पुस्तकालयभाग ८

२९ माघ २०१५ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर दया होई बटाला ज़िला गुरदासपुर

ख़ुदाई नूर अला, नूर इलाहीआ। बेऐब परवरदिगार ख़ुदा, सिफ्त सालाहीआ। पारब्रह्म नूर रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। पुरख अकाल एका नाँ, एका रूप समाईआ। आदि जुगादी वसण एका थाँ, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। साचे घर सच न्याँ, कादर करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर आप समाईआ। नूर अलाही

बेऐब परवरदिगार, पारब्रह्म अख्वाया। एका वसे धाम न्यार, दरगाह साची डेरा लाया। रूप रंग अपर अपार, आप आपणा वेख वखाया। ना कोई दूसर होर आकार, निराकार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर डगमगाया। नूरो नूर हरि निरँकार, एका एक अख्वाईआ। एका शब्द इक्क धुन्कार, एका रिहा सुणाईआ। एका हुक्म अपर अपार, आप आपणा आप उपाईआ। सखा सखाई साचा यार, साची वस्त इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक एक वड्याईआ। इक्क अकल्ला हरि ख़ुदा, ख़ुदी विच कदे ना आंयदा। इक्क लगाए आपणी सदा, इक्क अवाज़ सुणांयदा। आदि जुगादि ना होए जुदा, हरि अंग अंग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर नूर डगमगांयदा। नूरो नूर हरि निरँकार, निरगुण आप अख्वाया। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेख वखाया। आपे नाम सच्ची धुन जैकार, आपे नाअरा लाया। आपे मुकामे हक्क मीत मुरार, सचखण्ड दुआर आप सुहाया। हक्क हकीकत आपे पावे सार, दर घर आपे वेख वखाया। लाशरीक मीत मुरार, पुरख करतार आप अख्वाया। एका जाणे आपणी कार, एका वेख वखाया। एका रूप अगम्म अपार, भेव कोए ना आया। रवि ससि कर उज्यार, आप आपणा विच टिकाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, साची गणत गणाया। चौदां तबकां कर उज्यार, आप आपणा बंधन पाया। जोती नूर नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। नूरो नूर हरि रहिमान, एका एक अख्वांयदा। वसणहारा ज़मीन अस्मान, आप आपणा खेल खिलांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा शब्द सुणांयदा। आपे होए जाणी जाण, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। आपे वेद पुराणी पावे आण, अञ्जील कुराना आप लिखांयदा। खाणी बाणी हो प्रधान, आप आपणा हुक्म चलांयदा। शरअ शरीअत इक्क वखान, एका कर्म कमांयदा। इक्क हदीस एका आण, कलमा इक्क पढ़ांयदा। इक्क रहीम एका राम, एका कृष्न वेस वटांयदा। एका नानक कर परवान, गोबिन्द संग निभांयदा। ऐथे उथे इक्क मकान, एका नूर वखांयदा। एका चिल्ला इक्क कमान, एका तीर उठांयदा। एका धर्म इक्क निशान, एका मार्ग लांयदा। जुग जुग खेले खेल महान, आप आपणा नाउँ रखांयदा। ईसा मूसा हो प्रधान, आप आपणा वेख वखांयदा। संग मुहम्मद एका जाण, एका अंग लगांयदा। चार यारी कर प्रधान, साचा मेल मिलांयदा। बीस बीसा इक्क विधान, आपणा आप बंधांयदा। जानणहारा गीता ज्ञान, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, नूरो नूर डगमगांयदा। नूर नुरानी सच्चा शाह, एका एकउँकारया। एका ख़ुदा बण मलाह, वेखे सर्ब संसारया। एका राम रिहा समा, दूसर दिस कोए ना आ रिहा। घट घट दीवा आप जगा, आपे वेख वखा रिहा। काया काअबा आप बणा, सच रबाबा आप वजा

