२८ माघ २०१५ बिक्रमी पिण्ड तारा चक्क
निरगुण रूप भगतन मीता, आदि जुगादि समाया। इक्क अकल्ला एकउँकारा बैठा रहे अतीता, आप आपणा धाम सुहाया। जुग जुग चलाए आपणी रीता, आप आपणी धार बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। भगतन मीता हरि निरँकार, एका एकउँकारया। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, भेव अभेदा आप रखा ल्या। निरगुण
जोत कर उज्यार, नूरो नूर डगमगा रिहा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, करनी करता आप सुणा रिहा। ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क जैकार, लोआं पुरीआं नाअरा ला ल्या। एका घर सच्चा दरबार, दर घर साचा आप सुहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ उपा ल्या। निरगुण नाउँ हरि निरँकारा, एका एक अख्वांयदा। सति सरूप सच्ची सरकारा, घर साचे आप सुहांयदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, अगाध बोध अख्वांयदा। आदि जुगादि अगम्मड़ी कारा, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। शब्दी शब्द भर भण्डारा, हरि साचा आप वरतांयदा। निरगुण रूप मेल संसारा, सरगुण वेख वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आपे कर, आपे वेस वटांयदा। वेस वटाए इक्क अकल्ला, एका एकउँकारया। वसणहारा सच महल्ला, लक्ख चुरासी आप पसारया। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह पहाड़ डूँघी गारया। आपणे दीपक आपे बला, आप आपणा कर उज्यारया। घट घट आसण आपे मल्ला, आप आपणा थान सुहा ल्या । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूरो नूर उपा ल्या। निरगुण रूप हरि हरि सज्जण, एका एक अख्वांयदा। आप कराए आपणा मजन, हरि सन्तन वेख वखांयदा। शब्द अनादी ताल वज्जण, धुन अनादी इक्क रखांयदा। आदि जुगादी पड़दे कज्जन, आपणा नाउँ उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण एका दर, एका घर सुहांयदा। सरगुण मेला निरगुण धार, जोती जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, हरि साचा सच कराईआ। अन्दर मन्दिर खोल्ह किवाड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। धर्म वखाए इक्क अखाड़, घर साचे वज्जे वधाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोत निरँजण सेवा लाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, आप आपणी दया कमाईआ। हरिजन मीता हरि निरँकार, नित नवित्त वेख वखाईआ। अमृत देवे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण मेल कर, एका थान सुहाईआ। थान थनंतर हरि हरि वस्सया, आदि पुरख अबिनाशा। जन भगतां मार्ग आपे दस्सया, सृष्ट सबाई वेखे तमाशा। साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, मण्डल मण्डप पावे रासा। आपे होए रैण अन्धेरी मस्सया, आपे निरगुण जोत करे प्रकाशा। हरि घट घट आपे वस्सया, आपे लेखा जाणे दस दस मासा। जन भगतां दुआरे फिरे नस्सया, पार कराए पृथ्मी आकाशा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड चरना हेठ झस्सया, ब्रह्मा शिव दासी दासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला सरगुण घर, हरि साचे अन्दर वस्सया। साचा मन्दिर उच्च अटारी, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगुण जोत जगे निरँकारी, दीवा बाती ना कोई रखांयदा। कमलापाती
मीत मुरारी, आप आपणा वेख वखांयदा। गावत गावत गाए साची नारी, नर नरायण नाम रखांयदा। आदि निरँजण वड बलकारी, आप आपणा बल धरांयदा। शाहो भूप सच्ची सिक्दारी, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल न्यारी, आप आपणी चाल चलांयदा। जन भगतां पैज रिहा संवारी, भगत भगती लेखे लांयदा। दर दरवेशा बणे भिखारी, दर दर अलख जगांयदा। सेवक सेवा करे अपारी, सेवादार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन हरि मेलया, गुर सतिगुर किरपा धार। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेलया, मेल मिलावा मीत मुरार। दर्शन पाया इक्क अकेलया, विछड़या संसार। दर घर साचे चढ़े तेलया, ख़ुशी मनाई आप करतार। अचरज खेल आदि जुगादि जुग जुग पारब्रह्म प्रभ खेलया, लोकमात ल्ए अवतार। आपे वसे रंग नवेलया, सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, करे कराए आपणी कार। कार करंता हरि भगवाना, आदि जुगादि अख्वांयदा। खेले खेल दो जहानां, त्रिलोकी नंदन वेस वटांयदा। एका एक इक्क निशाना, एका तीर चलांयदा। दोए दोए रूप श्री भगवाना, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। तीजा नेत्र इक्क ध्याना, एका रंग रंगांयदा। चौथा पद पद निरबाना, हरि साचा आप सुहांयदा। पंचम पंचम पंच तराना, पंचम राग अल्हांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई मकाना, घर साचे आसण लांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण सद मेहरवाना, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। अठवें अट्ठां तत्तां करे प्रधाना, आप आपणा तत्त जणांयदा। नौ दर खोल्ह जगत मकाना, काया हट्ट चलांयदा। दसवें बैठ साचा कान्हा, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। सेवक सेवा रवि ससि भाना, सूरज चन्न वेख वखांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, आप आपणी कल वरतांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप उपांयदा। खड़ग खण्डा तीर कमाना, शब्दी नाउँ रखांयदा। मारनहारा सच निशाना, एका वार चलांयदा। भगतन मीता गुण निधाना, गुणवन्ता वेख वखांयदा। आप उठाए बाल निधाना, लोकमात आप जगांयदा। दर घर साचे कर परवाना, आप आपणा मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा हो प्रधाना, सदा सुहेला संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी जोत जगांयदा। सन्त सुहेले ल्ए वर, आपणे शब्द करे कुड़माईआ। जगत जंजाला चुक्के डर, एका दूजा मेट मिटाईआ। अमृत वेखे साचा सर, सर सरोवर एका नहाईआ। एका अक्खर जाए पढ़, जगत विद्या मूल ना भाईआ। साचे पौड़े जाए चढ़, नाम डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। आपणे अन्दर जाए वड़, घर मेला बेपरवाहीआ। जगत अग्न ना जाए सड़, पंच विकार ना कोई सताईआ। दर्शन देवे अग्गे खड़, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, हर घट बैठा आसण
लाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। हरिजन फड़ाए आपणा लड़, आप आपणे लड़ बंधाईआ। जुग जुग आपणा वेस कर, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला साचे घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचे घर सच वधाई, सतिगुर साचा आप वजांयदा। सुरत शब्द करे कुड़माई, साचा सगन मनांयदा। पंचम सखीआं गायण चाँईं चाँईं, साचा मंगल इक्क अल्हांयदा। आपे पकड़नहारा बाहीं, आप आपणी भुजा उठांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए कांई, एका साची चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। मेल मिलावा सज्जण शाह, पाया पुरख अपारया। गुरमुख मिल्या गुर मलाह, देवे नाम सहारया। शब्द जणाई सच सलाह, साचा मार्ग ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, सन्तन मीता इक्क अतीता, पतित पुनीता नाम धरा ल्या। पतित पुनीता आदि निरँजण, एका रूप समाईआ। हस्त कीटां साचा सज्जण, ऊँचां नीचां विच समाईआ। जन भगतां कराए आपणा मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। आपे होए पड़दे कज्जण, नाम दोशाला हथ्थ उठाईआ। अनहद ताल तलवाड़े वज्जण, साचा ढोला साचे माहीआ। हँकारी गढ़्ह भाण्डे भज्जण, भरम गढ़्ह रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। वेस वटंदड़ा पुरख अकाला, अकल कला अख्वाया। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा दीन दयाला, दया निध वेख वखाया। दर घर साचा वेख वखंदड़ा गुरमुख उठाए साचा लाला, आप आपणी गोद उठाया। जगत विछोड़ा आप कटंदड़ा मेल मिलाए सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। राज जोग इक्क वखंदड़ा फल लगाए काया डाल्हा, नाम सतिनाम मन्त्र दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाया। सतिजुग त्रेता द्वापर हरि हरि वेस, आपणा रूप वटाईआ। शाहो भूप वड नरेश, निरगुण भेव कोई ना पाईआ। आपणी करे आप आदेस, आपे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि दर दरवेश, ब्रह्मा विष्न महेष बैठे आसण लाईआ। आपे वस्सया सेजा शेष, सांगोपांग हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग जोत जगांयदा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, अलख अगोचर भेव ना आंयदा। मरे ना जन्मे विच संसार, आवण जावण खेल खिलांयदा । मात पित ना कोई सहार, भैण भाई ना कोए रखांयदा। ना कोई सज्जण मीत मुरार, एकँकारा आपणी कार कमांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण आसण लांयदा। दीपक जोत जोत उज्यार, नूरो नूर अख्वांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, आप आपणा नाउँ धरांयदा। लोकमात पावे सार, पंचम
