२ फग्गण २०१५ बिक्रमी हरबंस सिँघ बलवन्त सिँघ दे घर पिण्ड माहल अमृतसर
निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एकउँकारया। अलख अगोचर अगम्म अपार, भेव कोए ना पा रिहा। आदि निरँजण खेल अपार, आपणा आप खिल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार आप समा रिहा। निरगुण धार आदि निरँजण, हरि आपणी आप चलांयदा। पुरख अबिनाशी साचा सज्जण, साचा मेल मिलांयदा। साचे ताल दर घर साचे वज्जण, घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर इक्क रखांयदा। निरगुण नूर हरि भगवाना, एका एक समाईआ। खेले खेल दो जहाना, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। थिर घर वसे सच मकाना, घर साचे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। निरगुण नूर बेपरवाह, एका एक अख्वांयदा। आपे पिता आपे माँ, आपणी गोद उठांयदा। आप आपणा रक्खे ना, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। आप आपणी रक्खे छाँ, समरथ हथ्थ आप टिकांयदा। आप आपणे वसे थाँ, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहांयदा। आदि जुगादी जुग जुग आपणा करे आप न्याँ, आपे हुक्म चलांयदा। शाह सुल्तान आप अख्वा, राज राजानां नाउँ धरांयदा। सीस जगदीस ताज टिका, तख्त ताज सुहांयदा। आदि पुरख निरँजण आप आपणी अलख जगा, आप आपणी मंग मंगांयदा। आपणी झोली आप भरा, आपे वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा। निरगुण नूर जोत उजाला, हरि साचा आप करांयदा। आप आपणी करे प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ रखांयदा। आपे होए दीन दयाला, दयानिध भेव ना आंयदा। आपे वस्सया सच सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग आपणी चाल चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। निरगुण वेस अकल कलधार, अकल कला अख्वाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, बैठा आसण लाईआ। दीपक जोती कर
उज्यार, आपणी आप करे रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरार, आपणा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला आपे कर, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण अन्दर निरगुण रक्ख, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण रूप हो प्रतक्ख, आप आपणा वेस वटाईआ। निरगुण अलक्ख अलक्खणा अलक्ख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणा आप सुहाईआ। निरगुण साचा घर सुहाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ डेरा लाया, आप आपणा आसण लाईआ। नारी कन्त मेल मिलाया, मेल मिलावा बेपरवाहीआ। दूसर कोई दिस ना आया, ना कोई रचन रचाईआ। आप आपणा सुत्त उपजाया, शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द जैकारा एका लाया, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे माण आप वड्याईआ। शब्द सुत्त कर प्यारा, हरि साची दया कमांयदा। देवे वर धुर दरबारा, धुर लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। सतिगुर रूप रूप करतारा, शब्दी रंग चढ़ांयदा। अगाध बोध खेल न्यारा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत्त देवे साचा वर, साचा हुक्म सुणांयदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। देवणहार श्री भगवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नादी नाद इक्क तराना, एका रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, घर साचा बंक सुहाईआ। शब्द दर घर साचा पाया, घर घर ख़ुशी मनाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचाया, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाया, त्रैगुण तन्द बंधाईआ। पंचम तत्त जोड़ जुड़ाया, त्तत्व तत्त आप अख्वाईआ। निरगुण आपणा अंग कटाया, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। मन मति डेरा आप लगाया, साची वस्त टिकाईआ। घर विच साचा नगर बणाया, घर बैठा साचा माहीआ। लोकमात हरि खेल खिलाया, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। जीव जन्त जोत जगाया, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। रवि ससि सेव कमाया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द गुर साचा मीता, हरि साचा आप उपांयदा। जुग जुग चलाए आपणी रीता, साची बणत बणांयदा। बैठा रहे इक्क अतीता, दर घर इक्क सुहांयदा। वेखणहारा हस्त कीटा, वरनां बरनां फोल फोलांयदा। नाम जणाए इक्क अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। शब्द गुर वड बलवाना, हरि साचा आप उपांयदा। इक्क सुणाए राग तराना, लोआं पुरीआं आप जगांयदा। एका देवे धुर फ़रमाना, गीत सुहागी एका गांयदा। एका मन्दिर इक्क टिकाना, एका घर वखांयदा। दो जहानां इक्क बबाणा, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द