रिहा। पुन्न सुआबा आप जणा, आपे वेख वखा रिहा। नूर अलाही सच नवाबा मेल मिला, घर साचा वेख वखा रिहा। दो दो आबा एका थाँ, एका दर सुहा रिहा। आब हयाता मुख चुआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महबूब आप अख्वा रिहा। साची सिफ्त सच सलाह, हरि साचा आप वखाईआ। आप आपणा नाम उपा, आपे रिहा जपाईआ। आपे वसे थाँ थाँ, आपे दर दर अलख जगाईआ। गुर पीर अवतार आप अख्वा, साध सन्त करे रुशनाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर आपे लेखे ला, आप आपणी बूझ बुझाईआ। दर दरवेशा फेरी पा, दर दरबान आप हो जाईआ। कायनात बणत बणा, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका रूप दए दरसा, एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंक समाईआ। एका अमामा एका दूजा, एका हाजी हज्ज गुज़ारया । ना कोई दीसे होर दूजा, नूरो नूर आप अख्वा रिहा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव लाए पूजा, इष्ट देव आप अख्वा रिहा। आपे भेव खुल्हाए गूझा, नबी रसूल आप उपा रिहा। आपणा दर आपे बूझा, आपे वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर अलाही बेपरवाही आपणी कलाम आप सुणा रिहा। इक्क कलाम इक्क अमाम, हरि ख़ुदा उपांयदा। आप प्याए आपणा जाम, आपणे संग रखांयदा। आपे जाणे आपणा काम, जगत दमामा आप वजांयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई ताम, अग्नी अग्ग ना कोए जलांयदा। ना कोई सुबह ना कोई शाम, रैण अन्धेर ना कोए वखांयदा। ना कोई सूरज ना कोई भान, चन्द सितार ना कोए लटकांयदा। ना कोई नगर ना ग्राम, चार दीवार ना रचन रचांयदा। इक्क अकल्ला एका एक आपे जाणे आपणा काम, करता कारन आप अख्वांयदा। राम रहिमाना इक्क निशाना, हरि हरि आप रखांयदा । हाज़र हज़ूर मेहरवाना, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे चोटी चढ़ कोहतूर सुणाए तराना, जल्वा जलाली आप अख्वांयदा। आप वजाए सच शादिआना, आप आपणी बांग सुणांयदा। आपे सजदा करे बण निमाणा, आपे नेत्र नैण बंक वखांयदा। आपे हथ्थ रक्खे काना, आप आपणी धुन वजांयदा । आपे मक्का काअबा हो प्रधाना, आपणा नूर दरसांयदा। आपे शाहो भूप सुल्ताना, राज जोग आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि एका एक एक हो जांयदा। आदि जुगादी इक्क अकल्ला, एक एक अख्वाईआ। दरगाह साची बैठा सच महल्ला, थिर घर साचे आसण लाईआ। वसणहारा जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। आपणे दीपक आपे बला, आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपणी मेटे आपे सला, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा नूर धर, नूरो नूर डगमगाईआ। नूरो नूर जल्वा जलाल, जागरत जोत जगांयदा। वेखणहारा हक्क हलाल, हक्क हकीकत फोल फोलांयदा। शरअ शरीअत इक्क

कमाल, लाशरीक आप अख्वांयदा। सच तौफीक इक्क ख़ुदा, नबी रसूला आप उपांयदा। सच सुनेहड़ा दए सुणा, इक्क अवाज़ लगांयदा। आपणा मार्ग आपे दए वखा, साचा राह चलांयदा। साची सिख्या इक्क समझा, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। राज़क रहीम बेपरवाह, घट घट रिज़क पुचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि दस्तगीर आप हो आंयदा। पीर दस्तगीर शाह हकीर, आपे आप अख्वाईआ। आपे दाता गुणी गंहीर, गहर गम्भीर आप सहाईआ। आपे देवे अमृत नीर, आबे हयात आप प्याईआ। आपे दूई पर्दा देवे चीर, आपे एका एक वखाईआ। आपे ऐली अल्ला होए फकीर, अल्ला रूप आप दरसाईआ। आपे बन्न्हे जगत छल्ला, दर दर फिरे अलख जगाईआ। आपणी जोती आपे रल्ला, नूर नूर विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। वेखणहारा एका अंग, एकर्मएक अख्वांयदा। सदा सुहेला साचा संग, आप आपणा संग निभांयदा। सच सिँघासण बैठ पलँघ, दरगाह साची धाम सुहांयदा। सृष्ट सबाई रही मंग, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। आपे आपणा आपे कस तंग, चिट्टा अस्व आपणा आप दौड़ांयदा। आपे लोक परलोक वंडे वंड, त्रै लोक वेख वखांयदा। आपे दोज़ख़ बहिश्त देवे वंड, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे टुट्टी ल्ए गंढ्ढ, जो रसना कलमा अमाम सुणांयदा। मेटणहारा भेख पाखण्ड, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। साचा खण्डा चण्ड प्रचण्ड, एका नाम हथ्थ उठांयदा। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम तेरा भेस, हरि साचा वेख वखांयदा। राज राजान शाह सुल्तान ना कोए दिसे नर नरेश, सच सुच्च ना कोए वरतांयदा। सृष्ट सबाई माया ममता भेख, साची रेख ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल आप वरता, आपणी खेल खिलाईआ। ईसा मूसा आप अख्वा, आपणी पट्टी आप पढ़ाईआ। कुरान हदीसा आप लिखा, आपे लेखा रिहा चुकाईआ। तीस बतीसा आपे गा, आपे सिफ्त सलाहीआ। आपे बणे जगत मलाह, जगत नौका आप चलाईआ । चौदां चौदां वेख वखा, चौदां चौदा फेरा पाईआ। इक्को नूर नूर ख़ुदा, आपणा नूर करे रुशनाईआ। दीन इस्लाम आप बणा, दीना नाथ वेख वखाईआ । अमाम मैंहदी नाम धरा, इक्क इमाम आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाईआ। अहिमद मदि आप प्या, एका रंग रंगाया। घर घर सदा दए सुणा, धुर दरगाही दाता वेख वखाया। हरि का बद्धा ना सके कोई छुडा, कादर कुदरत मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सूरत इक्क वखाया। साची सूरत सच धार, हरि साच आप उपांयदा। निरगुण रूप अपर अपार,

