२७ माघ २०१५ बिक्रमी किशन सिँघ दे घर अल्लड़पिण्डी ज़िला गुरदासपुर
एका एक एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। सतिनाम सति वरतार, सति पुरख आप वरताईआ। करता पुरख करनी करे कार, करणहार आप हो जाईआ। अकाल मूर्त अपर अपार, रूप रंग ना कोई जणाईआ। अजूनी रहित हरि निरँकार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। आदि जुगादी बन्न्हे धार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आदि निरँजण खेल अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। इक्क पसारा इक्क निरँकारा, एका एक करांयदा। आपे खेले खेल अपारा, खेलणहार दिस ना आंयदा। निरगुण दीपक कर उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतारा, आप आपणा नाउँ रखांयदा। साचा घर सच दरबारा, हरि साचा आप सुहांयदा। आप आपणा दए सहारा, आप आपणा थान सुहांयदा। सच सुल्तान सच सिक्दारा, शाहो भूप आप अख्वांयदा। साजण
मीत मीत मुरारा, हरि आपणा आप उपांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, आपणी रचन रचांयदा। सति सरूपी खेल न्यारा, सति सतिवादी वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण धार बंधांयदा। निरगुण धार रूप अगम्म, हरि साचा आप उपाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोई अख्वाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, हरि करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म प्रभ आप अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ अबिनाशा, एका रूप समाया। आपणा वेखे आप तमाशा, आपणा खेल आप खिलाया। आपणे मण्डल पावे रासा, हरि साचा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर नूर उजाला, एका एक अख्वांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। आपणे रंग रंग गुलाला, दूसर रंग ना कोई वखांयदा। जोती जोत जोत उजाला, एका एक डगमगांयदा। आप आपणी करे प्रितपाला, प्रितपालक आप अख्वांयदा। आप आपणी वस्सया धर्म सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आपे कर, आपे वेख वखांयदा। निरगुण नूर निराकार, आपणा आप धरांयदा। आपे वेखे पावे सार, दिस किसे ना आंयदा। सच सिँघासण खेल न्यार, आप आपणी चलत चलांयदा। शाह सुहाना इक्क अधार, एका दर सुहांयदा। आपणे दर करे वासी वास, निवासा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। निरगुण रूप हरि हरि रंग, दिस किसे ना आया। थिर घर बैठ सच पलँघ, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। आपणी मंगे आपे मंग, आपणी झोली आप भराया। आपणा रक्खे आपे संग, हरि दाता बेपरवाहया। आपणे मन्दिर आपे लँघ, हरि बैठा जोत जगाया। जोद्धा सूरबीर सरबंग, एका एक एकँकारा नाम धराया। आप वजाए आपणा मृदंग, आपे दर सुहाया। आपे खड़ग खण्डा होए प्रचण्ड, चण्ड प्रचण्ड आप हो जाया। आप उपाए कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मा ना डेरा लाया। आपे जाणे आपणी वंड, हरि का भेव किसे ना पाया। आपे वस्सया आपणे परमानंद, परम पुरख अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, थिर घर बैठा आसण लाया। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि साचा आप उपांयदा। पारब्रह्म प्रभ बैठा इक्क अकल्ला, दूसर कोई दिस ना आंयदा। आपणी जोती आपे रला, आपणा दीपक आप जगांयदा। आपणा घर आपे मल्ला, घर साचा आप सुहांयदा। आपे होए उच्च अटला, दिस किसे ना आंयदा। आपे वस्सया डूँघी डल्ला, भेव कोए ना पांयदा। आपे जाणे आपणा हल्ला, आप आपणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, घर साचा आप सुहांयदा। साचा घर हरि दरवाज़ा, एका रंग रंगांयदा। वेखणहार
ग़रीब निवाजा, आप आपणा राह तकांयदा। आप आपणा साजण साजा, साजणहार दिस ना आंयदा। आप आपणी मारे वाजा, आप आपणा आप उठांयदा। आप आपणा बणया राजा, राज राजान आप अख्वांयदा। आप आपणा रचया काजा, आप आपणा मंगल गांयदा। आप आपणी रक्खे लाजा, आप आपणा सगन मनांयदा। आप आपणे चढ़े अस्व ताजा, आप आपणा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता एकउँकारा हरि निरँकारा जोत सरूप शाहो भूप सति सरूप इक्क वखांयदा। सति सरूप सच्ची सलाह, भेव किसे ना आया। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, घर साचे बैठा आसण लाया। आपणा बणे आप मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाया। आपणी फड़े आपे बांह, आप आपणा नाल रलाया। आपणा पिता बणे आपे माँ, आप आपणा गोद उठाया। आप रखाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप जणाया। आप वसाए साचा ग्रां, थिर घर साचे डेरा लाया। आपे करे सच न्याँ, अदल अदालत इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण नूर रुशनाया। निरगुण जोत आदि निरँजण, आदि पुरख वड्याईआ। आप आपणा बणया सज्जण, साक सैण आप अख्वाईआ। आप आपणी रक्खे लज्जण, लाजावन्त वड वड्याईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त ना कोए लिखाईआ। जोती नूर श्री भगवन्त, सति सति सति सच्ची सरनाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढाईआ। आप बणाए आपणी बणत, हरि दाता बेपरवाहीआ। आप उपजाए आपणा सुत्त शब्द छंत, पूत सपूता नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर उपाईआ। उपजे शब्द सुत्त दुलारा, घर साचा इक्क सुहांयदा। पुरख अकाल कर प्यारा, आपणा मार्ग लांयदा। एका देवे चरन प्यारा, साची ओट वखांयदा। आपणी किरपा भरे भण्डारा, आप आपणा विच टिकांयदा। आपे बणे संग वरतारा, सेवक सेवा साची लांयदा। शब्द सुत्त ढहि प्या दुआरा, प्रभ साचा आप उठांयदा। मेरा तेरा इक्क सहारा, तूं मेरा मैं तोहे भांयदा। सो पुरख हरि खेल न्यारा, हँ शब्द रूप वटांयदा। इक्क अकल्ला कर आकारा, आप आपणी चलत चलांयदा। शब्द सुत्त हो उज्यारा, आपणा कर्म कमांयदा। लोआं पुरीआं कर त्यारा, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। आपे विष्नूं रूप अपारा, हरि साचा आप वटांयदा। अमृत जल भर भण्डारा, कँवली कँवल टिकांयदा। कँवल कँवला कर त्यारा, कमलापाती वेख वखांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, आदि अन्त ना कोए जणांयदा। साचा सुत्त घर घर प्यारा, साची रचन रचांयदा। त्रैगुण माया बन्न्हे धारा, आपणा तत्त टिकांयदा। राजस तामस सांतक दे सहारा, हरि साचा मेल मिलांयदा। आकाश प्रकाश इक्क किनारा, आपणा आप जणांयदा। साचा शब्द सच्ची धुन्कारा, हरि साचा आप अल्हांयदा। कँवली कँवला कर आधारा, कँवल कँवला
मुख खुल्हांयदा। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा पावे सारा, चारे मुख रखांयदा। अट्ठे नेत्र इक्क उग्घाड़ा, ब्रह्मण्ड वंड वंडांयदा। देवणहार हरि भण्डारा, साची कल वरतांयदा। पारब्रह्म प्रभ रूप अपारा, आपणा अंग कटांयदा। विष्नूं सेवक सेवादारा, साची सेव कमांयदा। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर त्यारा, पारब्रह्म वेख वखांयदा। गगन मण्डल इक्क उज्यारा, रवि ससि इक्क चढ़ांयदा। आपे देवणहार सहारा, आप आपणा बंधन पांयदा। जल बिम्ब रूप अपारा, हरि साचा संग समांयदा। धरनी धरत धवल कर उज्यारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। भेटा देवे विच संसारा, साची चलत चलांयदा। बाशक तशका कर प्यारा, सांगोपांग हंढांयदा। उत्ते सुत्ता नैण मुँधारा, चतुर्भुज भेव ना आंयदा। आदि शक्ति खेल न्यारा, हरि साचा आप करांयदा। सच ख़ुदा बेऐब परवरदिगारा, आपणा दर हरि साचा आप सुहांयदा। ब्रह्मा वेता नाम आधारा, एका शब्द सुणांयदा। पंज तत्त कर पसारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश नाल रलांयदा। लक्ख चुरासी वणज वणजारा, साचे हट्ट वखांयदा। चौदां चौदां खोल्ह किवाड़ा, एका मुख बणांयदा। ज़िमीं अस्मानां रख्या पाड़ा, ना कोई मेल मिलांयदा। आपे खेल आपे वेखे जगत अखाड़ा, लोकमाती बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी कर प्यारा, मन मति बुध विच रखांयदा। निरगुण खेल अपर अपारा, निराधार आप हो जांयदा। सरगुण मेला कर संसारा, साची रचन रचांयदा। ब्रह्मा सेवक सेवादारा, साची सेव कमांयदा। विष्नूं देवे इक्क आधारा, घर घर रिज़क पुचांयदा। पंज तत्त भर भण्डारा, आपे वेख वखांयदा। घर विच घर करे त्यारा, हरि साची बणत बणांयदा। आपे खोल्हे नौ दुआरा, आपे वेख वखांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनारा, हरि साचा रंग रंगांयदा। दस्म दुआरी धर्म अखाड़ा, घर घर विच आप टिकांयदा। अन्दर बैठा साचा लाड़ा, आप आपणा मुख छुपांयदा। नाता जुड़या बहत्तर नाड़ा, लहू मिझ हड्डी रत्त मेल मिलांयदा। नाल रलाए पंचम धाड़ा, मुक्खी बाहर रखांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, एका तत्त जणांयदा। अन्दर कर नाम वरतारा, पंचम आप उठांयदा। पंच शब्द सच्ची धुन्कारा, दिवस रैण आप अल्हांयदा। अनहद वज्जे साचा ताड़ा, ताल तलवाड़ा आप वजांयदा। आपे रक्खया अन्ध अँध्यारा, डूँघी कन्दर आप वखांयदा। आपे जोत निरँजण कर उज्यारा, साचा चन्द चढ़ांयदा। अमृत रक्खया ठंडी ठारा, कँवल नाभी आप भरांयदा। झिरना झिरे अपर अपारा, हरि साचा आप झिरांयदा। आपे करे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा लांयदा। आपे सच सिँघासण वसे धाम न्यारा आत्म सेजा आप सुहांयदा। जोती नूर नूर उज्यारा, शब्द शब्दी रंग रंगांयदा। घर मेला हरि कन्त भतारा, हरि साचा मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसारा, मानस मानुख आप वड्यांअदा। आप आपणा करे खेल न्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द विचोला हरि निरँकारा, आपणा सांग वरतांयदा। आपे लेखा लिखे वेद
