१२ चेत २०१६ बिक्रमी मोहण सिँघ दे घर सक्आंवाली ज़िला अमृतसर
परवरदिगार सर्ब जी दाता, एकंउँकार पुरख अबिनाशया। सृष्ट सबाई पिता माता, नूर नुरानी शाहो शाबाशया। बैठा रहे इक्क अकांता, लक्ख चुरासी खेल तमास्सया। जोती नूर प्रकाश बहु बहु भांता, गगन मण्डल पावे रास्सया। हरिजन चरन कँवल बंधाए साचा नाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल पृथ्मी अकाशया। पृथ्मी आकाश हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना राया। वेद कतेब ना पावण सार,
लेखा लिख्त विच ना आया। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर बैठे खड़े दुआर, निउँ निउँ रहे सीस झुकाया। अलख निरँजण भेव न्यार, ज्ञान नेत्र इक्क सुहाया। जुगा जुगन्तर साची कार, करनी करता रिहा कमाया। लोक परलोक पावे सर, त्रिलोकी नंदन वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धराया। आदि जुगादी इक्क अकल्ला, हरि हरि इक्क अख्वांयदा। थिर घर वेखे सच महल्ला, सच सिँघासण आपणा मल्ला, दिस किसे ना आंयदा। वसे निहचल धाम अटला, ऊँच अगम्म अथाह बेपरवाह नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा वेस वटांयदा। एकउँकार पुरख अबिनाश, आदि जुगादि समाया। साचे मण्डल पाए रास, भेव अभेदा भेव छुपाया। हरिजन मेला शाहो शाबाश, आत्म अन्तर आत्म हरि ब्रह्म पारब्रह्म समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटाया। जुग करता हरि करनेहारा एका एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, आप आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत नूर उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। रवि ससि ना कोए सतारा, मण्डल मण्डप ना कोए वखांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, निराकार आप लगांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखांयदा। ब्रह्मा वेता चारे मुख अट्ठे नेत्र नैण उग्घाड़ा, रसना जेहवा आप हिलांयदा। बाशक सेजा सेज न्यारा, सांगोपांग हंढांयदा। सहँसर मुख गाए वारो वारा, सहँसर जेहव हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वस्सया साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहांयदा। घर सुहञ्जणा हरि हरि, दर दर साचा आप सुहाया। आप आपणा देवे वर, वर दाता आप अख्वाया। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख नाउँ धराया। आपणी सुरती आपे फड़, आप आपणा सीस झुकाया। आपणे अन्दर आपे वड़, आपे वेख वखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण जोत नूर रुशनाया। सन्त सुहेले आदि जुगादी ल्ए फड़, मनमुख जीवां दिस ना आया। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना किते दबाया। गुरसिख तेरे सच दुआर, इक्क अकेला आपे वेखे खड़, आप आपणा दर खुल्हाया। करे प्रकाश बहत्तर नड़, अज्ञान अन्धेर मिटाया, सति सतिवादी लाए जड़, लोकमात आप उपजाया। एका अक्खर एका विद्या एका नाउँ जाए पढ़, एका एक मेल मिलाया। हरि का नाम साचा लड़ ल्ए फड़, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगां जुगन्ता वेस वटाया। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, आपणा आप करांयदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कुन्दर फेरा पांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एक मल्ला, थिर घर साचा आप सुहांयदा। शब्द जोती आप रल्ला, एका धार बंधांयदा। आपे होए अछल अछल्ला, अछल छल धारी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, निरगुण नूर जोत डगमगांयदा। निरगुण नूर शब्द जैकारा, हरि हरि आप लगाया। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अलक्खणा लेख ना कोए लिखाया। आवे जावे वारो वारा, सतिजुग त्रेता वेस वटाया। द्वापर तेरी पावे सारा, दोए दोए रूप समाया । एका नेत्र नैण उग्घाड़ा, एका राह रखाया। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। चारों कुन्ट नार विभचारा, साचा कन्त ना कोए हंढाया। हउमे हँगता गढ़्ह हँकारा, आपे तोड़ तुड़ाया। भुक्खा नंगता जीव गंवारा, हरि का नाम धन्न पल्ले ना कोए बंधाया। नानक गोबिन्द बण लिखारा, एका लेखा गया लिखाया। लेखा लिखे धुर दरबारा, भेव ना कोई जणाया। शब्दी शब्द शब्द भण्डारा, सतिगुर पूरा दए वरताया। लोआं पुरीआं पावे सारा, धरत धवल दए सुहाया। आकाश प्रकाश कर उज्यारा, मण्डल मण्डप डेरा लाया। ब्रह्मा विष्न शिव पाए सारा, देवत सुर ल्ए हिलाया। जेरज अंडज पार किनारा, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। हरिजन बख्शे चरन प्यारा, आत्म दरसी दरस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी कार कराया। करनेहार पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । कलिजुग कूड़ कुड़यारा चलाए रथ, चारों कुन्ट होए हल्काईआ। लक्ख चुरासी पाई