निरगुण वेख वखांयदा। सतिगुर साचा हो उज्यार, दर घर साचा वेख वखांयदा। नबी रसूलां इक्क प्यार, एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा लेख धर धर भेख, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई साचा मौला, मौला रूप आप अख्वांयदा। धरे जोत उप्पर धवला, धरत धवल सुहांयदा। आपे होए कान्हा कृष्ना कला सोला, राम नाम आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपांयदा। राम कृष्न हरि अवतारा, ईसा मूसा जोत जगाईआ। मेल मिलावा मुहम्मदी यारा, चार यारी संग निभाईआ। चौदां सदीआं चौदां लोक चौदां हट्ट चोदां तबक खोल्ह किवाड़ा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका कलमा कर उज्यारा, एका रिहा सुणाईआ। पूजा बुत्त ना कोई जगत दुआरा, मेल मिलावा सच ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपे वेखे वेखणहार, दूसर दिस किसे ना आईआ। नानक गोबिन्द आपे धार, आपणी चलत चलांयदा। आपे पावणहारा सार, जुग जुग नाउँ उपांयदा। आपे खाणी बाणी हो उज्यार, आपणा लेखा आप गणांयदा। आपे शब्द शब्दी पावे सार, शब्द शब्दी रचन रचांयदा। आपे गुरू गुरू करतार, गुर करता राम अख्वांयदा। आपे राम राम रूप अवतार, लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा। आपे कान्हा कृष्ना होए ख़बरदार, दूती दुष्ट मेट मिटांयदा। आपे कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। पंज तत्त ना कोई आकार, मानस मानुख नज़र ना आंयदा। रूह बुत्त ना कोई प्यार, साचा सुत्त शब्द अख्वांयदा। सृष्ट सबाई हाहाकार, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना कोई प्यार, एका रंग ना कोए सुहांयदा। कूड़ी क़िया कर पसार, कूड़ कुड़यारा वेख वखांयदा। भरया जोबन काम क्रोध लोभ मोह हँकार, चारों कुन्ट डंक वजांयदा। वरनां बरनां हाहाकार, हरि का रूप दिस ना आंयदा। मुस्लिम सुन्नी ना कोए प्यार, सिक्ख सिँघ ना मेल मिलांयदा। हिन्दू ईसाई ना सुणन गुफ्तार, घर घर आपणा मता पकांयदा। मनमति दुहागण होई नार, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। पंडत पांधे रहे पुकार, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक कोई ना बन्न्हे धार, शरअ शरीअत इक्क जणाईआ। ग्रन्थी पन्थी हाहाकार, आप आपणा बल वखाईआ। हरि का भेव ना पाए संसार, सर्ब जीआं दा दाता इक्क अख्वाईआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, ख़ुदी ख़ुदा मूल ना भाईआ। अन्तिम प्रगट होवे बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर आप अख्वाईआ । कायनात देवे इक्क आधार, एका कलमा आप पढ़ाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका ढोला दए सुणाईआ। एका दर इक्क दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी आप अख्वाईआ। ऊँच नीच ना कोई राज राजान, शाह सुल्तान एका धाम बहाईआ। चार वरन अठारां

बरन इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। जूठ झूठ सर्ब शरमान, लोकमात रहिण ना पाईआ। कूड़ कुड़यारी मेटे दुकान, सच वस्त इक्क रखाईआ। आपे होए मेहरवान, मेहरवान आप अख्वाईआ। आत्म ब्रह्म पाए झोली दान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख दर, नूर इलाही करे रुशनाईआ। नूर इलाही हरि महिवान, मेहरवान अख्वाया। बी ख़ैर या अल्ला इक्क ज्ञान, एका दए सुणाया। एका बख्शे हरि ध्यान, दूजे भउ चुकाया। तीजे नेत्र हो प्रधान, एका रूप दरसाया। चौथा पद हरि भगवान, आप आपणा वेख वखाया। पंचम मेला दो जहान, छेवें छप्पर छन्न ना कोए जणाया। सत्त ज़िमी सत्त अस्मान, चौदां तबकां सति पुरख आप समाया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त हरि गुण निधान, अट्ठां तत्तां गुण ना गाया। नौ दर वेखे जगत दुकान, जगत तृष्ना विच फसाया। काया अन्दर सच मकान, घर घर विच आप टिकाया। आपे बैठा सद निगहबान, साजण मीत आप अख्वाया। दए प्याला नाम निधान, अमृत जाम मुख चवाया। हँस काग सर्ब बण जाण, सर सरोवर जो जन नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर हाज़र हज़ूर ज़ाहर ज़हूर आप अख्वाया। हाज़र हज़ूरा सर्ब कल भरपूरा, एका नाम रखाया। आपे वस्सया नेड़े दूरा, दूर नेड़ आप जणाया। आपे होए चरन धूढ़ा, ख़ाकी ख़ाक आप रमाया। आपे होए मूर्ख मूढ़्हा, ज्ञान ध्यान आप दृढ़ाया। आपे नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, सच ज्ञान आप अख्वाया। आपे होए सति सरूरा, नाम जाम मुख लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेल कर, आप आपणा खेल खिलाया। हरि हरि नूर निहकलंक, एका एक अख्वाईआ। शब्दी शब्द वज्जे डंक, घर साचे आप लगाईआ। सृष्ट सबाई कढ्ढे शंक, जगत संसा मूल चुकाईआ। नौ खण्ड बणाए एका बंक, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धाम बहाईआ। एका अक्ख हो प्रतक्ख वेखे राउ रंक, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, लोकमात एका एक करे पढ़ाईआ। एका एक अमाम मैहन्दी, हरि हरि आप अख्वांयदा। आपे वेखे दिशा लहिंदी, चारे दिशा फोल फोलांयदा। शरअ शरीअत साची कहिंदी, लाशरीक इक्क अख्वांयदा। उम्मत रसूल भाणा रसूल सहिंदी, रसूलल्ला वेख वखांयदा। बिस्मिल हो के कोई बैहन्दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर आप आपणा घर सुहांयदा। राम राम राम अवतारा, घर घर रहे गाईआ। घर घर रसना रसन जैकारा, घर घर वज्जे वधाईआ। घर घर मेला मीत मुरारा, घर घर वेख वखाईआ। कलिजुग ढाए झूठा बुरज मुनारा, वेला अन्तिम आईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां फोल फोलाईआ। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा, आपणे हथ्थ रिहा चमकाईआ। मेटणहारा कूड़ पसारा, एका एक अख्वाईआ। निहकलंक