तत्त तत्त वखांयदा। ईसा मूसा नार भतार, आपणा संग रखांयदा। अल्ला राणी कन्या कुँवार, एका हुक्म आप पढ़ांयदा। कायनात कर उज्यार, बिस्मिल रूप समांयदा। संग मुहम्मद हो उज्यार, चार यारी रंग रंगांयदा। निरगुण रूप अपर अपार, नानक जोती आप टिकांयदा। एका जोती दस अवतार, दहि दिशा वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ना कोई भेव छुपांयदा। मिल्या मेल हरि निरँकार, विछड़ कदे ना जांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका एक अख्वांयदा। वरन गोती वस्सया बाहर, जात पात ना कोई रखांयदा। कोटी कोटि मंगण बण भिखार, घट घट भिच्छया आपे पांयदा। चोटी चढ़ गुरमुख विरला पाए सार, सच गेड़ा आप दृढ़ांयदा। नाम सति सति वरतार, कलिजुग आप करांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकांयदा। वंडणहारा साची वंड, पंचम मेल मिलांयदा। जूठ झूठ मेटे भेख पखण्ड, अमृत धारा मुख चवांयदा। गुरसिख नार ना होए रंड, साचा कन्त सुहागी इक्क वखांयदा। पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। सतिगुर पूरा पाए वंड, गुर गोबिन्द नाउँ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम देवे दंड, आपणा लेख लिखांयदा। लक्ख चुरासी खण्ड खण्ड, ना कोई मात बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, सन्तन मीता हरि भगवाना, एका देवे धुर फ़रमाना, शब्द अनादी आप सुणांयदा। शब्द अनादी साचा ढोला, हरिजन आप सुणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे बोला, आपे बूझ बुझाईआ। आपे बणया साचा तोला, नानक निरगुण वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी तत्त वरोला, एका कंडे रिहा पाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले होला, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। मन मति पाए रौला, गुरमति सार ना पाईआ। भार ना चुक्के धरनी धवला, दिवस रैण रही कुरलाईआ। किसे हथ्थ ना आए अमृत आत्म नाभी कँवला, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला एका दर, इक्क अकल्ला रिहा कराईआ। साचा शब्द सच जैकारा, हरि हरि आप लगांयदा। आदि अन्त इक्क अवतारा, एका रूप वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। लेखा लिखे वेद चारा, चार चारां तोल तुलांयदा। चारे कूटां पावे सारा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखांयदा। आपे लाए आपणा नाअरा, आपणा सोहला आपे गांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। सृष्ट सबाई होई विभचारा, धीरज जति ना कोए धरांयदा। भरमे भुल्ले पुरख नारा, नर नरायण दिस ना आंयदा। बणया गढ़्ह काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, घर घर बुरज सुहांयदा। जूठ झूठ दए ललकारा, सच सुच्च दिस ना पांयदा। आसा तृष्ना करे विचारा, तृखा तृप्त ना कोए वखांयदा। किसे ना दिसे पार किनारा, आर पार ना कोए सुहांयदा। मात पित ना कोए प्यारा, पिता पूत ना मेल मिलांयदा। धीआं भैणां करन वपारा,
कलिजुग कल वरतांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद बण अखाड़ा, माया ममता खेल खिलांयदा। नानक गोबिन्द बण लिखारा, हरि हरि भेव खुल्हांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साचा वेस वटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। जोती जोत जगे पुरख करतारा, परम पुरख वेख वखांयदा। शब्द शब्द शब्द जैकारा, हरि शब्दी नाद वजांयदा। गुरसिखां वेखे दर दुआरा, आप आपणा चरन टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेस धर, हरिजन बांहों ल्ए फड़, आप बंधाए आपणे लड़, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा।
२९ माघ २०१५ बिक्रमी कपतान बंता सिँघ दे घर पंज गराई ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर पूरा हरि मेहरबान, सति सरूप समाया। वसणहारा सच मकान, भेव किसे ना पाया। एकउँकार श्री भगवान, निरगुण जोत नूर रुशनाया। दाता दानी दो जहान, दो जहाना डेरा लाया। आदि शक्ति रूप महान, सुते प्रकाश कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आप अख्वाया। आदि जुगादि हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। सतिगुर पूरा गुण निधाना, आप आपणा नाउँ रखांयदा। आपे देवणहारा दाना, आपणी झोली आप भरांयदा। आपे देवे आपणा माणा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। आप वखाए धुर निशाना, सच निशाना आप झुलांयदा। आपे शाहो भूप सुल्ताना, राज राजान आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। आदि जुगादी एकउँकारा, एका रूप समाईआ। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। निरगुण दीपक कर उज्यारा, सच महल्ल करे रुशनाईआ। थिर घर बैठा इक्क दुआरा, एका घर वसाईआ। सच सिँघासण भेव अपारा, हरि साची बणत बणाईआ। ना कोई दीसे चोबदारा, ना कोई अलख जगाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, सखा सखाई ना कोए वखाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, भैण भाई ना कोए उपजाईआ। मात पित ना सुत्त दुलारा, जनणी गोद ना कोए उठाईआ। ना कोई देवे पवण हुलारा, जल धार ना कोए वगाईआ। ना कोई दीसे रवि ससि सतारा, गगन मण्डल ना कोए जणाईआ। ना कोई धरत धवल दए सहारा, ना कोए शेष मुख खुल्हाईआ। ना कोई ब्रह्मा वेद विचारा, ना विष्नूं रिज़क सबाईआ। ना कोई शंकर करे सँघारा, देवत सुर ना कोए गाईआ। ना कोई इन्द्र बरखे धारा, ना कोई छहिबर वेख वखाईआ। गण गंधर्ब ना कोई अखाड़ा, अपच्छरां नाच ना कोए नचाईआ। त्रैगुण माया ना कोए पसारा, राजस तामस सति ना कोए जणाईआ। ना कोई पंचम मोह प्यारा, पंचम जड़त ना कोए जड़ाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध ना कोए वखाईआ।
ना कोई दीसे नौ दुआरा, दसवें आसण कोए ना लाईआ। ना कोई उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वरतारा, ना कोई खाणी रचन रचाईआ। ना कोई शब्द ना धुन्कारा, ना कोई ताल वजाईआ। ना कोई राम कृष्न अवतारा, ना कोई त्तत्व तत्त समाईआ। ना कोई वेद व्यास बणे लिखारा, आप आपणी कर वड्याईआ। ना कोई गीता ज्ञान उज्यारा, विष्न विराट ना कोए उपाईआ। ईसा मूसा ना कोई सहारा, अहिमद मुहम्मद ना कोए कुड़माईआ। ना कोई निरगुण तत्त करे प्यारा, नानक नाम ना कोए धराईआ। ना कोई गोबिन्द बोल जैकारा, फतहि डंक वजाईआ। लोआं पुरीआं ना कोए मुनारा, नौ खण्ड ना रचन रचाईआ। सत्त दीप ना कोए सहारा, सति सफ़ैद ना कोए रखाईआ। छत्ती राग ना कोए गाणा, गावणहार दिस ना आईआ। ना कोई पवणी पवण मसाणा, आकाश प्रकाश ना कोए टिकाईआ। अवन गवन ना कोए नगारा, ना कोई ताल वजाईआ। चित्रगुप्त ना कोए लिखारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगारा, ना कोई घूँगट मुख ते पाईआ। नर्क सुरग ना कोए विहारा, ना कोई राह वखाईआ। गुर पीर ना कोए अवतारा, साध सन्त ना कोए जणाईआ। अबिनाशी करता इक्क अकल्ला एकउँकारा, आप आपणा रूप उपाईआ। जोती नूर नूर उज्यारा, नूर नूर विच समाईआ। आदि निरँजण खेल अपारा, खेले खेल बेपरवाहीआ। अलख अगोचर भेव न्यारा, अलक्ख अलक्खणा लख्या ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, परम पुरख अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी कारा, आप आपणी रचन रचाईआ । आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं दए सहारा, लोकमात वंड वंडाईआ। जुग जुग लै आप अवतारा, खेले खेल हरि घट थाँईंआ। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। साधां सन्तां कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि वेस कर, जुग जुग आपणा राह तकाईआ। आत्म अन्तर हरि हरि जाण, आपे बूझ बुझांयदा। सुरती अन्दर सुरत ध्यान, सुरती सुरत समांयदा। शब्दी शब्द शब्द निगहबान, शब्दी नाम दृढ़ांयदा। अन्दर मन्दिर मंगे दान, डूँघी कन्दर वेख वखांयदा। सुणे सुणाए आपणे कान, राग अनादी ताल अल्हांयदा। अनहद सुनेहड़ा सच मकान, आपणा आप जणांयदा। बन्न्हे बेड़ा विच जहान, साचा खेड़ा आप वसांयदा। दर दुआरे बख्शे माण, आत्म भिच्छया इच्छया झोली पांयदा। साचा लेखा धुर फ़रमान, अगाध बोध वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म अन्तर वसे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। आत्म अन्तर हरिजन आस, आपणी आप उपजाईआ। आप बुझाए जगत प्यास, जगत प्यास आप बुझाईआ। दाता दानी सर्ब गुणतास, दयावान अख्वाईआ। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, काया डूँघी कन्दर फोल फोलाईआ। करे कराए पूरी आस, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। माया ममता मोह दए निवास,
