३ फग्गण २०१५ बिक्रमी अवतार सिँघ दे घर पिण्ड काउंके ज़िला अमृतसर
एकउँकार हरि सुल्तान, पारब्रह्म अभेद्या। अलख निरँजण वाली दो जहान, आदि जुगादि अछल अछेद्या। जोती नूर श्री भगवान, भेव ना पायण चारे वेद्या। आदि जुगादी इक्क निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी विद्या। पुरख अबिनाश सर्ब जीअ दाता, एका एकउँकारया। खेले खेल पुरख बिधाता, अलख अगोचर अगम्म भेव न्यारया। जुगा जुगन्तर बन्न्हे नाता, आप आपणा खेल खिला रिहा। लक्ख चुरासी पिता माता, आप आपणे अंग समा रिहा। बैठा रहे इक्क अकांता, अकल कला वरता रिहा। जगत खेल दिवस राता, दीन दयाल आप करा रिहा। आप जणाए आपणी गाथा, शब्दी शब्द नाउँ धरा रिहा। सति सतिवाद चलाए राथा, रथ रथवाही दिस ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगा रिहा। निरगुण धार पुरख करतारा, करता करता आप अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। शब्द डंका अपर अपारा, हरि हरि का नाउँ वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, आलस निन्दरा सर्ब गवांयदा। रवि ससि सतारा, मण्डल मण्डप फेरा पांयदा। गगन पातालां इक्क हुलारा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खोजांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, आदि जुगादि डगमगांयदा। सच सिँघासण अपर अपारा, थिर घर साचे आप वछांयदा। शाहो भूप सच सिक्दारा, हरि साचा आसण लांयदा। तख्त ताज सुहाए इक्क दुआरा, बंक दुआरी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, निरगुण निरगुण विच समांयदा। निरगुण रूप सच सिक्दार, एका एकउँकारया। खेले खेल आप करतार, आपणी कीमत करता आपे पा रिहा। दर दरवाजा खोल्ह किवाड़, आप आपणा राह चला रिहा। सति सरूपी पहरेदार, बिन रंग रूपी सेव कमा रिहा। इक्क अकल्ला ख़बरदार, सच महल्ला आप सुहा रिहा। उच्च अटल कर त्यार, निज घर आपणा आप उपा ल्या। ना कोई दूसर मीत मुरार, ना कोई संग रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण इक्क अख्वा रिहा। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर खेल तमाशा, जागरत जोत इक्क वखांयदा। चौदां लोक मण्डल रासा, आप आपणी रास वखांयदा। लक्ख चुरासी पवण स्वासा, पंज तत्त डेरा लांयदा। घट घट अन्दर रक्खे वासा, दिस किसे
ना आंयदा। शब्द सुहाए पृथ्मी आकासा, नाम डोरी तन्द बंधांयदा। आपणी करे आपे पूरी आसा, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। आपणा रक्ख सच भरवासा, आप आपणा ताल वजांयदा। आपणा आप होए दास दासा, सेवक सेवा आप कमांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जन्म मरन ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा कर पसारा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी काया चोला, त्रैगुण ब्रह्म कुड़माईआ। पंचम वेखे साचा डोला, विष्नूं सेव कमाईआ। अन्तिम खेले आपणा होला, शंकर हथ्थ वड्याईआ । अबिनाशी करता एका तोला, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। आदि अन्त रहे अडोला, डोल कदे ना जाईआ। आपणा नाम रखाए मौला, परवरदिगार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निरगुण दाता हरि भगवाना, अकल कला कल धारीआ। खेले खेल दो जहाना, जोद्धा सूरबीर बली बलकारीआ। लक्ख चुरासी देवे दाना, पारब्रह्म ब्रह्म उपजा रिहा। सति सरूपी बद्धे गाना, मन