नरायण नर अवतारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, आपणी गणत गणांयदा। कलिजुग अन्तिम होए धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ांयदा। मस्सया रैण अन्धेरी भारी, साचा संग ना कोए निभांयदा। वेद पुराणा कोए ना पाए सारी, घर घर आपणी अलख जगांयदा। पंडत पांधे गए हारी, हरि का रूप दिस ना आंयदा। माया ममता भर भण्डारी, माया जाल वछांयदा। धीआं भैणां करन वपारी, कुँवार कन्या सति ना कोए वखांयदा। वेखणहारा हरि निरँकारी, जुग जुग वेख वखांयदा। अन्तिम प्रगट होवे वड बलकारी, आपणा बल धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटांयदा। आपे ईसा मूसा सच लिखारा, साचा लेख लिखाया। बीस बीसा होए अन्ध अँध्यारा, दिस कोए ना पाया। चौदां चौदां हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराया। सृष्ट सबाई होए ख्वारा, मेली मेल ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। नानक गुर सच सिक्दार, आपणा भेव खुल्हांयदा। सति नाम कर प्यार, सृष्ट सबाई आप वरतांयदा। चार वरनां इक्क अधार, एका बूझ बुझांयदा। इक्क सुहाए बंक दुआर, एका घर वखांयदा। मक्का काअबा कर उज्यार, आप आपणी फेरी पांयदा। हेठ मसल्ला नमाज़ गुज़ार, साचा सजदा आप वखांयदा। हक्क मुकाम साचा यार, घर साचे मेल मिलांयदा। उच्च महिराबे कर प्यार, आप आपणा मुख सलांहयदा। एका मेला परवरदिगार, बेपरवाह विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक निरगुण नाउँ रखांयदा। निरगुण नानक शब्द डंका, आपणा आप सुणाया। आप उठाए राउ रंका, ग़रीब निमाणया गले लगाया। गुरमुख मेला जिउँ जन जनका, जन जननी ल्ए तराया । जोती शब्दी एका तनका, एका राह चलाया। पारब्रह्म प्रभ वेस वटाए वार अनका, अकल कला अख्वाया। आपे फेरनहारा मन का मनका, मन ममता दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाया। नानक निरगुण शब्द जैकारा, एका एक सुणांयदा । हिन्दू मुस्लिम इक्क प्यारा, एका मेल मिलांयदा। साचा घर सचा दुआरा, दर साचा वेख वखांयदा। निउँ निउँ चले विच संसारा, हँकारीआं हँकार गवांयदा। अन्तिम बणया लेख लिखारा, आपणा लेख लिखांयदा। कलिजुग अन्तिम होए धूंआँधारा, धुदूंकार ना कोए मिटांयदा। मात पित ना कोए प्यारा, पिता पूत ना संग रखांयदा। नारी कन्त ना कोए आधारा, ज़ोरु ज़र सर्ब कुरलांयदा। चारों कुन्ट झूठी धाड़ा, साचा दर ना कोए वखांयदा । प्रगट होए हरि निरँकारा, आप आपणा वेस वटांयदा। निहकलंका डंक अपारा, शब्दी शब्द वजांयदा। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, साचा मार्ग लांयदा। सच सुच्च करे वरतारा, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती वेस कर, घर साचे मेल मिलांयदा।

