पुस्तकालयभाग ८

पहली चेत २०१६ बिक्रमी दरबार विखे जेठूवाल

एका एक एक एकउँकार, इक्क अवतारया। दूजे शब्द नाम जैकार, नाद अनादी आप वजा रिहा। तीजे नैण इक्क उग्घाड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डा वेख वखा रिहा। चौथे चौथे घर हो उज्यार, दीवा बाती कमलापाती इक्क जगा रिहा। पंचम रूप आप करतार, पंचम मेला आप मिला रिहा। छेवे छप्पर छन्न ना कोए उसार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा रिहा। सत्तवें सति सरूपी साची धार, सरगुण आपणी आप वरता रिहा। अठवें अट्ठ तत्त अधार, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आप समझा रिहा। नौवें नौ दर खोल्ह किवाड़, जगत नाता जोड़ जुड़ा रिहा। दसवें बैठ सिरजणहार, सच सिँघासण आप सुहा रिहा। इक्क ज्ञान कर विचार, आपणी कल वरता रिहा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, जगत महल्ल इक्क वखा रिहा। साढे तिन्न हथ्थ कर त्यार, जीवां जन्तां आप समझा रिहा। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण पावे सार, दहि दिशा वेख वखा रिहा। रवि ससि करन निमस्कार, मण्डल मण्डप सीस नवा रिहा। करोड़ तेतीसा ढहि ढहि पए दुआर, सुरपति राजा इन्द सीस झुका रिहा। आपे जाणे आपणी कार, आपणी कला आप वरता रिहा। जोती नूर कर उज्यार, नूरो नूर डगमगा

रिहा। वीह सद होया ख़बरदार, काया नाता तोड़ तुड़ा रिहा। भगतन मीता मीत मुरार, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। दूजे खोल्ह दर किवाड़, लोकमात बंक सुहा ल्या। तीजे घोड़े देवे चाढ़्ह, चौथे दर बहा ल्या। पंचम मेला साचे लाड़, जिउँ सखीआं मंगल गा ल्या। सत्तवें सति पुरख निरँजण किरपा धार, अठवें उठ उठ गल लगा ल्या। नौवे नौ नौ खण्ड करे पार, हरिसंगत वेख वखा ल्या। दसवें जोती जगे अपार, निरगुण धारा इक्क चला ल्या। कलिजुग अन्तिम पावे सार, कूड़ कुड़यारा वेख वखा ल्या। मनमति वेखे नार विभचार, मुख घूँगट आपे ला ल्या। खेले खेल खेल अपार, त्रिलोकी नंदन आप करा रिहा। चौदां लोकां हो उज्यार, चौदां लोक आप हिला रिहा। आकाश प्रकाश दए हुलार, धरत धवल वेख वखा रिहा। ब्रह्मा नेत्र दए उग्घाड़, आप आपणी बूझ बुझा ल्या। शिव शंकर वखाए इक्क अखाड़, नाम त्रिसूला हथ्थ चमका ल्या। इन्द इन्द्रासण पावे सार, सच सिँघासण खेल खिला ल्या। शाहो शाबास गुर अवतार, पुरख अबिनाशी वेस वटा ल्या। खड़ग खण्डा फड़ कटार, ब्रह्मण्डां फोल फुला ल्या। जेरज अंडां कर विचार, उत्भुज सेत्ज पार करा ल्या। वेखे कंडा विच संसार, तोलणहार तोल तुला ल्या। बोल बोला अपर अपार, घर साचे ढोला गा ल्या। बदलया चोला सिरजणहार, जगत विचोला ना कोए रखा ल्या। भोला भाला बेऐब परवरदिगार, ख़लक ख़ुदाई वेख वखा ल्या। राम कृष्न पावे सार, ईसा मूसा अंग लगा ल्या। वेद पुराणी मीत मुरार, अञ्जील कुरानी आपे गा ल्या। नानक गोबिन्द एका धार, एका रंग समा ल्या। शब्दी डंक डंक निरँकार, चारों कुन्ट वजा ल्या। सन्त साजण ल्ए उभार, जुग जुग कर्म कमा ल्या। भगत भगती दित्ता अधार, आप आपणा रूप वटा ल्या। सुहाए महल्ल अटल उच्च मुनार, ना कोई बणत बणा ल्या। इक्क अकल्ला कर प्यार, दर साचा इक्क वखा ल्या। कलिजुग करया ख़बरदार, सोया लोकमात उठा ल्या। गुरमुखां करे तन शृंगार, फूलन बरखा आपे ला ल्या। चिट्टा बाणा इक्क अधार, चिट्टी धारी रूप समा ल्या। साचा राणा सिरजणहार, दो जहानां भरम चुका ल्या। देवे माणां चरन दुआर, चरन चरनोदक मुख प्या ल्या। दस्से राह सखाला विच संसार, चार वरनां आप रखा ल्या। वरते भाणा अपर अपार, हरि का भेव किसे ना पा ल्या। राजा राणा होए खुआर, तख्त ताज़ ना कोए सुहा ल्या। साधां सन्तां आए हार, कूड़ी क़िया डंक वजा ल्या। माया ममता रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहा ल्या। हउमे हँगता तुटे गढ़्ह हँकार, शब्दी खण्डा हथ्थ उठा ल्या। आदिन अन्ता पावे सार, जुगां जुगन्ता वेस वटा ल्या। सिँघ शेर शेर हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण ला ल्या। आया चल दर दरबार, गुरमुखां राह तका ल्या। ब्रह्मा विष्न शिव करन विचार, भेव अभेदा भेव ना पा ल्या। कलिजुग अन्तिम कर प्यार, सोए सुत्त आप उठा ल्या। अबिनाशी अचुत्त

हो उज्यार, करनी करता कर्म कमा ल्या। सुहाए आपणी रुत्त आप करतार, फुल फुलवाड़ी आप महिका ल्या। पंज विकारा कुट्ट कढ्ढे बाहर, अमृत आत्म जाम प्या ल्या। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन आपणा दरस वखा ल्या। पहलों आपणा आप घर ल्या पुट्ट, पंज तत्त ख़ाकी ख़ाक समा ल्या। धुर दरगाह शब्द नगारे लाई चोट, एका डण्डा हथ्थ उठा ल्या। जुग जुग विछड़े गुरसिख उठावण आया आल्हणिउँ डिगे बोट, चतुर्भुज वेस वटा ल्या। एकउँकारा आदि पुरख अबिनाशी करता आदि जुगादी एका ओट, गुर पीर अवतार साध सन्त सेवा ला ल्या। लक्ख चुरासी तेरे कढ्ढण आया खोट, निरगुण तोला नाम बणा ल्या। इक्क अकल्ला एकउँकारी एका जोत, वरन गोत ना कोए रखा ल्या। गुरसिख बणाए ओत पोत, बंस सरबंसा नाउँ धरा ल्या। दुरमति मैल देवे धोत, निर्मल सीर नीर प्या ल्या। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, हरि का दरस किसे ना पा ल्या। तीर्थ तट्टां बन्न्ह लंगोट, साधां सन्तां डेरा ला ल्या। कोई ना चढ़े उप्पर चोट, जगत अभ्यास बहुत वखा ल्या। कोटी कोटि हिलौदे फिरन होंट, हरि का रूप बत्ती दन्द बन्द ना किसे करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह दस एका खेल खिला रिहा। वीह दस तेरा रंग महल्ला, हरि साचे आप उपाया। खेले खेल इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रलाया। आपे वस्सया जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा आपे लाया। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सचखण्ड दुआरा आपे मल्ला, थिर घर बैठा जोत जगाया। आपे करे वला छला, अछल अछल्ल आप अख्वाया। शब्दी जोती आपे रल्ला, आपे धूंआँधार वखाया। धाम सुहाए इक्क अटला, उच्च महल्ला डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह दस वेखे साचा घर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। वीह दस तेरा सति प्यारा, हरि साचा सच करांयदा। हरिसंगत कराए वणज वपारा, नाम हाटी इक्क खुल्हांयदा। तीर्थ ताटी पार किनारा, अठसठ मूल चुकांयदा। अमृत रस ठंडी ठारा, निझर धारा आप वहांयदा। अन्धेरी राती पार किनारा, निर्मल साचा चन्द चढ़ांयदा। आप सुहाए बंक दुआरा, दर दरवाजा खोल्ह खुल्हांयदा। सतिजुग तेरी बन्न्हे धारा, साची रचना आप रचांयदा। कमलापाती मीत मुरारा, कँवल नैण आप मटकांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यारा, एक घर टिकांयदा। मारे झाती विच संसारा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। देवे बाकी गोबिन्द धारा, पिछला मूल चुकांयदा। आपणा किया आप प्यारा, आपे वक्त सुहांयदा। भगत भगती करे पुकारा, दिवस रैण राह तकांयदा। वीह दस दस वीह वीह दस कर विचारा, साचा सगन मनांयदा। छोटा बाला खेल न्यारा, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरिसंगत तेरा कर प्यारा, आपणी इच्छया भिच्छया मंग मंगांयदा। आपे ढहि ढहि पए दुआरा, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे दर दरवेश बणे

भिखारा, पा अल्फ़ी अलख जगांयदा। आपे बणे भगत भण्डारा, भर प्याला जाम प्यांअदा। आपे खेले खेल विच संसारा, जुग जुग वेस वटांयदा। आदि जुगादी एका धारा, एका रंग रंगांयदा। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव रहिण दुआरा, आदि जुगादी भिच्छया पांयदा। आपे करे पार किनारा, आपणा लेखा आप गणांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। इन्द इन्द्रासन दए हुलारा, शब्द हलूणा इक्क लगांयदा। आपणी जाणे आपे कारा, लोकमात खेल खिलांयदा। गुरमुखां सिर तों लाहे भारा, आप आपणा भार उठांयदा। गोबिन्द गुरू दए सहारा, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। सत्तां लोकां हो उज्यारा, सत्त सत्त बंध बंधांयदा। त्रैगुण तेरा पार किनारा, तेरा मूल चुकांयदा। गुरसिखां देवे सच भण्डारा, साची भिच्छया झोली पांयदा। सिँघ गुरमुख बणे नाल लिखारा, लेखा आपणा आप जणांयदा। पाल सिँघ दा खोल्ह किवाड़ा, नाम धारा मुख चुआंयदा। अन्दर वस्सया गुप्त ज़ाहरा, दिस किसे ना आंयदा। अष्टभुज आए दुआरा, शस्त्र बस्त्र इक्क चमकांयदा। खेले खेल शाह अस्वारा, शाह सुल्ताना वेस वटांयदा। हरिसंगत तेरा सच प्यारा, सतिगुर पूरा आप करांयदा। साची सखी महल्ल उसारा, डूँघी नींह धरांयदा। गुण अवगुण ना कोए विचारा, गुण करता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची नईआ आप चलांयदा। साची नईआ साचा बेड़ा, हरि साचे आप चलाया। आप वसाया साचा खेड़ा, आपे वेख वखाया। आपे करे हक्क निबेड़ा, आपे डोबे ल्ए तराया। आपे करे खुल्हा वेहड़ा, आपे आपणी वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन साचे सच दुआरा, हरि साचे आप सुहाया। गुरमुख साचे कर शृंगारा, साचा तन सज़ाया। सगन मनाया पहली वारा, लेखा लेख ना कोए लिखाया। शब्द बन्न्ह सीस दस्तारा, साचा लाड़ा आप सजाया। हरिसंगत बन्न्हया इक्क अखाड़ा, सखीआं मंगल एका गाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता बण के मंगता मंगण आया आपणा वाड़ा, आपणी झोली अग्गे डाहया। निउँ निउँ सीस जगदीस गुरसिखां अग्गे कढ्ढे हाढ़ा, तेरा मेरा मेरा तेरा नाता तुट कदे ना जाया। लक्ख चुरासी करे झेड़ा, हरि का भेव किसे ना पाया। प्रभ देवण आया उलटा गेड़ा, कलिजुग उलटी लट्ठ गिढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह दस बिक्रमी देवे वर, घर साचा इक्क सुहाया। साचे घर वड वड्याई, हरिजन साचे आप रखाईआ। आपणी करे आप कुड़माई, आप आपणा सगन मनाईआ । सुरती शब्दी धी जवाई, दोवें वेखे बेपरवाहीआ। जगत विचोला बणया नाई, दो जहानां फेरा पाईआ। लोकमात आया चाँईं चाँईं, पल्ले सोहँ गंढ्ढ बंधाईआ। सोलां मग्घर रुत्त सुहाई, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। वीह दस बिक्रमी वज्जी वधाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाईआ। साचा सगन मुख लगाउणा, घर साचे मत्ता पकांयदा। सचखण्ड दुआर इक्क सुहाउणा, साचा सुल्तान डेरा लांयदा। ग़रीब निवाज आप अख्वाउणा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। कलिजुग कूड़ा वेस मिटाउणा, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। वरन बरन ना कोए रखाउणा, चार अठारां मूल चुकांयदा। इष्ट देव गुर इक्क मनाउणा, एका रूप दरसांयदा। शब्द मन्त्र नाम इक्क जपाउणा, रसना जिह्वा इक्क हिलांयदा। एका जोती नूर डगमगाउणा, अकाल पुरख इक्क अख्वांयदा। जूनी रहित नज़री आउणा, मात गर्भ ना कोए धरांयदा। अनभव प्रकाश आप कराउणा, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। सुते प्रकाश हरि खेल खिलाउणा, गुरमुखां सुरती वेख वखांयदा। जप तप हठ सुच्च संजम अभ्यास इक्क वखाउणा, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। काया कवरी डूँघी भँवरी नौ दुआरे पार कराउणा, दर दरवाजा इक्क खुल्हांयदा। पंज तत्त मूल चुकाउणा, रत्ती रत्त रहिण ना पाउणा, गति मित इक्क वखांयदा। ब्रह्म मति ब्रह्म विच समाउणा, मेट मिटाए अवणा गवणा, आवण जावण मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद दस वीह दस दस वीह वेख वखांयदा। दस्म दुआरी दर दरवाजा, हरि आपणा आप खुल्हाया। वीह सौ बिक्रमी ग़रीब निवाजा, आपणा रूप वटाया। वीह दस बिक्रमी चढ़या अस्व ताजा, चिट्टा घोड़ा रिहा दौड़ाया। वीह सौ बिक्रमी राजन राजा, शाहो भूप नाउँ धराया। वीह दस बिक्रमी रचया काजा, हरिसंगत मेल मिलाया। वीह सौ बिक्रमी देस माझा, अन्तिम आपणा लेख चुकाया। वीह दस बिक्रमी चलाए जहाज़ा, भव सागर आप तराया। सोलां मग्घर हरिसंगत मारे आपे वाजा, सुत्तया ल्ए उठाया। दो जहानां दित्ता साचा दाजा, पल्ले गंढ्ढ नाम बंधाया। अन्तिम आपे रक्खे लाजा, अन्त कन्त सन्त होए सहाया। धुर दरगाही आया भाजा, वेस अवेसा आप वटाया। कलिजुग कूड़ी क़िया खोल्हे पाजा, सच सुच्च इक्क वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दित्ता साचा वर, छोटा बाला अग्गे लाया। छोटा बाला शब्द अस्वार, नाम घोड़े हरि चढ़ाया। गुरसिखां कहे जगत वंगार, बाली बुध हो रुशनाया। पाया पुरख हरि निरँकार, साची नारी सगन मनाया। चुक्कया डोला विच संसार, सच कहारा वेस वटाया। गुरसिख ना मरे ना जम्मे विच संसार, हरि साचे सरन लगाया। आप बहाए धुर दरगाही सच दरबार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। कलिजुग तेरा तेरे उत्तों दित्ता वार, तेरा तेरी झोली पाया। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल उसार, साढे तिन्न हथ्थ वक्त चुकाया। पहलों मंगी मंग रविदास चमार, अन्तिम गुरमुख लेख लिखाया। भगतां लेखा रक्खे ना कोई उधार, जुग जुग दए चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। साढे तिन्न हथ्थ