मति बुध विच लगा रिहा। सच वखाए सच मकाना, घर साचा आप सुहा रिहा। नौ दर वेखे आप दुकाना, नौ दर मुख खुल्हा ल्या। दस दस मेला गुण निधाना, गर्भवास वेस वटा ल्या। रक्त बूंद लेखे लाणा, लेखा आपणा आप चुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ धरा ल्या। निरगुण नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप उपांयदा। आपे मीता मीत मुरार, मीत मुरारी आप अख्वांयदा। आपे मेल मिलाए दर दरबार, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। आपे बोले नाम जैकार, शब्द जैकारा इक्क अल्हांयदा। आपे भरे सति भण्डार, नाम सति आप अख्वांयदा। आपे बख्शे अमृत ठंडी ठार, सर सरोवर आप अख्वांयदा। आपे निरगुण जोत करे उज्यार, जोत निरँजण रूप वटांयदा। आपे धुन अनादी सच्ची धुन्कार, अनहद राग अल्हांयदा। आपे सुन्न अगम्म रिहा पसार, अन्ध अन्धेर आप वखांयदा। आपे दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखांयदा। आपे सचखण्ड बैठा हो त्यार, सच समग्री इक्क रखांयदा। अलक्ख निरँजण खेल न्यार, अलख अलखणा भेव ना आंयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आप आपणी आप करांयदा। पिता पूत अम्मी अंमड़ा ना कोई प्यार, भैण भाई ना कोई वखांयदा। निरगुण जोती इक्क निरँकार, निरगुण रूप आप अख्वांयदा। निराकार कर आकार, साकार रूप वटांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्यार, परम पुरख अख्वांयदा। लोकमात कर विचार, जीवां जन्तां वेख वखांयदा। धरत धवल पावे सार, जल बिम्ब फोल फोलांयदा। कँवल नाभ वेख भण्डार, घर घर अमृत मुख चुआंयदा। झूठी क़िया वेखे नौ दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलांयदा। सत्ता दीपां साची धार, सति पुरख निरजंण आप जणांयदा। बोध अगाधी खेल अपार, शब्द अनादी इक्क रखांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी दए आधार, आप आपणा विच रखांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा इक्क चलांयदा। निरगुण धार पारब्रह्म, आपणी आप चलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ फेर ना आईआ। ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। नेत्र नीर ना रोए छम्म छम्म, बत्ती दन्द ना कोए गणाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। आपे रवि ससि सूरज चाढ़्हे चन्न, आपे ल्ए छुपाईआ। आपे चौदां लोकां देवे डन्न, आपे चौदां हट्ट खुल्हाईआ। आपे लोआं पुरीआं आकाश प्रकाशा बेड़ा देवे बन्न्ह, आपे रिहा रुढ़ाईआ । आपे लक्ख चुरासी जनणी जणे जन, आपे आपणे विच समाईआ। आपे राग अनादि सुणाए कन्न, आपे अन्दर मन्दिर बन्द रखाईआ। आपे त्रैगुण माया पंज तत्त, त्रै वास जाल बंधाईआ। आपे वस्सया छप्पर छन्न, आपे महल्ल अटल सुहाईआ। आपे वस्सया जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे डेरा लाईआ। आपे वस्सया डूँघी डल, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। आपे थिर घर सच सिँघासण बैठा मल्ल, आपे कीटां अन्दर डेरा लाईआ । आपे आपणी जोती दीपक गया बल, अन्ध अन्धेर आप अख्वाईआ। आपे शब्द शब्दी गया रल, आपे शब्दी डंक सुणाईआ। आपे होए अछल अछल्ल, अछल अछेदा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार शब्द जैकार, एका नाअरा लाईआ। शब्द नाअरा सच जैकार, आदि जुगादि लगांयदा। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। लोकमात लै अवतार, आप आपणा नाउँ रखांयदा। त्रै त्रै मेला विच संसार, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरपति सोया आप उठांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, हर घट आपे डेरा लांयदा। आपे करे पार किनार, आपे विच रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल आपे कर, ख़ालक ख़लक आप अख्वांयदा। ख़ालक ख़लक हरि मखलूक, एका नाम ख़ुदाईआ। सदा बांग सुणाए आपणी कूक, एका अल्ला अलाहीआ। आपे मारे आपणी फूक, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता पुरख समराथ, पारब्रह्म अख्वाया। आप चलाए आपणा राथ, ना कोई दूसर संग रखाया। आदि जुगादी साची गाथ, साचा नाउँ धराया। आपे जाणे पूजा पाठ, आपे मार्ग लाया। आपे लेखा लाए तीर्थ ताट, तट किनारा आप सुहाया। आपे वसे काया घाट, औखी घाटी आप चढ़ाया। आपे विके हाटो हाट, सतिगुर हट्ट इक्क खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी बणत बणाया। बणत बणा हरि बनवारी, आपणी कल वरतांयदा। पारब्रह्म गुर बण अवतारी, लोकमात वेख वखांयदा। भगत भगवन्त मीत मुरारी, आप आपणा मेल मिलांयदा। साध सन्त सोहिण दुआरी, घर साचा इक्क वखांयदा। देवे दात शब्द
भण्डारी, नाम भण्डारा आप वरतांयदा। हउमे हँगता कट्ट बीमारी, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। दिवस रैण रहे ख़ुमारी, एका जाम प्यांअदा। बैठा रहे दर दुआरी, दर दरवेश आप अख्वांयदा। जुग जुग जाणे आपणी कारी, सतिजुग त्रेता पार करांयदा। रावण तोड़े गढ़्ह हँकारी, लंकासा कोट वेख वखांयदा। द्वापर तेरी खेल न्यारी, मोर मुकट सीस टिकांयदा। खाली हथ्थीं पार उतारी, तीर कमान ना कोए रखांयदा। शब्द ज्ञान वड्डा बलकारी, अर्जन हथ्थ फड़ांयदा। रथ रथवाही कर सवारी, महांसार्थी नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस इक्क अकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। लोकमात वेख महल्ला, आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपे जाणे आपणी चाला, चाल निराली इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी बणे दलाला, साधां सन्तां ल्ए मिलाईआ। भगत वछल सदा कृपाला, प्रितपालक नाउँ रखाईआ। गुरमुख फल लगाए डाला, हरिजन ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराईआ। खेल खिलंता हरि करतारा, जुगां जुगन्त अख्वांयदा। भेख वटंता विच संसारा, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जोती जोत जुगन्ता नूर उज्यारा, दिवस रैण डगमगांयदा। अकल कल धारा श्री भगवन्ता खेल न्यारा, लेखा लिख्त ना कोए लिखांयदा। शब्द अगम्मी भर भण्डारा, हरि वरतंता निराकारा, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप अपरम्पर जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर जागरत धार, जगत जोगीशर आप रखाईआ। मुनी मुनीश्र पावे सार, साधक बुध वेख वखाईआ । तपी तपीश्र ल्ए अधार, तृखा तिप्त कराईआ। हरी सती कर प्यार, साचा सति इक्क बुझाईआ। वा तत्ती वेखे संसार, जुग जुग बेपरवाहीआ । नाम रत्ती कर वरतार, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। देवे मती हरि गिरधार, मति मतवाली आप समझाईआ। बुध बिबेकी ख़बरदार, आपे रिहा उठाईआ । मनुआ तोड़े फड़ हँकार, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। शब्दी देवे शब्द