चारा, चारे युगां वंड वंडांयदा। आपे भगत भगवन्त होए उज्यारा, साध सन्त आप अख्वांयदा। आपे दूती दुष्ट होए हँकारा, काया गढ़्ह आप सुहांयदा। वरते वरतावे विच संसारा, अभेद भेव कोए ना पांयदा। सन्त साजन मीत मुरारा, हरि साचा आप अख्वांयदा। आपे होए दुष्ट दुराचारा, आपणी दूशना आपे लांयदा। आपे नित नवित्त जोती नूर करे उज्यारा, गुर अवतार आप अख्वांयदा। सतिजुग साचे पावे सारा, भगत वछल भेव ना आंयदा। त्रेता तेरा रूप न्यारा, त्रीया वेस वटांयदा। राम नाम नाम आधारा, आप आपणा आप सुणांयदा। आदि जुगादी एका कारा, एका कल वरतांयदा। द्वापर तेरा वेख पसारा, पुराण अठारा वेद व्यासा आप लिखांयदा। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा। अन्तिम करे पार किनारा, हरिजन साचे आप तरांयदा। कलिजुग कूड़ा हो उज्यारा, लोकमात चरन टिकांयदा। जूठा झूठा भर भण्डारा, साचा सगन मनांयदा। चार कुन्ट दहि दिशा बण वरतारा, आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। देवे वर सच्ची सरकारा, हरि साचा हुक्म सुणांयदा। ना कोई मेटे ना मेटणहारा हरि का भाणा, हरि आपणे भाणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। हरि निरँकारा वेस वटंदड़ा, आदि पुरख अख्वाया। दो जहानी खेल खिलंदड़ा, धुर दी बाण चलाया। भगत भगवन्त मेल मलंदड़ा, भगत भगती लेखे लाया। सन्त दुलारे अंग रखंदड़ा, अंगीकार आप कराया। गुरसिख साचा दर सुहंदड़ा, दर घर फेरा पाया। हरिजन साचे पार करंदड़ा, जो जन हरि हरि रहे ध्याया। कलिजुग कूड़ा वेख वखंदड़ा, नेत्र रो रो नीर वहाया। मैं की करां इक्क अकलड़ा, तेरी धार ना कोई जणाया। प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंदड़ा, देवे शब्द सुणाया। ईसा मूसा तेरा संग वखंदड़ा, हरि साचा ल्ए उपाया। संग मुहम्मद रंग रंगदड़ा, चार यारी मता पकाया। अल्ला राणी मेल मिलंदड़ा, एका नाअरा रिहा सुणाया। ऐनलहक्क वेख वखंदड़ा, हक्क हकीकत वेख वखाया। शरअ शरीअत पाए बंधना, बन्दी तोड़ भेव ना राया। कलिजुग तेरा वेखे चांद चन्दना, चन्द नौचन्दी इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर कारन करता आप अख्वाया। कारन करता आप प्रभ, भेव कोए ना पांयदा। आपणा कहिणा जाणे सभ, आपे हुक्म चलांयदा। आपे सच सिँघासण बैठा फब, दरगाह साची डेरा लांयदा। आपे जीव जन्त जगत विकारे ल्ए दब, आपे भार लांहयदा। आपे प्रगट जोत करे झब, निर आकार निरँकार नानक नाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आपणा वेस वटांयदा। निरगुण नानक जोत जगा, हरि साचा करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगा, एका राह वखाईआ। चार वरन बणाए भैण भ्रा, साचा सगन इक्क मनाईआ। सतिनाम मन्त्र दृढ़ा, साची करे पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां एका धाम
बहा, ज़ात पात रिहा मिटाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई इक्क जणा, इक्क वखाए हक्क ख़ुदाईआ। राम रामा राम समा, राम रामा भेव चुकाईआ। कान्हा कृष्ना भरम तुड़ा, भरम गढ़्ह रहे ना राईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवक सेवादार दए वखा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। फड़ फड़ बांहों राहे दए पा, जो भुल्ले कलिजुग राहीआ। साचा कलमा रिहा पढ़ा, कायनात वेख वखाईआ। मक्का काअबा चरन छुहा, शरअ शरीअत इक्क सफाईआ। मुहम्मदी दीनां दए सुणा, नेत्र नूर नूर अलाहीआ। जगत अधीना आप अख्वा, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। दाना बीना सहिज सुभा, डूँघे सागर रिहा समाईआ। नानक निरगुण नाम धरा, नाना रूप करे रुशनाईआ। साची बख्शे इक्क सरना, पुरख अकाल मनाईआ। सच सितार रिहा वजा, निरँकार एह समझाईआ। गुणवन्ता गुण दए दिखा, गुर पूरे एह वड्याईआ। साधां सन्तां मेल मिला, घर साचा इक्क वखाईआ। चौथे पद दए चढ़ा, एका डण्डा नाम फड़ाईआ। पार कन्ढ्ढा आप करा, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। ब्रह्मण्डां ब्रह्म खोज खुजा, नानक हरि हरि अंग समाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे थाउँ थाँ, गोरख मच्छन्दर रहे हिलाईआ। करनहारा सच