मन डोरी शब्द बन्न्हाईआ। बुध बिबेकी कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। मति मतवाली पावे रास, रस रसीआ वेख वखाईआ। वसणहारा विच स्वास स्वास, पवण पवण रूप हो जाईआ। बाल अञ्याणी जगत निमाणी ना रहे उदास, किरपा करे करनेहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, घर साचे सोझी पाईआ। घर सुज्झया हरि हरि बुज्झया, आपणा मूल पछान। लहिणा देण चुकाए भेव गुज्झया, गुरमुख सके ना रसना गाण। चरन प्रीती आत्म नीती साची रीती जो जन लुज्झया, अमृत मिले पीण खाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा जाणे बाल निधान। बाल बाला बाली बुध, रसन कहिण ना जाईआ। अन्दर वसे देवे सुध, आपणी बूझ बुझाईआ। सच सिँघासण आत्म सेजा बहे कुद्द, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। पंच विकारा करे युद्ध, शब्द खण्डे भेट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, जीउ पिण्ड इंड ब्रह्मण्डे खोज खोजाईआ। काया मन्दिर आत्म झाकी, हरि हरि खोल्हणहारा ताकी, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ । पतित पुनीत करे पाकन पाकी, पतित पवण आप अख्वाया। सतिगुर पूरा सज्जण साकी, सगला संग रखाया। एका रक्खे चाल बांकी, बेहंगम रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे आपणा वर, पूरन आसा जगत भरवासा शब्द दिलासा काया मन्दिर साचे अन्दर कर प्यार, हरि निरँकार जन पाए सार, आर पार अद्धविचकार वेख वखाया।
२९ माघ २०१५ बिक्रमी अमीर चन्द गुलाटी दे घर बटाला ज़िला गुरदासपुर
आदि निरँजण अकल कलधारी, एका एक एकँकारया। निरगुण जोती जोत उज्यारी, रूप अगम्म अपारया। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारी, भेव अभेद खुल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वा रिहा। अबिनाशी करता हरि करतार, एका रूप समाईआ। एका नूर कर उज्यार, एका डगमगाईआ। आदिन अन्ता कर पसार, आपे वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, हरि साचे आप कराईआ। आप आपणी पावे सार, घर साचे बेपरवाहीआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग वखाईआ। इक्क अकल्ला एका धार, एका रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्ति रूप वटाईआ। आदि शक्ति हरि भगवाना, हरी हरि हरि आप अख्वांयदा। एका वस्सया सच मकाना, घर साचा आप सुहांयदा। दीपक जोत इक्क वखाना, इक्क प्रकाश करांयदा। दाता दानी गुण निधाना, गहर गम्भीर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता इक्क अख्वांयदा। आदि अन्ता हरि
भगवाना, आपणी कल वरताईआ। खेले खेल दो जहाना, शाहो भूप सहिज सुखदाईआ। आपे पाए आपणी आणा, आपणे भाणे आप समाईआ। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त खेल खिलाईआ। खेलणहार हरि समरथ, एका एक अख्वाईआ । जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथवाही आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी गाथ, आपे राग अल्हाईआ। आप निभाए आपणा साथ, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । निरगुण नूर हरि गोबिन्द, एका रंग रंगाईआ। दाता दानी सागर सिन्ध, घर आसण लाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई चिन्द, आलस निन्दरा ना कोई रखाईआ। ना कोई मात पिता उपजाए बिन्द, ना कोई बालक गोद उठाईआ। आप आपणा बण बख्शिंद, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाईआ। निरगुण रूप पारब्रह्म, आदि पुरख अख्वाया। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना वेस वटाया। आपे जाणे आपणा कम्म, करनी करता आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणा रूप वटाया। निरगुण रूप मूर्त अकाल, एका अंक समाईआ। आपे होए दीन दयाल, दयानिध वड वड्याईआ। आप आपणा बण दलाल, आप आपणा वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता एका एकँकार, एका कर्म कमाईआ। एकँकार पुरख अबिनाशा, आपणी कल वरतांयदा। आपणे मन्दिर करे वासा, आपे बणत बणांयदा। आपे साहो भूप राज राजान शाह शबाशा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपणे मण्डल पावे रासा, थान थनंतर आप सुहांयदा। आपे पृथ्मी आपे आकाशा, गगन गगनंतर आप सुहांयदा। जुग जुग खेले खेल तमाशा, वेखणहार दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस हरि, वेस अनेका आप करांयदा। वेस अनेका हरि हरि जोत, आपणी कल वरताईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। शब्द नगारे लग्गे चोट, एका धुन उपजाईआ। आपे वस्सया कोटी कोटि, कोटन कोटि बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, आप आपणे रंग समाईआ। अंक समाया इक्क अकल्ला, एका घर सुहांयदा। आपे वस्सया सच महल्ला, घर साचा आप उपांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, आप आपणा आसण लांयदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, आपे हुक्म अल्हांयदा। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, एका डंक वजांयदा। वसणहारा जलां थलां, घट घट डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग आपणी धार चलांयदा। जुग