ल्ए वर, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। शब्द गुर सच मलाह, हरि साचा आप उपांयदा। जुग जुग देवे सच सलाह, जन भगतां आप उठांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, नाम निधाना झोली पांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। निथाविआं देवे साचा थाँ, गुर शब्दी शब्द सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। आपणी कल हरि वरतंता, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। जुग जुग मेल मिलावा साचे सन्ता, आप आपणी बूझ बुझाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहंता, घर साचा इक्क वखाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी सेव कमाईआ। गुर शब्दी साचा सेवादार, हरि साचा आप उपांयदा। भगतन मीता ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। राज जोग सच्चा सिक्दार, सच सुल्तान वेख वखांयदा। वरनां बरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां डेरा लांयदा। जूनी रहित आप करतार, अनभव प्रकाश करांयदा। अकाल मूर्त खेल अपार, घट घट वेख वखांयदा। हरिजन साचे ल्ए उभार, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी वेस आपे कर, आपे वेख वखांयदा। जुग जुग खेल हरि अवतारा, आपणी चलत चलांयदा। चले चलाए विच संसारा, सारंगधर आप अख्वांयदा। पुरख पुरखोतम खेल न्यारा, आप आपणी रचन रचांयदा। शब्द गुर गुर जोत सहारा, नूरो नूर डगमगांयदा। निरगुण सरगुण कर प्यारा, घर घर विच मेल मिलांयदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। जुग जुग करे पार किनारा, जुग जुग रथ चलांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, एका आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेलणहारा हरि भगवाना, अन्तिम कलिजुग वेख वखाईआ। शब्दी तीर इक्क निशाना, एका चिल्ला रिहा उठाईआ। जोद्धा सूर मर्द मरदाना, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। वेखणहारा दो जहानां, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे सृष्ट सबाईआ। कलिजुग तेरा वेख पसारा, हरि साची जोत जगांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतारा, रूप अनूप दरसांयदा। जूनी रहित खेल न्यारा, नाम सति डंक वजांयदा। धुर दरगाही साचा लाड़ा, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ांयदा। आपे हो शाहसवारा, सोलां कलीआं आसण पांयदा। लोआं पुरीआं दए हुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क जैकारा, सत्तां दीपां आप सुणांयदा। चार वरनां वणज वपारा, एका नाम वखांयदा। राज राजान शाह सुल्तान राउ रंक बहाए इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। नाम खण्डा खड़क कटारा, तेज़ प्रचण्डा हथ्थ उठांयदा। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा, गुरमुख मनमुख वेख वखांयदा। राम रूप अपर अपारा, हँकारी गढ़्ह तुड़ांयदा। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, रथ रथवाही आप चलांयदा।
ईसा मूसा ख़बरदारा, संग मुहम्मद मेल मिलांयदा। चौदां तबकां पावे सारा, अल्ला राणी घूँगट लांहयदा। नानक गोबिन्द इक्क आधारा, एका शब्द सलांहयदा। एका वणज इक्क वपारा, एका वस्त झोली पांयदा। चार यारी पार किनारा, हरि साचा आप करांयदा। पंचम मीता हो उज्यारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी दए हुलारा, भेव कोए ना पांयदा। शाह सुल्तानां मारे मारा, तख्त ताज ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप अपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचा वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई पावे सार, भुल्ल रहे ना राईआ। निरगुण जोत नूर आकार, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। शब्द खण्डा गोबिन्द प्यार, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। जेरज अंडा आर