न्याँ, कलिजुग दाता बेपरवाहीआ। नानक सतिगुर रिहा समझा, भुल्ल रहे ना राईआ। नाम सति रसना गुण हरिजन ल्ए गा, गावत गावत रैण विहाईआ। कलिजुग जीव कोई भुल्ले ना, कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरी छाईआ। नाता तुट्टे पुत्तरा माँ, भैण भाई दिस ना आईआ। राज राजान कोई ना पकड़े बांह, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। ना कोई देवे ठंडी छाँ, कलिजुग अग्नी मठ तपाईआ। जूठ झूठ अन्तिम कर के बहि जाए हां, सच सुच्च नज़र ना आईआ। घर घर झूठे उडने काँ, काम क्रोध हँकार हल्काईआ। सुणे फरयाद कोई ना, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। एका जोत दस जामा पा, दस दस्मेसा आप अख्वाईआ। पूत सपूता नाउँ धरा, आप आपणी सेव कमाईआ। लेखा आपणा दए चुका, अगला लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर वेस कर, नूरो नूर डगमगाईआ। नूर उजाला हरि गोपाला, सर्ब कल अख्वाया। नानक सतिगुर बण रखवाला, लोकमात उठ धाया। गोबिन्द नूर करे प्रितपाला, साचा खण्डा हथ्थ उठाया। गुर अर्जन बणया शब्द दलाला, गुरू ग्रन्थ लिखाया। चार वरनां करया मालो माला, जो धन साचा लेवण आया। फल लगाए साचे डाल्हा, खोज खोज शब्द जन पाया। कलिजुग अन्तिम होए बेहाला, नानक गोबिन्द लेख लिखाया। कूड़ कुड़यारा मारे छाला, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। सृष्ट सबाई हाल बेहाला, ना कोई धीर धराया। साध सन्त अवल्लड़ी चाला, घर घर बैठे इष्ट मनाया। एका भुल्ले पुरख अकाला, हरि का रूप दिस ना आया। सर्ब जीआं हरि आप रखवाला, आप आपणी रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार
चलाया। नानक गोबिन्द साची धार, चार वरन जणाईआ। हिन्दू सिक्ख ना कोए विचार, मुस्लिम संग रखाईआ। ईसा मूसा इक्क अधार, एका नाम कुड़माईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका ढोला गाईआ। एका राम रूप अवतार, एका कृष्ना रूप वटाईआ। एका अल्ला राणी नूर उज्यार, एका बिस्मिल रूप समाईआ। एक नाम सति करतार, एका वाहिगुरू फतहि गजाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, पारब्रह्म वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, लोकमात डेरा लाईआ। हँ ब्रह्म कर प्यार, एका रूप दरसाईआ। सोहँ शब्द नानक गाया निरगुण धार, भेव कोए ना पाईआ। अन्तिम वेखे सम्बल नगरी सच किनार, गुर गोबिन्द साचा माहीआ। गुर चेले होया इक्क प्यार, सोहँ रूप आप हो जाईआ। एका ब्रह्म पारब्रह्म रूप करतार, दूसर कोए दिस ना आईआ। आपणी जोती आपे गया जम्म, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। आपणा करन आया कम्म, वड दाता बेपरवाहीआ। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्म, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तान राज राजान, बन्दीखाने ना कोई सके बन्न्ह, हथ्थ किसे ना आईआ। ना होए वसेरा छप्परी छन्न, थिर घर दाता थिर घर बैठा आसण लाईआ। राह तक्कण सूरज चन्न, आप आपणी धार वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आपणा बेड़ा रहे बन्न्ह, प्रभ साचा हुक्म चलाईआ। लोकमात जननी करे धन्न धन्न, जन भगत जणेंदी माईआ। आदि जुगादि बेड़ा देवे बन्न्ह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका राग सुणाए कन्न, हरि शब्द आप अल्हाईआ। निरगुण जोत उजाली तन, नूरो नूर रुशनाईआ। भाण्डा भरम देवे भन्न, झूठा गढ़्ह मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम जन भगतां देवे नाम धन, साची भिच्छया झोली पाईआ। कोई ला ना सके सन्न्ह, घर लुट ना कोए लै जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। हरि नूर जगत उजाला, प्रभ साचा आप करांयदा। कलिजुग अन्तिम खेले खेल निराला, खेल खिलारी भेव ना पांयदा। लक्ख चुरासी कढ्ढे दीवाला, हिसाब कताब वेख वखांयदा। धर्म राए तेरा तोड़ ताला, अठारां अठाई फोल फोलांयदा। जनक मीता बणया जगत दलाला, त्रै त्रै मूल चुकांयदा। कलिजुग वेखे राह सुखाला, मन मति नाल रलांयदा। आसा तृष्ना होई कंगाला, मन मति नाल रलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी फल ना दिसे किसे डाल्हा, कलिजुग रुत्त बसन्त ना कोई सुहांयदा। गुरमुख विरले हरि मिल्या धाम निराला, आत्म सेजा इक्क मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा संग रखांयदा। सगला संग हरि निरँकार, हरि हरि शब्द उपजाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। लोआं पुरीआं मारे मार, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। नानक गोबिन्द वंडी वंड, कलिजुग अन्तिम वेखण आईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, झूठी क़िया