नथ्थ, पंचम पंचम रिहा भुवाईआ। आत्म अन्तर कोए ना हठ, अठसठ तीर्थ रही नुहाईआ। काया मन्दिर गेड़ी उलटी लट्ठ, साचा धाम ना कोए सुहाईआ। मानस मानुख होए भट्ठ, जूनी रहित ना मेल मिलाईआ। दुरमति मैल ना देवे कोई कट्ट, सर सरोवर रहे नुहाईआ। साची वस्त ना मिले किसे हट्ट, चौदां लोकां फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। एका नूर नूर अल्ला, बेऐब आप अख्वाया। दूई द्वैती मेटे सल्ला, सालस सतिगुर बण के आया। पंज विकारा मारे हल्ला, कूड़ी क़िया दए मिटाया। एका जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पल्ला, दो जहाना ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहार खेल खिलंदड़ा, भेव कोए ना पांयदा। पुरख अबिनाशी वेस वटंदड़ा, जोती जामा नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी जोत जगन्दड़ा, ब्रह्म वेता ब्रह्म सेवा लांयदा। गुरमुख साचे सच दुआर तेरा इक्क सुहंदड़ा, अलख निरँजण आपणी अलख आप जगांयदा। दूई द्वैती तोड़े जिन्दरा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। दीपक ज्ञान इक्क जगन्दड़ा, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। सर्ब जीआं आपे बख्शिंदड़ा, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। आपे जाणे परमानंदड़ा, निजानंद आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। आप आपणा वेस कर, हरि साची बणत बणाईआ। चार यारी दर दरवेशा धर, दर दर अलक्ख जगाईआ। नर नरेश ल्ए फड़, दस दस्मेस फेरा पाईआ। तोड़नहारा किला
हँकारी गढ़्ह, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। दहि दिशा चारे कूट गगन मण्डल वेखे चढ़, इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। इक्क अकल्ला लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, दिस किसे ना आईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम नूरो नूर डगमगाईआ। नूर नूरी कर आकार, निराकार उठ धाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, वरन बरन ना कोए रखाया। अठारां बरनां करे प्यार, चार वरनां वेख वखाया। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वार, तख्त ताज कोए रहिण ना पाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले फड़, फड़ बाहों लाए पार, आप आपणा दरस वखाया। धर्म राए दी कट्टे जेले आवण जावण गेड़ नवार, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाया। आदि पुरख एकउँकार, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाईआ। आपे रूप अगम्म अपार, रूप अनूप आप दरसाईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। अबिनाशी करता पुरख अकाल, एका रंग समांयदा। आदि जुगादी दीन दयाल, आप आपणी दया कमांयदा। आप आपणी करे प्रितपाल, सेवक सेवादार आप अख्वांयदा। आप आपणा तोड़ जंजाल, आप आपणी कल वरतांयदा। आप आपणी घालन घाल, आप आपणी खेल खिलांयदा। आपे चले आपणी चाल, चाल निराली इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। थिर घर साचा सुहञ्जणा, हरि साचे जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा आदि निरँजणा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, एका एक एक रघुराईआ। आप आपणा बणे सज्जणा, साक सज्जण आप अख्वाईआ। आपे करे कराए साचा मजना, साचा दर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला कल वरताईआ। इक्क अकल्ला कर पसारा, आपणी कल वरतांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, भेव कोए ना पांयदा। महल्ल अटल उच्च मुनारा, घर आपणा इक्क सुहांयदा। रवि ससि ना कोए सतारा, सूरज चन्न ना कोए दरसांयदा। मण्डल मण्डप ना कोए पसारा, गगन गगनंतर वेख वखांयदा। धरत धवल ना कोए विचारा, जल बिम्ब ना कोए टिकांयदा। आदि जुगादी इक्क निराकारा, जोती नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर साचा हरि सुहाया, निरगुण नूर रुशनाईआ। आप आपणा वेख वखाया, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। आप आपणा लेख लिखाया, आपे लेखा रिहा गणाईआ। आप आपणा वेस वटाया, आप आपणा रूप दरसाईआ। आप आपणा मंगल गाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर इक्क रखाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, हरि साचे रूप दरसाया। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाया। आप सुहाए आपणा सच्चा घर बारा, घर बारी नाउँ धराया। आप आपणा बणया कन्त भतारा, आपणी नारी आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगाया। आपे नारी आपे कन्त, हरि वड वड्डी वड्याईआ। आपणी महिमा जाणे आप अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपे पारब्रह्म प्रभ बेअन्त बेअन्त बेअन्त, अलक्ख अगोचर अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत आप प्रनाईआ। नारी कन्त वेस वटा, हरि साचा कर्म कमाया। निरगुण निरगुण विच समा, निरगुण जोड़ जुड़ाया। निरगुण निरगुण विच दित्ता टिका, निरगुण निरगुण ल्ए प्रगटाया। निरगुण दर दुआरा बंक दए सुहा, निरगुण बैठा डेरा लाया। निरगुण थिर घर वासी आप अख्वा, पुरख अकाल नाउँ धराया। जूनी रहित बेपरवाह, एका एक आप रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आपणा रंग आपे रंग, आपणी खेल खिलाईआ। नारी कन्त मंगी मंग, सेज सुहञ्जणी इक्क विछाईआ। आपणे अन्दर आपे लँघ, आपे बैठा बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी आप विछाया सच पलँघ, पावा चूल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ । सेज सुहञ्जणी आपे चढ़, आपणा आप मनाया। आपणे अन्दर आपे वड़, आप आपणा रूप वटाया। आपणा लड़ आपे फड़, आपे बंध बंधाया । आप आपणी लाई जड़, ना कोई दूसर संग रखाया। आपे वेखे हरि हरि खड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत इक्क दरसाया। जोती अन्दर जोत समा, जोती जोत करे रुशनाईआ। निरगुण पिता निरगुण माँ, निरगुण धाम सुहाईआ। निरगुण देवे साची छाँ, निरगुण साचा हथ्थ सीस टिकाईआ। निरगुण नगर खेड़ा निरगुण ग्रां, निरगुण वस्सया आप अलाईआ। निरगुण पकड़े आपणी बांह, निरगुण रिहा चलाईआ। निरगुण करे सच न्याँ, दरगाह साची धाम सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क बणा, पुरख अगम्मा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। निरगुण रूप पुरख अकाल, निरगुण जोत मात प्रनाईआ। निरगुण वेख सच्ची धर्मसाल, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। निरगुण फल लगाए आपणे डाल्ह, आप आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण आप आपणा आपणे विच्चों ल्ए भाल, आप आपणा वेख वखाईआ। निरगुण बैठा निरगुण दलाल, दूसर कोए दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप सुहाईआ। साचे घर वज्जी वधाई, हरि साचा सगन मनांयदा। जोती जोत होई कुड़माई, आप अपणा मेल मिलांयदा। आपणा मंगल आपे गाई, आप आपणा राग अल्हांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बीज बिजांयदा। निरगुण धार निरगुण रूप, निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण दाता शाहो भूप, सति सरूप वेख वखाईआ। निरगुण वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। निरगुण आपणे उप्पर जाए तुठ, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। निरगुण निम्मया निरगुण जम्मया, निरगुण नाउँ उपाया। जोती माता सति सरूप पाए मम्मया, शब्द शब्दी सुत्त उठाया। अबिनाशी करते आपे जाणे आपणा कम्मया, चुण चुण आपणी झोली पाया। आपे जाणे गुण अवगुणया, लेखा लेख ना कोए लिखाया। आपणी धुन अनाद आपे सुणया, सुन्न समाध ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दित्ता आपे वर, आप आपणा सुत्त उपजाया। शब्द सुत्त हरि दुलारा, आपणा आप उपांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, साचे धाम सुहांयदा। आदि शक्ती हित न्यारा, निज घर आपणा आप करांयदा। आदि निरँजण वेस अपारा, वेस अवेसा आप वटांयदा। मूर्त अकाल जोत निराकारा, निराकार नाउँ धरांयदा। शब्दी सुत्त शब्द जैकारा, एका नाअरा लांयदा। आपे सुणे सुनणेहारा, आप आपणे मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। आपणा सुत्त कर त्यार, हरि साची सेव करांयदा। शब्दी शब्द कर प्यार, शब्द शब्दी ढोला गांयदा। धुर दा तोला बण वणजार, साचा तोला आप रखांयदा। बदलया चोला आप निरँकार, आपणा डोला आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत्त दित्ता वर, साची सिफ्त सलाह आपणी आप जणांयदा। शब्द सुत्त लै अंगड़ाई, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पारब्रह्म तेरी सच सरनाई, तेरा अन्त ना पारावारया । सेवक सेवा बख्शी चाँईं चाँईं, चक्र चेहन ना कोए जणा रिहा। सदा सुहेला पकड़े बांही, एका ओट तेरी रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत्त आप समझा ल्या। शब्द सुत्त तेरा सच प्यार, हरि साचा आप उपांयदा। आप कराए वणज वापार, तेरा तेरी झोली पांयदा। भरया शब्दी शब्द भण्डार, नाम नामा झोली पांयदा। वस्सया घर सच्चा घर बार, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। सच सिँघासण पुरख करतार, आप आपणा आसण लांयदा। धुर फ़रमान देवे सच्ची सरकार, साची सिफ्त सलाह आप जणांयदा। निराकार कर आकार, निरगुण आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दित्ता साचा वर, घर साचे मूल चुकांयदा। वर घर साचा हरि हरि पाया, वज्जी नाम वधाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क मनाया, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दर दरवाजा आप खुल्हाया, बन्द किवाड़ा रहिण ना पाईआ। आपणी धारा आप चलाया, आपे ल्ए उपाईआ। आप आपणा रूप वटाया, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, आपणी वंड आप वंडाईआ। अपणी वंड आपे वंड, हरि साचा वेख वखांयदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, आप आपणी कल चलांयदा। आप आपणा करे खण्ड खण्ड, आप आपणे अंग कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप दरसांयदा। आपणा वेस आपे धर, आपणी कल वरताईआ। विष्न वराटी आपे हरि, आप आपणी खेल खिलाईआ। निराकार साकार घाड़न घड़, बैठा डेरा लाईआ। आपणे अन्दर आपणी लाई जड़, सर सरोवर ताल भराईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपे रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाईआ। अमृत रस साची धार, आपणी आप चलांयदा। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा दर सुहांयदा। आप आपणा करया बाहर, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे खिड़या फुल सच्ची गुलज़ार, कँवला कँवल नाम धरांयदा। नाभी फुट्टी होई उज्यार, आपणी टुट्टी आपे गंढ्ढ वखांयदा। आपणी चोटी आपे चढ़े सिरजणहार, ना कोई दूसर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी चलत चलांयदा। चाल निराली जोत अकाली निरगुण आप चलाईआ। आपे बणया आपणा पाली, आप आपणी सेव कमाईआ। आपे आपणा दर वेखे खाली, आपे रिहा भण्डार भराईआ। आपे आपणा फल लगाए डाल्ही, कँवल फुल आप खलाईआ। आपे शाह आपे कंगाली, शाह सुल्ताना आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वंडन आप कराईआ। नाभी कँवली साचा फुल्ल, हरि हरि आप खिलानया। आपणे कंडे आपे तुल, आप आपणा तोल तुलानया। आप उपजाई आपणी कुल, आप आपणा नाउँ रखानया। आपणा पाया आपे मुल, करता कीमत आप चुकानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप करे परवानया। आपणा रस आपणी धार, हरि साचे आप चलाईआ। आपणा रूप आप करतार, आपे ल्ए वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, बेअन्त नाम ख़ुदाईआ। इक्क अकल्ला हो उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कँवली फुल फुल न्यार, पंखड़ीआं आप खुल्हाईआ। किरपा करी करनेहार, करनी करता आप अख्वाईआ। एका रूप सति सरूप आया बाहर, मात पित ना कोए वखाईआ। जननी जन ना करे प्यार, ना कोई गोद उठाईआ। सीर ना रस ठंडी ठार, रसना जिह्वा ना मुख चुआईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, आपणा अंग आप कटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रूप न्यार, ब्रह्म ब्रह्म दए उपजाईआ। शब्द मृदंगा अपर अपार, एका रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपे झोली रिहा भराईआ। ब्रह्मा वेता ब्रह्म सुत्त, पारब्रह्म उपाया। आपे जाणे आपणी रुत्त, साची सेवा लाया। पुरख अबिनाशी आपे तुठ, त्रैगुण वेस वटाया। रजो तमो सतो आपे सुट्ट, आप आपणे दर बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड भण्डारी नाउँ
धराया। नाम भण्डारा अपर अपारा, पारब्रह्म ब्रह्म वंडाईआ। शब्दी शब्द सच वणज वपारा, आपे रिहा कराईआ। त्रैगुण बन्न्हे साची धारा, त्रै त्रै मेल मिलाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश कर त्यारा, पंजां तत्तां जोड़ जुड़ाईआ। पंचम पंचम हो उज्यारा, पचीस रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया पाई भिच्छया आपे दए सलाहीआ। आपणी भिच्छया आपे पा, आपे रंग रंगांयदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए उपा, आपे सेव कमांयदा। आपे शब्दी शब्द जणा, धुन अनादी राग अल्हांयदा। अगाध बोध बोध अगाध आप अख्वा, सुन्न समाध आप अख्वांयदा। आदि जुगादि जुगादि आदि वेस वटा, जुग जुग खेल खिलांयदा। आत्म जीव जीव आत्मा आप बणा, आपणी करनी किरत कमांयदा। आपणे भाणे आप चला, हुक्मी हुक्म चलांयदा। ब्रह्मा विष्न सेवा ला, साची सेवा इक्क जणांयदा। आपे शंकर ल्ए उपा, धूंआँधार रखांयदा। बाशक तशका गल लटका, हथ्थ त्रिसूल उठांयदा। एका इष्ट गुरदेव इक्क जणा, इष्ट रूप आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी बणत बणा, त्रैगुण संग रलांयदा। पंज तत्त तेरा जोड़ जुड़ा, रक्त बूंद सुहांयदा। निरगुण निरगुण धारा दए टिका, मन निरगुण आप वखांयदा। मति मतवाली नाल रला, घर साचे आप बहांयदा। बुध बिबेकी वेख वखा, एका रंग रंगांयदा। नौ दुआरे दर खुल्हा, साचा गढ़्ह सुहांयदा। घर विच घर ल्ए उपा, डूँघी कन्दर वेख वखांयदा। जोत निरँजण सेवा ला, आपणा हुक्म चलांयदा। अमृत जल सच भरा, साचा ताल सुहांयदा। अनहद मृदंगा रिहा वजा, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। बजर कपाटी कुण्डा ला, आप आपणा मुख छुपांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त दस वीह ग्यारां तीस नौ चार जोनी आप फिरांयदा। सन्त सुहेले ल्ए जगा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द अगम्मी आप सुणा, धुन आत्मक राग अल्हांयदा। आपणा घर आपे दए