हरि जगत मनारा, हरिजन आप उपांयदा। हरिसंगत देवे इक्क सहारा, चरन प्रीती इक्क वखांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़ा, दर दरवेशा फेरी पांयदा। फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, यामबीन भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद ग्यारां वेख वखांयदा। वीह सद ग्यारां साचा तोल, हरि साचे आप तुलाया। निष्अक्खर वक्खर नानक बोल, सोहँ बोल अल्हाया। हरि जोती हरि गया मोल, हरिसंगत फुल फुलवाड़ी लाया। आदि अन्त सदा अडोल, ना डोले ना कोए डोल डुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा वेख वखाया। सतिजुग साची नींह, हरि साचे वंड वंडाईआ। लहिणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं, हरिजन साचे लेखे लाईआ। अमृत आत्म बरखे मींह, निझर धारा मुख चुआईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणा खेल आप खिलाया, हरि वड वड्डी वड्याईआ। वेद कतेब किसे भेव ना पाया, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। हरिजन साचे आपणा मेल मिलाया, लोकमात वेख वखाईआ। जोत निरँजण तेल चढ़ाया, आदि निरँजण सेव कमाईआ। धुन अनादी मंगल गाया, साची सखीआं वेख वखाईआ। बंक दुआरा इक्क सुहाया, दर दरवाजा खोल्ह खुल्हाईआ। नाम मैहन्दी रंगण रंग चढ़ाया, साचा सीस इक्क गुंदाईआ। फूलन सेहरा आप सजाया, घर साचे सोभा पाईआ। साचे घोड़े वाग गुंदाया, त्रैगुण मोती तन्द बंधाईआ। चरन चरनोदक उतो वार वखाया, अमृत जल इक्क प्याईआ। एका घर मेल मिलाया, एका कन्या वेख वखाईआ। हरिजन निरगुण धार जोबन इक्क रखाया, बिरध बाल ना कोए बणाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। साची जोड़ी जोड़ जुड़ाया, विच विचोला बेपरवाहीआ। थोड़ी थोड़ी उत्तों वेल पाया, साचा घूँघट खोल्ह अपणा मुख दूई द्वैती परे हटाईआ। साचा शब्द मुखो बोल सुणाया, हँ ब्रह्म होई कुड़माईआ। पारब्रह्म ब्रह्म साची सेज सुआया, आप आपणे अंग लगाईआ। साचा मन्दिर दर वखाया, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दित्ता साचा वर, नौ दुआरे दए तजाईआ। सिँघ जगदीस वर घर पा, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। एका नारी ल्ए प्रना, साचा नाता जोड़ जुड़ांयदा। दरगाह साची होया व्याह, वाह वा मंगल गांयदा। एका लग्गा साचा थाँ, साचा घर सुहांयदा। नाता तोड़या पिता माँ, भैण भ्रा ना कोए वखांयदा। मिल्या मेल बेपरवाह, गुरमुखां एह समझांयदा। देवणहारा ठंडी छाँ, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। शंकर पकड़ उठाए आपणी बांह, बाल निमाणे माण दवांयदा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, पिछला लहिणा मूल चुकांयदा। इक्क जपाउणा हरि हरि नाँ, नेत्र नैणां दरस वखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जो जन चरन धूढ़ी

अशनान करांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहांयदा। सृष्ट सबाई पिता माँ, इक्क अकल्ला आप अख्वांयदा। गुरमुखां हरिभगतां अग्गे करी ना नांह, आप आपणा बिरध धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा आपे कर, आपणा खेल खिलांयदा। नौ दरवाज़े जगत तज, सिँघ जगदीस करे जैकारा। सच सिँघासण चढ़या भज्ज, दोए जोड़ करे निमस्कारा। हरि का शब्द नगारा रिहा वज्ज, चारों कुन्ट करे ख़बरदारा। सतिगुर पूरा पर्दे ल्ए कज्ज, जो जन चल आए दुआरा। आप कराए साचा हज्ज, काया काअबा खोल्ह किवाड़ा। अमृत प्याए रज्ज रज्ज, गुर गोबिन्द मीत मुरारा। लोकमात रक्खे लज, नानक गोबिन्द विच संसारा। अग्नी तत्त ना जाए दझ, मेल मिलावा राम प्यारा। लौण ना देवे अज पज, कान्हा कृष्ना खेल न्यारा। कलिजुग अन्तिम लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां गगन पातालां दो जहानां रिहा भज्ज, निरगुण जोत कर उज्यारा। हरिसंगत विच बहे सज, दिस ना आए जीव गंवारा। जो घड़या सो जाए भज्ज, घड़न भन्नणहार आप करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखे दर सच्चा दरबारा। गुरमुख साचा अग्गे रक्ख, हरि साची बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी हो प्रतक्ख, आप आपणी खेल खिलाईआ। हरिजन कीने आपे वक्ख, आपणा लेखा आप जणाईआ। करता कीमत पाए करोड़ी लक्ख, आपे लक्खो कक्ख विकाईआ। हरिसंगत राह साचा दस्स, जगत जगदीस वड्डी वड्याईआ। छत्ती युग हिरदे वस, गुरमुखां काया फोल फोलाईआ। चौवीआं अवतार नस्स नस्स, नव खण्ड करे रुशनाईआ। शब्द निराला तीर कस, चिल्ले आपणे आप चढ़ाईआ। वेख वखाणे रवि ससि, समुंद सागर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचे घर, घर साचे दए जणाईआ। एका कला एका धार, दस एका आप जणाईआ। साचा कर्म करता करनी करे विचार, कारज करते वड वड्याईआ। धरनी दब्बी धरत भार, धवल रही कुरलाईआ। मंगे मंग बण भिखार, रो रो नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी पाए सार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुरसिख साजण कर त्यार, साची सेवा लाईआ। देस माझन ख़बरदार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। सतिजुग साची नींह दए उसार, गुरमुख नीहां हेठ दबाईआ। हरिसंगत तेरा चुक्कया भार, आप आपणी दया कमाईआ। सिँघ जगदीशा दित्ता वार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। कौर रणजीत दए प्यार, माँ पुत्तर संग रखाईआ। गुर संगत करना