रहिण ना पाईआ। माया ममता देवे दंड, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। शब्द चमकाए चण्ड प्रचण्ड, देवे तिक्खी धार बंधाईआ। नार दुहागण मेटे रंड, विभचार ना कोई कराईआ। साचा नाम एका वंड, मेरा तेरा तेरा मेरा इक्क कराईआ। जगत विकारा खण्ड खण्ड, सतिगुर पूरा आप वखाईआ। मनमुखां सिर उठाए पंड, पापां गठड़ी आप चुकाईआ। राए धर्म देवे डन्न, राह विच बैठा राह तकाईआ। चित्रगुप्त लेखा सुणाए कन्न, भरम रहे ना राईआ। सतिगुर पूरा हरिजन बेड़ा जाए बन्न्ह, चार वरन जो जन रहे गाईआ। हरि का भाणा हरिजन मन्न, हर अन्तर हरि लिव लाईआ। दिस ना आए जीव अन्न्ह, कागी काग रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साजन साजण मीत, करे कराए पतित पुनीत, पतित पावन आप अख्वाईआ। पतित पावन सतिगुर दाता, सति पुरख अख्वाया। सर्ब जीआं पिता माता, बाल अञ्याणे गोद उठाया। मेटणहारा अन्धेरी राता, जुग जुग आपणा चन्न चढ़ाया। आप चलाए आपणी गाथा, आपणा नाम दृढ़ाया। आप चलाए साचा राथा, रथ रथवाही वेस वटाया। आपे हो त्रिलोकी नाथा, त्रै त्रै मेल मिलाया। आपे गुरमुखां देवणहारा साची वथ्थ, एका नाम झोली पाया। आपे सर्ब कला समरथ, हरि सज्जण इक्क रघुराया। कलिजुग लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुन्ट फेरा पाया। गुरसिख लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा लेखा लिखण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणा नाम उपाया। नाम उपाए हरि निरँकारा, आपणी बणत बणांयदा। राम राम राम उज्यारा, राम रूप आप अख्वांयदा। कान्हा कृष्ना कृष्न मुरारा, कान्हा गोपीआं आप नचांयदा। अल्ला हू दए सहारा, एका नाअरा आप उपांयदा। तेरां तेरां तोले धारा, तेरा तेरी झोली पांयदा। नानक अंगद कर प्यारा, आपणी बूझ बुझांयदा। अमरु सुत्त सच दुलारा, शब्दी शब्द उपजांयदा। राम दास हो उज्यारा, साचा ताल सुहांयदा। अमृत साचा भर भण्डारा, हरि मन्दिर वेख वखांयदा। गुर अर्जन बणया शब्द लिखारा, अगाध बोध सुणांयदा। गुरू ग्रन्थ कर त्यारा, सन्तां भगतां बंधन पांयदा। छेवां गुरु जोत उज्यारा, गुर गुर रूप वटांयदा। सत्तवें देवे सति वरतारा, साची सतया पांयदा। अठवें अट्ठां तत्तां वस्सया बाहरा, बाल बाला विच टिकांयदा। नावां गुर तेग बहादर लेखा रक्खे यार दुआरा, घर साचा इक्क सुहांयदा। झूठा तन दित्ता वारा, साची सिख्या इक्क सिखांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, कूड़ी क़िया मात वरतांयदा। आप उपजाए सुत्त दुलारा, गुर गोबिन्द नाम धरांयदा। दुष्ट दमन कर प्यारा, पूत सपूता लेखे लांयदा। आपे बन्न्ह सीस दस्तारा, कल्गी तोड़ा आप टिकांयदा। आपे खण्डा खिच कटारा, श्री भगवन्त हथ्थ फड़ांयदा। आपे मेला पंज प्यारा, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे आपणा आपे वारा, आप आपणी
सेव कमांयदा। हरिसंगत तेरा रूप अपारा, गुर आपणे विच टिकांयदा । गुर गुर वस्सया दर दर दुआरा, गुरमुख जो जन रसना गांयदा। सच सुनेहड़ा मीत मुरारा, गुर पूरा आप सुणांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सारा, अकाल पुरख वेख वखांयदा। गोबिन्द तेरा मेरा इक्क प्यारा, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम आए दुआरा, गोबिन्द अग्गे सीस निवांयदा। चौदां सद ना पार किनारा, संग मुहम्मद इक्क कुरलांयदा। सतिगुर पूरा दए सहारा, दर आया गले लगांयदा। एका ढईया विच संसारा, सद सद वेख वखांयदा। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, गोबिन्द मेल मिलांयदा। सम्बल नगरी उच्च मनारा, उच्च महल्ला आप सुहांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणाए हरि मनारा, ना कोई बाढी नाल रखांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म एका धारा, एका शब्द समांयदा। जोती जोत कर पसारा, शब्दी डंक वजांयदा। बीस बीसा खेल अपारा, जगत जगदीसा आप करांयदा। गुरसिख साजण मीत मुरारा, फड़ बांहों गले लगांयदा। ग़रीब निमाणया दए सहारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। ऊँचां नीचां इक्क दुआरा, राज राजाना ख़ाक मिलांयदा। एका शब्द सच भण्डारा, सोहँ नाम वरतांयदा। सिँघ किशन तेरा सच दुआरा, हरि साचा आप वसांयदा। लालो लाल वणज किया वपारा, साचे हट्ट विकांयदा। कोधरा खा ना भुल्ले परवरदिगारा, नानक निरगुण मूल चुकांयदा। हरिसंगत तेरा सति प्यारा, सतिगुर पूरे विच समांयदा। आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां दर बणया रहे भिखारा, भेखाधारी भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संगत मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा, जगे जोत आदि निरँजणा, पुरख अबिनाशी घट घट वासी मेल मिलावा घनकपुर वासी, रसन स्वासी आप तरांयदा।