जुग धार हरि करतार, आपणी आप चलांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, पारब्रह्म प्रभ वेख वखांयदा। आपे निरगुण बन्न्हे धार, आपे सरगुण सगला संग रखांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, बन्द किवाड़ मुख छुपांयदा। आपे दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती नाउँ रखांयदा। अमृत बूंद स्वांती भर भण्डार, आपे हरि वरतांयदा। इक्क इकांती ख़बरदार, आप आपणी दया कमांयदा। मारे झाकी सर्ब संसार, भुल्लया कोए रहिण ना पांयदा। देवे बाकी अपर अपार, देवणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता आप आपणा खेल खिलांयदा। हरि भगवन्त हरि वड्याई, हरि हरि बूझ बुझांयदा। हरि जोत हरि रुशनाई, हरि हरि वेख वखांयदा। हर घर हरि बैठा आसण लाई, हरि हरि संग रलांयदा। हरि हरि हुक्म रिहा चलाई, हरी हरि हरि सेव कमांयदा। हरि हरि बैठा बेपरवाही, हरि हरि अलख जगांयदा। हरि हरि करे सच निआईं, साचा तख्त सुल्तान सुहांयदा। हरि हरि वस्सया थाउँ थाँईं, हरि हरि मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि पुरख सदा निर्भय, एका रूप समाईआ। धाम अवल्ले एका रहे, थिर घर आसण लाईआ। आप उपाए आपे करे खै, आप आपणा मार्ग लाईआ। आपणा भाणा आपे सहे, आपणे भाणे सर्ब चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त इक्क रघुराईआ। इक्क रघुराई इक्क रघुनाथ, एका रूप समांयदा। इक्क रखाए आपणा साथ, एका संग निभांयदा। इक्क चलाए साचा राथ, एका वेख वखांयदा। इक्क उपजाए आपणी गाथ, एका ढोला गांयदा। एका रूप त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै लोकां मेट मिटांयदा। एका लहिण देण चुकाए मस्तक माथ, जोत ललाटी वेख वखांयदा। एका उतारे आपणे घाट, पार किनारा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा कर पसारा आप आपणा पर्दा लांहयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, हरि शब्द करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी आपे बोल, आपणा नाअरा लाईआ। साचे कंडे आपे तोल, तोलणहार आप अख्वाईआ। आपणी शक्ती आपे मौल, फुल फुलवाड़ी आप उगाईआ। आप उपाए धरनी धौल, धरत धवल आप सुहाईआ। आपे करे पूरा आपणा कौल, भुल्ल कदे ना जाईआ। आपे सुन्दर सांवल खेले खेल अनभोल, भगवन जोती नूर रुशनाईआ। राम रामा सदा अडोल, अडोल अडोल अख्वाईआ। आपे लक्ख चुरासी करे घोल, आपे सुत्ता सेज विछाईआ। आपे घट घट पड़दे रिहा फोल, बन्द किवाड़ा आप कराईआ। आपे जुग जुग वजाए आपणा ढोल, डौरु डंका इक्क वजाईआ। आपे कूड़ कुड़यारा कढ्ढे पोल, अन्दर मन्दिर खोज खोजाईआ। आपे होए कला सोल, आपे निर्धन डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, आपे वेख वखांयदा। शब्द
उपाया साचो सच्च, शब्दी बणत रखांयदा। लोआं पुरीआं आपे नच्च, आपणा राग सुणांयदा। आप उपाए काया माटी भाण्डा कच्च, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। आप त्रैगुण अन्दर गया रच, आप आपणा विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस धरांयदा। वेस अनेका हरि निरँकार, जुग जुग आप करांयदा। ब्रह्मा ब्रह्म पावे सार, पारब्रह्म रूप वटांयदा। विष्नूं वंसी इक्क आधार, एका रंग रंगांयदा। अमृत भरया हरि भण्डार, साचा ताल सुहांयदा। शिव शंकर कर इक्क प्यार, भोले नाथ गले लगांयदा। बाशक तशका पाया हार, हथ्थ त्रिसूल फड़ांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, आप आपणा संग निभांयदा। रूप रंग ना कोए संसार, दिस किसे ना आंयदा। दाता सूरा सरबंग हरि सिरजणहार, समरथ पुरख अख्वांयदा। वेद कतेब ना पायण सार, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। राग नाद ना सके उचार, गा गा सीस झुकांयदा। पारब्रह्म अपरम्पर आप बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूरो नूर समांयदा। नूर उजाला अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक उपाया। जगे जोत आदि पुरख निरँजणा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाया। मीत मुरारा साचा सज्जणा, साचा सतिगुर नाउँ रखाया। आदि जुगादी आपणा आपे