इक्क विचार, हरि साचे बणत बणाईआ। मरे पुत्त मात ना रोवे ज़ारो ज़ार, हरि साची सिक्ख मति समझाईआ। सतिजुग वरने विच संसार, गुरसिख बैठा आस लगाईआ। पहलों कीना आपणे उत्ते वार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। हड्डीआं बालन कर त्यार, त्रैगुण अग्नी भेट चढ़ाईआ। सच निशाना कर त्यार, सत्त रंगां वेख वखाईआ। सति पुरख खेल अपर अपार, कलिजुग अन्तिम आप चलाईआ। सोहँ महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा लेख आप निरँकार, जै जै जैकार करे सर्ब लोकाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ढहि पैण दुआर, उन्नी उनीसा वेख वखाईआ। उन्नी कत्तक रंग करतार, लाल गुलाला उप्पर दए रंगाईआ। कंचन धार संगत प्यार, हरि साचा संग वखाईआ। सूहा वेस दर दरवेश, लोकमात आए फेरा पाईआ। चिट्टी धार दस्म दुआर, गुरसिखां मेल मिलाईआ। पीला बस्त्र तन शृंगार, गोबिन्द वेस वटाईआ। नीला नीली धारों करे बाहर, आप आपणी खेल खिलाईआ। काली धार कर प्यार, पंचम पोह दिवस विचार, काला सूसा तन छुहाईआ। नौ दर मन्दिर दए उसार, साची बणत बणाईआ। सिँघ लछमण करया ख़बरदार, दिल्ली दुआरा वेख वखाईआ। नौ सत्त इक्क आधार, अट्ठ नौ वज्जे वधाईआ। नौ अट्ठ पार किनार, सत्त नौ वेख वखाईआ। चौथे युग कर प्यार, चारे कूटां मुख सालाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ पलँघ इक्क करतार, चारों कुन्ट लकार खचाईआ। इक्की दिन कर विहार, इक्क इकीसा वेख वखाईआ। नौ दुआरी लँघ दुआर, दसवें आपे डाहीआ। निरगुण जोत कर उज्यार, सरगुण मेल मिलाईआ। गोबिन्द गुर लेखा अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, हरि साचा वेख वखाईआ। शब्दी शब्द बोल जैकार, गोबिन्द नाउँ रखाईआ। जोती जगे अगम्म अपार, निरगुण वेस वटाईआ। हरिसंगत मेला विच संसार, हरि साचा आप कराईआ। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, विछड़ कदे ना जाईआ। अचरज खेल खेला पारब्रह्म नर अवतार, नर नरायण आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क एका दए वड्याईआ । इक्की दिवस जगत विहारा, हरि साचे सेव कमाईआ। सिँघ बिशन कर प्यारा, लेखा लेख वखाईआ। हरिसंगत बन्न्हे सीस दस्तारा, हरि साचे वड वड्याईआ। कलिजुग वहिण डूँघी गारा, लक्ख चुरासी रही रुढ़ाईआ। नेत्र रोवे गंगा धारा, जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढे बहि बहि कढ्ढे हाढ़ा, गोबिन्द तेरा राह तकाईआ। मन्दिर मस्जिद बणया अखाड़ा, गुर दर वेसवा माया नाच रही नचाईआ। पुरख अकाल ना दिसे साचा लाड़ा, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जलां थलां फोल फोलाईआ। पहली चेत्र दिवस विचारा, लेखा जाणे वीह सौ बारा, गुरमुखां लेख लिखाईआ। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, भेव कोए ना पाईआ । आउणा चल चरन दुआरा, मेल मिलावे साचे माहीआ। शब्द जैकारा इक्क बुलाउणा, पूजा पाठ ना कोए वखाईआ। फड़ फड़ बांहों पार लँघाउणा, अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। गुरसिखां दे बांह सरहाणे लोकमात सौणा, सतिगुर पूरा सेवा आप कमाईआ। नाम जहाज़ इक्क चलाउणा, आपणा चप्पू ल्या उठाईआ। चौथे जुग वेख वखाउणा, तीस बतीस ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिख लिख लेखा गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ।

पहली चेत्र लेख लिखाया, वीह सद बारां वज्जी वधाईआ। गुरमुख साचा आप जगाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। ज़ात पात ना कोए जणाया, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। आप आपणा तरस कमाया, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। पूर्ब लहिणा झोली पाया, पिछला लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर माण दवाया, कलिजुग अन्तिम होए सहाईआ। साचा बस्त्र तन सजाया, एका भूषन वेख वखाईआ। नेत्र नैणां कज्जल पाया, लोइन अक्ख खुल्हाईआ। दो जहानां सज्जण लोकमात आया, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। चरन धूढ़ करौण मजन आया, दुरमति मैल दए गंवाईआ। अन्तिम पड़दे कज्जण आया, नाम दोशाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सौ बारां वेख वखाईआ। वीह सद बारां हरि रंग लाया, गुरमुखां वज्जी वधाईआ। आपणा लेखा आप जणाया, घर दीवा बाती कर रुशनाईआ। अन्ध अन्धेरा जगत मिटाया, नाता तोड़या भैणां भाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क वखाया, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। चन्द नौचन्दी इक्क चढ़ाया, दिवस रैण करे रुशनाईआ। सुहागी छन्दी इक्क सुणाया, अलख अलखणा आपे गाईआ। बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाया, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त दा लेख मुकाया, वही खाता ना कोए फुलाईआ। लाड़ी मौत ना वेस वटाया, वेले अन्त ना ल्ए प्रनाईआ। साचा मार्ग इक्क वखाया, साची बख्शी हरि सरनाईआ। गुरू शब्द इक्क जणाया, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। लक्ख चुरासी फंद कटाया, लक्ख चुरासी तन सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सद बारां देवे वर, वर दाता बेपरवाहीआ। आपे देवे वर, आप वड्याईआ। आपे वेखे घर, आप उपजाईआ। आप उपाए सर, आप तराईआ। आपे घाड़न घड़, आप भन्नाईआ। आपे अक्खर पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आपे हर घट अन्दर बैठा वड़, आपे मुख छुपाईआ। आपे गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़, जुग जुग वेस वटाईआ। कलिजुग लेखा जाणे सतारां हाढ़, हरि साचा लेख लिखाईआ। गुरसिख लेखे लग्गे नाड़ नाड़, तन माटी दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा आप लिखाईआ। हाढ़ सतारां दिवस सुहाया, हरिसंगत मेल मलन्नया। आवण जावण पन्ध मुकाया, दिस ना आया आत्म अन्नया। दर घर साचे दरस दिखाया, नौ दर डेरा भन्नया। दस्म दुआरी मेल मिलाया, सतिगुर पूरा आपे मन्नया। सो पुरख निरजंण साचा राग सुणाया, छंत सुहागी एका कन्नया, दुरमति मैल दागी धो वखाया, निर्मल करीआं चारे कन्नीआं। धुर दा वागी आपे आया, मेल मिलावा चिरी विछुन्नयाँ। आत्म सोई जागी आप जगाया, जगत विकारा देवे डन्नया। माया त्यागी वेस वटाया, माया ममता खंन खन्नया। लिव लागी जिस दर्शन पाया, मन मनुआ आपे मन्नया। बुध बिबेकी दए वखाया, हरिसंगत

