३ फग्गण २०१५ बिक्रमी बलदेव सिँघ दे घर दया होई पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
निरगुण रूप श्री भगवाना, आदि पुरख अख्वांयदा। आदि निरँजण खेल महाना, हरि आपणा आप करांयदा। खेले खेल दो जहानां, आदि जुगादि भेव ना आंयदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, शब्द अनादी इक्क तराना, एका धुन रखांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, सच सिँघासण आसण लांयदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, साचा तख्त ताज सुहांयदा। आपे जाणे आपणा धुर फ़रमाना, आपे हुक्म चलांयदा। रवि ससि जोत महाना, निरगुण आपणी आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। निरगुण धार एकउँकार, आपणी आप चलाईआ। इक्क
अकल्ला भेव अपार, लेखा लिख्त ना कोए लिखाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, बेपरवाह आप अख्वाईआ। थिर घर बैठा सच दरबार, सच सिँघासण आसण लाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, इक्क प्रकाश रखाईआ। कमलापाती मीत मुरार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सति सरूपी साची कार, हरि साचा आप कराईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी बेपरवाहीआ। आदि जुगादि हरि भगवन्त, एका एक अख्वांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटांयदा। आपे महिमा जाणे अगणत, लेखा गणत ना कोए गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच टिकांयदा। निरगुण रूप हरि सुल्तान, एका एक मेहरवानया। आपे वेखे सच निशान, आप झुलाए दो जहानया। आप उपाए दया कमाए आपे रक्खे आपणी आण, आपे होए जाणी जाणया। आपे विष्न ब्रह्मा कर प्रधान, सेवक लाए नौजवानया। आपे शंकर शिव देवे दान, रूप अनूप आप दरसानया। आपे गगन मण्डल बैठ मकान, गगन गगनंतर वेख वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल महानया। आदि जुगादि करनेहारा, करता करनी कमाईआ। दूजा ना कोई पावे सारा, दिस किसे ना आईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, प्रभ बैठा आसण लाईआ। निरगुण नूर नूर उज्यारा, एका एक अख्वाईआ। ना कोई दूसर मीत मुरारा, ना कोई संग रखाईआ। आप आपणा कर पसारा, निराकार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे बेपरवाहीआ। आदि शक्ति नूर उजाला, हरि नूरो नूर उपांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दीनां नाथ आप अख्वांयदा। करे कराए आप प्रितपाला, प्रितपालक नाउँ रखांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता सुत्ते प्रकाश, आपणा आप रखाईआ। आपे वेखे खेल तमाश, खेल खिलंता नाउँ धराईआ। मण्डल मण्डप पावे रास, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, जल थल महीअल रूप वटाईआ। आदि अन्त ना होए विनास, ना मरे ना जाईआ। एका हरि शाहो शाबास, शाहो भूप इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत हरि हरि नूर, आपणा आप उपाईआ। सर्ब कल आपे भरपूर, अकल कल वड्याईआ। आपे वसे नेड़े दूर, दूर नेड़ा ना कोए जणाईआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, हरि दर बैठा अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, स्वच्छ सरूप आप हो जाईआ। पारब्रह्म पुरख आदेसा, एका वेस सुहांयदा। निरगुण जोत जुग जुग वेसा, लोकमात रखांयदा। देवणहारा सच संदेसा, शब्दी डंक वजांयदा। नर नरायण नर नरेशा, निरगुण
आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि पुरख अलख अभेवा, एका एक अख्वाईआ। आपे होए वड देवी देवा, वासदेव वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी सेवा, जुग जुग करता आप कराईआ। आप उपाए आपणा मेवा, अमृत फल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। रचनहार पुरख समरथ, अकल कला कलधारीआ। आपे जाणे आपणी त्रैगुण वथ्थ, त्रै त्रै मेल अपारीआ। आपे पंज तत्त चलाए रथ, पारब्रह्म सच्चा सिक्दारीआ। आपे जाणे महिमा अकथनी अकथ, लेखा लिखे अपर अपारीआ। आपे जाणे नाम गाथ, देवणहार जगत भण्डारीआ। आपे लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, पूरन गुर आप अवतारीआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव वसे साथ, गुर किरपा खेल अपारीआ। आपे मन्त्र नाम पूजा पाठ, चारे वेद आप लखारीआ। आपे सर सरोवर मारे ठाठ, आपे अमृत भरे भण्डारीआ। आपे तीर्थ आपे ताट, तट तीर्थ आप सुहा रिहा। आपे चढ़े औखे घाट, आपे पन्ध मुका रिहा। आपे खेले खेल नटूआ नाट, स्वांगी स्वांग आप रचा रिहा। आपे वेखे चौदां हाट, दर दरबान आप अख्वा रिहा। आपे निरगुण जोती नूर ललाट, जोत निरँजण डगमगा रिहा। आपे नेड़े जाणे आपणी वाट, दूर दुराडा आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस कर, वेस अवल्ला इक्क रखा रिहा। हरि हरि वेस जग अवल्ला, आपणी बणत बणांयदा। धुर दरगाही इक्क अकल्ला, कलधार नाउँ वटांयदा। आप होए अछल अछल्ला, अछल अछल्ल वखांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा डेरा लांयदा। आपणी जोत आपे रला, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण संग रखांयदा। निरगुण शब्द निरगुण रंग, निरगुण संग रखाईआ। सति सरूपी बैठ पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। शब्द नगारा वज्जे सच मृदंग, हरि साचा आप वजाईआ। वसणहारा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपे मुख भुवाईआ। आपे आपणीआं वंडां रिहा वंड, सन्त सुहेले ल्ए उठाईआ। आपे खेले खेल भेख पखण्ड, आपे भगतन मीत हो जाईआ। आपे वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, जीउ पिण्ड आप अख्वाईआ। आपे होए नार सुहागण आपे दीसे रंड, कन्त कन्तूहला आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण जोत हरि मेहरवान, एका एक अख्वाईआ। भगत वछल श्री भगवान, जुग करता वड वड्याईआ। हरिजन देवे भगती दान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। एका ब्रह्म कर पछान, एका विच समाईआ। सुरती शब्द शब्द ज्ञान, हरि शब्द करे पढ़ाईआ। आत्म अन्तर पीण खाण, अमृत आत्म इक्क वखाईआ। नौ दुआरे जगत दकान, जगत वासना विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, जुग जुग मेला साचे हरि, हरि साचा आप कराईआ। साचा मेला साजण मीत, हरि सज्जण आप करांयदा। पारब्रह्म प्रभ पतित पुनीत, पतित पावन नाउँ रखांयदा। शब्द सुणाए सुहागी गीत, नाद अनादी नाअरा एका लांयदा। ना कोई गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, हर घट बैठा डगमगांयदा। आपे जाणे आपणी रीत, हरिजन सोए आप उठांयदा। चेतन वस्सया सदा चीत, चित वित ठगौरी कोए ना पांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। साची धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतार, वेस अवेसा आप वटाईआ। लोकमात हो उज्यार, निरगुण सरगुण विच टिकाईआ। शब्द विचोला अपर अपार, साचा ढोला गाईआ। सो पुरख निरजंण ख़बरदार, हँ ब्रह्म इक्क अख्वाईआ। आप आपणा करे प्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। दाता दानी सूरा सरबंग, निराकार साकार आप हो जाईआ। आप वसे अंग संग, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। जुग जुग खेल पारब्रह्म, हरि वड वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जूनी रहित आप अख्वाईआ। अकाल मूर्त ना होए भंग, मात पित ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि सुहाना, साची वज्जी वधाईआ। साचा दीपक इक्क वखाना, निर्मल नूर करे रुशनाईआ। साचा तख्त इक्क सुहाना, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल आदि जुगादि वड वड्याईआ। आदि जुगादी हरि हरि खेला, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। आपे वसे रंग नवेला, आपे घट घट रिहा समाईआ। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर मन्त्र नाम आप दृढ़ाईआ। आपे होए सज्जण सुहेला, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त हरि भगवन्त जुगा जुगन्त आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुग करता हरि करनेहारा, सर्ब कला समरथ। आप आपणा कर पसारा, आप चलाए आपणा रथ। आपे जाणे आपणी धारा, आप जणाई शब्द महिमा अकथ। आपे पुरख आपे नारा, आपे देवे आपणी वथ्थ। आपे भगत आप भण्डारा, आपे दे कर रक्खे हथ्थ। आपे वणज आप वणजारा, आपे आपणी करे आप परख। आपे करनी करता बण संसारा, आपे लक्ख चुरासी पाए नथ्थ। आपे जीव जन्त दए आधारा, निरगुण जोती अन्दर रक्ख। आपे ब्रह्मा वेता सेवादारा, सेवा करे आप समरथ। आपे विष्नूं वंसी बण वरतारा, आपे वस्तू वस्त अन्दर देवे घत्त। आपे शंकर शंकर बण सँघारा, आपे बाशक तशका रिहा। आपे सांगोपांग कर प्यारा, सेजा बाशक बैठा खट। आपे लोकमात लै अवतारा, जुग
जुग ल्ए सांग पल्ट। आपे भगतन मीता भगतन करे प्यारा, इक्क वखाए नाम हट्ट। आपे वसे पार किनारा, आपे चौदां लोकां मेटे फट। आपे त्रिलोकी नाथ अनाथ आधारा, आप आपणा लाहा ल्ए खट्ट। आपे नाम नाम हो जैकारा, आपे काया मन्दिर मारे सट्ट। आपे तीर्थ तट बण किनारा, आपे अमृत देवे झट्ट। आपे जंगल जूह बण पहाड़ा, आपे डूँघी कन्दर सथ्थर बैठा घत। आपे रवि ससि सतारा, आपे जोती जगे लट लट। आपे लोआं पुरीआं बण सहारा, आपे भार रिहा चक्क। आपे धरत धवल कर पसारा, जल बिम्ब उप्पर देवे रक्ख। आपे लक्ख चुरासी कर उज्यारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश नाल रलाए बुध मन मत। आपे खोल्हे नौ दुआरा, आपे दसवें बैठा हरि समरथ। हरिजन मेला विच संसारा, देवे दरस महिमां अकथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग चलाए आपणा रथ। रथ रथवाही पुरख बिधाता, एका एक अख्वाईआ। सृष्ट सबाई पिता माता, एका रंग रंगाईआ। देवणहारा साची दाता, सच वस्त झोली पाईआ। आप उपाए आपणी गाथा, आपे करे पढ़ाईआ। सतिजुग तेरा साचा साथा, सोइम रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। सतिजुग साचा पार उतारा, हरि साचा वेख वखांयदा। दूतां दुष्टां आप सँघारा, हरिजन साचे आप तरांयदा। नाम झूटा आप अपर अपारा, नर निरँकारा आप उपांयदा। ध्रू प्रहलादा दए सहारा, हँकारी दुष्ट खपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण वेस वटाया, लोकमात वज्जे वधाईआ। त्रेता तेरा भेख वटाया, लेखा लिख्या बेपरवाहीआ। ब्रह्मा वेता सेव कमाया, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। साम रिग खेल खिलाया, रघुवंसा नाउँ रखाईआ। त्रिया त्रेता मेल मिलाया, जनक सपुत्री वड वड्याईआ। लंका गढ़्ह दए तुड़ाया, रावण हँकारी दिस ना आईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाया, भीलणी मुख सुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस धर, राम राम नाम वड्याईआ। राम नाम सच सुल्ताना, हरि साचे मात धराया। हरिजन मेला गुण निधाना, घर साचा इक्क सुहाया। आप चुकाए आवण जाणा, जिस जन रसना गाया। दरगाह साची साचा माणा, सच दुआरा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण आप उपाईआ। द्वापर तेरी पावे सार, दोए दोए लोचण वेख वखाईआ। वेद व्यासा कर प्यार, एका ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेल अपार, मेल मिलावा साचे माहीआ। नारद मुन खेल संसार, सगला संग निभाईआ। चार सलोक ब्रह्मा दए उचार, बारां अक्खर नाम पढ़ाईआ। पुराण अठारां इक्क आधार, चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक गणाईआ। कान्हा कृष्ना आप करतार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। सखीआं मेला