पार, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। जुग जुग हरि हरि रंग रंग, साची रंगण आप चढ़ांयदा। दाता दानी सूरा सरबंग, सूरबीर आप हो जांयदा। आपणे अस्व आपे कसे तंग, नीला नीली धारों पार करांयदा। नाम वजाए सच्चा मृदंग, लक्ख चुरासी आप उठांयदा। आपणा दुआरा आपे लँघ, लोकमात वेख वखांयदा। पावे सार गोदावरी गंग, अठसठ फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। नाम खण्डा सच कटार, हरि गोबिन्द हथ्थ उठाईआ। पूत सपूता कर प्यार, गौड़ ब्रह्मण वड्डी वड्याईआ। उच्चे टिल्ले मीत मुरार, बैठा आसण लाईआ। दिस ना आए विच संसार, पंडत पांधे रहे कुरलाईआ। आदि जुगादी आपणी कार, आपे रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द शब्दी आप हो जाईआ। शब्द तराना शब्द नाद, हरि साचा आप वजांयदा। शब्द ब्रह्म शब्द ब्रह्मादि, हरि शब्दी वेख वखांयदा। शब्द गुर आदि जुगादि, जुग जुग शब्द वेस वटांयदा। शब्द शब्दी देवे दाद, शब्द शब्दी झोली पांयदा। शब्द मोहण माधव माध, साची सखीआं शब्द मेल मिलांयदा। शब्द शब्दी रिहा अराध, शब्दी शब्द आप सुणांयदा। शब्दी गुर गुर शब्द लाध, गुर गुर मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द गुर वड्यांअदा। शब्द गुर वड बलकारा, एका नाअरा लांयदा। प्रगट हो विच संसारा, कलिजुग ढोल वजांयदा। किसे ना दीसे कोई किनारा, चारों कुन्ट सर्ब कुरलांयदा। कूड़ क़िया बन्न्ह अखाड़ा, मनमति जगत नचांयदा। मगर लगाई पंचम धाड़ा, माया मोह फसांयदा। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, ना कोई मात बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपांयदा। हरि हरि नाउँ नर निरँकार, निरगुण नूर रुशनाईआ। शब्दी गुर भर भण्डार, गुर सतिगुर आप वरताईआ।
हरिजन देवे कर प्यार, आत्म झोली आप भराईआ। काया करे सच शृंगार, तन बस्त्र इक्क वखाईआ। दुरमति मैल दए उतार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, पारब्रह्म पुरख करतारया। कलिजुग अन्तिम वेखे झूठ दुकान, लोकमात ल्ए अवतारया। लक्ख चुरासी करे पछान, घट घट मन्दिर वेख वखा रिहा। एका देवे धुर फ़रमान, शब्द जणाई आप करा रिहा। सो पुरख निरँजण वड बलवान, हँ हँगता मेट मिटा रिहा। धर्म झुलाए इक्क निशान, साची सिख्या आप जणा रिहा। चार वरनां इक्क ध्यान, एका घर बहा रिहा। ऊँच नीच ना कोए वखान, राउ रंक ना कोए बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पा ल्या। सतिगुर पूरा हरि सुल्ताना, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्याना, मनमुख मूढ़्हे रहे कुरलाईआ। हरि का रूप ना किसे पछाना, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला पाए पद निरबाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी कलिजुग वेखे इक्क मैदाना, नौ खण्ड राह तकाईआ। मनमति बन्न्हे हथ्थीं गानां, कूड़ी मैंहदी लाल रंगाईआ। जूठा झूठा पीणा खाणा, झूठी क़िया रहे कमाईआ। गुर का शब्द ना किसे पछाना, गुर दर ना कोए वड्याईआ। हउमे हँगता गाया गाणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहे सुणाईआ। सच ना मिल्या नाम तराना, अनहद ताल ना कोए जणाईआ। एका रूप श्री भगवाना, राम कृष्न आप अख्वाईआ। ईसा मूसा जोड़ जुड़ाना, संग मुहम्मद करे कुड़माईआ। नानक गोबिन्द गुण निधाना, एका अंक लगाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शाह भूप हरि वड सुल्ताना, सच सिक्दार आप अख्वाईआ। खेले खेल गोपी कान्हा, रास मण्डल आप नचाईआ। जनक सपुत्री कर परवाना, राम रमईया वेस वटाईआ। अल्ला राणी हो प्रधाना, आपणा नाअरा इक सुणाईआ। नानक निरगुण वड बलवाना, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द हरि हरि इक्क पछाना, अकाल पुरख इक्क मनाईआ। सर्ब जीआं प्रभ बीना दाना, एकउँकारा आप अख्वाईआ। प्रगट होए विच जहाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। राम नाम साची डोर, हरि साचे तन्द बंधांयदा। कान्हा कृष्ना मेटे अन्धेरा घोर, ज्ञान प्रकाश इक्क करांयदा। ईसा मूसा आपे होड़, आपणा मार्ग आपे लांयदा। संग मुहम्मद वेखे ज़ोर, चार यारी मेल मिलांयदा। नानक निरगुण आपे बौहड़, आपणा मूल चुकांयदा। गुर गोबिन्द मेला दौड़ दौड़, घर साचा आप सुहांयदा। जन भगतां आत्म बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ बरसांयदा। प्रगट होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लांयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठे कौड़, फिका रस रहिण ना पांयदा। सम्बल नगरी लाया पौड़,