दर सुहन्नया। मति मतवाली रहे सरनाया, हरि का शब्द गुरू कर मन्नया। साचा जोग अभ्यास इक्क वखाया, गुरसिखो दर आओ दर्शन पाओ, निरगुण जोत निरँकार निराकार लोकमात चढ़या साचा चन्नया। चढ़या चन्न होया प्रकाश, हरिसंगत वेख वखाईआ। मिल्या मेल शाहो शाबास, दस्म दुआरा नज़री आईआ। सतिगुर पूरा पुरख अबिनाश, एकउँकारा इक्क अख्वाईआ। जन भगतां करे बन्द ख़लास, नित नवित्त फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम पूरी करन आया आस, हरिसंगत देवे धुर धरवास, साची संगत ध्रू प्रहलाद सर्ब बणाईआ। लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, गर्भ वास ना फेर रखाईआ। पार कराए पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रवि ससि चरनां हेठ दबाईआ। गुरसिखां अन्दर करया आपे वास, कवण जेहवा हरि गुण गाईआ। सतिगुर मिल्या पूरा होया अभ्यास, छुट्टी सर्ब लोकाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आदि जुगादी जन भगतां अग्गे दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। गुरसिख तेरी काया गगन आपे पाए रास, राती सुत्तयां दरस दिखाईआ । दीपक जोत जगे होए प्रकाश, जिस घर आवे बेपरवाहीआ। अन्ध अन्धेरा जाए विनास, जोत निरँजण रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद बारां दित्ता वर, हाढ़ सतारां दिवस सुहाईआ। हाढ़ सतारां रंगण रंग, हरिसंगत आपणे रंग रंगाईआ। एका दर प्रभ अबिनाशी ल्या मंग, दूजे दर ना मंगण जाईआ। चरन धूढ़ नुहाए साची गंग, दुरमति मैल गंवाईआ। मिल्या दाता दानी सूरा सरबंग, सर्ब कला आप अख्वाईआ। गुरसिख पहलों तेरे अन्दर विछाई फूलां सेज पलँघ, सच दुशाला फेर उठाईआ। नौ दुआरे आपे गया लँघ, तेरा जगत पैंडा टेडी बंक पार कराईआ। तेरे दर गौंदा जाए वजाए धुन शब्द नाम मृदंग, अनहद राग आप अल्हाईआ। बजर कपाटी तोड़ जंद, कलिजुग खेड़ा वेख वखाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशां गुरसिखां नेड़े आपे करे पन्ध, आपे जाए कर कर धाईआ। आपे देवे परमानंद, निजानंद आप समाईआ। आप तजाया रसना गन्द, माया मोह आप मिटाईआ। आप लगाया आपणे अंग, अंगीकार करे बेपरवाहीआ। आदि जुगादि सदा बख्शंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां लेखा रिहा मुकाईआ। जगत पन्ध आप मुकाया, घर घर फेरी पांयदा। गुरसिख सोया आप उठाया, आपणी सेव कमांयदा। गुरसिख तेरा साचा नां हरि साचे गाया, गावणहारा दिस ना आंयदा। शब्द डोरी तन्द बंधाया, मन मनुआ बंध वखांयदा। हौली हौली खिच ल्याया, राह खैहड़ा आप वखांयदा। नौ दुआरे लेख लखाया, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुख साजण मेल मिलाया, घर सच्चा इक्क सुहांयदा। दस्म दुआरी डेरा लाया, जग झेड़ा आप मिटांयदा। अन्तिम बेड़ा बन्न्ह वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद बारा कर प्यारा, हरिसंगत वेख वखाया। हरिसंगत

फल फुलवाड़ी गई फुल्ल, लोकमात महिकाईआ। आपणे कंडे गई तुल, तोलणहारा तोल तुलाईआ। सच भण्डारा गया खुल्ह, एका नाम रिहा वरताईआ। राज राजानां कोई ना पाए मुल्ल, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरी शाहीआ। कलिजुग तेरा वेख पसारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। वीह सद तेरां कर प्यारा, साधां सन्तां वेख वखांयदा। राज राजानां मारे मारा, शब्द नाअरा इक्क लगांयदा। सीस बन्न्हाया जगत दस्तारा, साची सिख्या इक्क समझांयदा । अन्तिम आउणा चरन दुआरा, दर दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद तेरां तेरी धार, दस दस वेखे पावे सार, नारी पुरख ना कोए मनांयदा। वीह सद तेरां उतरया पार, आपणी वंड वंडाईआ। दस चार चौदां हो उज्यार, चौदां तबकां करे रुशनाईआ। चौदां हट्टां वणज वपार, चौदां लोक इक्क जणाईआ। सचखण्ड दए अधार, ब्रह्मलोक ल्ए उठाईआ। शिवलोक वेख पसार, भोले नाथ एह समझाईआ। करोड़ तेतीसा ख़बरदार, सुरपति राजा इन्द हलाईआ। त्रै त्रै इक्क आधार, त्रै त्रै रंग रंगाईआ। सति सति कर पसार, सति सतिवाद हथ्थ वड्याईआ। चौदां चौदां बन्न्हे धार, आप आपणी कल वरताईआ। लोकमात खेल अपार, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। गोबिन्द लहिणा दए उतार, पिछला मूल चुकाईआ। एका इक्की कर त्यार, साची सिक्खी वेख वखाईआ। सिक्खी सिख्या गुर विचार, करनी करता आप कमाईआ। फड़ फड़ बेड़ा करे पार, पार किनारा आप जणाईआ। पहली चेत्र हो उज्यार, वीह सौ चौदां करे जणाईआ। इक्की दिवस बन्न्हे धार, एका एक वड्डी वड्याईआ। लिखी रेख विच संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हरिसंगत तेरा सच दुआर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। मेल मिलावा मीत मुरार, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। सच सिँघासण हरि निरँकार, निरगुण बैठा जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। गुरसिखां सच राह वखाया, हरि साचे मेल मिलाया। साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया, भाण्डा भरम भउ भनाया। एका रंगण रंग रंगाया, रंग मजीठी इक्क चढ़ाया। गुरसिखां दुआरे मंगण आपे आया, गुरसिख मंगण किसे घर ना जाया। गुरसिखां नेरन नेर हो दरस दिखाया, कवण कूटे गुरमुख जावण राह तकाया। नाम पघूंड़े साचे झूटे आप झुलाया, सच हुलारा इक्क रखाया। सतिगुर पूरा तुठे बेड़ा जगत तराया, अद्धविचकार ना कोए डुबाया। लुकया रहे ना किसे गुट्ठे, जिस जन सतिजुग त्रेता द्वापर हरि हरि रसना गाया। अन्तिम बद्धा एका मुट्ठे, सोहँ तन्दी तन्द बंधाया। कलिजुग सन्त रहि गए रुठे, माया माण ना मनों गंवाया। पुरख अबिनाशी ख़ाली कीते ठूठे, गुरमुखां घर भराया। अन्तिम आपणी करनी जाण लुट्टे, ठग्ग चोर यार बैठे अन्दर डेरा लाया। जो जन हरि