वखा, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। अमृत आत्म जाम प्या, सांतक सति करांयदा। आत्म सेजा इक्क सुहा, डूँघी भँवरी पार करांयदा। सुखमन तेरा टेडा राह, आपे वेख वखांयदा। बेहंगम चाल आप चला, जन भगतां राह वखांयदा। लोकमात वेस वटा, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। गुरसिखां पकड़े आपे बांह, मनमुखां दिस ना आंयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। पुरख अबिनाशी पिता माँ, गुरसिख बाल अञ्याणे आपणी गोद उठांयदा। दो जहानी करे सच न्याँ दर घर साचे वेख वखांयदा। राए धर्म ना दए सज़ा, चित्रगुप्त नेड़ ना आंयदा। लाड़ी मौत ना ल्ए प्रना, मैंहदी रंगण लाल ना रंग चढ़ांयदा। जूनी जून ना ल्ए भवा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा नाउँ धरांयदा। आपणी वंड आपे वंड, आपे वेख वखांयदा। आपे सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आंयदा। आपे नार दुहागण
बणे रंड, सूहा वेस आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेल खिलावणहार निरँकारा, सच सच्ची वड्याईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सारा, भगत भगती नाम दृढ़ाईआ। सन्त सिक्ख सच दुलारा, सतिगुर साचा वेख वखाईआ। शब्दी शब्द दए हुलारा, नाम झकोला इक्क लगाईआ। आपे जाणे आर पार किनारा, चौदां लोकां फोल फोलाईआ। गगन मण्डल हट्ट पसारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जीउ पिण्ड जिस जन अपारा, सो पुरख बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म इक्क उज्यारा, एका रूप दरसाईआ। पंज तत्त भाण्डे आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, भन्नणहार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आपे रच, लक्ख चुरासी अन्दर वस, सच सच सच करी कुड़माईआ। आपणी रचन हरि रचाई, आपणा मूल चुकाया। लक्ख चुरासी गेड़ बणाई, कर्म कुकर्मां मेल मिलाया। नाम विचोला इक्क रखाई, लोकमात ढोला गाया। आप आपणा रूप वटाई, गुर अवतार आप अख्वाया। साध सन्त ल्ए उपजाई, साचा मार्ग आप जणाया। आपणा नाम आप जपाई, रसना जेहवा आप हलाया। आपे अन्त सन्त कन्त भगवन्त ल्ए मिलाई, गुर मिल्या विछड़ ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आवण जावण पतित पावन लक्ख चुरासी पारब्रह्म ब्रह्म रूप आप वटाया। सतिगुर पूरा गहर गुण सागर, दीन दयाल अख्वांयदा। गुरसिखां निर्मल कर्म करे उजागर, दे मति आप समझांयदा। वणज कराए नाम सौदागर, साची वस्त झोली पांयदा। भाग लगाए काया गागर, निर्मल दीप जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि साचे जोत जगाईआ। एका गुरू गुरू गुर चेला, गुर चेला नाम रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, घर मेला सहिज सुभाईआ। ना कोई वक्त ना कोई वेला, अट्ठे पहर एका रंग लाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। धर्म राए दी कट्टे जेला, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ रखाईआ। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आपे करे भगत वड्याईआ। सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, आदि जुगादि जुग जुग सेव कमाईआ। आपे दरस दिखाए हो प्रतक्ख, स्वच्छ सरूपी आप हो जाईआ। चार वरनां किसे ना करे कोई पक्ख, वरन गोत ना कोए रखाईआ। कलिजुग विकारा देवे मथ्था, पंज तत्त रिहा शरमाईआ। हउमे हँगता करे सत्थ, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। गुरसिखां लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारे वंड वंडाईआ। मनमुखता अन्तिम होई भट्ठ, देवणहारा हरि सज़ाईआ। हरि चरन दुआरे सच इक्ट्ठ, हरिसंगत मेल मिलाईआ। जो दीसे सो जाए
ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका नाम रसना जेहवा हरी हरी गुण गाईआ। एका सर सरोवर मारे ठाठ, अमृत धारा इक्क चुआईआ। एका गेड़े उलटी लाठ, चारों कुन्ट दए फराईआ। चौदां तबकां खोल्हे एका हाट, मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर शाह हकीर एका धाम बहाईआ । खेले खेल नटूआ नाट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। ज़िमी अस्मानी पर्दा जाए पाट, अज़मतो कस्मतो वेख वखाईआ। इज़राईल जबराईल चुक्की खाट, मेकाईल असराफील देण सलाहीआ। अल्ला राणी विके हाटो हाट, गल तसबी एका पाईआ। अल्फ़ अल्फ़ी गई पाट, नुक्ता बे ना कोई जणाईआ। जोती नूर ना कोई ललाट, कोहतूर ना कोए रुशनाईआ। अञ्जील कुरान ना उतरी किसे घाट, अध विच बैठी राह तकाईआ। ईसा मूसा तक्के वाट, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। निरगुण बोला निरगुण धार, नानक नाम चलाईआ। सोहँ बोला जगत विचोला आप करतार, कलिजुग अन्तिम दए कराईआ। बणया तोला तोले तेरां धार, तेरां तेरां आप कराईआ। शब्द विचोला बण संसार, गुर गोबिन्द संग रखाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, लोआं