरगाही साचा लाड़, हरि साचा आप हो जाईआ। कलिजुग अन्तिम लहिणा चुक्के सतारां हाढ़, बीस बीसा वेख वखाईआ। इक्क अकेला धर्म अखाड़, जगत जगदीसा दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण मेला सहिज सभाईआ।