चौथा पद इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। राम रूप हरि भगवान, हरि हरि सच्चा अवतारया। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण इक्क निशान, एका नूर डगमगा रिहा। ईसा मूसा कर प्रधान, आप आपणी कारे ला ल्या। संग मुहम्मद नौजवान सोया आप उठा ल्या। नानक निरगुण इक्क वखाण, एका बूझ बुझा ल्या। गोबिन्द सूरा कर परवान, घर साचे मेल मिला ल्या। अन्तिम खेले खेल महान, हरि साचे शब्द जणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा वेस वटा ल्या। राम रूप हरि भगवन्त, अचरज खेल खिलांयदा। एका जोत आदिन अन्त, रथ रथवाही नाउँ धरांयदा। ईसा मूसा चाल चलंत, चाल निराली इक्क रखांयदा। नानक निरगुण ज्ञान दृढ़ंत, सति नाम वरतांयदा। गोबिन्द साचा धाम सुहंत, घर साचा वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलंत, भेव कोए ना पांयदा। आए जाए जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। मेल मिलावा साचे सन्त, सन्त सुहेले वेख वखांयदा। भगत दुआरे होए मंगत, आप आपणी अलख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। राम रूप अपर अपार, कृष्ना नूर रुशनाईआ। ईसा मूसा एका धार, जोती नूर अलाहीआ। नानक गोबिन्द इक्क जैकार, एका डंका रहे वजाईआ। सुणे सुणाए सुनणेहार, दरगाह बैठा आसण लाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं आप उसार, आप आपणा मेल मिलाईआ। रवि ससि सूरज चन्न सतार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। शब्दी भरया रहे भण्डार, हरि साचा आप वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, दहि दिशा फोल फोलाईआ। सृष्ट सबाई हाहाकार, रो रो रही कुरलाईआ। मन मति होई विभचार, नार दुहागण मनमति नेत्र नैण रही कुरलाईआ। कोई ना दिसे किसे यार, घर घर अग्नी तत्त जलाईआ। आपा भुल्ला सर्ब संसार, आप आपणा ना वेख वखाईआ। पेके मिल्या ना मीत मुरार, सौहरे ढोई ना राईआ। दो जहानी रहे हार, आपणी पति गंवाईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकार, चारों कुन्ट रिहा सुणाईआ। धरनी रोवे धाहां मार, धीरज धीर ना कोए कराईआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, तन बस्त्र इक्क सुहाईआ। धर्म राए वेखे इक्क अखाड़, बन खण्ड फेरा पाईआ। चित्रगुप्त ना करे उधार, लहिणा लहिणा अग्गे डाहीआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। विष्नूं वेता बण भिखार, बंस सरबंस फोल फोलाईआ। शंकर बाहां रिहा हुलार, आपणी त्रिसूल हथ्थ उठाईआ। करोड़ तेतीसा करे पुकार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जरम कर्म धर्म जाणे सर्ब संसार, निहकर्मी वेख वखाईआ। आदि जुगादी आपणी कार, जुग करता आप कराईआ। निर्भय रूप फिरे संसार, मूर्त अकाल वड वड्याईआ। जूनी रहित ना कोए विचार, जून अजूनी वेख वखाईआ।
सृष्ट सबाई सांझा यार, एकउँकारा आप अख्वाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूरो नूर नूर अलाहीआ। राम कृष्ना इक्क अधार, नानक गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सार, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। हरि का शब्द करे ख़बरदार, सोई सुरती आप उठाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत ना डुब्बे विच मँझधार, जो जन हरि हरि रसना रहे गाईआ। सवेर सञ्झ ना दिसे कोई विच संसार, रैण अन्धेरी एका छाईआ। इक्क मुहम्मद करे विचार, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। चौदां तबकां पैणी मार, प्रभ मारे बेपरवाहीआ। सदमा झल्ले अल्ला राणी विच संसार, सच सलाह ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। राम रूप आदि निरँजण, आदि जुगादि समाया। दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, कान्हा बंसरी नाम वजाया। ईसा मूसा साचा सज्जण, कलिजुग साचा मेल मिलाया। कलिजुग कूड़ नगारे अन्तिम वज्जण, नानक निरगुण वेखण आया। गोबिन्द होया पड़दे कज्जण, प्रभ साची सेवा लाया। चार वरन कराए एका मजन, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोए जणाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भाण्डा भरम दए भन्हाया। शाह सुल्तान राज राजान दर दरबार आपणा