पुरीआं फोल फोलाईआ। संग मुहम्मद वेखे चार यार, हक्क हककीत दए गवाहीआ। लाशरीक परवरदिगार, जल्वा नूर इक्क अलाहीआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, नाम अमाम इक्क अख्वाईआ। कलमी कलमा पाए सार, कायनात दए पढ़ाईआ। ख़ालक ख़लक ख़लक ख़ालक एका धार, मखलूक रहिनुमाईआ। सालस बणे आप निरँकार, सखी सरवर सेवा लाईआ। ऐनलहक्क दए प्यार, एका हू हू दए सुणाईआ। मुकामे हक्क मीत मुरार, बैठा राह तकाईआ। ख़ाकी ख़ाक पाए सार, एका एक नायक अख्वाईआ। पाकी पाक हो त्यार, दीन अलाही रिहा समाईआ। मक्का काअबा हो उज्यार, दो दो आबा वेख वखाईआ। साचा हाज़ी करे हज्ज़ अपार, काला सूसा तन छुहाईआ। सम्मत सोलां होया ख़बरदार, सृष्ट सबाई ल्ए उठाईआ। सच मसला कर त्यार, आपे तुरया वड्डा पाहीआ। निउँ निउँ सजदा करे सच दरबार, जगत महिराब वेख वखाईआ। इक्क वजाए नाम सतार, तूही तूं रिहा अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मौलाना मौला रूप आप अख्वाईआ। मौला अमल गुण, गुण करता ना कोए वचारया। लक्ख चुरासी फरयाद रिहा सुण, अन्दर मन्दिर गुप्त ज़ाहरया। आप आपणे ल्ए चुण, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारया। सत्तां दीपां एका धुन, एका राग अल्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े मेल मिला ल्या। मेल मिलावा साचे घर, घर घर घर वज्जे वधाईआ। गुरमुख साजण ल्ए वर, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। नाम भण्डारा देवे भर, तोट रहे ना राईआ। दरस वखाए अग्गे खड़, नेत्र लोचन
इक्क खुल्हाईआ। आत्म सेजा आपे चढ़, आप आपणा रूप वटाईआ। सुरत सवाणी ल्ए फड़, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। जगत कहाणी जाए सड़, अकथ कथा आप सुणाईआ। आप फड़ाए आपणा लड़, दस्म दुआरी बाहर कढाईआ। सुन अगम्मी पार कर, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल विछोड़ा शब्दी जोती जोड़ा, पुरख अगम्मी घोड़ा एका रिहा दौड़ाईआ। साचा घोड़ा अस्व हरि अस्वार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारों दिशा फिराईआ। गुरमुख साजण ल्ए उभार, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख विचार, कलिजुग मेला सहिज सभाईआ। गुरमुख पाया वर घर नर हरि कन्त भतार, नर नरायण नज़री आईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, सच सिँघासण दए बठाईआ। देवी देवत करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। गण गंधर्ब हाहाकार, दिवस रैण रहे सुणाईआ। शिव शंकर गलों लाहे हार, बाशक तशका परे सुटाईआ। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़, गुरसिख तेरा राह तकाईआ। विष्नूं करे सच प्यार, देवे रिज़क सबाईआ। सतिगुर पूरा ख़बरदार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। दो जहानां करे पार दरगाह साची साचे धाम बहाईआ। आवण जावण छुटे संसार, मात गर्भ फेर ना आईआ। पाया पुरख पुरख करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। गुरमुख तेरी साची रीत, हरि साचा आप चलांयदा। काया मन्दिर देहुरा गुरदुआर मन्दिर मसीत, शिवदवाला मट्ठ आप करांयदा। आपे करे पतित पुनीत, पतित पावन आप धरांयदा। लेखे लाए हसत कीट, जो जन सरनाई आंयदा। देवे नाम शब्द अनडीठ, सो पुरख निरँजण झोली पांयदा। अन्दर अन्तर सुत्ता दे कर पीठ, आप आपणा मुख भवांयदा। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, जो जन रसना सोहँ गांयदा। नानक गाया सुहागी गीत, पारब्रह्म सरनांयदा। मानस देही ल्ए जीत, जन जनणी लेखे लांयदा। चरन कँवल निभे प्रीत, सतिगुर पूरा लग्गी तोड़ निभांयदा। एकउँकारा एका साचा मीत, दूजे शब्दी लड़ फड़ तीजे मन्त्र इक्क काया ठंडी सीत, चौथे चौथे पद समांयदा। पंचम पंचम परखणहारा नीत, दिवस रैण वेख वखांयदा। सदा सुहेला इक्क अतीत, आप आपणा मेल मिलांयदा। कलिजुग अन्तिम रिहा बीत, चार बत्ती लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर सुहावा सहावी रुत्त, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। सन्त सुहेला साचा सुत्त, सति पुरख निरँजण आप उठाईआ। पंज विकारा कढ्ढे कुट, माया मोह ना होए हल्काईआ। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, कोटि कोटी रहे ध्याईआ। तन नगारे किसे ना लग्गे शब्द चोट, बैठे धूंणीआँ ताईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां माया ममता भरी ना पोट, रसना जेहवा होई हल्काईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना कढ्ढे खोट, नाम खमारी