दसवां घर दसवीं जोत, हरि साचे आप जगाईआ। लहिणा देण चुकाया वरन गोत, एका अमृत जाम प्याईआ। सच नगारे लाई चोट, नाम धौंसा इक्क वजाईआ। कूड़ी क़िया कढ्ढे खोट, साची करे सति पढ़ाईआ। माया ममता कोई ना भरे पोट, आपणी सरसे गया रुढ़ाईआ। अकाल पुरख हरि एका ओट, दूजी सरन ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखाईआ । गोबिन्द गुर जगत मलाह, एका फेरा पाया। चार वरनां देवे सच सलाह, ऊँचां नीचां मेल मिलाया। हिन्दू मुस्लिम कोई जाणे ना, सिक्ख ईसाई ना भेव धराया। मज़्हब शरअ ना बंधन दित्ता पा, हउमे गढ़्ह ना कोए उपाया। ज़ोर ज़ुल्म हटाउणा खण्डा हथ्थ फड़ा, दे मति समझाया। सभ दी रच्छया करनी गया सिखा, साचा रच्छक आप आया। कलिजुग अन्तिम सिख्या दए भुला, दर घर साचा सच कर पाया। गुर गोबिन्द लेखा रिहा लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे बेपरवाह, निहकलंका नाउँ रखाया। अमाम मैहन्दी आप अख्वा, इक्क अमाम बणाया। अहिमद रूप नूर ख़ुदा, नूरो नूर डगमगाया। शब्द सजदा इक्क वखा, साख्यात रूप दसाया। आपणी आयत इक्क सुणा, इक्क सदा लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आपे धर, आप आपणा खेल कराया। कलिजुग कूड़ा कूड़ मिटाउणा, हरि साचे सच वड्याईआ। ख़लक ख़ुदाई मेल मिलाउणा, ख़ालक ख़लक आप अख्वाईआ। राज़क रहीम रहम कमाउणा, हरि रहिमत वड शरनाईआ। अज़मतो कस्मतो अजिबवा अतिलहे आप आपणा संग रखाउणा, सगला संग निभाईआ। इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील सेव कमाउणा, साची सेव कमाईआ। मढ़ी गौर वेख वखाउणा, सोए आप उठाईआ। आबे हयात प्याला इक्क प्याउणा, हथ्थ फड़े सच सुराहीआ। अल्ला हू अल्ला हू अन्ना हू नाअरा लाउणा, आप आपणी अलख जगाईआ। राम रूप प्रतक्ख वखाउणा, धनुश बाण हथ्थ उठाईआ। कान्हा कृष्ना वेस वटाउणा, रथ रथवाही रथ चलाईआ। यसू मसीह वेख वखाउणा, आप आपणा भेट चढ़ाईआ। सच मुहम्मद संग निभाउणा, साची दए सलाहीआ। नानक निरगुण मेल मिलाउणा, गुर गोबिन्द वज्जे वधाईआ। पिछला लहिणा मूल चुकाउणा, हरि साचा भेव ना गाईआ। अग्गे एका मार्ग लाउणा, एका राह वखाईआ। साचा नाम आप सुनाउणा, सो पुरख निरजंण वड वड्याईआ। अमल अमाम इक्क वखाउणा, आपे कार कराईआ। मौला मौला मौलया नज़री आउणा, दूसर दूई द्वैत रहे ना राईआ। वरन बरन नाता भैण भाई बणाउणा, ख़ुदावंद करीम इक्क सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे वस्सया घर, सृष्ट सबाई देवणहारा वर, जुग जुग रक्खे सिर हथ्थ समरथ वड वड्याईआ। सांझा कलमा सांझी धार, सांझी वाल चलांयदा। सांझा सज्जण सांझा मीत मुरार, सांझा हुक्म सुणांयदा। सांझा करे ख़बरदार,

सांझा सांझी वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा लेखा आपे लिख लिख, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। सांझा कलमा सच ज़बान, हरि साचा आप लिखाईआ। साची शरअ सच अमाम, शरीअत सच जणाईआ। साचा रूप श्री भगवान, एका एक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कलमा आपे कलपत रिहा कराईआ। कलमा सो जो हरि हरि भाए, हरि साचा आप उपांयदा। हँ ब्रह्म इक्क अख्वाए, एका रूप दरसांयदा। महाराज ताज सीस टिकाए, नबी रसूल आप हो जांयदा। शेर शेर विच संसार नज़री आए, सिँघ सिँघ भेख वटांयदा। विष्नूं आकार इक्क जणाए, सृष्ट सबाई रिज़क सबांयदा। भगवन जोत जोत डगमगाए, वरन गोत ना कोए रखांयदा। जन्म मरन दे विच ना आए, मात गर्भ ना आसण लांयदा। मात पिता ना कोई गोद उठाए, भैण भाई ना मेल मिलांयदा। खाण पीण ना कोए रखाए, जगत तृष्ना विच ना आंयदा। सच सदा इक्क ख़ुदा आप अल्हाए, सो कलमा नबी अख्वांयदा। बीस बीसा कर रुशनाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नां रखांयदा। सृष्ट सबाई एका बोल, एका दए कराईआ। पहलों पाए जगत घोल, चारों कुन्ट होए लड़ाईआ। कौमां मज़्हबां दीन इस्लामा वज्जे ढोल, नौ खण्ड खेल खिलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां उच्चे मन्दिर ल्ए फोल, तख्त ताज रहिण ना पाईआ। अन्तिम दीनां मज़्हबां कढ्ढे पोल, आप आपणा रूप प्रगटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द राम कृष्न ब्रह्मा पूरे करे कौल, कीता कौल आप निभाईआ। एका मार्ग धरे उप्पर धौल, एका करे पढ़ाईआ। जीव जन्त जैकारा एका लैण बोल, एका विद्या दए सिखाईआ। ख़ुदावंद करीम हरि निरँकार राम रूप खेल अपार एका कंडे तोले तोल, तोलणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगला लेखा आपणे रक्खे हथ्थ, समरथ वेख वखाईआ।

पहली फग्गण २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

हरिजन हरि हरि पाया, सतिगुर पुरख अपार। गुर सतिगुर मेल मिलाया, आप आपणी किरपा धार। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, काया काअबा कर विचार। निरगुण जोत करे रुशनाया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। अमृत आत्म ताल सुहाया, देवणहारा ठंडी ठार। बजर कपाटी कुण्डा लाहया, दूई द्वैती दए उतार। शरअ शरीअत इक्क वखाया, नाम नामा कर प्यार। अनहद साचा ताल वजाया, धुनी तार अगम्म अपार। पंचम सखीआं मंगल गाया, आप सुहाया सच्चा घर बार। ताल अनादी इक्क वजाया, दिस ना आए विच संसार। नेत्र लोचण इक्क खुल्हाया, आप आपणा कर उज्यार। जोत निरँजण