तजण, सीस ताज रहिण ना पाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले दर घर साचे बहि बहि गज्जण, नाम जैकारा एका लाया। पारब्रह्म चलाए साचा जहाजन, क्षत्री शूद्र वैस ब्रह्मण हरिजन साचे ल्ए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करते रूप वटाया। राम रूप पुरख सुल्ताना, पारब्रह्म अख्वांयदा। त्रिलोकी नंदन खेल महाना, आप आपणी कल वरतांयदा। ईसा मूसा इक्क फ़रमाना, एका हुक्म जणांयदा। नानक गोबिन्द कर प्रधाना, लोकमात वेख वखांयदा। सति सन्तोखी बद्धा गाना, धीरज जत जणांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। धुन अनादी सच तराना, अनहद राग सुणांयदा। अमृत आत्म पीणा खाणा तृष्ना भुक्ख गवांयदा । दूई द्वैती पर्दा लाहणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। साची हाटी इक्क वखाणा, काया गढ़्ह सुहांयदा। आत्म सेजा हरि मेहरवाना, सच सिँघासण इक्क वछांयदा। निरगुण जोती दीपक इक्क बलाना, दीवा बाती ना कोए रखांयदा। कमलापाती मेल मिलाना, साची नारी राह तकांयदा । सुरत सवाणी बद्धा गाना, गुर शब्दी सगन मनांयदा। दोहां मेला इक्क मकाना घर घर विच डेरा लांयदा। सति पुरख हरि सद मेहरवाना, सति सरूप रूप अनूप आप रखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्याना, गुरमुख सोए आप जगांयदा। गोबिन्द देवे साचा दाना, नानक नाम भण्डारा आप वरतांयदा। ईसा मूसा शाह सुल्ताना, शाह सवार वेख वखांयदा। कान्हा कृष्ना नौजवाना, सोलां कल धार बंधांयदा। राम रूप वेख महाना, रावण गढ़्ह तुड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम इक्क निशाना, चौथा जुग वेख वखांयदा। चार
लक्ख हजार बत्ती तेरा मूल चुकाना, तेरी आयू आपणे विच टिकांयदा। सतिजुग साचा कर प्रधाना, हरि साचा आप उठांयदा। कलिजुग तेरा लेखा चुक्के लोकमात जगत जहाना, लहिणा लहिणा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द डंका इक्क वजांयदा। शब्द डंक सच घनघोर, हरि साचे आप सुणाईआ। कलिजुग भज्जा जाए चोर, थिर रहिण ना पाईआ। लोकमात ना पकड़े कोई डोर, झूठी दस्सी सर्ब लोकाईआ। पापां चढ़या साचे घोड़, शौह दरया राह तकाईआ। धर्म राए घर लग्गी औड़, लक्ख चुरासी दए बुझाईआ। नीला मारे पहला पौड़, सम्मत सोलां राह तकाईआ। अबिनाशी करता रिहा बौहड़, बेअन्त नाम ख़ुदाईआ। आप विछोड़े आपे ल्ए जोड़, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। कलिजुग कूड़ा करे पुकार, नेत्र नीर वहांयदा। लक्ख चुरासी छुट्टा संसार, सगला संग ना कोए रखांयदा। नाता गया मुहम्मदी यार, चार यारी ना मेल मिलांयदा। ना कोई अमृत देवे ठंडा ठार, गुर गोबिन्द धक्का लांयदा। मदीनां मक्का पावे सार, ऐनलहक्क वेख वखांयदा। मुकामे हक्क ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखांयदा। बूरा कक्का अक्ख दए उग्घाड़, एका नेत्र नैण उठांयदा। कलिजुग अग्नी तत्ती तपे हाढ़, सांतक सति ना कोए करांयदा। जीव जन्त अग्नी लग्गे नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ वेख वखांयदा। त्रैगुण माया देवे साड़, आप आपणा कर्म कमांयदा। पंज तत्त वेख अखाड़, घट घट डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप दरसांयदा। कलिजुग कूड़ा कर विहार, कूड़ी रास कमाईआ। हरि का नाम ना कोए प्यार, जगत प्यास ना कोए बुझाईआ। मनमति हंढाई दुहागण नार, साची सखी ना मेल मिलाईआ। मिल्या मीत ना कन्त भतार, साचे घर ना वज्जी वधाईआ। उपजी सपुत्री मनमति विभचार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। धरत धवल होई सेवादार, सेवक सेवा रही कमाईआ। चढ़या जोबन नौजवान वेखे मार ध्यान, धर्म राए दी धी मुटयार, वर ढूंडण एका आईआ। लक्ख चुरासी कर प्यार, एका कन्त ल्ए मनाईआ। साधां सन्तां निउँ निउँ करे निमस्कार, गुरमुख राह खैहड़ा दिस ना आईआ। कलिजुग खेड़ा होए उजाड़, ना सके कोए वसाईआ। अबिनाशी करता आप उठाए अगम्मी धाड़, दिस किसे ना आईआ। घड़नहारा आपे घाड़, आपे भन्न वखाईआ। आप चबाए आपणी दाढ़, ना कोई दूसर संग रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, तेरा तेरी झोली पाईआ। सुत्त दुलारा हरि निरँकार, आपणा आप उपांयदा। दुष्ट दमन कर प्यार, आपणा हुक्म मनांयदा। हेम कुण्डों कढ्ढ बाहर, गुजरी कुक्ख सुहांयदा। तेग़ बहादर कर उधार,