ना कोए चढ़ाईआ। कलिजुग जीव आलणिउँ डिगे बोट, ना सके कोई उठाईआ। तीर्थ तट्टा बन्न्ही फिरदे तन लंगोट, जत सति ना कोए रखाईआ। कोटी कोटि नाम जप जप हिलायण होट, अन्तर मन्त्र नाम ना कोए दृढ़ाईआ। कोटन कोटि राह तक्कन दूध पूत, मन मनुआ ना कोए समझाईआ। कोटन कोटि घर घर चार दीवारी अन्दर जगायण जोत, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत हरि सरनाई रक्खी एका ओट, वेले अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो आईआ। आया हरि जगत गुरदेवा, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। गुरसिखां लेखे लाए सेवा, आप आपणे रंग रंगांयदा। अमृत आत्म देवे साचा मेवा, दरगाह साची फल खुवांयदा। कौस्तक मणीआ मस्तक लावे थेवा, रत्न जवाहर माणक मोती गुरसिख हीरे लाल जड़ांयदा। जिस जन रसना गाया हरि हरि जिह्वा, लहिणा लहिणे झोली पांयदा। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेवा, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नारी वेख वखांयदा। नर नरायण सर्ब गुणवन्ता, अकल कला अख्वाईआ। मेल मिलावा साचे सन्ता, सहिज सभाईआ। साची सेजा नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल वेख वखाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, निवण सो अक्खर इक्क जणाईआ। जो जन दर दुआरे आए मंगता, देवे सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेला कराईआ। मिल्या मेला सतिगुर पूरे, हरि साची बणत बणाईआ। वाजे वज्जे अनहद तूरे, अनहद मंगल एका गाईआ। नाता तुट्टे जगत कूड़े, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़े, दुरमति मैल दए कटाईआ। रंगण रंग रंगे गूढ़े, लाल गुलाला आप रंगाईआ। आसा मनसा हरिजन हरि जी आपे पूरे, जो मंगे मंग हरि सरनाईआ। सखा सुहेला हाज़र हज़ूरे, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर ज़ाहर ज़हूर हाज़र हज़ूर आप अख्वाईआ।
१३ चेत २०१६ बिक्रमी पिण्ड भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर
सद बलिहार दर्द दु:ख भय भंजन, हरि सज्जण वड वड्याईआ। नेत्र नाम निधान पाए अंजन, आप आपणी दया कमाईआ। हरिजन हरी हरि मेला साचे सज्जण, सतिगुर पुरख आप कराईआ। चरन धूढ़ सच सरोवर कराए साचा मजन, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी दो जहानी पड़दे कज्जण, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। साचे
दर साचे घर शब्द अनादी ताल वज्जण, पारब्रह्म आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल धराईआ। बलिहारी हरि पाया, परम पुरख करतार। नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, विछड़या संसार। घर दीपक इक्क जगाया, मिटया अन्ध अँध्यार। दर मंगल साचा गाया, हरि शब्द सच्ची धुन्कार। बंक दुआरा इक्क सुहाया, पाया परम पुरख कन्त भतार। एका दूजा भउ चुकाया, मेल मिलावा मीत मुरार। आप आपणा रूप वटाया, खेले खेल अगम्म अपार। गुरमुख साजण ल्ए जगाया, जुग जुग मेला मेलणहार। तन कप्पड़ वेख वखाया, घर मन्दिर महल्ल अटल उच्च मनार। डूँघी कन्दर फोल फोलाया, मन मति बुध पावे सार। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, नाम खण्डा तेज़ कटार। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वेख वखाया, जीवां जन्तां रिहा पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दए जीअ आधार। हरि वड्डा वड वड्याई, पुरख अगम्म अथाह। सतिगुर पूरे सच सरनाई, शब्द मिलावा सच मलाह। आदि जुगादी वेख वखानी, शब्द अनादी एका नाउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाँईं थाउँ। बलिहारी घर जाणया, घर घर रूप अपार। सतिगुर पूरा इक्क पछानया, मेल मिलावा हरि निरँकार। भाण्डा भरम भउ भन्हानया, तोड़े गढ़्ह लंका हँकार। गुरमुख साजण चले चलाए आपणे भाणया, भव सागर उतरे पार। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, ग़रीब निमाणया ल्ए उभार। खेले खेल दो जहानयां, पुरीआं लोआं गगन पातालां पावे सार। शब्द चलाए धुर दी बाणीआं, बाणा निराला तीर मार। आपे जाणे अकथ कथा कहाणीआ, लेखा लिख ना सके वेद चार। गुरमुख साचा चतुर सुघड़ स्याणया, जिस पाया धुर दरबार। चौथा पद इक्क वखाणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे उज्यार। वड वड्याई वड्डा शाह सुल्तान, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। आदि जुगादी इक्क निशान, जुग जुग आप झुलांयदा। दरगाह साची सच मकान, थिर घर वासी डेरा लांयदा। पुरख अबिनाशी खेल महान, सच सिँघासण इक्क सुहांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा हुक्म चलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रधान, पंज तत्त समांयदा। त्रैगुण देवे आपणा दान, दाता दानी झोली पांयदा। आपे सुरती शब्दी काहन, मण्डल रास आप रचांयदा। आपे बैठे सच बबान, चारों कुन्ट दहि दिशा आप उडांयदा। आपे वेखे मार ध्यान, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर नूर उजाला, हरि हरि आप अख्वांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, दया निध नाउँ धरांयदा। हरिजन मेला सच सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर इक्क वखांयदा। तोड़नहारा जगत जंजाला, जागरत जोत इक्क जगांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, सिर समरथ हथ्थ टिकांयदा। शब्द अनादी वज्जे ताला, अनहद सेवा लांयदा।