सरनाई एका ओट रक्खे, वेले अन्तिम होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका सिक्खी दए बणाया। साची सिक्खी साची धार, हरि साचे आप उपाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां इक्क वड्याईआ। एका शब्द इक्क जैकार, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। एका वणज इक्क वपार, इक्क भण्डार रिहा वरताईआ। एका दाता दानी देवणहार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। शब्द निशानी धुर दरबार, गुरमुखां रिहा वखाईआ। वीह सद पन्दरां हो उज्यार, आप आपणी कल वरताईआ। नौ नौ खेल करे करतार, नौ नौ वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपार, पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। सचखण्ड ब्रह्म लोक शिव इन्द सुहाया, चौदां चौदां रिहा झोक, चौदां चौदां वेख वखाया। नौ सत्त ना सके कोई रोक, आप आपणी कल वरताया। लोआं पुरीआं सुणाए सच सलोक, साचा ढोला एका गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत पन्दरां वंड वंडाया। सम्मत पन्दरां वंडी वंड, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। गुर गोबिन्द तेज़ चण्ड प्रचण्ड, आपणे हथ्थ उठाईआ। जगत विकारा वेख ब्रह्मण्ड, जीउँ पिण्ड खोज खोजाईआ। सति सृष्ट सबाई देवणहारा दंड, बैठा मुख छुपाईआ। कलिजुग नार दुहागण होई रंड, सिर पल्लू ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत पन्दरां मन्दिरां अन्दर फेरा पाईआ। सम्मत पन्दरां हरि करतार, आपणी खेल खिलाईआ। अठसठ तेरी वेख विचार, आपणी अलख जगाईआ। तीर्थ तट आपे दए आधार, आपे मेट मिटाईआ। गंगा गोदावरी सुरस्ती नार, तिन्ने ल्ए प्रनाईआ। गुरमुख साचे साजण यार, मीत मुरारे संग रलाईआ। अठसठ करे पार किनार, जगत किनारा वेख वखाईआ। गुरमुख साजण ल्ए उभार, हरि दाता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद पन्दरां वेख वखाईआ। वीह सद पन्दरां तुट्टा नाता, नाता बिधाता आप तुड़ांयदा। सम्मत सोलां वेखे अन्धेरी राता, आपणा मुख छुपांयदा। गुरसिखां सुणाए आपणी गाथा, दूसर कोए ना अंग लगांयदा। खेले खेल त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथां माण दवांयदा। आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही वेस वटांयदा। आपे जाणे आपणा साथा, आपे आपणा संग निभांयदा। गुरसिखां लहिण देण चुकाया पूजा पाठा, साचा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। मूल चुकाया मणका इक्क सौ आठा, मन का मणका आप भवांयदा। पूर कराए घाटा तीर्थ अठसाठा, साल अठारवां ख़ुशी मनांयदा। बवन्जा साल पंज तत्त तेरीआं कढ्ढीआं वाटा, कलिजुग चोला आप हंढांयदा। सोलां साल सोलां कली सोलां धार जोती अग्नी जगे ललाटा, लाट ललाटी वेख वखांयदा। गुरसिखां तन सीवे पाटा, आपणी हथ्थीं सूई नाम चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा दिवस आप सुहांयदा। सम्मत सोलां पहली चेत्र दिवस सुहाउणा, हरि साची जोत रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ रखाउँणा, भुल्ल रहे ना राईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश एका रंग रंगाउणा, एका रूप दरसाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा उठ उठ फेरा पाउणा, आप आपणी बणत बणाईआ। पंच प्यारे संग रखाउणा, साची धार चलाईआ। नाम लिखारी लेखे लाउणा, नाम नामा झोली पाईआ। आप आपणा वेस वटाउणा, दिस किसे ना आईआ। लशकर शाही ना कोई रखाउणा, खाली हथ्थ वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी डेरा ढाउणा, ढौदिआं डेर ना लाईआ। वाली हिन्द आप जगाउणा, सम्मत सोलां कूके दए दुहाईआ। मुस्लिम सुन्नी आप जगाउणा, आलस निन्दरा दए मिटाईआ। किले शाही चरन छुहाउणा, झूठी शाही रहिण ना पाईआ। दर दरवाजा बन्द कराउणा, ना सके कोई खुल्हाईआ। लाहौर शहर कहर वरताउणा, गुरू ग्रन्थ वड्याईआ। पन्थ पन्थी मार्ग लाउणा, भरम भुलेखा दए कढाईआ। जगत लेखा आपणे हथ्थ रखाउणा, साध सन्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत विहार हरि निरँकार लोकमात आप कराईआ। जगत विहारा साची धार, हरि साचा आप करांयदा। शाह सुल्ताना आए हार, ना कोई धीर धरांयदा। महल्ल अटल ना कोए मुनार, ना कोई बंक सुहांयदा। जल अन्न ना ठंडी ठार, भर प्याला ना कोए प्यांअदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, हरि प्रभास डेरा लांयदा। नौ खण्ड तेरा इक्क अखाड़, हरि साचा वेख वखांयदा। गुरसिखां पहलों बजर कपाटी दित्ती पाड़, फिर आपणा राह वखांयदा। करया प्रकाश बहत्तर नाड़, अट्ठे पहर ख़ुमार जणांयदा। दर घर साचे दित्ता वाड़, ना कोई बाहर कढांयदा। जगत तृष्ना दित्ती साड़, चरन कँवल प्रीती इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां आप उठांयदा। सम्मत सोलां सोया गया उठ, हरि साचे आप उठाया। साधां सन्तां कोलों सतिगुर पूरा गया रुठ, कलिजुग काला पर्दा पाया। गुरमुखां नाम दित्ता आपणी मुठ, हरि साचे आप वरताया। मेहरवान दाता गया तुठ, तोट रहे ना राया। दस्म दुआरी मेल मिलाया इक्क सुहाया किला कोट, नौ दर बन्द रखाया। रसना गा गा थक्की भरी जगत ना पोट, हरि हिरदे नज़र ना आया। हरिसंगत तेरा आपे कढ्ढे खोट, कंचन नाम सुहागा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दरवेश फेरी पाया। सम्मत सोलां कर कर ओहला, आपणा वक्त लँघावणा। गुरसिखां रंगे काया चोला, रंग मजीठी इक्क चढ़ाउँणा। अन्तिम बणे साचा तोला, पूरे कंडे तोल तुलावणा। शाह सुल्तान खेले आपणा होला, लाल गुलाला रंग चढ़ावणा। वेखण आया ईसा मूसा मौला, मौला रूप वटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