उरध कँवल वखांयदा। आप खिड़ाए सच्ची गुलज़ार, हरि साचा वेख वखांयदा। मात गर्भ ब्रह्म धार, बाहर कुक्ख पारब्रह्म विच समांयदा। साचे घर गया जम्म, जन जननी वेख वखांयदा। पुरख अकाल आपे जाणे आपणा कम्म, आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नूर उपांयदा। चार पूत सुत दुलारा, पूरन गुर उपाया। आप वसाए विच संसारा, वेखणहार आप हो जाया। साचा मन्दिर इक्क मनारा, हरि साचे डेरा लाया। निरगुण नूर कर उज्यारा, गुजरी कुक्ख सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती दस अवतार, खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आया। सुत्त दुलारा हरि उपन्नया, आपणी किरपा आपे धार। कलिजुग चढ़या साचा चन्नया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। पंच विकारे देवे डन्नया, फड़ शब्द खण्डा दो धार। चारों कुन्ट फिरे भन्नया, दहि दिशा वेख विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला सुत्त दुलार। साचा मेला गुरू गुर चेला, हरि गोबिन्द रूप समाया। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, निज घर बैठा आसण लाया। आदि जुगादी इक्क अकेला, कल धारी वेस वटाया। लोकमात साचा मेला, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोत निरँजण चढ़या तेला, आदि निरँजण सगन मनाया। पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल आपे खेला, घर साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द नूर नूर दरसाया। गोबिन्द नूर इलाही अल्ला, आलम उलमा अख्वांयदा। खेले खेल इक्क अकल्ला, तुलबा तालब ना कोए वखांयदा। एका वस्सया सच महल्ला, अनन्द पुरी वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा आप सुहांयदा। ऐड़ा अक्ख इक्क उग्घाड़, अनन रूप दरसाईआ। नन्ना निरगुण खेल करे करतार, जोती जोत डगमगाईआ। दद्दा दो जहानां पावे सार, अनन्द अनन्द अनन्द आप अख्वाईआ। पप्पा पूरन गुर अवतार, लोकमात वज्जे वधाईआ। रारा रेख वेखे सर्ब संसार, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। अनन्द पुर धाम न्यार, दरगाह साची इक्क रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ पहरेदार, दूसर कोए दिस ना आईआ। गोबिन्द सूरा कर विचार, आप आपणी दया कमाईआ। लोकमात महल्ल दए उसार, पुरी अनन्द नाउँ धराईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, सोए सिक्ख रिहा उठाईआ। साचा मीता मीत मुरार, आपणा आप वखाईआ। आप आपणा कर त्यार, हरिजन मेल मिलाईआ। पंचम तन कर शृंगार, पंचम दए वड्याईआ। पंचम अमृत ठंडा ठार, गुर शब्दी विच टिकाईआ। शब्द गुर वड मेहरवान, आदि जुगादि अख्वाईआ। त्रैगुण तेरा रूप महान, गुर गोबिन्द ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। त्रैगुण तेरा कलिजुग नाता, गुर गोबिन्द वेख वखांयदा। करे खेल पुरख बिधाता, जीव जन्त भेव कोए ना पांयदा। सृष्ट
सबाई पिता माता, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग देवणहारा दाता, सच भण्डारा इक्क वरतांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, गहर गम्भीर आप अख्वांयदा। आपे लहिणा देणा चुकाए पूर्ब मस्तक माथा, कर्म जरम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वेखे साचा घर, घर साचा आप सुहांयदा। त्रैगुण तेरा रंग चलूल, हरि साचा वेख वखांयदा। आदि अन्त ना जाए भूल, जुग जुग कर्म कमांयदा। आपे जाणे आपणा मूल, आपे मूल चुकांयदा। आपे बरसणहारा फूल, आपे अग्न मेघ वरखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे एका वर, एका चौका रूप वटांयदा। एका गुर इक्क अवतार, जुग चौथे वज्जी वधाईआ। चौथा जुग होए ख़बरदार, गुर गोबिन्द आप कराईआ। सेवा लाए हरि करतार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साची बिन्द कर त्यार, रक्त बूंद समाईआ। सागर सिन्ध खेल न्यार, साची धार वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका चौका एका दर, एका वेख वखाईआ। इक्क अकल्ला एकउँकार, दूजी शब्द वज्जे वधाईआ। तीजा नेत्र इक्क उग्घाड़, चौथे पद रिहा समाईआ। एका गुर गुर करतार, गोबिन्द नाउँ धराईआ। चौथे युग कर प्यार, चारे सुत्त दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आपे जाणे ना कोई लेख लिखाईआ। चौथे जुग चार दुलारे, गोबिन्द मेल मिलाया। लहिणा देण चुकाए मुहम्मदी यारे, एका चौका चौदां सद वेख वखाया। करे खेल अगम्म अपारे, मति बुध भेव ना राया। वेखणहारा चार मुनारे, चारे कूटां डेरा