आपे शाह आपे कंगाला, नाम धन ख़ज़ीना आप भरांयदा। आपे फल लगाए काया डाल्हा, फल फुलवाड़ी गुरमुख वेख वखांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव ना पांयदा। शब्दी शब्द शब्द गुर बण दलाला, लोकमात फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि भगवाना, हरि हरि जोत जगाईआ। खेले खेल दो जहानां, पुरख अकाल भेव ना राईआ। जूनी रहित ना कोई करे पछाना, आवण जावण चलत चलाईआ। गुरमुख साजण कर परवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहाईआ। बलिहारी हरि पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। आपे लिखणहारा लेखया, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़। लोकमात करे वेस्सया, वेस अनेका आप करतार। आपे जाणे मुच्छ दाढ़ी केस्सया, मूंड मुंडाए सिरजणहार। शाह सुल्ताना नर नरेशया, निरगुण जोती नूर अपार। आपे होए दस दस्मेस्सया, आपे शब्द खण्डा तेज़ कटार। आपे वेखे ब्रह्मा विष्न महेष गणेशया, आपणे दर दर बणे भिखार। आपे माणे सेज शेषया, सहँसर मुख आप आपणा रिहा उचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धार। बलिहारी हरि सज्जण मीतड़ा, एका रंग रंगाया। काया चोली रंगे चीथड़ा, नाम मजीठी इक्क चढ़ाया। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लिखण पढ़ण विच ना आया। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म फल खवाया। आपे सुत्ता दे कर पीठड़ा, आपे रिहा मुख भुवाया। जिस जन हरि हरि वस्सया चीतड़ा, चित वित ठगौरी कोए ना पाया। लक्ख चुरासी परखणहारा नीतड़ा, दिवस रैण वेख वखाया। आपे जाणे आपणा कीतड़ा, करनी करता नाउँ धराया। आपणा भाणा रक्खे मीठड़ा, हरि भाणे विच समाया। आपे ठंडा तत्ता सीतड़ा, गुण अवगुण ना कोए जणाया। आपे होए पुराना चीथड़ा, आपे सच दोशाला ओड़्ह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। बलिहारी सतिगुर पूरे, पूरन ब्रह्म जणांयदा। आसा मनसा हरिजन पूरे, दूई द्वैती रोग मिटांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़े, कूड़ी क़िया रहिण ना पांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हे, जो जन सरनाई आंयदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़्हे, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। शब्द अनादी आत्मक धुन अनहद तूरे, आप आपणी आप उपजांयदा। सतिगुर पूरा सदा हाज़र हज़ूरे, विछड़ कदे ना जांयदा। दाता जोद्धा वड सूरन सूरे, सूरबीर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटांयदा। बलिहारी घट वस्सया, परम पुरख करतार। जन भगतां मार्ग एका दस्सया, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। सच दुआरे बहि बहि हस्सया, मेट मिटाए पंचम धाड़। दो जहानी फिरे नस्सया, जन भगतां पिच्छे अगाड़। कलिजुग वेखे रैण अन्धेरी
मस्सया, चारों कुन्ट अग्नी तत्ती हाढ़। मुख शरमायण रवि सस्सया, नेत्र रो रो नीर वहायण सतार। धरत धवल आपणा रो रो हाल दस्सया, कूड़ कूड़ा झल्लया ना जाए भार। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म लोकमात आए नस्सया, आप आपणी किरपा धार। शब्द निराला तीर एका कस्सया, चारे कूटां रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। बलिहारी पुरख अगम्मड़ा, एका एकउँकारया। हड्ड मास ना नाड़ी चम्मड़ा, मात पित ना कोए बणा रिहा। ना मरे ना जम्मड़ा, गोदी गोद ना कोए सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिला रिहा। बलिहारी हरि खेलया, खेलणहार पुरख समरथ। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, आपे लक्ख चुरासी पाए नथ्थ। आपे सतिगुर सज्जण सुहेलया, आपे देवणहारा नाम वथ्थ। आपे वसे इक्क अकेलया, आप चलाए आपणी गथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणी महिमा आपे जाणे, आपणी कथनी रिहा कथ। आपणी कथा आपे कथ, अलक्ख अलक्खणा वड वड्याईआ। सति सरूपी चलाए रथ, सति सतिवादी नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारे लेखा लाईआ। जो घड़या सो जाए ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया रजो तमो सतो तेरा आप तपाया मट्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंचम अग्नी आपे डाहीआ। जोत अकाला आपे गेड़णहारा उलटी लट्ठ, चौथे गेड़ा आप दवाईआ। गुरसिखां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, जुग विछड़े वेख वखाईआ। हरि चरन दुआरा सच इक्ट्ठ, सचखण्ड दुआरा इक्क जणाईआ। कर्म कुकर्मां करे भट्ठ, जो जन नेत्र लोचन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दाता दानी आप अख्वाईआ।