प्यार, शब्द गुर शब्द पढ़ाईआ। सुरती मेला सुरत दुआर, सुरत सुरत वखाईआ। जूनी रहित किरपा धार, राज जोग इक्क वखाईआ। अकाल मूर्त हो त्यार, लोकमात निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग दाता बेपरवाहीआ। जुग दाता हरि भगवन्तड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। घर आपणा आप सुहंदड़ा, भेव ना पाए साध सन्त। जुग जुग आपणा वेस वटंतड़ा, खेले खेल नारी कन्त। गुर पीर आप अख्वंदड़ा, पंज तत्त काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त। निरगुण धारा विच रखंदड़ा, आप बणाए ब्रह्म पारब्रह्म बणत। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, दीपक जोती जोत जगंत। धुन अनादी इक्क वजंदड़ा, शब्द सुहागी सुणाए छंत। कलिजुग कूड़ा वेख वखंदड़ा, महिमा गणत अगणत। ईसा मूसा हुक्म सुनंदड़ा, काला सूसा रंग रंगत। चार यारी जोड़ जुड़ंदड़ा, संग मुहम्मद
वेख वखंत। अल्ला राणी नाल प्रनंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप वेस कर, खेले खेल आदि अन्त। आदि अन्त हरि खेल खिलंदड़ा, भेव अभेद छुपायो। ब्रह्मा वेद ना भेव खुलंदड़ा, चारे मुख रिहो गायो। जोगी जपी ना वेख वखंदड़ा, थिर घर बैठा डेरा लायो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलख अभेव वड देवी देव निहकेव आप अख्वायो। भेव अभेद अकल कल धारा, निरगुण नूर उपांयदा। आदि पुरख अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। आपे रचनहार सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। आपे ब्रह्म पारब्रह्म कर उज्यारा, अमृत अमृत मुख चवांयदा। आपे चार वेद बण लिखारा, आपणी वंड वंडांयदा। आपे गुर पीर अवतारा, साध सन्त आप अख्वांयदा। आपे भगत भगती हो उज्यारा, नित नवित्त लज्जया आप रखांयदा। आपे नाम शब्द तेज़ कटारा, साचा खण्डा हथ्थ चमकांयदा। आपे इष्ट देव हो उज्यारा, आप आपणा इष्ट कमांयदा। आपे अष्टभुज सिँघ अस्वारा, खड़ग खण्डा कटार आप चमकांयदा। खेले खेल पुरख करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपणा कर, निरगुण धारी धार बंधांयदा। धार अवल्ली जोत अकल्ली, आदि जुगादि चलाईआ। सूरा बली वली छली, अछल अछल्ल वखाईआ। निहचल धाम अटली साची गली, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। दीपक जोती बली जल थल महीअल रली, दिस किसे ना आईआ। सचखण्ड दुआरे पली, घर आपणे फली, लोकमात फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, कलिजुग वेस वटाईआ। कलिजुग वेस हरि निरँकार, नानक निरगुण जोत जगाईआ। सति सति भर भण्डार, सति सति विच टिकाईआ। मेल मिलाए सच दुआर, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। निरगुण जोत जोत उज्यार, नानक निरगुण वेख वखाईआ। दोहा मेला धाम न्यार, दिस किसे ना आईआ। एकउँकारा मीत मुरार, नानक मिल्या बेपरवाहीआ। चरन कँवल ढहि प्या दुआर, एका मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सो पुरख निरँजण बूझ बुझाईआ। वर घर पाया इक्क करतार, नारी कन्त रूप वटाईआ। पुरख अकाल बणया सच भतार, नानक नार रूप अख्वाईआ। वज्जी वधाई धुर दरबार, ना वेखे जीव लोकाईआ। वेद कतेब ना पायण सार, उच्च अथाह बेपरवाह हरि मलाह, नानक हरि होई कुड़माईआ। सच दुआरे चढ़या चा, पाया पुरख बेपरवाहीआ। एका ढोला ल्या गा, सोहँ शब्द आप अल्हाईआ । नानक निरगुण निरगुण विच रिहा समा, पारब्रह्म रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण बोला निरगुण तोला निरगुण चोला दए तजाईआ। साचे घर बोल जैकारा, नानक हरि हरि गाया। सोहँ शब्द अपर अपारा, थिर घर मेला बेपरवाहया। एका दूजा पार किनारा, तीजा दर रहिण ना पाया। चौथे पद पुरख अपारा,
