पुस्तकालयभाग ८

पहली फग्गण २०१५ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

पूरन सतिगुर पूरा, पारब्रह्म वड्याईआ। आदि जुगादि हाज़र हज़ूरा, निरगुण नूर रुशनाईआ। शब्द वजाए साची तूरा, एका ताल रखाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, घर साचा मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरे बख्शी आपणी धूढ़ा, धूढ़ी धूढ़

समाईआ। साची नारी एका नाम रंगण साचा चाढ़्हे चूड़ा, लाल मैंहदी हथ्थ रंगाईआ। मेल मिलावा कन्त सति सरूरा, सांतक सति आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन पूरा आप कराईआ। पूरन पूरा हरि समरथ, आदि जुगादि अख्वाया। पूरन रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। पूरन पाई आपणी नथ्थ, शब्द डोरी आप बंधाया। पूरन चलाए हरि हरि रथ, रथ रथवाही वेस वटाया। पूरन अबिनाशी करता रूप दसाया। पूरन लहिणा चुकया साढे तिन्न तिन्न हाथा, महल्ल अटल इक्क वखाया। पूरन जणाई आपणी गाथा, लेखा लिख्त विच ना आया। पूरन होया हरि हरि दासी दासा, सेवक सेवा रिहा कमाया। पूरन पार किनारा पूजा पाठा, त्रैलोकी विच ना आया। पूरन ना कोई पवण ना स्वासा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। पूरन खेल पुरख अबिनाशा, घट घट आपे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन पूरे विच समाया। पूरन पूरा आप करतार, एका एकउँकारया। भरया नाम शब्द भण्डार, सतिगुर पूरा नाउँ धरा रिहा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, साचा नाअरा अलख लगा ल्या। सच महल्ला उच्च मुनार, पुरख अबिनाशी आप सुहा ल्या। पूरन पूरा कर त्यार, आदि निरजंण उप्पर बहा ल्या। निरगुण जोत जगे अगम्म अपार, नूरो नूर डगमगा ल्या। इक्क अकल्ला करा आकार, निराकार वेस वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन जोत आप उपा ल्या। पूरन जोत पुरख अकाल, एका रूप समाईआ। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, दया निध आप अख्वाईआ। आपे वस्सया धर्म सच्ची धर्मसाल, थिर घर बैठा आसण लाईआ। नूरी जल्वा नूर जलाल, बेऐब आप ख़ुदाईआ। आपे बणे सच दलाल, सच वणजारा आप हो जाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क अख्वाईआ। पूरन करे सर्ब प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। पूरन हरि पुरख अबिनाशा एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादि खेले खेल हरि तमाशा, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणे मण्डल पावे रासा, आपे वेख वखांयदा। आदि अन्त ना कदे विनासा, जुग जुग वेस वटांयदा। पूरन होया दासी दासा, सेवक सेवक नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन जोत आप जगांयदा। पूरन जोत हरि भगवान, एका एक जगाईआ। एका शब्द इक्क निशान, एका वेख वखाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका मेल मिलाईआ। एका राग एका धुन्कान, एका रिहा सुणाईआ। एका जोद्धा सूर बली बलवान, एकउँकारा आप अख्वाईआ। एका खेले खेल दो जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। एका रूप श्री भगवान, दूसर कोए दिस ना आईआ। तिन्नां लोकां एका आण, चौथे पद आप समाईआ। पंचम बैठा हो प्रधान, भेव कोए ना पाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए मकान, सचखण्ड बैठा बेपरवाहीआ।