मीत मुरार, मंगलाचार इक्क वखाईआ। बणया गोला विच संसार, ग्वाला रूप वटाईआ। अन्तिम तोला तोले आपणे कंडे धार, लक्ख चुरासी आप तुलाईआ। भगतन मीता कर प्यार, बिदर सुदामां ल्ए तराईआ। लज्जया रक्खे विच दरबार, द्रोपद सुत्त उठाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, दूती दुष्ट दए मिटाईआ। पंजां बख्शे इक्क प्यार, धर्म सुत्त नार इक्क अख्वाईआ। रथ रथवाही साचा यार, महांसार्थी आप अख्वाईआ। देवे नाम शब्द ज्ञान, गीता गोझ सुणाईआ। अठारां ध्याए कर प्रधान, अठारां अक्षूणीआं मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग ल्ए अंगड़ाईआ। लोकमात कर पसारा, जूठ झूठ करे कुड़माईआ। माया ममता वणज वपारा, चारों कुन्ट फिराईआ। होए दरोही चौंह यारां, चार यारी ल्ए उपाईआ। ईसा मूसा एका नाअरा, एका अल्फ़ सिखाईआ। गल अल्फ़ी पाए परवरदिगारा, काली चोली इक्क सुहाईआ। अल्ला हू हू नाअरा, अल्ला हू हू विच समाईआ। ख़ालक ख़लक हो उज्यारा, आप आपणा रंग वटाईआ। चौदां तबकां दए सहारा, जल्वा नूर इलाहीआ। आपे जाणे आपणी कारा, भेव कोए ना पाईआ। नानक दित्ता नाम भण्डारा, लोकमात वरताईआ। ऊँचां नीचां इक्क दुआरा, राउ रंकां इक्क सरनाईआ। आत्म ब्रह्म करे विचारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म नज़री आईआ। स्वयम रूप हरि निरँकारा, निरगुण जोत इक्क रुशनाईआ । दोइम रूप शब्द भण्डारा, हरि साचा आप वरताईआ। तीजा नैण इक्क उग्घाड़ा, हरि सन्तन मेल मिलाईआ। चौथा घर सच अखाड़ा, हरि साचा रिहा वखाईआ। पंचम मीता हरि निरँकारा, पंचम मोह चुकाईआ। छेवें छन्न ना कोई उसारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण निराकारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अटल महल्ल उच्च मुनारा, चार दीवार ना कोए वखाईआ। एका बैठा एकउँकारा, इक्क अकल्ला सहिज सुखदाईआ। जुग जुग पावे लोकमात सारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवारा, भरमी भरम रखाईआ। मनमति होए नार विभचारा, घर घर वेस कराईआ। गुर का नाम ना रसन उचारा, हरि मन्त्र ना कोए दृढ़ाईआ। घर घर झूठा झूठ पसारा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ । नानक गोबिन्द इक्क जैकारा, एका सिफ्त सलाहीआ। वरन बरन ना कोए विहारा, ना कोई वंड वंडाईआ। साचा मन्दिर गुरुदुआरा, काया काअबा इक्क वखाईआ। निर्मल जोत जगे अपारा, दिवस रैण रहे रुशनाईआ। आत्म धुंन सच्ची धुन्कारा, अनहद रिहा सुणाईआ। पंचम सखीआं गायण वारो वारा, आप आपणा ताल वजाईआ। जन भगतां अमृत देवे ठंडी ठारा, कँवल कँवला मुख चुआईआ। आपे तोड़े बजर किवाड़ा, अग्नी साड़ा दए मिटाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, हरि सज्जण सहिज सुभाईआ। आत्म सेजा साची कर पसारा, चतुर्भुज बैठा राह तकाईआ। सुरती शब्दी मेला कन्त भतारा, नारी नारा विच
समाईआ। नर नरायण इक्क आधारा, एका अंक लगाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन बूझ बुझाईआ। कलिजुग लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारा, हउमे गूढ़ी नींद सवाईआ। ग्रन्थी पन्थी करन विचारा, गा गा थक्के करन पढ़ाईआ। अञ्जील कुरान लाइन नाअरा, ऐनलहक्क ना वेख वखाईआ। पंडत पांधे बोल जैकारा, जीवां जन्तां रहे सुणाईआ। कलिजुग भुल्लया सर्ब संसारा, हरि की गत कोए ना पाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, एका लेखा गया समझाईआ। कलिजुग आयू चार लक्ख बत्ती हज़ारा, बत्ती दन्दी आपे गाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण जोत नूर करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई मारे मारा, कर्म कुकर्मां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता करनहार पुरख समरथ अकल कल धार, नर निरँकार निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका एक आप अख्वाईआ।
३ फग्गण २०१५ बिक्रमी बेला सिँघ दे घर
पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
ज़ात पात हरि न्यारा, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। जन भगतां करे जगत प्यारा, निरगुण सरगुण वड वड्याईआ। बख्शणहारा चरन प्यारा, सरनगत इक्क समझाईआ। देवणहारा नाम भण्डारा, नाम वस्त झोली पाईआ। बणया रहे सद वरतारा, आप आपणी सेव कमाईआ। राग नाद ना पायण सारा, भेव अभेदा बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता एकउँकारा, अकल कल अख्वाईआ। मेल मिलावा सन्त दुलारा, सन्तन संग रखाईआ। एका देवे सच हुलारा, सच सुच्च वधाईआ। साचा मन्दिर वेख दुआरा, देवे दर सुहाईआ। दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़ा, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्दी मीता साचा लाड़ा, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा वेख वखाईआ। काया खेड़ा साचा नगर, हरि हरि हट्ट खुल्हाया। निर्मल होए कर्म उजागर, प्रभ नेत्र दर्शन पाया। नाम वणज सच सौदागर, घर वणजारा एका आया। भरे ख़ज़ाना काया गागर, गहर गम्भीर टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। नाम ख़ज़ाना साची वस्त, गुर सतिगुर हट्ट विकाईआ। गुरमुखां देवे दस्त बदस्त, उधार ना कोए कराईआ। दिवस रैण रक्खे मस्त, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। एका रंग रंगाए कीट हस्त, आप आपणी दया कमाईआ। तन पहनाए साचा बसत, बस्त्र गहिणा शब्द सुहाईआ। कीमत करते रक्खी सस्त, दोए जोड़ चरन सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थाउँ टिकाना घर घर मन्दिर, हरि साचे आप
उपाया। आपे बहि बहि वेखे अन्दर, निज घर वासी निज घर रिहा सुहाया। दिस ना आए भागांमन्दड़, गुरमुख साचे मेल मिलाया। माया ममता होई अन्धड़, गुरू ज्ञान ना कोए जणाया। दूई द्वैती झूठा कंधड़, हउमे हँगता पर्दा पाया। मनमुख जीव जूठा झूठा गन्दड़, रसना जिह्वा ना हरि हरि गाया। भगत जनां हरि आप बख्शंदड़, फड़ फड़ गले लगाया। दो जहानां मेटे पन्धड़, पान्धी आपे बण के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। साचा पान्धी रिहा चल, दिवस रैण प्रभातीआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, कलिजुग मारन आया झातीआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, गुरमुखां चुकाए लहिण देण बाकिया। आपणे दीपक आपणी जोती आपे बल, सच ज्ञान करे प्रकाशया। आपणे शब्द शब्दी आपे रल, आपणा ढोला गाए शाहो शाबास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतां करे बन्द खुल्हासीआ। बन्द खलासी बंधन तोड़, पारब्रह्म अख्वाया। चरन प्रीती निभे तोड़, ना तुट्टे ना कोई तोड़ तुड़ाया। सतिगुर पूरा चढ़या घोड़, शब्द डंका हथ्थ उठाया। गुरसिखां मेल मिलाए दौड़ दौड़, सोए कोए रहिण ना पाया। वेखणहारा फल मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। दरगाह साची लाया एका पौड़, एका डण्डा हथ्थ फड़ाया। सो पुरख निरँजण रिहा बौहड़, आप आपणा कर्म कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा लेखे लाया। लेखा लेखे जाए लग्ग, गुर सतिगुर आप लगाईआ। दरस वखाए सूरा सरबग्ग, नेत्र लोचण नैण बिगसाईआ। निरगुण जोत दीपक गया जग, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी लग्गी अग्ग, बिन हरि ना कोए बुझाईआ। तन ना दिसे किसे तग, तन तड़ाग ना मात बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेख वखाए सर्ब लोकाईआ। सर्ब लोकाई बैठा लुक, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुखां वखाए आपणा मुख, मुखड़ा अलख सलांहयदा। आवण जावण कट्टे दु:ख, घर साचा इक्क सुहांयदा। ना मानस ना दिसे मानुख, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। सन्त सुहेले आपणी गोदी ल्ए चुक्क, बाल अञ्याण गोद उठांयदा। सतिगुर बूटा ना जाए सुक्क, हरया सिंच अमृत आप करांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण रूप शाहो रूप सिँघ शेर शेर रिहा बुक्क, कलिजुग ढोंग फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, आपे कीमत पाए लक्ख, लक्खों कक्ख आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार तरांयदा। हरिजन उतरे पार किनारा, गुर सतिगुर आप कराईआ। नाम चप्पू सच सहारा, हरि साचा आपे लाईआ। खेवट खेटा कर प्यारा, काया बेड़ा रिहा चलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुत्त दुलारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। दर घर वेखे धाम न्यारा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आर पारा, जन भगतां देवे चरन सहारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ।