१५ चेत २०१६ बिक्रमी सोहण सिँघ दे घर पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर
आदि पुरख सर्ब जीअ दाता, एका एकउँकारया। खेले खेल खेल तमाशा, भेव अभेदा भेव कोए ना पा रिहा। लक्ख चुरासी पिता माता, इक्क अकेला आप अख्वा रिहा। हरिजन बंधे चरन कँवल नाता, चरन प्रीती इक्क सिखा रिहा। शब्द जणाई साची गाथा, बोध अगाध अल्हा रिहा। जुग जुग चलाए साचा राथा, रथ रथवाही वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अकल कलधारी नाउँ रखा ल्या। अकल कल धार हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। आदि जुगादी इक्क अवतार, एका रूप समाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अलक्खणा लेख ना राईआ। निरगुण जोती नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। थिर घर साचे कर पसार, हरि बैठा बेपवाहीआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार,
आप आपणी रिहा वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सन्त सुहेले आपे लाध, जुग जुग मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर निराकार, एका एक अख्वांयदा। दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर कर त्यार, गण गंधर्ब लेख लिखांयदा। रवि ससि कर प्यार, मण्डल मण्डप आप सुहांयदा। शाहो शाबाश खेल अपार, निरगुण धारा आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला आप सुहांयदा। सच महल्ला इक्क अकल्ला, हरि हरि आप सुहांयदा। आपे वेखे जलां थलां, डूँघी कन्दर फोल फुलांयदा। आपणी जोती आपे बला, प्रकाश प्रकाश वखांयदा। शब्द अगम्मी करे हल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पांयदा। जीव जन्त भुलाए कर कर वल छल्ला, अछल छल धारी भेव ना आंयदा। जन भगत दुआरे आपे खला, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। सच सिँघासण हरि हरि मल्ला, थिर घर साचे डेरा लांयदा। इक्क सुनेहड़ा एका घला, एका राग अल्हांयदा। जोती दीपक एक बल्ला, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आपे फुलया आपे फला, फुल फुलवाड़ी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा। निरगुण नूर हरि अकाल, आपणी कल वरताईआ। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, दीनां नाथां वेख वखाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। शब्दी शब्द शब्द गुर बण दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाल, दाता दानी बेपरवाहीआ। इक्क वखाए सच सच्ची धर्मसाल, अनहद राग अनादी गाईआ। अमृत सोहे साचा ताल, त्रिबैणी नैणी इक्क सुहाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता, एका रंग समांयदा। उत्तम रक्खे आपणी जाता, वरन गोत ना कोए बणांयदा। सन्त भगवन्त चरन कँवल बंधाए साचा नाता, चरन चरनोदक मुख चवांयदा। दो जहानी देवे साथा, सगला संग निभांयदा। आपे हो त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथा गले लगांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप चलाए आपणी गाथा, गीत सुहागी गांयदा। आपे लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले मेल मिलांयदा। भेव खुल्हाए साढे तिन्न तिन्न हाथा, रविदास चमारा मुख सलांहयदा। कलिजुग अन्तिम हरिजन साचे तेरा करन आया पूरा घाटा, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान शब्दी शब्द जणांयदा। जोत निरँजण जगे ललाटा, आदि निरँजण सेवा लांयदा। आत्म सेजा वेखे साची खाटा, हरि गोबिन्द शब्द मिलांयदा। दर घर साचे साची वाटा, दूर नेड़े ना कोए रखांयदा। अमृत प्या साचे बाटा, काया कासा आप भरांयदा। लहिणा देण चुकाए हाथो हाथा, वणज वणजारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, निरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण खेल हरि हरि खेला, हरि साचे वड वड्याईआ। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द रूप समाईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। आपे वसे सद नवेला, हर घट आपे डेरा लाईआ। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेला, लक्ख चुरासी आप भवाईआ। आपे सच दरबारे सच चढ़ाए तेला, साचा सगन आप मनाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, आपे घड़े आपे भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण वासा पुरख अबिनाशा, खेले खेल नर निरँकारीआ। लक्ख चुरासी वेख तमाशा, जीवां जन्तां पावे सारीआ। जन भगतां देवे चरन कँवल भरवासा, आत्म अन्तर इक्क प्यारीआ। सन्त सुहेला दासी दासा, सेवक सेवा आप कमा रिहा। जाणे जणाए पृथ्मी आकाशा, गगन पातालां फेरा पा रिहा। साचे मण्डल पावे रासा, गोपी काहन आप नचा रिहा। आपे रसन आप स्वासा, गुरसिख काया गढ़्ह सुहा रिहा। सतिगुर पूरा शाहो शाबासा, शाह सुल्तान नाम धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दीवा निरगुण बाती आप जगाए कमलापाती उच्च महल्ल अटल मुनार आप टिका ल्या। महल्ल अटल उच्च मुनारा, हरि साचे जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख करतारा, भय भंजन आप अख्वाईआ। जूनी रहित खेल न्यारा, अकल कलधारी वेस वटाईआ। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, सच सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। थिर घर वसे इक्क दुआरा, दर दरवेशा वेख वखाईआ। शब्द शब्दी बोल जैकारा, एका नाअरा लाईआ। अलख अगम्म करे ख़बरदारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। सुन्न अगम्म पार किनारा, आप आपणा राह तकाईआ। लोआं पुरीआं दए सहारा, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर साची धारा, आप आपणी रिहा चलाईआ। सांतक सति सति सति वरते हरि करतारा, करनी करता आप अख्वाईआ । सच ख़ुदा बेऐब परवरदिगारा, नूरो नूर नूर इलाहीआ। हक्क हकीकत पावे सारा, मुकामे हक्क वेख वखाईआ। लाशरीक लाए एका नाअरा, एका कलमा दए पढ़ाईआ। लोकमात हो उज्यारा, आप आपणा वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी काली धारा, काला सूसा तन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरी अल्ला अल्ला नूर डगमगाईआ। नूरी अल्ला शाह नवाब, परवरदिगार आप अख्वांयदा। हक्क हकीकत वेख ज़नाब, दो दो आब फोल फोलांयदा। आपणा वेख आप आफ्ताब, नूरी नूर आप समांयदा। आपणे हथ्थ रक्ख आब हयात, आपणी उम्मत आप पिलांयदा। आपे आपणा बण आप अहिबाब, आपणी रबाब आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर इलाही आप अख्वांयदा। नूरी अल्ला परवरदिगार, एका एकउँकारया। वास्तक रूप निराधार, निरगुण धार इक्क चला रिहा। कलमी कलमा कर त्यार, कायनात आप पढ़ा रिहा।
चारे वेदां पावे सार, पुराण अठारां फोल फोला रिहा। सिमरत शास्त्र दए आधार, मन मति बुध मेल मिला रिहा। काया काअबा कर त्यार, साचा हाज़ी हज्ज वखा रिहा। अमृत नाभा भर भण्डार, हरिजन साचे आप वरता रिहा। पुन्न सवाबा वस्सया बाहर, आपणी अज़मत आप जमा रिहा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखा ल्या। शब्द डंका अपर अपार, चारे कुन्टां दहि दिशा आप सुणा ल्या। चार यारी करे ख़बरदार, संग मुहम्मद आप उठा ल्या। ईसा मूसा दए हुलार, कलिजुग अन्त हुलारा एका ला ल्या। अञ्जील कुराना पावे सार, तीस बतीसा आपे गा ल्या। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर वेखे शाह अस्वार, नीला नीली धारों पार करा ल्या। दीन इस्लाम हो त्यार, निष्काम आपणा काम करा रिहा। जोती नूर नूर उज्यार, जल्वा नूर आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटा ल्या। काला सूसा काली धार, कलिजुग आप चलाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। जेरज अंडज हो उज्यार, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। ब्रह्मे नेत्र दए उग्घाड़, आप आपणे अंग सुहाईआ। शिव शंकर टोहे नाड़ नाड़, भोला नाथ सोया रहिण ना पाईआ। करोड़ तेतीसा वखाए इक्क अखाड़, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। चौदां