नीचां अन्दर नीच ज़ात, हरि हरि आप अख्वाईआ। आपे देवे साची दात, सच वस्त झोली पाईआ। ग़रीब निमाणयां पिता मात, बाल अञ्याणा गोद उठाईआ। अमृत बूंद देवे स्वांत, सांतक सति वरताईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, बाली बुध तराईआ। आपे वेखे मार झात, दूसर दिस किसे ना आईआ। नीचों ऊँच करे हरि कमलापात, हरिसंगत संग रलाईआ। आपणा लेखा जाणे वड्डा शाह खाता खात, जुग जुग दाता बेपरवाहीआ। पारब्रह्म तेरी एका ज़ात, आत्म ब्रह्म वखाईआ। कलिजुग कूड़ा फिरे वाद विवाद रिहा झाक, पेश कोई ना जाईआ। निहकलंक लोकमात आपणा खोल्हया ताक, निहकलंक करे रुशनाईआ। पतित पापीआं करे पाकी पाक, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। आपे बणया सज्जण साक, भैण भाई संग रिहा बणाईआ। जीव जन्त कोई ना सके किसे झाक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानस जन्म लज्जया ल्ए राख, आप आपणी
दया कमाईआ। पूर्ब लहिणा चुक्कया मस्तक माथ, शब्द गहिणा तन पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे बन्न्हाए साचे लड़, सदा सुहेला साचा बंक सुहाईआ।
अकाल पुरख अजूनी रहित अख्वाउण वाला, जोती जोत जोत जग आया। आदि जुगादि जुग जुग आपणा रंग रंगौण वाला, आप आपणा वेस वटा आया। खण्ड ब्रह्मण्डां रचन रचौण वाला, नूर नूर ही डगमगा आया। ब्रह्मा विष्न शिव नचाउण वाला, आप आपणा खेल खिला आया। रवि ससि चन्न सतार चढ़ाउण वाला, निरगुण वेस अवल्लड़ा करा आया। चारे विद्या आप पढ़ाउण वाला, वेद विदातां आप लिखा आया । करोड़ तेतीसा सेव लगाउण वाला, सुरपति राजा इन्द आप उठा आया। अमृत मेघ आप बरसाउण वाला, अमृत धार नाल रला आया। जुग चौकड़ीआं आप बनाउण वाला, ब्रह्मा मनवन्तर वेख वखा आया। राम राजक रिज़क वी आप अख्वाउण वाला, नाम भण्डार वी बन्न्ह भार आया। गुर पीर अवतार घलाउण वाला, जोती जामा धार के विच संसार आया। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार बणाउण वाला, बराह रूप वी वेख वखाउण आया। यगै पुरख दा लेख लिखाउण वाला, हाव गरीव वी कर पार आया। नर नरायण प्रभ आप अख्वाउण वाला, कपल मुन ते दत्ता त्रै वी आप उठा आया। रिखव देव दी वंड वंडाउण वाला, पृथू आपणा संग निभा आया। मत्सय कच्छप मिन्द्राचल उठाउण वाला, आप आपणा खेल खिला आया। धनंतर वैद वैद अख्वाउण वाला, मोहणी रूप करके अपर अपार आया। नर सिँघ दर वेस वखाउण वाला, हँस हँसा दी चाल चलाउण आया। भेखाधारी बल बनाउण वाला, आप आपणा रंग रंगाउण आया। हरी हरि नरायण पछाउण वाला, तन्दन तोड़ ते गज उठाउण आया। परसराम ते राम समाउण वाला, रावण गढ़्ह हँकार नूं ढाउहण आया। वेद व्यास दरवेश बणाउण वाला, अठारां पुराण लिखण लिखाउण आया। कान्हा कृष्ना नाम धराउण वाला, त्रिलोकी नाथ बन्न्ह के साचा काहन आया। नाल गोपीआं सगन मनाउण वाला, बिदर सुदामा दा बन्न्ह के प्यार ल्याया। द्रोपद लज्जया लाज रखाउण वाला, गीता ज्ञान अर्जन दृढ़ावण आया। पंचम प्यार ते पंज बणाउण वाला, सृष्ट सबाई करन सँघार आया। ईसा मूसा दा मोह रखाउण वाला, माया तोड़ के मोह जंजाल आया। मुहम्मद अहिमद अंग लगाउण वाला, चौदां तबकां दा खोल्ह किवाड़ आया। नूरो नूर जोती डगमगाउण वाला, बेऐब परवरदिगार सच ख़ुदा आपणा नाम धराउण आया। कलमा सच दा सच पढ़ाउण वाला, अल्ला राणी नूं मात प्रनाउण आया। नानक गुर दा रूप वखाउण वाला, निरगुण धार कर प्यार उज्यार नूर नूरो नबी आप टपकाउण आया। नाम सति दा मन्त्र जपाउण
वाला, सति पुरख आप दातार आया। अंगद अंग ला के पार कराउण वाला, अंगीकार साचा हरि यार आया। अमरदास तों अमर कराउण वाला, अमृत भर प्याला त्यार हरि त्यार आया। रामदास सरोवर नहाउण वाला, सर सरोवर आ इक्क वखाउण आया। गुरू अर्जन नूं बोध अगाध जनाउण वाला, शब्द शब्द दी लै के धार आया। हरि गोबिन्द नूं घोड़ी चढ़ाउण वाला, मीरी पीरी दा शाह सवार आया । हरि राए नूं हरि रंग रंगाउण वाला, रागी आपणा राग नाद वजाउण आया। हरिकिशन नूं मेल मिलाउण वाला, मेला दो जहान कराउण आया। तेग़ बहादर नूं तेग दी धार लगाउण वाला, खून रंग के लाल गुलाल आया। गुर गोबिन्द नूं सुत्त उपजाउण वाला, सिँघ रूप हो आप भगवान आया। प्रहलाद की रक्खया कराउण वाला, हरनकसप दा मूल चुकाउण आया। बाले ध्रू नूं गले लगाउण वाला, जंगल जूहां अन्दर फेरी पाउँण आया। बल राजे नूं पार