सेव कमाया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। बंक दुआरे बन्द रखाया, मेट मिटाए पंचम धाड़। काम क्रोध ना नेड़े आया, तृष्ना तृखा देवे मार। पार कराए सुखमन नाड़ी डूँघी गार। त्रै त्रै आपणा वेस वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन हरि हरि पुरख मेला, हरि साचा मेल मिलांयदा। दो जहानां सज्जण सुहेला, एका राह वखांयदा। अबिनाशी करता इक्क अकेला, एकउँकारा नाउँ रखांयदा। आदि जुगादी जुग जुग जाणे आपणा वेला, नित नवित्त खेल खिलांयदा । जन भगतां चाढ़्हे साचा तेला, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन हरि हरि पाया, मिल्या पुरख करतार। हउमे रोग गंवाया, टुट्टा गढ़्ह हँकार। काया खेड़ा कूड़ तजाया, सच सुच्च भरे भण्डार। एका मन्त्र नाम वखाया, रसना जेहवा इक्क आधार। पवण स्वासी आप वसाया, आप चलाए आपणी धार। रंग महल्ल आप उपाया, घर घर विच कर उज्यार। दीवा बाती इक्क टिकाया, आपे जाणे आपणी कार। कमलापाती वेख वखाया, कमल नैण नैण मुँधार। आत्म ताकी आप खुल्हाया, आपे बन्द किवाड़। आपणी छाती आपे लाया, घर साचे करे प्यार। हरिजन अमृत बूंद स्वांती आप प्याया, निझर बरखे ठंडी ठार। कागों हँस बणाया, सच सरोवर देवे तार। सुरती शब्दी मेल मिलाया, आत्म ब्रह्म विचार। आत्म सेजा सच सुहाया, घर मेला मीत मुरार। इक्क अतीता नज़री आया, पतित पुनीता आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन हरि हरि मीतड़ा, परम पुरख सुल्तान। काया चोली रंगे चीथड़ा, एका देवे शब्द ज्ञान। इक्क वखाए साचा गुरुदुआर मन्दिर मसीतड़ा, घर मेल श्री भगवान। जुग जुग आपे जाणे आपणी रीतड़ा, वेद कतेब भेव ना पाण। भगतन मीता भगती बीठला, मेल मिलावा दो जहान। आदि जुगादी ठंडा सीतला, सति सरूप सति निशान। एका रंग रंगाए हस्त कीटला, ऊँचो ऊँच नीचां नीच आप मेहरवान। जन भगतां वस्सया चीतला, दिवस रैण इक्क ध्यान। आपे पतित आप पुनीतला, पतित पावन रूप महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क प्रधान। हरिजन हरि हरि पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। हरि लिखणहारा लेखया, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़। आपे फिरे देस परदेस्सया, लोआं पुरीआं इक्क अखाड़। शाहो भूप वड नर नरेशया, धुर दरगाही साचा लाड़। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेषया, करे कराए सच्ची सिक्दार। शिव शंकर सच अदेस्सया, आप आपणे करे जैकार। सच सिँघासण आपे बैठया, थिर घर बैठ सच दरबार। पारब्रह्म दो जहानां खेवट खेटयां, आप उठाए सगला भार। हरिजन शब्द दोसाल लपेटयां, आप आपणी किरपा धार। मात पित आपे होए आपे चुक्के आपणे बेटयां, आपे चले

नाल नाल। वेखणहारा काया खेतया, पंज तत्त रूप वसाल। आपे होए सति चेतया, चेतन रूप दीन दयाल। आपे दिसे नेतन नेतया, आपे वेखे काल महांकाल। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि साचे आपे वेख्या, आप आपणे ल्ए भाल। आपे वसे सौहरे पेकया, नारी कन्ता रूप कमाल। ना कोई जाणे धारी केस्सया, मूंड मुंडाए ल्ए संभाल। जिस जन हरि हरि चेतया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, एका नाम सच्चा धन माल। साची वस्त हरि धन माल, हरिजन झोली पाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाल, कूड़ी क़िया मेट मिटाईआ। सन्त सुहेले आपे भाल, आप आपणा दरस वखाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। शब्द गुर बणाए सच दलाल, पुरख अकाल वेख वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर धर्म सच्ची धर्मसाल, घर बैठा बेपरवाहीआ। सर सरोवर इक्क उछाल, लाल अनमुल्ले बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, हरि सज्जण मेल मिलाईआ। सज्जण हरि अनडिठड़ा, रूप रंग ना रेख। घट घट सुत्ता दे कर पीठड़ा, ना सके कोई वेख। शब्द गुर गहर गम्भीर गुणी गहिंदड़ा बख्शिंदड़ा, आपे लिखणहारा लेख। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा, किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल कर, आपे करे बुध बिबेक। बुध बिबेक आत्म जाती, हरि हरि आप कराईआ। दिवस रैण पुच्छे वाती, सञ्झ सवेर ना कोए रखाईआ। दरस वखाए इक्क अकांती, इक्क अकल्ला वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग देवणहारा बाकी, आप आपणा वेस वटाईआ। अमृत जाम प्याए बण बण साकी, सच प्याला हथ्थ उठाईआ। गुर का शब्द भविख्त वाकी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द घोड़े हरिजन चढ़े मार पलाकी, लोआं पुरीआं पार कराईआ। भेव ना जाणे बन्दा ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक रिहा उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला उच्च महल्ल, हरि साचा आप करांयदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुख विरले बूटे लाए फल, सिम्मल रुख सर्ब हलांयदा। खेले खेल जल थल, मईअल आप समांयदा। आपणी जोती आपे गया बल, दीपक ज्ञान इक्क जगांयदा। आपणे शब्द आपे गया रल, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। आपणी मेटे आपे सल, आपणी सिख्या आप सुणांयदा। आपणा चलाए आपे हल, आपणा बीज आप बजांयदा। आपणी वड़या आपे झल्ल, आर पार ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, साचा घर इक्क सुहांयदा। साचा घर उच्च मुनारा, हरि साचे आप उपाया। निरगुण जोती कर उज्यारा, बैठा आसण लाया। आदि निरँजण खेल अपारा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाया। आदि शक्ति कन्त भतारा, साचा