लोकां वा तत्ती हाढ़, चौदां तबकां रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका कलमा हरि अमाम, आपणा आप उपांयदा। आपे सीता आपे राम, कान्हा बंसरी आप वजांयदा। आपे निरगुण वसे साचे धाम, आप आपणा जाम प्यांअदा। आपे करे आपणा ताम, आपणी तृष्ना भुक्ख आप मिटांयदा। आपे सुबह आपे शाम, रैण अन्धेरी आप रखांयदा। आपे नगर आप गराम, काया खेड़ा आप सुहांयदा। आपे देवे भर भर जाम, साचा साकी दिस ना आंयदा। आपे लेखे लाए काया माटी हड्ड नाड़ी मास चाम, पंज तत्त फोल फोलांयदा। आपे होए जाणी जाण, लक्ख चुरासी वेख वेस वटांयदा। आपे खाणी बाणी कर पछान, निरगुण राणी आप बणांयदा। आपे त्रैगुण माया चोला रिहा ताणी, सोलां कलीआं आप गुंदांयदा। आपे जाणे आपणा पद निरबाणी, थिर घर साचा आप सुहांयदा। आपे गाए आपणी अकथ कहाणी, दूसर कोए ना आख सुणांयदा। आपणे घर आपे बणे सच सवाणी, साचा कन्त आप हंढांयदा। आपे अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, निझर धारा आप चलांयदा। आपे शब्द गुर बण साचा हाणी, नानक सुरती आप प्रनांयदा। दरगाह साची इक्क वखानी, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। एका राग अनहद धुन सच्ची बाणी, धुनी नाद आप वजांयदा। वेख वखाए अल्ला राणी, मुख काला घूँगट लांहयदा। चौदां तबकां बण हटवानी, तेरां तोला धार चलांयदा। कलिजुग अन्तिम लेखे लाए चारे खाणी, चौथे जुग वेस वटांयदा। गुरमुखां मिले शब्द गुर पूरा
साचा हाणी, गुर गोबिन्द विछड़ ना जांयदा। आवण जावण चुक्के काणी, धर्म राए नेड़ ना आंयदा। पारब्रह्म वड दाता दानी, नाम भण्डारा इक्क वरतांयदा। गुरमुखां देवे सच निशानी, जगत निशाना मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कल वरतंता हरि भगवन्ता, भगवन वेस वटाईआ। खेले खेल जुगां जुगन्ता, जुग करते वड वड्याईआ। दरस दिखाए साचे सन्ता, आत्म ब्रह्मा ब्रह्म जणाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, माया ममता रहिण ना पाईआ। हरिजन अंग लगाए जिउँ नानक अंगदा, अंगीकार आप अख्वाईआ। नाम दान जो साचा मंगदा, साची भिच्छया झोली पाईआ। काया चोली गुरसिख रंगदा, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। औंदा जांदा मूल ना संगदा, लोक लज्जया ना कोए वखाईआ। गुरसिख तेरे नौ दुआरे आपे लँघदा, दसवें मेल मिलाईआ। माणे रस आत्म सेज पलँघ दा, साची सेजा इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि हरि धरया, पुरख अकाल वड्याआ। नर नरायण आपे नरया, नर हरि नाउँ धराया। अगम्म अगम्मड़ी कार करया, हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना मेल मिलाया। निरभउ रूप कदे ना डरया, ना मरे ना जाया । जन भगतां दर दुआरे अग्गे खड़या, जुग जुग आपणी दया कमाया। मनमुखता तेरे नाल सद सद लड़या, नाम खण्डा हथ्थ उठाया। शाह सुल्तान कोए ना अड़या, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाया। खेले खेल बहत्तर नड़या, नाड़ी नाड़ी वेख वखाया। गुरसिख तेरी काया पौड़े आपे चढ़या, हरि मन्दिर डेरा लाया। ना कोई सीस ना कोई धड़या, पंज तत्त ना कोए जणाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई आपे फड़या, फड़नहार रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा लेख लिखाया। लेखा लिखणहार पुरख समरथ, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। आपे गाए आपणा गाथ, चार वरनां करे पढ़ाईआ। बरन अठारां एका साथ, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। जगत दाता जगन्नाथ, जगत जुगत इक्क जणाईआ। त्रै त्रै लोकां त्रैलोकी नाथ, त्रै त्रै माया बंधन पाईआ। चौथे जुग चौथे घर साथ, जन भगतां आप रखाईआ। पंचम मेला हरि सज्जण सुहेला लहिणा चुक्के पूजा पाठ, नेत्र लोचन दर्शन पाईआ। छेवे छप्पर छन्न ना कोई ठाठ, महल्ल अटल ना कोए वखाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी जोत निरँकारी एक लाट, नूर नुरानी डगमगाईआ। अट्ठ तत्त ना तीर्थ अठसठ, जल धारा ना कोए वहाईआ। नौ दुआरे करे भट्ठ, नौ नौ खण्ड फेरा पाईआ। दस्म दुआरी साचा हट्ट, सतिगुर पूरा आप ख़ुल्हाईआ। गुरमुख विरले लाहा लैण खट्ट, मनमुख गूढ़ी नींद सुवाईआ। कलिजुग सभ दी चोटी रिहा कट्ट, लजपति अन्त रहिण ना पाईआ। खेले खेल नटूआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। गुरसिखां तन
पहनाए पट, आपणी अल्फ़ी आपे लाहीआ। अमृत आत्म सच सरोवर काया मन्दिर दए झट्ट, मान सरोवर इक्क सुहाईआ। दूई द्वैती मेटे फट, अमृत आत्म जाम प्याईआ। दुरमति मैल देवे कट्ट, निर्मल निर्मल आप वखाईआ। अनहद नगारे मारे सट्ट, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। हउमे हँगता जाए ढठ्ठ, पंच विकार मुख छुपाईआ। गुरसिखां वसे घट घट, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत जोत कर प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे हक्क ख़ुदाईआ। हक्क ख़ुदामती गनीम, गफ्लत विच कदे ना आंयदा। आपे अल्फ़ डण्डा जाणे नुक्ता मीम, नून आप टिकांयदा। आपे त्रिलोकी तेरे त्रैमुख जाणे सीन, साचा सईआ वेख वखांयदा। आपे चार यार संग मुहम्मद अल्ला राणी हो अधीन, कलमी कलमा इक्क अख्वांयदा। आपे नबी रसूल बाबीण, गुरमतिो कसतमो आपणे तोल तुलांयदा। आपे दाता दानी वड परबीण, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। आपणी वस्त देवे दस्त आपे ल्ए छीण, दूसर कोए ना संग रखांयदा। आपे हरिजन हरि हरि जिउँ जल मीन, जल धारा रूप वटांयदा। आपे वजाए हँकारी बीन, भन्नणहार आप अख्वांयदा। आपे होया मुहम्मदी दीन, आपणा वेस आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अमाम इक्क इक्क सुहांयदा। इक्क अमाम अमाम मैंहदी, एका कल वरतांयदा। खेले खेल दिशा लहिंदी, पहली कूटे फेरा पांयदा। अञ्जील कुरान इक्क दूजे दे नाल खहिंदी, जगत मसल्ला हेठ वछांयदा। अल्ला राणी रो रो कहिंदी, पल्लू ना कोए टिकांयदा। पंज शैतान नदी वहिंदी, बेड़ा पार ना कोए करांयदा। चार यारी पिच्छे हो हो बहिंदी, संग मुहम्मद नैण शरमांयदा। गोबिन्द धारा तिक्खी हो हो तेरा वार सहिंदी, प्रभ साचा हथ्थ उठांयदा। अन्तिम एका गाहे वेखो गहिंदी, पारब्रह्म आपणा खेल खिलांयदा। धरत मात तेरी हथ्थीं लाए मैहन्दी, तेरा साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, काला सूसा वेखे खेल ईसा मूसा शाह अबनूसा संग रलांयदा। धरत मात लाल रंग रंगण आया, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त। लक्ख चुरासी धर्म राए दर टंगण आया, मेल मिलाए साचे सन्त। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघण आया, तोड़े गढ़्ह हँकारी हँगत। गुरमुखां अग्गे नाम भिच्छया मंगण आया, सतिगुर पूरा आपणी रंगत। ग़रीब निमाणयां गुरमुखां काया चोली रंगण आया। आपे होया भुक्खा नंगत। साचा नाम कंगण तन पहनावण आया, चार वरन बणाए साची संगत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे खेल आपणे । आया पुरख पुरख सुल्तान, हरि वड्डा शाहो भूप्या। धर्म उठाए इक्क निशान, ना जणाए रेख रूप्या। सृष्ट सबाई पाए एका आण, वेख वखाए चारे कूटयां। मेट मिटाए राज
राजन, ख़ाक रलाए जूठ झूठया। जन भगतां देवे एका दान, हरि हरि साचा आपे तूठया। आपे वासा रक्खे कब्रिस्तान, दोज़ख बहिश्त आपे नठ्ठ नठ्ठ उठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द नगारे लाए एका चोटयां। शब्द नगारे लाई चोट, हरि साचे आप वजाया। कूड़ी क़िया कढ्ढे खोट, कलिजुग वेला अन्तिम आया। साधां सन्तां भरी ना पोट, माया ममता मोह वधाया। तीर्थ तट्टां बन्न्ह लंगोट, जगत वेसवा वेस हंढाया। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, कोटन कोटां दिस ना आया। कोटी कोटि चढ़े पर्बत चोट, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कुंदर कोटी कोटि फिराया। पारब्रह्म अबिनाशी करते जिस जन रक्खी ओट, वेले अन्तिम ल्ए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण वेस वटाया।