पर्दा कजना, आपे दए लाया। लक्ख चुरासी जो घड़या सो भज्जणा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर रहिण ना पाया। आप आपणा सभ ने तजणा, हरि साचे भेव ना राया। एका शब्द हरि हरि आदि जुगादि गज्जणा, ना मरे ना जाया। दरगाह साची ताला कदे ना वज्जणा, घर बैठा बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आपे कर, आप आपणा वेख वखाया। निरगुण धार जोत निरँकारी, हरि हरि आप उपाईआ। आपे करे हित हितकारी, नित नवित्त मेल मिलाईआ। अबिनाशी अचुत्त पहरेदारी, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। ना कोई पंज तत्त दिसे बुत्त, ना कोई काया गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, जुग करता नाउँ रखाईआ। जुग जुग करता हरि करतारा, करनहार अख्वाया। आप आपणा लै अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाया। शब्दी शब्द भर भण्डारा, लोकमात आप धराया। आपे बणे आप वरतारा, आपे रिहा वरताया। जन भगतां कराए वणज वपारा, आत्म अन्तर आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला सरगुण कर, सरगुण साचा ल्ए उपजाया। निरगुण जोती सरगुण धार, हरि साचे आप टिकाईआ। सरगुण मेला हरि करतार, एका रंग रंगाईआ। शब्द विचोला विच संसार, एका एक उपाईआ। वरनां बरनां वस्सया बाहर, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। हरिजन साचे ल्ए उभार, आप आपणे ल्ए उठाईआ। करे कराए ख़बरदार, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सरगुण मेला हरि अवतारा, गुर गुर आप अख्वांयदा। पंज तत्त कर प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, अन्दर मन्दिर ताल वजांयदा। अनहद सेवक सेवादारा, साची सेव कमांयदा। जोत निरँजण कर प्यारा, दीपक इक्क रखांयदा। अमृत देवे ठंडी ठारा, सांतक सति वरतांयदा। सतिगुर पूरा हो त्यारा, साचा वेस वटांयदा। हउमे हँगता तोड़ गढ़्ह हँकारा, माया ममता मोह चुकांयदा। आसा तृष्ना पार किनारा, साचा हिस्सा नाम वंडांयदा। आपणा नेत्र इक्क उग्घाड़ा, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। साचा वेखे धर्म अखाड़ा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरतंता, भेव भेद ना राया। आप उठाए साचे सन्ता, सच रूप दरसाया। मेल मिलावा नारी कन्ता, साची सेज सुहाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। मूल चुकाए हउमे हँगता, नीचो नीच अख्वाया। लेखे लाए भुक्खा नंगता, नाम धन्न ख़ज़ाना झोली दए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपणा वेस कर, दर दरवेश भगत दुआर बण भिखारी आप अख्वाया। जगत भिखारी हरि निरँकारा, आपणा रूप वटांयदा। जन भगत मंगे इक्क दुआरा, आपणी अलख जगांयदा। पार कराए दुष्ट दुराचारा, दूर दुराडा नेड़े आंयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, शब्द शब्दी हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मण्डां पावणहारा सारा, जेरज अंडां फोल फोलांयदा। भेख पखण्डा कर ख्वारा, नाम डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल आपे कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता खेलया खेल, हरि साचा चलत चलांयदा। भगतां सन्तां कर कर मेल, लोकमात राह वखांयदा। दर घर साचे चाढ़्हे तेल, साचा सगन मनांयदा। मेल मिलावा सज्जण सुहेल, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रंग रंगांयदा। जुग जुग रंग रंगणहारा आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां दर दुआरा, मंगणहारा आपणा फेरा आपे पाईआ। ऊँचां नीचां विच ना संगणहारा, ग़रीब निमाणया वेख वखाईआ। चिट्टे अस्व तंग कसणहारा, शाह अस्वारा वड वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैरां हेठ झस्सनहारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां हिरदे अन्दर मन्दिर बहि बहि हस्सण वाला, साचा सगन मनाईआ। तीर निराला कसण वाला, एका चिल्ला नाम उठाईआ। जुग जुग आपणा राह दस्सणहारा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। हर घट हरि हरि वसण वाला, हरि हरि बैठा सर्ब भुलाईआ। दो जहानां दरगाह साची सुनण वाला, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर सतिजुग त्रेता द्वापर आपणे अंक समाईआ। त्रै त्रै जुग अंग समा, अंगीकार अख्वाया। चौथा चौथा मात