लाया। सतिजुग त्रेता खेल न्यारे, द्वापर कलिजुग आप सुहाया। अजीत मेला सिँघ जुझारे, साची रीती आप दिखाया। ज़ोरावर सिँघ फतहि नगारे, साचा डंका इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, युग चौथे वेस वटाया। सुत्त दुलारे घर उपजा, गुर गोबिन्द रंग चढ़ाया। आपणा भाणा आप समझा, आपे वेख वखाया। बस्त्र गहिणा तन सजा, सोलां कलीआं शृंगार लगाया। नेत्र नैणां कजला पा, नाम धारा इक्क वखाया। साचे सज्जणा मेल मिला, दर घर साचा इक्क सुहाया। नाम खण्डा तन लटका, तन गात्रे आप वखाया। बाली बुध भेव चुका, इकबाली मुखों आप कराया। नाम दलाल विच रखा, सीस दस्तार सजाया। केसर टिक्का तिलक लगा, ब्रह्म आहूती नाल मिलाया। वड्डा निक्का कोई जाणे ना, निक्का वड्डा बण अख्वाया। फिक्का रस कोई माणे ना, झूठा फल ना कोए खवाया। जगत माया कोई पुण छाणे ना, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, दर घर साचा इक्क सुहाया। चार सुत्त चार दीवार, चार कुन्ट उपजाईआ। गुर गोबिन्द होया सेवादार, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरसिख रक्खे अद्धविचकार, बाहर रहिण कोए
ना पाईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यार, जूठा झूठा डंक वजाईआ। सतिगुर पूरा कर प्यार, साचे सुत्त करे कुड़माईआ। अबिनाशी अचुत्त जोत उज्यार, साची सखी वेख वखाईआ। साचा सेहरा अपर अपार, निगह मेहर नाल बंधाईआ। आदि निरँजण कर प्यार, आप आपणे घर बुलाईआ। मेल मिलावा अपर अपार, नारी कन्ता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेखे दर, हरि जोत अजीत जुझार लोकमात विआवण आईआ। लोकमात साचे लाड़े, हरि साचा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम खारे चाढ़्हे, दर साचा इक्क सुहांयदा। गुरमति उत्तों पाणी वारे, मनमति मुख शरमांयदा। रंग बसन्ती अपर अपारे, फुल फुलवाड़ी गुरसिख आप खिलांयदा। आपणे पौड़े आपे चाढ़्हे, आप आपणा दर सुहांयदा। दूती दुष्ट ना कोई मारे, ना कोई मार मिटांयदा। आपे रक्खे नीआं अद्धविचकारे, आपे गढ़्ही चमकौर सुहांयदा । आपे जाणे तिक्खी धारे, तिक्खी धार आप रखांयदा। कलिजुग तेरे अन्त प्यारे, गुर गोबिन्द संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेखे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। चारे सुत्त सूर बलवान, धर्म निशान हथ्थ उठाया। हरि का भेव जुग जुग महान, वेद कतेब किसे ना गाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, अञ्जील कुरान मता पकाया। शास्त्र सिमरत होण हैरान, मति बुध भेव दिस ना आया। गुर गुर गीता इक्क ज्ञान, अठारां ध्याए अट्ठ दस डेरा लाया। खाणी बाणी इक्क ज्ञान, एका मन्त्र वेख वखाया। शब्द गुर गुण निधाण, गुणवन्ता नाउँ रखाया। पंचम पंचम कर परवान, चार यारी मेट मिटाया। चौथे जुग दर दरबान, दर दरवेशा दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां राह चलाया। दो जहानां साचा राह, गुर गोबिन्द इक्क चलांयदा। चार वरनां एका धाम बहा, अमृत जाम इक्क प्यांअदा। सो पुरख निरँजण नाउँ रखा, हँ ब्रह्म इक्क दरसांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, सुत्त दुलारे साचे मार्ग आप रखांयदा। अजीत जुझारे साचा रंग, हरि साचे आप चढ़ाया। आप बहाए सच पलँघ, सच सिँघासण वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम मंगी मंग, देवणहार हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक दूआ दूआ एका रंग रंगाया। रंगया रंग पुरख करतारा, दो सुत्त मिली वड्याईआ। सतिजुग तेरा सच जैकारा, गुर नानक रसना गाईआ। अन्तिम वेले पावे सारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निहकलंक नरायण नर लै अवतारा, सोहँ शब्द आप अल्हाईआ। अजीत जुझार इक्क प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द खेल करे न्यारा, दिस किसे ना आईआ। छोटा बाला बाल निधान, आपे लेखे लाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, प्रभ अबिनाशी खेल खिलाया। साढे तिन्न हथ्थ बणाए जगत मकान, कलिजुग लहिणा दए चुकाया। किरपा करे आप भगवान, घर साचे मेल मिलाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहाया। आपे नीहां हेठ रिहा रक्ख, आप ल्ए उपजाईआ। आपे लोकमात करे प्रतक्ख, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। कलिजुग वंड करी वक्ख, मन जित वज्जी वधाईआ। शब्द शहीद