घर बैठा राह तकाया। पंचम मिल्या मीत मुरारा, पंचम मोह चुकाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहारा, निरगुण बैठा जोत जगाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण निराकारा, निरगुण निरगुण निरगुण आप अख्वाया। नानक मिल्या इक्क दुआरा, दूसर हथ्थ किसे ना आया। पुरख अबिनाशी पावे सारा, आप आपणी बूझ बुझाया। तिन्नां लोकां वस्सया बाहरा, चौदां चरनां हेठ दबाया। रवि ससि ना कोए सितारा, मण्डल मण्डप ना कोए वखाया। ज़िमी अस्मान ना कोए पाड़ा, ब्रह्मा विष्न शिव ना सेव कमाया। त्रैगुण ना लग्गा कोए अखाड़ा, अवण गवण ना डेरा ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता एका वर, तेरा मेरा मेरा तेरा एका रूप समाया। सोहँ शब्द सतिगुर नानक गा, सचखण्ड सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, देवे वड वड्याईआ। अन्दर मन्दिर बन्द दए करा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाईआ। निरगुण विचोला आप अख्वा, साची सेव कमाईआ। साचा ढोला दए सुणा, नानक सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। तेरा लहिणा तेरी झोली देवे पा, वार थित आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ बोला निरगुण तोला नानक ढोला, काया चोला ना कोए रखाईआ। सोहँ शब्द बन्द भण्डारा, हरि आपणे हथ्थ उठाया। नानक देवे इक्क सहारा, एका बूझ बुझाया। सति नाम मन्त्र अपारा, लोकमात वेख वखाया। चार वरनां बण वणजारा, जीवां जन्तां दए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धर, आप आपणा खेल खिलाया। सोहँ शब्द सच भण्डारा, सति पुरख हथ्थ रखांयदा। नानक देवे इक्क आधारा, एका मन्त्र दृढ़ांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, आपणा भेव खुल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम खोल्हे सच दुआरा, सतिजुग साचा राह चलांयदा । तेरा लहिणा दए आधारा, पिछला लेखा आप मुकांयदा। पंज तत्त करे पार किनारा, काया तत्त ना कोए वखांयदा। सरगुण छड्ड विच संसारा, निरगुण निरगुण विच टिकांयदा। निरगुण निरगुण ल्ए भण्डारा, निरगुण सेव कमांयदा। सोहँ शब्द करे वरतारा, आप आपणा रंग रंगांयदा। निहकलंक लै अवतारा, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी चाल चलांयदा। नाम सति सति वरतारा, नानक नाम जणाया। एका जोती दस अवतारा, लेखा लेख लखाया। अर्जन मीता हरि निरँकारा, बोध ज्ञान वरताया। शब्दी शब्द भर भण्डारा, ग्रन्थ गुरू उपाया। सिख्या देवे सर्ब संसारा, वरन बरन ना कोए रखाया। ऊँचां नीचां इक्क सहारा, जो जन सरनाई आया। खुल्ल्हे ताक बन्द किवाड़ा, जिस जन शब्दी शब्द गुर गाया। मिले मेल प्रभ साचे लाड़ा, दर घर साचा वेख वखाया। कलिजुग काया लग्गी अग्ग तत्ती हाढ़ा, ना कोई सके मात बुझाया। हउमे हँगता बण अखाड़ा, जगत स्यासत वेस वटाया। लुट्टी जाए धर्म दिन दिहाड़ा, जीव जन्त ना सके बचाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस कर, आप आपणा लेख चुकाया। आपणा लेखा आप चुकाए, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। जीव