सत्तवें सति पुरख हरि मेहरवान, आप आपणी कल वरताईआ। पूरन देवे पूरा दान, पूरन पारब्रह्म वड्याईआ। पूरन पतिवन्ता हरि निरँकार, एका धाम बहांयदा। एका जोती जोत जुगन्ता, जोती जोत डगमगांयदा। एका नूर नूर वखंता, नूरो नूर आप अख्वांयदा। एका तूर तूर सुनंता, नाद अनादी आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आदि अन्त इक्क अख्वांयदा। आदि अन्त प्रभ एका पूरन, आदि अन्त अख्वाया। आपे वजाए आपणा नाद तूरन, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह वेस वटाया। आपे वसे नेड़े दूरन, दूर नेड़ा आप जणाया। आपे सर्ब कला भरपूरन, समरथ पुरख नाउँ धराया। आपे नाता तोड़े कूड़ कूड़न, कूड़ी क़िया मेट मिटाया। आपे चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हन, जिस जन दया कमाया। आपे बख्शे चरन धूढ़न, चरन चरनोदक मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन नूरो नूर दरसाया। नूरो नूर नूर उजाला, हरि सतिगुर रूप वटांयदा। पूरन पुरख दीन दयाला, दीन दयाला आप हो जांयदा। पूरन पूरा होए रखवाला, आप आपणी सेव कमांयदा। पूरन वेखे सच सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची धाम सुहांयदा। पूरन पूरन साचा लाला, लाल अनमुल्लड़ा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, पूरन पूरन बूझ बुझांयदा। पूरन बुज्झया नर निरँकार, हरि साचे बूझ बुझाईआ। पूरन छुपया सर्ब संसार, मिल्या मेल साचे माहीआ। पूरन तुट्टा गढ़्ह हँकार, काम क्रोध लोभ मोह रहे ना राईआ । पूरन लुट्टयां सच्चा घर बार, हरि ख़ज़ाना आप लुटाईआ। पूरन आपणे घर भरया आप भण्डार, नाम वस्त विच टिकाईआ। पूरन गुर हरि किरपा धार, पूर रिहा वखाए सभनी थाँईंआ। पूरन बणया साची नार, मिल्या कन्त बेपरवाहीआ। पूरन भगती भगत आधार, पूरन लेखे ल्ए लगाईआ। पूरन साचा सुत्त दुलार, सतिगुर पूरा आप उपजाईआ। पूरन रुत्त बसन्त बहार, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। पूरन अबिनाशी अचुत्त मीत मुरार, दूजा संग ना कोए वखाईआ। पूरन पाया पुरख अपार, विछड़ कदे ना जाईआ। पूरन घर विच घर कर त्यार, घर मेला सहिज सुभाईआ। पूरन सेव लगाई जोत निरँजण सेवादार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। पूरन शब्द सच्ची धुन्कार, पूरन पूरा रिहा सुणाईआ। पूरन तोड़े बन्द किवाड़, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। पूरन नाता तुट्टा पंचम धाड़, आसा तृष्ना रहिण ना पाईआ। आदि पूरन वेखे इक्क अखाड़, घर साचा इक्क सुहाईआ। पूरन साचे पौड़े आपे देवे चाढ़्ह, चाढ़्हनहारा बेपरवाहीआ। पूरन बणया साचा लाड़, शब्द सेहरा सीस गुंदाईआ। साची सखीआं वेखण आए सतारां हाढ़, भुल्ल रहे ना राईआ। गुरसिखां दरस दिखाए नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ करे रुशनाईआ। पूरन लाए सच अखाड़, हरिसंगत मेल मिलाईआ। फड़ फड़ बांह अन्दर देवे वाड़, पूजा पाठ ना कोए कराईआ। वा ना

लग्गे तत्ती हाढ़, अमृत अमृत बरखा एका लाईआ। पूरन घड़नहारा साचे घाड़, आपे घड़े आपे भन्न वखाईआ। पूरन वसणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जलां थलां आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आपे कर, पूरन विच समाईआ। पूरन सतिगुर पूरा पाया, आदि पुरख अबिनाशया। ना मरे ना कदे जाया, मढ़ी गोर ना रक्खे वास्सया। साचे तख्त सच सुल्तान सुहाया, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां वेखे खेल तमास्सया। उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज विच कदे ना आया, त्रैगुण बंधन ना बंधास्सया। पंज तत्त ना कोए वखाया, जोती शब्दी मेल मिलास्सया । पिता पूत ना कोए बणाया, मात गोद ना कोए उठास्सया। भैणां भईया ना साक जणाया, ना कोई गेड़ा लक्ख चुरासीआ। पूरन पूरा पूरे नज़री एको आया, थिर घर बैठा शाहो शाबासीआ। करता कादर आपणी करनी करदा आया, आपे जाणे आपणी रासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन मेला साचे घर घर मेला शाहो शाबासीआ। शाहो भूप सच सुल्तान, घर साचे आप सुहांयदा। सति पुरख सदा मेहरवान, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। आप उपाए दया कमाए आप जणाए आपणा धुर फ़रमान, आपे बन्द करासीआ। पूरन पूरा देवे दान, सच भण्डार इक्क वरतासीआ। छत्र झुले दो जहान, निरगुण रूप आप झुलासीआ। एका एक रक्खे आण, दूजा हुक्म ना कोए सुणासीआ। शाह सुल्तानां राज राजानां दो जहानां हरि मेहरवानां एका देवे धुर फ़रमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन पूरी धार आप चलासीआ। पूरन धार विच संसार, हरि जुग जुग आप चलांयदा। पूरन गुर लै अवतार, गुर पूरा वेस वटांयदा। शब्द डंका अपर अपार, नाम जैकारा इक्क सुणांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरपति राजा इन्द सोया रहिण ना पांयदा। गण गंधर्ब नेत्र दए उग्घाड़, एका नाद वजांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका नूर कर उज्यार, एका डगमगांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, आप आपणी कल वरतांयदा। जूठ झूठ मारे मार, साध सन्त वेख वखांयदा। गुरमुख साजण मीत मुरार, काया मन्दिर अन्दर फोल फोलांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, डूँघी भँवरी पार करांयदा। नाता छुट्टे नौ दुआर, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिरांयदा। नाभ कँवली ऊधे भार, मुक्खड़ा मुख भवांयदा। जोती नूर नूर उज्यार, एका नूर वखांयदा। बजर कपाटी देवे पाड़, नाम खण्डा एका रूप दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़, आप आपणा राह चलांयदा। आत्म सेजा वेख विचार, आप आपणा मेल मिलांयदा। चतुर्भुज हो त्यार, आप आपणी गोद उठांयदा। निरगुण रूप अपर अपार, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। ब्रह्म ब्रह्म इक्क आधार, पारब्रह्म विच समांयदा । सुरती शब्द पुरख नार, साची सेज सुहांयदा।

दोहां सांझा इक्क प्यार, एका सगन मनांयदा। आपे खिच्चे अन्दरों बाहर, आप आपणे अंग लगांयदा । दस्म दुआरी वेख विचार, सुन्न अगम्मों पार करांयदा। सच घर आपे देवे वाड़, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हँ ब्रह्म ना कोए विचार, एका रंग रंगांयदा। सन्त सुहेले कर त्यार, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। गुरू गुर चेले इक्क आधार, एका वेख वखांयदा। अलक्ख निरँजण भेव न्यार, भेव कोए ना पांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आपणी आप कमांयदा। सति पुरख निरँजण सति प्यार, पूरन पूरा विच समांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप हो आंयदा। आपे जुग जुग पावे सार, जुग करता नाउँ रखांयदा। आपे लोआं पुरीआं महल्ल ल्ए उसार, रवि ससि सतार आप लटकांयदा। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड कर उज्यार, शब्द डोरी बंध बंधांयदा। गगन पातालां इक्क आधार, धरत धवल आप सुहांयदा। आकाश प्रकाश खेल अपार, जोती नूर डगमगांयदा। आपे विष्नूं वेस न्यार, बाशक सेजा आप हंढांयदा। आप आपणा कर प्यार, कँवल नाभी खेल खिलांयदा। पूरन जोत अगम्म अपार, भेव कोए ना पांयदा। विष्नूं मेला अपर अपार, साचा फल लगांयदा। फुल फुलवाड़ खिड़ी गुलज़ार, पारब्रह्म आपणा रूप ब्रह्म वखांयदा। ब्रह्मा वेता कर त्यार, चारे मुख सलांहयदा। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण इक्क आधार, दहि दिशां फोल फोलांयदा। एका शब्द इक्क धुन्कार, एका नाद वजांयदा। आपे बख्शे चरन प्यार, आपे मेल मिलांयदा। त्रैगुण माया वस्त अपार, ब्रह्मे झोली पांयदा। पंज तत्त एका धार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश आप बणांयदा। लक्ख चुरासी ख़बरदार, आप आपणी वंड वंडांयदा। त्रै त्रै मीत आप निरँकार, आपणा अंग कटांयदा। मन मति बुध निराकार, निरगुण जोती जोत वखांयदा। अट्ठ तत्त इक्क आधार, नौ दर आप खुल्हांयदा। आपे वस्सया मीत मुरार, घट घट आसण लांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनार, दस्म दुआरी आप सुहांयदा। आपे भरे शब्द भण्डार आपे बन्द रखांयदा। आपे अमृत आत्म सर सरोवर ल्ए नुहाल, आपे बाहर कढांयदा। आपे नाद अनादी वजाए ताल, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे काल महांकाल आपणे दर दुआरे ल्ए बहाल, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। आपे त्रैगुण माया पाया जाल, आपे तोड़ तुड़ांयदा। आपे धर्म राए देवे सुरत संभाल, आपणी सेवा आपे लांयदा। आपे चित्रगुप्त रिहा उठाल, लेखा लिख्या आप समझांयदा। आपे लाड़ी मौत कर शृंगार, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। ब्रह्मा सेवक सेवादार, साची सेव कमांयदा। उपजणहारा लक्ख चुरासी दए अधार, अट्ठे नेत्र वेख वखांयदा। विष्नूं वंसी कर प्यार, घर घर रिज़क पुचांयदा। शिव शंकर अन्तिम रिहा सँघार, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। लाड़ी मौत नाल करे त्यार, लोकमात वेस वटांयदा। आदि जुगादी अबिनाशी करता खेले खेल अपर अपार, खेलणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, पूरन जोती पूरन विच टिकांयदा। पूरन जोत आप जगाई, घट घट वास रखाया। आदि पुरख हरि वड वड्याई, भेव किसे ना पाया। जुग जुग वज्जदी रहे वधाई, घर साचे मंगल गाया। शब्द जोत होए कुड़माई, साचा नाता जोड़ जुड़ाया। इक्क दूजे नूं वेखण चाँईं चाँईं, एका दूजा मेल मिलाया। निरगुण निरगुण पकड़े बांहीं, रूप रंग ना कोए रखाया। थिर घर बैठा आसण लाई, महल्ल अटल इक्क सुहाया। चार दीवार ना कोए बणाई, छप्पर छन्न ना कोए बणाया। सच सिँघासण एका डाही, पावा चूल ना कोए जणाया। उप्पर बैठा बेपरवाही, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाया। निरगुण जोत कर रुशनाई, नूरो नूर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, पूरन पूरे विच समाया। पूरन मेला धुर दरगाह, हरि साचे आप कराया। पुरख अकाल बण मलाह, आपणे बेड़े आप चढ़ाया। दूसर किसे नाल ना करी सलाह, साध सन्त भेव ना आया। आदि जुगादि जपाउण वाला आपणा नाँ, पूरन अन्दर डेरा लाया। लक्ख चुरासी पिता माँ, घर साचा रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण रंग रंगाया । निरगुण रंग अगम्म अपार, हरि साचा आप रंगाईआ। ना कोई रंगे विच संसार, जगत ललारी दिस ना आईआ। आप आपणा कर प्यार, सच प्रीती रंग वखाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच समाईआ। नाम मृदंग सच जैकार, साचा ढोला एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन मेला साचे घर, जगत तोला आप अख्वाईआ। पूरन तोला विच संसार, हरि साचा आप उपांयदा। बदलया चोला आप निरँकार, लेखा लिख्त ना कोए लिखांयदा। साचा ढोला इक्क जैकार, एका पुरख सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण धार बंधांयदा। निरगुण धार हरि निरँकार, जुग जुग आप चलाईआ। सतिजुग खेले खेल अपार, सति सतिवादी नाउँ धराईआ। चारे वेदां दए अधार, एका हरि हरि पढ़ाईआ। वंडे वंड विच संसार, साची सेवा आप लगाईआ। मानस मानुख कर त्यार, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपे बणे गढ़्ह हँकार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे बुध बिबेकी कर उज्यार, आपे मन मति करे वड्याईआ। आपे मनुआ मन दहि दिशां दए उडार, आपे बंधन पाईआ। आपे शब्दी नाम भर भण्डार, आपे रिहा वरताईआ। आपे साधां सन्तां दए अधार, आप आपणी जोत जगाईआ। निरगुण खेल अपर अपार, लोकमात वेख वखाईआ। सरगुण रूप करतार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। गुर पीर बण अवतार, भगत भगवन्त वड्डी वड्याईआ। जीआं जन्तां दए अधार, जीवण दाता आप अख्वाईआ। जन्मां कर्मां धर्मां निहकर्मी जाणे सार, कर्म गत आप जणाईआ। वरनां बरनां कर उज्यार, आपे वेख वखाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, · जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, आपे वेखणहारा हरि, पूरन जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग तेरा सच दुआर, हरि साचा वेख वखांयदा। नित नवित्त भगत अधार, आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता तारनहारा, एका पुरख अख्वाया। राम रूप वटावणहारा, त्रै त्रै मेल मिलाया। गढ़्ह हँकारी तोड़नहारा, आपे वेखे वेख वखाया। द्वापर दोए दोए हो उज्यारा, आप आपणा रंग रंगाया। रथ रथवाही पावे सारा, महांसार्थी नाउँ धराया। कलिजुग कल डंक डंफारा, आपे रिहा वजाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी खेल खिलाया। नानक निरगुण कर प्यारा, पंज तत्त वड्याआ। नाम सति भर भण्डारा, लोकमात वरताया। चार वरनां इक्क दुआरा, एका घर वखाया। एका पुरख सृष्ट सबाई नारा, साची बूझ बुझाया। साचा मेल कन्त भतारा, आत्म सेजा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाया। पूरन जोत गुर अवतार, एका रूप वटांयदा। नानक साजण मीत मुरार, पुरख अकाल अख्वांयदा। सृष्ट सबाई दए अधार, शब्द विचोला इक्क रखांयदा। तोला तोले साची धार, तेरां तेरां नाउँ रखांयदा। एका जोती दस नूर उज्यार, दहि दिशा वेख वखांयदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आंयदा। पंचम मेला विच संसार, साची रीती आप चलांयदा। जुग जुग खेले खेल करतार, करनी करता नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन इच्छया नाम भिच्छया झोली पांयदा। पूरन भिच्छया भर भण्डार, हरि साचा दर सुहांयदा। करे रच्छया विच संसार, समरथ पुरख अख्वांयदा। इक्क लगाए साचा नाअरा, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण निरगुण हरि हरि मेला, हरि साचा आप कराईआ। एका रूप गुरू गुर चेला, गुर चेला विच समाईआ। एका मीत सज्जण सुहेला, हरि सज्जण आप अख्वाईआ। एका खेल अगम्मी खेला, खेल खिलंता भेव ना राईआ। एका वस्सया रंग नवेला, एका घट घट बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जाणे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, नूरो नूर अलाहया। सृष्ट सबाई सांझा यार, पूरन विच समाया। ख़लक ख़ुदाई करे प्यार, ख़ालक ख़लक विच रमाया। अर्श फर्स कुर्श इक्क आधार, आपे ख़लक होए रुशनाया। आपे रबाब वजाए इक्क सतार, सच झूठ ल्ए वजाया। हक्क जनाब सच्ची सरकार, हक्क हकीकत वेख वखाया। लाशरीक अपर अपार, वाहद ख़ुदा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन देवे पूरा वर, जगत तृष्ना रहे ना राया। पूरन मेला हरि हरि राम, हरि साचे आप कराया। इक्क प्याया साचा जाम, नाम प्याला हथ्थ उठाया। वस्सया खेड़ा नगर ग्राम, जिस

घर बैठा आसण लाया। लहिणा देणा चुकाए हड्ड मास नाड़ी चाम, घर घर विच तख्त सुहाया। शब्द घोड़े सच लगाम, सोलां कलीआं आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन मेला साचे घर, घर साचे होए रुशनाया। पूरन मेला कृष्ना काहन, रूप आप अख्वांयदा। साची गोपी कर परवान, आपणे अंग लगांयदा। अट्ठे पहर वेखे मार ध्यान, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटांयदा। पूरन पूरा देवे माण, दर घर साचे माण आपणा आप रखांयदा। शब्द जणाई धुर फ़रमान, लोकमात डंक वजांयदा। साध सन्त जीव जन्त पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मुल्लां शेख़ मुसायक कोई ना सके पछाण, नेत्र दिस किसे ना आंयदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान पा पा दस्सण कहाण, हथ्थ ना कोए फड़ांयदा। उच्ची कूकण वड विद्वान, हरि का रूप नज़र ना आंयदा। लक्ख चुरासी कलिजुग अन्तिम घटा रही छाण, नाम अनमुल्लड़ा साचा लाल हथ्थ किसे ना आंयदा। जगत प्रीती पीण खाण, आत्म तृप्त ना कोए करांयदा। घर घर मनमति वेसवा नार रकान, कूड़ कुड़यारी सेज हंढांयदा। पीर फकीरां भुल्लया हरि मेहरवान, जगत पनाह ना कोए सुणांयदा। दीन मज़्हब ईमान आपणा आप रहे वखाण, साचा कलमा अमाम ना कोए पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पूरन पूरन मेल मिलांयदा। पूरन मेला सच्चे पातशाह, हरि सतिगुर आप मिलाया। पारब्रह्म बणया विच मलाह, शब्द विचोला विच रलाया। एकउँकारा देवे सच सलाह, नाम सति वड्डी वड्याआ। करता पुरख निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला आपे कर, निरगुण नूर करे रुशनाया। पूरन पाया हरि हरि मीता, हरी हरि विच रूप वटाईआ। एक वस्सया धाम अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। आदि जुगादि पतित पुनीता, पतित पावन वड वड्याईआ। किसे हथ्थ ना आए गुरदुआरे मन्दिर मसीता, काया काअबा सच महिराबा बैठा आसण लाईआ। अमृत मुख चुआए कँवल नाभा, आबे हयात प्याईआ। सतिगुर पूरन हथ्थ वड्याई ना कोई पुन ना सवाबा, नज़र मेहर नाल तराईआ। ना कोई देवे दोज़ख़ बहिश्त अज़ाबा, अजराईल जबराईल असराफील मेकाईल ना कोई राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूरन दित्ता आपणा वर, आपणी नक़ाब आपणा पर्दा देवे लाहीआ। आपणी नक़ाब पर्दा खोल्ह, नूरी मुख वखाया। आपणी सदा आपे बोल, आपणा नाअरा लाया। आपे निउँ निउँ सजदा करे अन्दर बैठा कोल, आप आपणा नाअरा लाया। आप वजाए सच मृदंगा एका ढोल, चौदां तबकां दए सुणाया। आपे नबी रसूलां आपणे कंडे रिहा तोल, कलिजुग अन्तिम तोला बण के आया। जूठ झूठ चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप कढ्ढे पोल, पर्दा कोए रहिण ना पाया। पूरन वड्याई

कीती पंज तत्त कर मखौल, पूरन पूरे नाल समाया। पूरन पूरा करे कौल, गुर गोबिन्द जो आप कराया। अकाल पुरख निरगुण जोती रिहा मौल, मौला रूप आप वटाया। आपे कान्हा कृष्ना सांवल सौल, राम नाम आप उपाया। आपे जानणहार पंडत पांधे रौल, हिसाब विच किसे ना आया। नानक गोबिन्द तेरा लेखा मिटे ना रत्ती चौल, हरि साचा पूरा दए कराया। सतिगुर पूरा पूरन अन्दर रिहा बोल, शब्द गुर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपे दिस ना आया।