संग रखाया। दीवा बाती इक्क उज्यारा, कमलापाती आप कराया । शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, एका रिहा सुणाया। सच सिँघासण हरि निरँकारा, थिर घर बैठा आसण लाया। लोआं पुरीआं मारे मारा, चौदां लोकां वेख वखाया। त्रिलोकी नंदन आपे जाणे आपणी कारा, जगत बंधन तोड़ तुड़ाया। गुरमुख मेला परमानंदन, परमानंद आप समाया। हरिजन वेखे चन्द चन्दन, रैण अन्धेरा मेट मिटाया। सर्ब जीआं आपे बख्शंदन, भवसागर पार कराया। वड दाता दानी गुणी गहिंदन, गुर सतिगुर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क वखाया। सच घर दर दरबारा, इक्क अलख जगांयदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, अगाध बोध उपांयदा। नाद अनादी धुन जैकारा, शब्द ब्रह्मादी आप अल्हांयदा। विस्मादी विस्माद खेल न्यारा, भेव कोए ना पांयदा। मेल मिलावा सन्तन साधी, सन्त साध वेख वखांयदा। जो जन रसना रहे अराधी, घर घर फेरी पांयदा। मेल मिलावा मोहण माधव माधी, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप हो आंयदा। आपे जाण बाण धुरां दी, धुर दाता भेख वटांयदा। वेखणहारा , आप आपणी अक्ख खुल्हांयदा। जुग जुग देवणहारा दादी, साची वस्त आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, कन्त कन्तूहल आप अख्वांयदा। कन्त कन्तूहल नर नरायण, एका एकउँकारया। हरिजन चुकाए लहिण देण, पार कराए जगत कनारया। दरस वखाए एका नैण, लोचण नेत्र आप खुल्हा रिहा। सखा सखाई मात पित भाई भैण, साक सज्जण सगला संग निभा रिहा। लाड़ी मौत ना खाए डाइन, वेला अन्तिम आपणे हथ्थ रखा रिहा। चित्रगुप्त ना हिसाब कताब जन भगतां अन्तिम आए लैण, जिउँ बालक माता गोद उठा रिहा। धाम अवल्ले साचे बहिण, सचखण्ड दुआरा आप उपा ल्या। जोती जोत सर्ब रल जाण, जोती उपजे जोती बिनसे जोती विच टिका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल दर, दर घर साचा आप सुहा ल्या। हरिजन मिल्या हरि सज्जण शाह, एका दूजा भउ निवारया। जोती जोत गए समा, दिस ना आए विच संसारया। लक्ख चुरासी गेड़ चुका, आपणे अंग लगा ल्या। दरगाह साची खुल्हा वेहड़ा आप रखा, सन्त सुहेले फुल फुलवाड़ी आप लगा रिहा। जुग जुग बेड़ा रिहा चला, लोकमात फेरा पा ल्या। हरिजन हरि सन्त काया खेड़ा दए वसा, जिस जन आपणा शब्द सुणा ल्या। जगत विद्या दए भुला, आत्म विद्या मेल मिला ल्या। हँगता गढ़्ह दए तुड़ा, हँ ब्रह्म इक्क अख्वा ल्या। सो पुरख निरँजण दया कमा, सोहँ रूप आप वटा ल्या। राम रामा नज़री आ, कृष्ना कृष्न वखा ल्या। नूर अलाही नूर रुशना, पंज तत्त ना कोए मना ल्या। नानक गोबिन्द दरस वखा, निरगुण आपणे विच समा ल्या। भगत भगवन्त लोकमात धरा, जुग जुग आपणा नाम दृढ़ा ल्या। सन्त