ना लथ्था किसे सत्थ, ना कोई सथ्थर हेठ विछाईआ। गुर गोबिन्द ना नेत्र वगाया अथ्थ, गुर संगत गया समझाईआ। कलिजुग जीव धीर ना सके रक्ख, पुत्त दे रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार, साख्यात खेल खिलाईआ। साची खेल खेलणहारा, कलिजुग अन्तिम रचन रचांयदा। छोटा बाला कर उज्यारा, साची सेव कमांयदा। आपे खिच्चे चरन दुआरा, साध संगत संग रखांयदा। इक्क उपजाए जगत मुनारा, रविदास चमारा नाल रलांयदा। सूरज चन्न करन निमस्कारा, दोए दोए सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द सुत्त दित्ता वर, कलिजुग अन्तिम लेख मुकांयदा। बाल निधाना फतिह डंका एका एक वजाईआ। खेले खेल बार अनका, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। बिन गुर पूरे लक्ख चुरासी तेरा कोई ना कढ्ढे शंका, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निक्का निक्की धार रखाईआ। निक्की धार साची सिक्खी, नौ दर पार कराईआ। किसे हथ्थ ना आए मुनी रिखी, जपी तपी हठी सती रहे कुरलाईआ। आपे धार रक्खी तिक्खी, दो धारा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सेवा आप कमाईआ। सेवक सेवादार गोबिन्द, साची सेव कमांयदा। दाता जोद्धा सूर वड मृगिन्द, गहर गम्भीर समांयदा। करे खेल भारत हिन्द, हिन्दवाइन वेख वखांयदा। अथाह डूँघा सागर सिन्ध, बेपरवाह नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत्त दुलारा वेख वखांयदा। सुत्त दुलारा नौजवाना, बाला बाल उपाईआ। कलिजुग अन्तिम रंग सत्त झुलाए इक्क निशाना, नौ खण्ड साया हेठ रखाईआ। नौ दर वेखे जगत मकाना, घर दसवें मेला साचे माहीआ। गुरमुखां बन्न्हे साचा गाना, हरि साचा तन्द उठाईआ। गुर गोबिन्द मर्द मरदाना, एका नेत्र वेख वखाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ दुकाना, साचा मार्ग इक्क लगाईआ। वाह वाह गुरू गुर आप पछाना, इष्ट देव गुर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे युग तेरा घर, अन्तिम दए मिटाईआ। चार सुत्त चार यारी, चारों कुन्ट ख्वारया। चारे तोड़े गढ़्ह हँकारी, चारे मारे मारया। एका चौका चौदां हट्ट खलारी, चौदां तबकां फोल फोला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत्त दुलारे ल्ए वर, घर साचे मेल मिलाईआ। हरि शब्द गुर सहारा, सतिगुर नाम धराईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, घर साचे मेल मिलाईआ। आपे बख्शे बख्शणहारा, पिछला लहिणा मूल चुकाईआ। अग्गे देवे नाम अधारा, चरन प्रीती इक्क सखाईआ। साचा वणज
कराए सच वणजारा, नाम अनमुल्ला झोली पाईआ। साचे कंडे तोले तोलणहारा, नानक निरगुण गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहार पुरख समरथ, आदि जुगादि अख्वाया। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, जो जन सरनाई आया। सगल विसूरे जायण लथ्थ, आत्म अन्तर नेत्र दर्शन पाया। हउमे गढ़्ह जाए ढठ्ठ, साची रीती इक्क वखाया। उलटी गेड़नहारा लट्ठ, लक्ख चुरासी दए कटाया। आप रखाए सर सरोवर एका तट्ट, घाट किनारे मेल मिलाया। दूई द्वैती मेटे फट, अमृत आत्म मुख चवाया। शब्द नगारे लाए सट्ट, अनहद ताल वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे भुल्ले ल्ए तराया। सृष्ट सबाई भुल्लणहारी, अनभुल आप अख्वाए। जो जन मंगे बण भिखारी, साची वस्त झोली पाए। मिले मेल नर निरँकारी, निरगुण निरगुण निरगुण नज़री आए। नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकारी, आसा तृष्ना ना मूल सताए। जन भगतां पैज रिहा संवारी, राए धर्म ना दए सज़ाए। लेखा लिखे ना चित्रगुप्त लिखारी, लाड़ी मौत ना नैण मटकाए। गुरसिख अन्तिम मेले जोत निरँकारी, जोती जोत विच टिकाए। धाम सुहाए बहाए इक्क न्यारी, सचखण्ड दुआरा वेख वखाए। तिन्नां लोकां पार किनारी, जो जन ब्रह्म दर्शन पाए। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा गुरसिख निउँ निउँ करन निमस्कारी, सतिगुर आपणी उंगली आपे लाए। दरगाह साची देवे सच्ची सरदारी, साचे तख्त सुहाए। लोकमात वेखे कलिजुग अन्तिम फुल फुलवाड़ी, गुर गोबिन्द हथ्थीं लाए। फड़ फड़ पौड़े रिहा चाढ़्ही, जो जन वर घर साचे साचा साजन वेखण आए। कलिजुग अन्तिम पक्की हाढ़ी, हरि किरसान एक वक्त वढाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे आपणा वर, आवण जावण पतित पावन लक्ख चुरासी जम की फाँसी बंधन बन्दी तोड़ आप कटाए।