धरा, घर चौथे वेख वखाया। कूड़ कुड़यारा नाल रला, लोकमात मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा कर्म कमाया। कलिजुग कूड़ा जगत बलवान, आप आपणा वेख वखांयदा। आपणा फड़ हथ्थ निशान, चारों कुन्ट फिरांयदा। किसे दर ना दिसे कोए ज्ञान, ध्यानी ध्यान ना कोए जणांयदा। अन्दर मन्दिर ना कोए धुनकान, साचा राग ना कोई सुणांयदा। दिवस रैण पीण खाण, आत्म तृख ना कोए बुझांयदा। नाद संख सर्ब वजायण, आत्म नाद ना कोए वजांयदा। जगत चलाई सर्ब दुकान, नाम धन ना कोए विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, वेसा धारी भेख वटांयदा। भेख वटंता आदि पुरख अबिनाशा, कलिजुग रूप वटाया। नौ सत्त वेखे नौ नौ तमाशा, नौ नौ रंग रंगाया। सति सति करे भोग बिलासा, भव सागर इक्क वखाया। जूठ झूठ भरया कासा, जगत प्याला हथ्थ फड़ाया। गुरमुख विरला रसना नाम जपे स्वास स्वासा, जिस जन आपणी सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम लेखा लिख, हरि साचा रचन रचांयदा। आपे पावणहारा भिख, आपे मूल चुकांयदा। जगत नेत्र ना रिहा दिस, ज्ञान नेत्र बन्द रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत जोत जगांयदा। एका जोत हरि अवल्लड़ी, एका कल वरताईआ। राम रामा वेस हरी, हरि कृष्ना रूप वटाईआ। खेले खेल अपर अपार आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लेख चुकाउणा, हरि साचा सच वरतांयदा। नाम सति सति वरताउणा, सांतक सति जणांयदा। जूठा झूठा भेख मिटाउणा, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। ऊँचां नीचां अंग लगाउणा, एका धाम सुहांयदा। वरन बरन इक्क कराउणा, एका राग सुणांयदा। राजा राणा तख्तों लौहणा, शाह सुल्तान ना कोए अख्वांयदा। मायाधारी ख़ाक मिलाउणा, कलिजुग पूरा तोल तुलांयदा। गऊ ग़रीबां गले लगाउणा, गुर गोबिन्द वेस वटांयदा। नानक तोला इक्क बणाउणा, तेरां तेरां धार चलांयदा। राम रामा हरि नज़री आउँणा, सीता सुरती आप प्रनांयदा। कान्हा कृष्ना नाम वखाउणा, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। साची सखीआं नाच कराउणा, गुरमुख साचे आप नचांयदा। ऐनलहक्क नाअरा लाउँणा, मुकामे हक्क आप समांयदा। सतिगुर नानक निरगुण रूप जोत जगाउणा, जोती जोत डगमगांयदा। शब्द खण्डा हथ्थ उठाउणा, तिक्खी धार रखांयदा। गोबिन्द सूरा नाल रलाउणा, हरि साची बणत बणांयदा। चार यारी वेख वखाउणा, पंचम रंग रंगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठाउणा, सोया कोई रहिण ना पांयदा। पंडत पांधे भेव खलाउणा, हरि साचा राह तकांयदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर हिलाउणा, एका
हुक्म जणांयदा। साची सिख्या इक्क समझाउणा, सिक्खी सिख्या विच टिकांयदा। दर घर साचा इक्क सुहाउणा, साचा ताल रखांयदा। शाह सुल्ताना मेल मिलाउणा, राज राजानां वेस वटांयदा। चार वरन अठारां बरनां एका धाम बहाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। प्रभ का हुक्म ना किसे मिटाउणा, लिखणहारा आप अख्वांयदा। शब्द डंका इक्क वजाउणा, एका राग अल्हांयदा। बीस बीसा हरि अख्वाउँणा, जगत जगदीसा नाउँ धरांयदा। बंस बंसा लेखे लाउँणा, आप आपणा वेख वखांयदा। इक्क इकीसा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। शब्द हदीसा इक्क पढ़ाउणा, एका आयत बणांयदा। वेद कतेबा रंग रंगाउणा, शास्त्र सिमरत फोल फुलांयदा। सभ तों बाहर आप अख्वाउँणा, दिस किसे ना आंयदा। अकाल मूर्त नज़री आउँणा, आप आपणा रूप वटांयदा। जूनी रहित खेल खिलाउँणा, खेलणहार भेव ना पांयदा। नाम सति सति वरताउणा, साची वस्त इक्क वखांयदा। कक्खो कक्ख हरि लक्ख बणाउणा, करौड़ी ख़ाक मिलांयदा। जोगी जतीए हठीए तपीए वेख वखाउणा, वेखणहारा आप हो जांयदा। गंगा गोदावरी अठसठ तीर्थ जल जल धार आपणे विच टिकाउँणा, सर सरोवर आप अख्वांयदा। तिलक राज जोग हरि साचे इक्क बणाउणा, एका हुक्म सुणांयदा। सत्त रंग निशाना आप चढ़ाउँणा, राष्ट्रपति सेवा लांयदा। भरम भुलेखा सर्ब कढाउणा, सम्मत सम्मती आप चलांयदा। हरिजन साचे मेल मिलाउँणा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोई वंड वंडांयदा। जो जन रसना हरि हरि रहे गाई, हरि लेखा आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचा वेख वखाईआ। आप उतारे अन्त किनार, एका घर सुहाईआ। सतिजुग साचा कर त्यार, लोकमात करे कुड़माईआ। देवे वस्त इक्क अपार, सच भण्डार शब्द भराईआ। सो पुरख निरँजण आप करतार, कादर करता आप अख्वाईआ। हँ ब्रह्म इक्क विचार, एका रूप रखाईआ। ओअँ सोहँ सोइम रूप निराकार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसार, सति पुरख वड्डी वड्याईआ।