सुहेले वेख वखा, साचा मार्ग इक्क रखा ल्या। जोती जोत जोत टिका, गुर सतिगुर वेस वटा ल्या। वरन गोत ना कोई रिहा रखा, निरगुण नाउँ निरँकार धरा ल्या। शब्द सोटी हथ्थ फड़ा, गुर पीर लोकमात आप फिरा रिहा। चोटी चढ़ बैठा बेपरवाह, जन्म मरन ना कोए रखा ल्या। कोटन कोटि रहे ध्या, ध्यान विच ना कोए लगा रिहा। बोटी बोटी रहे कटा, मन का टुकड़ा ना कोए रखा रिहा। तन लगोटी रहे बन्हा, धीरज जत ना कोए करा रिहा। वासना खोटी रहे कढा, वासदेव दिस ना आ रिहा। आदि शक्ति रहे मना, आदि भवानी ना नाता जोड़ जुड़ा रिहा। ब्रह्मा ब्रह्म रहे सुणा, ब्रह्म ब्रह्म भेव ना पा ल्या। विष्न विष्न रहे गा, शेष नाग आसण दिस ना आ रिहा। शंकर शंकर अलख जगा, मन का शंका ना कोए गंवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, भगत सुहेले ल्ए वर, हरिजन साचे संग रखा ल्या। हरिजन तेरा सगला साथ, एका पुरख अबिनाशया। जुग जुग चलाए आपणा राथ, खेले खेल पृथ्मी अकास्सया। आप जणाए आपणी गाथ, साचा शब्द विच भरवास्सया। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन हिरदे हरि हरि वास्सया। आप चढ़ाए आपणे राथ, धुर दाता देवे धुर भरवास्सया। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, लक्ख चुरासी फंद कटास्सया। लेखे लाए पूजा पाठ, जो जन गाए रसना जिह्व स्वास्सया। लहिणा देणा चुक्के अट्ठ साठ, जिस जन पाया शाहो शाबास्सया। सतिगुर पूरा करनेहारा घाट, फ़र्क रहे ना रत्ती मास्सया। लेख चुकाए दस दस मास, पार कराए गर्भ वास्सया। हरिजन हरि हरि पूरी करे आस, देवणहारा नाम दिलास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साजण वेखे घर आदि जुगादि ना कदे विनास्सया। नाम वस्त सच भण्डार, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। देवणहारा विच संसार, दाता दानी आप अख्वाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यार, आप आपणी बुझ बुझाईआ। जगत तृष्ना देवे मार, जूठा झूठा मोह चुकाईआ। पंचम नाता तोड़ हँकार, पंचम पंच करे कुड़माईआ। साची सिख्या गुर वीचार, कलिजुग बेड़ा पार कराईआ। लेखा लिख्या धुर दरबार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एथे ओथे होए सहार, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। मानस नईआ ना डुब्बे अद्धविचकार, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। साचा सईया मीत मुरार, एकउँकार आप अख्वाईआ। राए धर्म ना कढ्ढे वहीआ, ना कोई लेख चुकाईआ। ना कोई दिसे भैणां भईया, मात पित ना संग रखाईआ। गुर का शब्द सदा संग रहीआ, सगला संग रखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाअरा इक्क लगईआ, पंजे शब्द रहे गाईआ। राम कृष्ना मेल मिलईआ, नानक गोबिन्द विच समाईआ। आदि निरँजण इक्क अख्वईआ, अन्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, लक्ख चुरासी बेड़ा पार कराईआ।

नाम भण्डार शब्द अखुट, हरि सतिगुर आप वरतांयदा। जगत विकारा देवे पुट्ट, जिस जन दया कमांयदा। अमृत आत्म प्याए घुट्ट, सीतल धार वहांयदा। काया तन नगारे लाए चोट, अनहद ताल वजांयदा। हउमे हँगता कढ्ढे खोट, साचा शब्द सुणांयदा। सच दर ना रहे कोई तोट, दूजा दर ना मंगण जांयदा। लहिणा देणा चुकाए पूर्ब जन्म कोटी कोटि, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, सो पुरख निरँजण झोली पांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवान, एका एक अख्वाईआ। हँ ब्रह्म कर प्रधान, पंज तत्त वटाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दिसे ना कोई निशान, जगत नेत्र सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जिस जन देवे आत्म ज्ञान, तिस जन बूझ बुझाईआ । शब्द जणाई धुर फ़रमान, सतिजुग साचा राह वखाईआ। नानक निरगुण गाया जगत ज़बान, सोहँ ढोला इक्क इलाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल श्री भगवान, चार वरनां करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी झुलणा इक्क निशान, प्रभ साचा आप झुलाईआ। उप्पर लेख लिख्या सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं जै जैकार आप कराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सारे गाण, तूं मेरा मैं तेरा तेरा मेरा भेव ना राईआ। राम कृष्न इक्क विधान, एका मार्ग लाईआ। मुस्लिम सुन्नी कर परवान, साचा नबी आप हो जाईआ। नानक गोबिन्द कर पछान, जोती नूर करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा जाणी जाण, इक्क अकल्ला बेपरवाहीआ। जुग जुग आप सुणाए आपणा धुर फ़रमान, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। भेव ना पाए कोई विद्वान, पंडत पांधा ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, सच भण्डार देवे भर, सति सरूप शाहो भूप अनरंग रूप इष्ट दृष्ट इक्क वखाईआ। नाम भण्डार जगत वरतंत, हरी हरि आप वरताया। ग़रीब निमाणयां बणाए बणत, शब्द गुर सगला संग रखाया। साचा मेला नारी कन्त, सुरत सवाणी विछड़ी कन्त मिलाया। आपे पाए माया बेअन्त, आपे पर्दा परे हटाया। आदि जुगादी महिमा गणत, अगणत लेखा लिख्त विच ना आया। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, नाम मजीठी रंग रंगाया। आपे वसे मणीआ मंत, मन मनका दए फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम वर, नाम ख़ज़ाना इक्क रखाया।