कराउँण वाला, बल धार के आप निरँकार आया। अमरीक दा लहिणा चुकाउण वाला, चक्र सुदर्शन लै विच संसार आया। राजे जनक नूं दरस वखाउण वाला, खाली भरन फेर भण्डार आया। हरी चन्द नूं मेल मिलाउँण वाला, तारा राणी दा कर प्यार आया। बिदर सुदामे नूं आप रखाउण वाला, नाम देव दा कर जैकार आया। सधना र्तलोचण पार लँघोण वाला, राविदास चमार भी नाल तराउँण आया। कबीर साचे घर मिलाउँण वाला, नामे छप्परी आप बनोण आया। सैण भगत भगवन्त अख्वाउँण वाला, खिमां ग़रीबी दा वेस वटा आया। गनका पापन नूं पार कराउँण वाला, पतित पुनीत आप करतार आया। अजामल दा लेख लिखाउँण वाला, अलख निरजंण आप करतार आया। बधक दे फंद कटाउण वाला, जामा धार के कृष्न भगवान आया। बाल्मीक बटवारा समझाउँण वाला, नाल लै के शब्द ज्ञान आया। भगतां संग आ सदा बठाउण वाला, खाली हथ्थ विच संसार वखाउण आया। लक्ख चुरासी दी बणत बनाउण वाला, कर वेस अवल्लड़ा साँवल यार आया। धरत धवल जल आप टिकाउँण वाला, आकाश प्रकाश रखान आया। बाशक सेज ते सेज वखाउण वाला, विष्नूं रूप आ लेख लिखाउँण आया। सहँसर मुख नूं मुख चलाउण वाला, वार सहँसर जेहवा आप हिलाउँण आया। कलिजुग दी बणत बणाउण वाला, लहिणा देण आ अन्त चकाउण आया। गुरमखां दे मुख मिलाउँण वाला, माता कुक्ख तों वखरा आप आया। हरिसंगत दे दु:ख मिटाउँण वाला, आप आपणा दु:ख गंवा आया। मात कुक्ख नूं सफल कराउँण वाला, दस दस मास अन्दर फेरा पा आया। उलटे रुख नूं वेख वखाउँण वाला, नज़र विच ना किसे संसार आया। बूटे सुकदे हरे कराउँण वाला, अमृत जल लै के धुर दरबार आया। आप आपणे लेखे लाउँण वाला, लेखा लिख के हथ्थ सच्ची सरकार आया। आदि जुगादि दे नाम जपाउण वाला, सोहँ शब्द दा सच भण्डार ल्याया। तीनों ताप दे तप नूं लाउँण वाला, त्रैगुण
दी बन्न्ह के धार ल्याया। तिन्न ताप दे सार नूं पाउँण वाला, साखियात हो के परवरदिगार आया। आपणे आप नूं आप अख्वाउँण वाला, धुरदरगाही सच्चा सिक्दार आया। राज राजाना नूं राज दवाउँण वाला, राज जोग हरि आप कमाउँण आया। लोक परलोक हरि आप बणाउँण वाला, आपणी बणी नूं आपे ही ढाउँण आया। हरिसंगत नूं सच सलोक सनाउँण वाला, लै के गुण निधान आया। छत्ती रागां दे विच समाउँण वाला, बहत्तर नाड़ ताड़ा वजाउँण आया। कागों हँस बणाउँण वाला, सच सरोवर वेख वखाण आया। गुरसिखां नूं सिख्या दवाउँण वाला, साची सिख्या सिखण आप निरँकार आया। सृष्ट सबाई नूं भिच्छया पाउँण वाला, मंगण भिच्छया सिक्खा दे दुआर आया। खालक खलक दे विच समाउँण वाला, ख़ाकी ख़ाक दर ख़ाक अख्वाउँण आया। सन्तां भगतां नूं दरस कराउँण वाला, हरिसंगत तेरा दरस करन निरगुण धार जामा सरगुण प्यार आया। किला काया दे विच रचाउँण वाला, शब्द घोड़े चढ़ अस्वार आया। कल्गी तोड़ा सीस ते लाउण वाला, नीला नीली धारों कर के पार आया। बवन्जा बवन्जा दी धार चलाउँण वाला, बवन्जा कर आ सड़ उज्यार आया। बवन्जा कलीआं दे नाल निभाउँण वाला, बविंजा अन्दरों बाहर कराउँण आया। बवन्जा साल लोकमात हंढाउँण वाला कलिजुग अन्तिम लुक्क के विच संसार आया। सम्बल नगरी धाम सुहाउँण वाला, रूप रंग ना कोए निखार आया। लोक परलोक डंक वजाउँण वाला, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर कर ख़बरदार आया। सिँघ दीदार नूं दरस वखाउण वाला, प्रगट हो संगत विचकार आया। जगत अल्हामे गुरमुखां दे लौहण वाला, पहलों आपणा मूंह फटकार आया। गुरमुखां दे भार उठाउँण वाला, पहलों आपणा भार दबा आया। हरिसंगत दे बच्चे बचाउँण वाला, बच्चे नीआं दे हेठ रखा आया। साढे तिन्न हथ्थ दा मूल चुकाउण वाला, सिँघ मनजीते नूं सेवा ला आया। चिट्टा दाग काले उत्ते पाउँण वाला, चिट्टी कुली नूं डगमगा आया। नौ दुआरे पार कराउँण वाला, नौ दरवाजे दरबार सुहा आया। हरि जगदीस नूं आप मिलाउँण वाला, सिँघ जगदीस ताईं लेखे ला आया। दस्म दुआरी मेल मिलाउँण वाला, सच सिँघासण आसण विछा आया। विछड़े मेल मिलाउँण वाला, धुर दरगाही चल के आप मलाह आया। निथाव्याँ थान दिवाउण वाला, दरगाह साची साचा धाम बणा आया। जोती जोत दे नाल जगाउँण वाला, जोती रूप कर आप निरँकार आया। वरन गोती नूं मेट मिटाउँण वाला, पंज तत्त पिंजरा आपणा साड़ आया। मढ़ी गोर दे विच दबाउँण वाला, चाल वक्खरी होर दी होर कर आया। राम नाम ते कृष्न बणाउँण वाला, सीता राधा वी नाल रला ल्याया। अल्ला नाअरा भी आप अख्वाउँण वाला, ऐली अल्ला भी इक्क सलाह ल्याया। नाम सति दा सति वरताउँण वाला, वाहिगुरू फतिह गजा आया। चार वरनां नूं एका धाम बहाउँण वाला, एका रूप आप अख्वा आया। ब्रह्म पारब्रह्म विच मिलाउँण वाला,
सोहँ शब्द नूं आप पढ़ाउँण आया। हरिजन हरिभगत हरिसन्त गुरसिख गुरमुख गुर मिलाउँण वाला, मनमुखां नूं करन स्वाह आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दरगाह साची दा सच मलाह आया।
हरिसंगत हरि दुआर, भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। रैण भिन्नड़ी बण भिखार, मंगण दुआरे आईआ। धरत मात रही पुकार, गीत सुहागी गाईआ । ब्रह्मा विष्न शिव करन जै जैकार, आपणे मुख रहे सलाहीआ। सुरपति बरसे मेघला धार, छहिबर एका लाईआ। सतिगुर पूरा करे प्यार, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। घट घट वज्जे नाम सितार, साची रिहा वजाईआ। सोहँ शब्द सुण जैकार, रवि ससि सीस झुकाईआ। गुर संगत वेखे इक्क प्यार, सांझा नाता भैणा भाईआ। सतिजुग तेरी बन्न्हे धार, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। आदि शक्ति अमृत पाणी देवे वार, साचा सगन मनाईआ। साची सखीआं मंगलचार, पंचम शब्द सुणाईआ। महल्ल अटल उच्च मनार, घर साचा इक्क वखाईआ। डगमग जोती जगे अपार, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। हरिसंगत तेरा सति दरबार, सति पुरख निरँजण आप लगाईआ। खाली भरे भण्डार, वड भण्डारी आप अख्वाईआ। निरगुण सरगुण बण दातार, सरगुण निरगुण विच टिकाईआ। गुरमुख साचे कर जाए पार, जो जन आए शरनाईआ। आंढ गुआंढ दए आधार, जो नेत्र दर्शन पाईआ। हेमराज ओगरा इक्क प्यार, नव शाह मेल मिलाईआ। वज़ीर अख़ीर एका धार, एका अंक समाईआ। काणा कौंटा जाए तार, बाऊपुर मिले वड्याईआ। अल्ल्हड़पिण्डी शब्द जैकार, डंका नाम वजाईआ। भुल्ला रहे ना विच संसार, प्रगट होया बेपरवाहीआ। करे कराए ख़बरदार, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। भिन्नड़ी रैण गाए आपणी वार, छत्ती राग भेव ना पाईआ। धुर दा ढोला धुर दा तोला धुर दा बोला आप सुणाए सच्ची सरकार, साची सेवा आप कमाईआ। हरिसंगत तेरा बणया गोला, गुर पारब्रह्म वड्याईआ। तेरा अन्तिम कलिजुग चुक्कण आया डोला, चार कहार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर सज्जण मेल मिलाईआ। चार कहार चार यारी, कलिजुग वंड वंडाईआ। पंचम मीता धुर दरबारी, पंचम वेख वखाईआ। गुरमुखां करे तन शृंगारी, सोलां कलीआं तन बंधाईआ। गहिणा बस्त्र पाए भारी, नैणी कजला धार वखाईआ। सीस गुंदे आप निरँकारी, खुलड़ी गुत्त ना कोए वखाईआ। सदा सुहागण जै जैकारी, जगत रंडेपा दए गंवाईआ। चरन प्रीती आप वखाए आपणी वारो वारी, थित वार ना कोए वखाईआ। करे इच्छया फिरे पिच्छे अगाड़ी, भज्जा फिरदा वाहो दाहीआ । बुझाए अग्नी तत्ती हाढ़ी, हाढ़
सतारां आप सुहाईआ। लेखे लग्गे चरन छुहाई दाढ़ी, दर घर साचा इक्क वखाईआ। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, सतिगुर पूरा दए दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण दित्ता वर, गुर संगत मेला एका घर, घर साचा इक्क वखाईआ। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, आई चल दुआर। पारब्रह्म बणया जगत मलाह, गुरसिखां बेड़ा करे पार। चार वरनां जपाए एका नाँ, सोहँ जै जैकार। निथाव्याँ देवे चरन कँवल साचा थाँ, आप आपणी किरपा धार। करे रच्छया ग़रीब गाँ, गऊ ग़रीबां ल्ए उभार। सदा सुहेला रक्खे ठंडी छाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवणहारा वर, देवे वर आप दातार। भिन्नड़ी रैण सगन मनाया, घर घर वज्जे वधाईआ। गुरमुखां सद गुर चरन बहाया, जग नाता आप जुड़ाईआ। पुरख बिधाता सेवा लाया, हरिसंगत तेरी वड वड्याईआ। धुर दी दात धुर दा दाता लै के आया, हरिजन झोली रिहा भराईआ। आपणी गाथा आप सुणाया, गाए ढोला साचा माहीआ। माछूवाड़ा आप तजाया, सच दुआरा इक्क वखाईआ। गुर संगत अखाड़ा आप लगाया, आपे गाए आप सुणाए सुनणेहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला साचे घर, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। भिन्नड़ी रैण गुंद गुंद हार, गुरसिखां तन पहनांयदी। पुरख अबिनाशी तेरा प्यार, हरिसंगत बोल सुणांयदी। जुग जुग वेखे वेखणहार, भुल्ल ना कोए रखांयदी। आदि जुगादि रहे मुटयार, बिरध बाल ना वस्त रखाइन्दी। कर कर बैठी सदा शृंगार, कन्त कन्तूहला इक्क हंढांयदी। आपणा झकोला आपे दए हुलार, दो जहानां हुलारा इक्क रखांयदी। कन्त कन्तूहला बणया तोला विच संसार, नाम कंडा हथ्थ फड़ांयदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला देवे कर, भिन्नड़ी रैण मुख सलांहयदी। भिन्नड़ी रैण हरि हरि गाए, पाया हरि गोबिन्द। गुरमुख साचे संग रलाए, मिटी सगली चिन्द। सतिजुग साची वंड वंडाए, घर पाया गुणी गहिंद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां मेटण आया चिन्द।