सम्मत सोलां संग निभावणा। सम्मत सोलां रिहा ललकार, पहली चेत दए ललकारा। पुरख अबिनाशी पाए सार, बेऐब परवरदिगारा। अल्ला राणी करे प्यार, वेख वखाए मुहम्मदी यारा। ऐनलहक्क ख़बरदार, मुकामे हक्क एका नाअरा। औलीए पीर गौंस कुतब करे ख़बरदार, दस्तगीर मीत मुरारा। मुल्ला शेख़ा करे विचार, मस्जिद वेखे उच्च मनारा। मक्का काअबा दए अधार, दो दो आबा पावे सारा। हक्क जणाया सांझा यार, लोकमात लै अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका वेख जगत पसारा। ऐनलहक्क हक्क ख़ुदाई, हरि साचा वेख वखांयदा। किला शाही नूर अलाही, जोती जोत डगमगांयदा। बन्दीखाना ना कोए वखाई, हरि बंधन तोड़ तुड़ांयदा। चिट्टे उप्पर काला लेखा रिहा लिखाई, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां राह वखांयदा। सम्मत सोलां राह वखाउणा, हरि साचे कर्म कमाया । पहली चेत्र दिवस सुहाउणा, देव नेत उठ धाया। गहर गम्भीर खेल रचाउणा, गुणी गहीर भेव ना आया। जगत ज़ंजीर इक्क बनाउणा, शरअ शरीअत मेल मिलाया। पीर फकीर वेख वखाउणा, आप आपणा वेस वटाया। तीर निशाना इक्क चलाउणा, ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ाया। जगत वहीर आप कराउणा, ना कोई धीरज धीर धराया। तख्त ताज सृष्ट सबाई लोकमात उठाउणा, राज राजाना दए सज़ाया। आपणा पर्दा आपे लौहणा, मुख नक़ाब रहिण ना पाया। साची रबाब अहिबाब इक्क वजाउणा, सच सतार इक्क हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, तेरा दु:खड़ा मेट मिटाउणा। हरिसंगत तेरी वंड वंडाए, हरि सज्जण दीन दिआलया। कलिजुग भेख पाखण्ड मिटाए, मेटे रैण अन्धेरी घटा कालीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाए, खेले खेल आप निरालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, गुरमुख साजण मेल मिला ल्या। हरिसंगत तेरा सच भण्डारा, घर साचे आप वरतावणा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा, गुरमुखां बणे जामणा। आपे बख्शे चरन प्यारा, आप फड़ाए आपणा दामना। सेवक करे सेवादारा, इक्की सिक्खां नाल रलावणा। पहली पोह किया विहारा, पहली चेत्र तोड़ चढ़ावणा। अठसठ तीर्थ पार किनारा, हरिसंगत वड वड्यावणा। पहली चेत कराए वणज वापारा, धन्न ख़जाना आप लुटावणा। भरमे भुल्ला भरम संसारा, गुरसिख भरमी गढ़्ह तुड़ावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां साचा खेल खिलावणा । साचा खेल हरि खिलंदड़ा, करन करावण जोग। एका इक्की वेख वखंदड़ा, आत्म रसीआ रस रस भोग। साची सिक्खी चोग चुगन्दड़ा, देवे दरस अमोघ। सच भण्डार आप वरतन्दड़ा, कट्टे हउमे रोग। दर दिसे ना कोए मदिरा मासी गन्दड़ा, होए जगत विजोग। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल मिलावा धुर संजोग। सच भण्डारा आप उपाया, आपे बणत बणाईआ। चौथे जुग चारे सिक्ख सेवा लाया, पंचम सहिज सुखदाईआ। हरिसंगत प्यार साचा घर सति विच टिकाया, निमख निमख गुण गाईआ। रसना पीस पीस पीस वेख वखाया, अमृत जल विच छुहाईआ। सखीआं रल मिल गुन्न्ह वखाया, एका धार बंधाईआ। साचे चिल्ले हवण कराया, अग्नी तत्त जलाईआ। त्रैगुण माया अन्दर डाहया, सिँघ गिरधारा लम्बू लाईआ। पाल पाथी रिहा उठाया, बख्शीश हथ्थ बख्शश फड़ाईआ। मस मस मस्सा मस वखाया, दूजी धार रहे ना राईआ। हस्स हस्स पकवान पकाया, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। राह तक्क तक्क गुरमुख तेरा वक्त लँघाया, अन्तिम रैण सुहञ्जणी आईआ। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाया, गाए चाँईं चाँईंआ। साचा दर इक्क वखाया, वज्जदी रहे सदा वधाईआ। हिरख सोग विच कदे ना आया, सो मिल्या साचा माहीआ। अन्दर मन्दिर बहि बहि ढोला गाया, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। साचा कीर्तन कीर्तन विच तन सुणाया, त्तत्व तत्त विच समाईआ। गुरसिख धन्न धन्न जणेंदी माया, जो जन आए सरनाईआ। तीन लोक रहे शरमाया, नेत्र नैण बन्द कराईआ। ब्रह्मा रो रो नीर रिहा वहाया, अट्ठे पहर कुरलाईआ। शिव शंकर हरि हरि भेव ना राया, हरि हरि जू विच टिकाईआ। इन्द्र इन्द्रासण मुख भवाया, आप आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, लोकमात करे रुशनाईआ। निरगुण जोती जामा पाया, गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। शब्द अगम्मी गीत अनादी गाया, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। हरि हरि ब्रह्मादी खोज खोजाया, आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ। हीरा लाल रत्न अमोलक गुरमुख साची वथ्थ लभाया, लभ्भणहार आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी मथ्था वरोल वखाया, नाम मधाना एका पाईआ। अन्तिम पर्दा गुरसिख काया खोल्ह वखाया, आप आपणा कुंडा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा ढोला आपे गाया, सोहँ दए सुणाईआ। सोहँ गाया वर घर पाया, पाया पुरख बेअन्ता। एका साची सेज सुहाया, मेल मिलाया नारी कन्ता। नारी कन्त मेल मिलाया, रंग चढ़ाया इक्क बसन्ता। गुरमुख साजण वेखण आया, पहलों तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता। फिर आपणी गोद उठाया, पहलों बणाया दर दर मंगता। भुक्खा नंगता हरि रघुराया, खाली हथ्थ फिरंता। गुरमुखां भण्डारा रिहा भराया, दिस ना आए कलिजुग जणता। जागरत जोत इक्क जगाया, सम्बल नगरी धाम सुहंता। नौ दुआरे पार कराया, दस्म दुआरी वेख वखंता। आत्म सेजा डेरा लाया, वड दाता गुणी गहंता। तेरा मेरा मेरा तेरा दए चुकाया, नाम रंगण एका रगंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साजण साचे दर वरंता। दर गुरमुख वरया कन्त भतारा, साचा दर सुहाईआ। नर नरायण नारी नारा, निज

घर वेख वखाईआ। अमृत बरखे ठंडी ठारा, धारा आप चलाईआ। रंग महल्ल उच्च अटल मुनारा, हरि साचे बणत बणाईआ। एका वस्सया इक्क अकल्ला एकउँकारा, अकाल पुरख अख्वाईआ। जूनी रहित निराधारा, निरवैर आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे कूड़ पसारा, लोकमात वड वड्याईआ। सम्मत सोलां हो उज्यारा, वीह सद बिक्रमी मेल मिलाईआ। घर साचे मन्दिर देवे इक्क भण्डारा, आपे दए वरताईआ। बिरध बाल जवान ना कोई करे विचारा, नारी पुरख ना वेख वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, सगली सृष्ट समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत देवे साचा वर, वर दाता आप हो जाईआ। हरी हरि हरि हरि भेख, हरी हरि वेस वटाईआ। हरी हरि एका रेख, हरी हरि एका रूप जणाईआ। हरी हरि कलमा एक, एका रिहा पढ़ाईआ। हरी हरि एका कुतब गौंस मुल्लां वेखे शेख़, शाह फ़कीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर करे रुशनाईआ। नूर इलाही अल्ला नूर, आलमीन अख्वाया। ख़लक ख़ुदाई हाज़र हज़ूर, तामील तकमील इक्क वखाया। शरअ शरीअत नेड़े दूर, इज़राईल जबराईल मेल मिलाया। सच हदीस वेख कोहतूर मेकाईल असराफ़ील सिफ्त सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नूर डगमगाया। नूरी अल्ला जोत नूरानी, कलमा महबूब जणाईआ। परवरदिगारा इक्क निशानी, सच हदूद वंडाईआ। इक्क अकल्ला निगहबानी, एका सालस राह तकाईआ। एका बख्शे आब हयात पाणी, एका बख़शिश रिहा कराईआ। एका जाणे आलमे जावदानी, कायनात इक्क समाईआ। एका वखाणे दुनियां फ़ानी, एका वेख वखाईआ। एका नबी रसूल होए दिल जानी, दीदार जल्वा इक्क वखाईआ। एका महिबान होए लासानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर डगमगाईआ। नूरी जोत हरि अल्ला, आलम उलमा अख्वांयदा। बेऐब बेऐबा बण मलाह, सिफ्ती सिफ्त ना कोए जणांयदा। आपे वेखे आपणी ख़ानगाह, चौदां तबकां फेरा पांयदा। आपे आपणा करे निक़ाह, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। आपे आपणा अमाम ल्ए उपा, कलमी कलमा आप अख्वांयदा। आपे आपणा दाम ल्ए फड़ा, दामनगीर दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणा आप सुहांयदा। घर सुहाया दर दरवेश, दर दर फेरा पाईआ। आदि जुगादी रिखी केश, जगत गोवर्धन वेख वखाईआ। अबिनाशी करता नर नरेश, दस दस्मेस मेल मिलाईआ। आपे हथ्थ खूंडी मोढे धरे खेस, आपे हरया भरा कराईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा लिख्या पूर कराईआ। आपे जंगल जूहां कन्दर रिहा वेख, आपे बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। पूरा करे हरि संदेसा, आपणा आप सुणाया। सेवा लाए ब्रह्मा

विष्न महेष गणेशा, एका हुक्म चलाया। चार यारी ना चले पेसा, पंचम मता पकाया। लहिणा देणा चुक्के गणपति गणेशा, आदि शक्ति रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम वेखण आया पारब्रह्म करतारा। मेल मिलाए संग मुहम्मद मुहम्मदी यारा, अल्ला राणी सीस गुंदाया। आप उठाया आपणा खारा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, निरगुण नूर रुशनाईआ। धुरदरगाही सच महल्ला, सच सिँघासण डेरा लाईआ। आपे बणया अछल अछला, वल छल धारी खेल खिलाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा लोआं पुरीआं फिरे इक्क अकल्ला, अकल कला वड्याईआ। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, सोहँ रूप आप समाईआ। हँ ब्रह्म धाम इक्क वखल्ला, एका कूट रुशनाईआ। वेख वखाणे आपणा नूर नूरी अल्ला, अल्ला मलाह आप हो जाईआ। आपणे सांचे आपे ढला, आपे बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणे हथ्थ वड्याई रक्ख, रक्खणहारा नाउँ धराया। कलमी कलमा करे वक्ख, इलम उलमा वेख वखाया। एका अल्फ़ी अल्फ़ करे पक्ख, आलमगीर भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिंदी दिशा फेरा पाया। लहिंदी दिशा हरि बलवान, आपणा चरन टिकांयदा। उठे जोद्धा सूरबीर नौजवान, नौ नौ वेख वखांयदा। मनका तसबी करे मात पछान, परीख्या विच आप ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी सिख्या आप समझांयदा। सच मुसल्ला इक्क अकल्ला, आपणे हथ्थ उठाईआ। रोज़ा बांग जलां थलां, सच सदा आप सुणाईआ। सच्चा सजदा निहचल धाम अटला, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणी शाहीआ। आपणी शाही वेखणहारा, हरि जू हरि अख्वांयदा। कलिजुग मुहम्मद मीत मुरारा, साचा संग निभांयदा। मेल मिलावा चार यारा, साची यारी तोड़ निभांयदा। कूड़ कुड़यारा, भर भण्डारा, आपणा आप वरतांयदा। उम्मत उम्मती कर पसारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लाए आपणा नाअरा, आपे आपणे विच टिकांयदा। साचा नाअरा हक्क हकीकत बोल, आपणा हक्क जणाईआ। शरअ शरीअत कुण्डा खोल्ह, लोकमात वेख वखाईआ। आपणी आयत आपणा अक्खर आपे बोल, आपणी करे पढ़ाईआ। आपे कायनात गया मौल, मौला रूप वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणी शाहीआ। आपे शाह नवाब, शाहो भूप सुल्तानया । आपे अस्व घोड़े चरन दए रकाब, आपे फिरे दो जहानया। आपे पुन्न आप सवाब, आपे मारनहारा कानया। आपे देवणहार अज़ाब, आपे लेखा जाणे पंच शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, आपणा दर करे परवानया। आपणा दर कर परवान, आप अपणा वेख वखांयदा। चौदां चौदां वेखे मार ध्यान, चौदां चौदां मूल चुकांयदा। चौदां चौदां वेख ईमान, चौदां चौदां मुख अल्हांयदा। चौदां होया जाणी जाण, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। सम्मत सोलां खेले खेला, खेलणहार ख़ुदाया। विछड़यां प्रभ करे मेला, जगत विछोड़ा दए कटाया। आपे होए सज्जण सुहेला, दर घर साचा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा काज रचाया। रचया काज हरि निरँकार, सन्त मनी सिँघ हथ्थ वड्याईआ। लिख्या लेख अपर अपार, हरि साचा आप लिखाईआ। फड़या दर जगत सरकार, बैठी बन्द कराईआ। पंचम जेठ करे ख़बरदार, शाह संगरूर आप उठाईआ। आपणा लेखा आपे पाए सार, आपे ल्ए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्दीख़ाना आपे तोड़ तुड़ाईआ। आपणा बन्दीख़ाना आपे तोड़, सृष्ट सबाई बन्दीख़ाने पांयदा। सस्सा किला उप्पर होड़, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। हँ ब्रह्म नाता जोड़, पारब्रह्म दरसांयदा। अलक्ख निरँजण चढ़े घोड़, साचा अस्व आप दौड़ांयदा। आपणा मारे आपे पहला पौड़, आपणी दिशा वेख वखांयदा। वेखे फल मिट्ठा कौड़, रस रसना कवण रखांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा आप उठांयदा। धुरदरगाही आए दौड़, नेड़ा दूर ना कोए जणांयदा। दो जहानी लाए एका पौड़, सोहँ डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ जगत सलांहयदा। पंचम जेठी हरि हरि धार, शाह सुल्ताना ल्ए उठाईआ। सन्त मनी सिँघ लेख प्यार, लेखा ल्ए कढाईआ। आपणा अन्दरों कढ्ढे बाहर, आपणा पन्ध मुकाईआ। सृष्ट सबाई मारे मार, दूजी धार वहाईआ। तीजा लेखा जाणे सतारां हाढ़, अगला शब्द बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलम कलमा कलमी कलम लेख लिखाईआ।