जन्त कोई भेव ना पाए, साध सन्त रहे सभ गाईआ। वेद पुराण सिमरत शास्त्र ना गणत गणाए, अञ्जील कुरान ना तोल तुलाईआ। खाणी बाणी राह बणाए, अभेव अभेदा भेव ना राईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाए, पंज तत्त करे रुशनाईआ। गोबिन्द लेखा लेख लिखाए, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ी शाही, शाह सुल्ताना दए सज़ाईआ। अन्तिम आए साचा माही, बेपरवाही नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस आपे कर, नूरो नूर डगमगाईआ। नूर उजाला गुर गोपाला, दीन दयाला आप अख्वांयदा। कलिजुग खेले खेल निराला, अवल्लड़ी चाला दिस किसे ना आंयदा। तोड़नहारा जगत जंजाला, शब्द वजाए साचा ताला, राग अनादी इक्क रखांयदा। नाम धन सच्चा धन माला, गुरसिखां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक आप अख्वांयदा। संग रखाए काल महांकाला, आदि जुगादी इक्क दलाला, एका कर्म कमांयदा। लक्ख चुरासी फल वेखे डाल्हा, थिर घर बैठ सच्ची धर्मसाला, लोआं पुरीआं फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए जोत जगाए, आदि पुरख अबिनाशया। लोआं पुरीआं फेरी पाए, ब्रह्मा विष्न शिव उठाए, खेले खेल पृथ्मी अकाशया। देवत सुर सोया रहिण ना पाए, गण गंधर्ब अक्ख खुल्हाए, प्रगट होए शाहो शाबास्सया। रवि ससि आप चमकाए, मण्डल मण्डप सितार लटकाए, लक्ख चुरासी घट घट रक्खे वास्सया। निरगुण धारा इक्क बंधाए, भेव ना आए पारब्रह्म खेल तमास्सया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, पर्दा लाहे बल धारे आदि पुरख अबिनास्सया। लहिणा देणा मूल चुकाए, पिछला लेखा झोली पाए, अगला मार्ग आप लखास्सया। सतिजुग साचा आप उठाए, धरत मात दी गोद बिठाए, देवणहारा नाम दलास्सया। चार वरनां इक्क कराए, ऊँच नीच कोई रहिण ना पाए, साधां सन्तां करे बन्द खलासीआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाए, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाए, जोद्धा सूरबीर आप अख्वासीआ। तख्त ताज कोई रहिण ना पाए, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाए, आपे जाणे आपणी रासीआ। नौ खण्ड फेरा आपे पाए, सत्तां दीपां चरनां हेठ दबाए, सत्त रंग निशाना इक्क वखासीआ। अकाल मूर्त नज़री आए, निरगुण जोत करे रुशनाए, पुरख अकाल इक्क मनासीआ। ना कोई कासी पंडत जाए, वेद पुराण ना कोई पढ़ाए, अञ्जील कुरान ना कोई अल्हाए, बांग सदा ना कोई अल्हाए, रोज़ा बांग ना कोई अल्हाए, निउँ निउँ सजदा ना कोई कराए, साचा वुज़ू नाम करासीआ। ग्रन्थी पन्थी वेख वखाए, धरत मात सथ्थर वछाए, ब्रह्मा विष्न शिव अथ्थर वहाए, धीरज धीर ना कोए धरासीआ। हरिजन साचे ल्ए तराए, एका बख्शे चरन
सरनाए, फड़ फड़ बांहों गले लगाए, मात पित आप अख्वासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत जोती जोत डगमगाए। जोती जोत डगमगाहट, चार कुन्ट रुशनाईआ। वरनां बरनां प्या घबराट, घर घर पई लड़ाईआ। अल्ला राणी सुत्ती खाट, काला सूसा तन छुहाईआ। धर्म विकया हाटो हाट, धरती धवल कुरलाईआ। दिस ना आया तीर्थ ताट, लजपति रही शरमाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद कोई ना दिसे नेड़े वाट, साचा इष्ट ना कोए वखाईआ। आपो आपणे चढ़े घाट, मनमति नाल रलाईआ। कूड़ विकारा मारे ठाठ, ठौर ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ।