१७ चेत २०१६ बिक्रमी गुरदित सिँघ दे घर दया होई पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
फाही फाथा मच्छली जाल, जगत नीर वछुन्नया। कर किरपा हरि लेवे पाल, जाणे गुण अवगुणया। पावे सार डूँघे ताल, तत्त विकारा छाण पुन्नया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क उपजाए साची धुन्नया। मच्छली नीर जगत कुरला, तड़प तड़प मर जाईआ। नानक वेखे सहिज सुभा, संगला दीप वड्याईआ। तट किनारे दर्शन पा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। माहीगीर ना दिसे सच मलाह, जो बेड़ा बन्ने लाईआ। फादी फंदक रिहा पा, बंधन बंध बंधाईआ। सतिगुर पूरा दए सलाह, तेरी चोग रखाईआ। कलिजुग अन्तिम करे न्याँ, तेरी तृष्ना दए बुझाईआ। आपे पकड़े हरि जी बांह, जग सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिख्या आपे रिहा चुकाईआ। लेखा लहिणा गया चुक्क, चुकावणहार करतारा। उलटा गर्भ ना होए रुक्ख, उतरया पार किनारा। जल थल ना तृष्ना भुक्ख, ना कोए दए सहारा। लेखे लाए मानुस मानुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपे जाणे आर पार अद्धविचकार किनारा।
१७ चेत २०१६ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
डूँघे वहिणा जगत खुभया, आर पार ना कोए किनार। जगत विकारा कंडा चुभया, दिवस रैण हाहाकार। हिरस हवासी जाए डुब्या, डूँघे भँवर अँध्यार। सतिगुर पूरे आपे लम्भया, तज लोभ मोह हँकार। शब्द डोरी साची बद्धया, बंधन
बंध इक्क करतार। जगत जंजाला तोड़े झूठे धंदिआ, धर्म वखाए सच्ची धर्मसाल। पार कराए मदिरा मासी गन्दया, जो जन आए चल दुआर। इक्क सुणाए सुहागी छंदिआ, सोहँ शब्द नाम जैकार। दिस ना आए आत्म अँध्या, सतिगुर रूप विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फड़ फड़ आपे रिहा तार।
१७ चेत २०१६ बिक्रमी सरमुख सिँघ दे घर दया होई पिण्ड कल्ला
कूड़ा नाता जाए तुट्ट, कूड़ कुड़यारा मेट मिटांयदा। बंस बंसी कढ्ढे कुट्ट, सरबंस वेख वखांयदा। लग्गी जड़ देवे पुट्ट, बोला आपणा आप लगांयदा। अमृत बख्शे साचा घुट्ट, सांतक सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मूर्ख मूढ़्हे पार करांयदा। जिन्न प्रेत जगत खबीस, साध सन्त वहाया। आपणा पीस गए पीस, अन्त रहिण ना पाया। लेखे लग्गे कलिजुग सीस, लेखा दए मुकाया। एका शब्द सच हदीस, नाम नामा इक्क पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम खण्डा इक्क चमकाया। नाम खण्डा तेज़ कटार, हरि साचा हथ्थ उठांयदा। साधां सन्तां मारे मार, जीवां जन्तां आप समझांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धार, धार निराली इक्क रखांयदा। काया मन्दिर अन्दर खिच्चे इक्क लकार, पिछला लेखा आप चुकांयदा। अगे लेखा धुर दरबार, दरगाह साची इक्क सुहांयदा। फड़ फड़ बांहो रिहा तार, वास निवासा पार करांयदा। फूलन पाए साचा हार, सीस सेहरा इक्क गुंदांयदा। रंगण मैंहदी लाल अपार, रंग रंगीला इक्क वखांयदा। छैल छबीला नौजवान, सतिगुर पूरा फेरा पांयदा। बन्न्हणहारा सर्ब कबीला, बाहर कोए रहिण ना पांयदा। आपे करे आपणा हीला, आपणी बणत बणांयदा। आपणी अग्नी आपे लाए तीला, आपे त्रीया वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डण्डा वड बलवान, मेट मिटाए जगत शैतान, दाता दानी गुण निधान, एका रंग समांयदा। गुण निधान सर्ब जीअ दाता, एका एक अख्वांयदा। जन्म अजन्मी देवे दाता, जन्म अजन्मी वेख वखांयदा। आपणा चला आपे रथ साचा साथा, सगला संग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द धार हरि निरँकार, मारनहारा साची मार, आप आपणा हथ्थ उठांयदा।
१७ चेत २०१६ बिक्रमी नरायण सिँघ दे घर दया होई पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
हरि हरि नाम जगत अनमुल्ला, आदि जुगादि ना कोए तुलाईआ। आपे रक्खे सच कुला, गुरमुख काया बंक सुहाईआ।
साचे तोल आपे तुला, तोलणहार आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर फलया फुला, फुल फुलवाड़ी भगत महिकाईआ। हरिजन आत्म अन्तर घुला, जन घोल घोल घुमाईआ। जगत भण्डारा रहे खुल्हा, आपणा आप वरताईआ। जो जन हरिजू हरि हरि मन्दिर आए भुल्ला, हरि साचा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाम वड्डी वड्याईआ। नाम भण्डारा सच अमोलक, हरि साचा हथ्थ रखांयदा। गुरसिख वेखे काया गोलक, घर साचे आप टिकांयदा। शब्द अगम्मी धुन अनादी आप वजाए आपणी ढोलक, आपणा राग आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नाम खज़ीना इक्क वखांयदा। नाम वस्त साची दात, सतिगुर पूरे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां आत्म अन्दर वेखे मार झात, डूँघी कन्दर फोल फुलाईआ। आपणी हथ्थीं खोल्हे आपणा ताक, आपे बन्द कराईआ। आपे जाणे आपणा वाक्, बोध अगाधी आप सुणाईआ। आपणी पति आपे ल्ए राख, पति पतिवन्ता साचा माहीआ। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणी शाख़, साख्यात रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। शब्द बीज हरि हरि बोया, आप आपणी किरत कमांयदा। आप आपणे जेहा आपे होया, दूसर कोए ना संग रखांयदा। ना जन्मे ना कदे मोया, मात गर्भ ना वास धरांयदा। दिवस रैण ना कदे सोया, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी नाम उपांयदा। हरि का शब्द सतिगुर धार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुर गुर मीता अपर अपार, निरगुण सरगुण विच टिकाईआ। सरगुण साजण हो उज्यार, खेले खेल बेपरवाहीआ। शब्द ढोला इक्क जैकार, गीत सुहागी एका गाईआ। बण विचोला हरि निरँकार, लोकमात वेख वखाईआ। साचा तोला गिरवर गिरधार, गृह गृह फेरा पाईआ। गुरमुख साजण वेख विचार, गुर मती आप समझाईआ। आत्म अन्तर खोल्ह किवाड़, नेत्र नैण इक्क दरसाईआ। मेट मिटाए झूठी धाड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। अग्नी तत्त ना लग्गे तत्ती हाढ़, त्तत्व तत्त इक्क वखाईआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, चारों कुन्टां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी वेख वखाईआ। शब्द साजण साचा मीतड़ा, परम पुरख करतारा। आदि जुगादी जाणे रीतड़ा, इक्क अकल्ला एकउँकारा। आपे गाए आपणा गीतड़ा, पुरीआं लोआं करे ख़बरदारा। आपे होया जगत अनडीठड़ा, आपे गुप्त आपे ज़ाहरा। आपे आपणा भाणा जाणे मीठड़ा, देवे वर सच्ची सरकारा। आपे मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत फल इक्क विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द गुर अवतारा। हरि अवतार शब्द गुर भूपा, तख्त ताज सुहानया। आदि अनादी सति सरूपा, पारब्रह्म श्री भगवानया। वसणहारा चारे कूटा, वेख वखाए ज़िमी अस्मानया। त्रैगुण माया वेखे ठूठा, फोल फुलाए पंच शैतानया। जुग जुग दाता
आपणी करनी आपे तुठा, करनी करता आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी नौजवानया। हरि शब्द हरि का रूप, हरि हरि आप उपाया। एका तागा एका सूत, एका तन्द बंधाया। एका काया कपड़ कलप करे कलबूत, एका पंज तत्त रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा शब्द धराया। शब्द अनाद हरि ब्रह्मादि, एका एक रखांयदा। गुर गुर देवे साची दाद, सतिगुर पुरख मनांयदा। हरिजन हरि हरि आपे लाध, घर घर मेल मिलांयदा। मेट मिटाए वाद विवाद, वाह वा गुरू समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द शब्द उपजांयदा। हरि शब्द साचा बीज, गुर गुर आप टिकांयदा। आपणी करनी आपे पतीज, आप आपणा दर सुहांयदा। आपे वेखे वट तीज, त्रै त्रै जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर शब्द वर, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। गुर शब्द गुरू गुर देवा, सतिगुर इष्ट मनाया। सतिगुर पुरख सति साची सेवा, हरि सज्जण आप कराया। हरिजन खवाए अमृत आत्म मेवा, फल मिट्ठा इक्क रखाया। मस्तक कौस्तक लाए थेवा, मन मणीआ आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द शब्द सुहाया। हरि सुहाए शब्द फुलवाड़ी, फल फुल वेख वखाईआ। पाए सार उजाड़ पहाड़ी, डूँघी गारी वेख वखाईआ। गुरसिख जाणे नाड़ नाड़ी, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द तेरी पक्की हाढ़ी, हरि साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द शब्द समझाईआ। शब्द गुर समझावण आया, देवे जगत हुलारा। पुरख अकाली वेस वटाया, जोत निराली डगमगाया। चाल अवल्लड़ी चले चाली, वेद कतेब ना कोए लखाया। आपणे हथ्थां रक्खे ख़ाली, सृष्ट सबाई डौरु वाया। चारों कुन्ट घटा काली, रैण अन्धेरा छाया। वेख वखाए जोत ज्वाली, लाट ललाटी फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द नगारा नर निरँकारा एक डंक वजाया। शब्द नगारा साची वंड, धुर धुर आप वंडाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म भेव ना आईआ। नव नव करे खण्ड खण्ड, गृह गृह धक्का लाईआ। हरिजन नाम एका रिहा वंड, एका बूझ बुझाईआ। कलिजुग अन्तिम चुकया पन्ध, चौथा पौड़ा रिहा उठाईआ। कच्ची कल्लर ढहणी कंध, शौह दरयाए नाल रुढ़ाईआ। सति सतिवादी चाढ़्हे चन्द, जोती नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द मीता हो बख्शंद, गुर चेला ल्ए तराईआ। गुरसिखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, निरगुण सरगुण सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दाता आप अख्वाईआ। शब्द दाता वड भण्डारी, भाण्डा भरम भनांयदा। गुरसिखां पैज रिहा संवारी, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। सीस जगदीस आपणा आप उतारी, साचे सीस टिकांयदा। खेले खेल अगम्म अपारी, वेस अनेका वेस वटांयदा। वेखणहारा केस
मुच्छ दाढ़ी, बांका बांकी चाल चलांयदा। गुरसिखां सिर उठा खारी, आप आपणा राह तकांयदा। आपे सुत्ता विच उजाड़ी, आपणा ढोला आपे गांयदा। आपे ताल आपे तलवाड़ी, आप आपणा राग अल्हांयदा। आपे मीत मुरारा आप निभाए आपणी यारी, यारी सथ्थर हेठ रखांयदा। लेखा चुकाए वारो वारी, लहिणा लहिणेदार मुकांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम पावे सारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर एका घर, एका दर सुहांयदा। शब्द गुर हरि अवतरा, अवर ना कोई दूजा। आपे जाणे आपणा घरा, आपे वेखे नेत्र तीजा । आपणा भण्डारा आपे भरा, चौथे पद आप पतीजा। पंचम मेला हरी हरा, हरि कारज आपे कीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे साचा वर, जन भगतां करे रीझा। गुर शब्द गुर ज्ञान, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर गुर वेखे मार ध्यान, गुर नेत्र इक्क खुल्हाया। गुर जोद्धा सूर बली बलवान, नाम खण्डा इक्क चमकाया। गुर वखाए इक्क निशान, धर्म निशाना इक्क झुलाया। गढ़्ही चमकौर कर परवान, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया। होया विचोला श्री भगवान, निहकलंका वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मेला साचे दर, दर दरवेशा वेस वटाया। दर दरवेश गोबिन्द धार, आपणा मूल चुकाईआ। अमुल अमुल अमुल वणज वपार, अतुल अतुल अतुल आप रखाईआ। साची कुल उधरे पार, कुल कुलवन्ता वेख वखाईआ। गोबिन्द बूटा जाए ना हुल, डूँघी नींह धराईआ। जीत जुझार घोली गया घुल, घोलणहारा दिस ना आईआ। फतिह डंका वज्जे ढोल, सिँघ फतिह इक्क गजाईआ। ज़ोरावर करे चोल्ह, सोहणी जिंदड़ी सहिज सुखदाईआ। पंचम मीता कदे ना मारे गरमुखां नाल रोल, आदि जुगादी वेस वटाईआ। जन खोजे हरि वसे कोल, थिर घर वासी डेरा लाईआ। आपणे कंडे आपे तोल, नानक तराज़ू हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले होल, गुरसिख तेरी रत्ती रत्त रंगन रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर आपे बोल, आपणा भेव खुल्हाईआ। शब्द गुर जगत विचोला, हरि हरि आप रखांयदा। आदि जुगादि कदे ना डोला, अडोल अडुल नाम धरांयदा। हरिजन अन्तर आपे मौला, साची रुत्त बसन्त सुहांयदा। अमृत देवे नाभी कँवला, नाम भण्डारा आप वरतांयदा। रक्खे वड्याई उप्पर धवला, युग छत्ती सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सीस ताज आपणा आप टिकांयदा। सीस ताज आपणा रक्ख, गुर गुर रूप वटाया। दरस वखाए हो प्रतक्ख, कलिजुग कूड़ मिटाया। करनेहारा लक्खों कक्ख, कक्खां कीमत कोए ना पाया। जगत विकार विच्चों कीता वक्ख, आप आपणी बूझ बुझाया। सति सतिवादी करे पक्ख, सति सन्तोखी वेख वखाया। गुरसिख तेरी गोबिन्द हद्द, दूजा दर ना कोए जणाया। भाग लगाए साची यद्द, विष्नूं वंसी रूप वटाया। नाम प्याए एका मदि, नाम
ख़ुमारी रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे ल्ए सद दर दरवेशा फेरी पाया। जगत जंजाल विच्चों ल्ए कढ्ढ, दूई द्वैती मेट मिटाया। लेखे लाए नाड़ी मास हड्ड, आप फड़ाए आपणा लड़, आप आपणी गोद उठाया। हँ हँगता देवे वढ्ढ, साची संगता मेल मिलाया। झूठा घर दुनियां छड्ड, महल्ल अटल सच्चा सच्चे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लहिणा देवे दर, दर दर आए दया कमाए वेस वटाए दिस ना आया।
१८ चेत २०१६ बिक्रमी करतार सिँघ दे घर पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
हरि जोत नूर अकाल, निरगुण रूप नर निरंकारया। दीनां बंधप दीन दयाल, अबिनाशी करता खेल खिला रिहा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, करनी करता आप कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह वेस वटा ल्या। जोती जामा हरि भगवाना, निहकलंक अख्वांयदा। जोती नूर नूर महाना, रूप रंग ना कोए रखांयदा। चक्र चिहन ना कोई रखाना, जूनी रहित नाम धरांयदा। थिर घर वसे सच टिकाना, ऊँच महल्ल अटल टिकांयदा। शाह भूप शाह सुल्ताना, राज राजान आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी देवे माणा, हर घट अन्दर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता इक्क अख्वांयदा। आदिन अन्ता हरि भगवाना, अकल कला कल धारीआ। जुग जुग मेला साचे सन्ता, सन्त साजण मेल मिला रिहा। पुरख पुरखोतम नारी कन्ता, आप अख्वा रिहा। दर दरवेशा होए मंगता, दो जहानां फेरी पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण नाउँ रखा ल्या। आदि निरजंण एकउँकारा, अकल कला वरताईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। लोआं पुरीआं दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्नूं देवत सुर कर उज्यारा, आप आपणे विच टिकाईआ। रवि ससि कर उज्यारा, मण्डल मण्डप दए सुहाईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, भेव कोए ना पाईआ। जुगा जुगन्तर साची कारा, निरगुण आपणी आप चलाईआ। भगत भगवन्त दए अधारा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। धुन अनाद अनाद अपारा, अनहद ताल वजाईआ। सर सरोवर ठंडी ठारा, आपणा आप भराईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। चौदां हट्टां वणज वापारा, चौदां लोकां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाद अनादी हरि शब्द ब्रह्मादी गुणवन्ता बेपरवाहीआ। गुणवन्ता हरि मीतड़ा, परम पुरख करतार। आदि जुगादी साची रीतड़ा, आप चलावे विच संसार। वसे धाम अनडीठड़ा, दर घर सोहे इक्क दुआर। गुरमुखां काया चोली रंगे चीथड़ा,
आप आपणा बख्श प्यार। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पापी लाए पार। साचा देहुरा मन्दिर मसीतड़ा, काया वखाए गुरुदुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता हरि निरँकार। निरगुण दाता बेपरवाह, अलख निरँजण आप अख्वांयदा। शब्दी गुर बण मलाह, आपणा नाउँ धरांयदा। गुरमुख वेखे थाउँ थाँ, जुग जुग आप उठांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर हथ्थ समरथ टिकांयदा। करे कराए सच न्याँ, जग झेड़ा आप चुकांयदा। निरगुण खेड़ा इक्क वखाए साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंक वजांयदा। नाम डंक शब्द जैकारा, हरि साचा सच सुणाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, ब्रह्मा विष्न शिव उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां दए हिलाईआ। लक्ख चुरासी इक्क हुलारा, एकउँकारा दए लगाईआ। जन भगतां मेला मीत मुरारा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। नाम कराए वणज वापारा, सच वणजारा सहिज सुभाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। ऊँचां नीचां इक्क दुआरा, राउ रंकां इक्क समझाईआ। शाह सुल्ताना करे ख्वारा, तख्त ताज ना कोए उठाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, गुर गोबिन्द हथ्थ चमकाईआ। तिक्खी रक्खे हरि हरि धारा, दो जहानां वेख वखाईआ । आपणे अस्व हो अस्वारा, शाह सवारा नाउँ धराईआ। कल्गी तोड़ा नाम दस्तारा, सीस जगदीस आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, एका शब्द अल्हांयदा। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल धारी वेख वखांयदा। एका चिल्ला तीर कमाना, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। आपे आए विच मैदाना, त्रैगुण मेल मिलांयदा। चौदां चौदां खोल्ह दुकाना, आपे हट्ट सुहांयदा। आदि जुगादी एका रामा, आप आपणा रूप दरसांयदा। एका बंसरी एका कान्हा, एका सईआ साख्यिात हो जांयदा। इक्क मुहम्मद बन्न्हे गाना, अल्ला राणी सगन मनांयदा। एका कलमा इक्क तराना, एका हू हू नाअरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नूर अलाही आप अख्वांयदा। नूर अलाही इक्क उँकार, आपणी कल वरतांयदा। जल्वा जलाल वेख विचार, हक्क हकीकत फोल फोलांयदा। ख़लक ख़ुदाई पाए सार, ख़ालक आपणा रूप वटांयदा। अमाम मैंहदी तेज़ कटार, नेत्र नैणा आप दरसांयदा। आपे जाणे आपणी धार, लेखा लिख्त ना कोए लिखांयदा। ब्रह्मा वेता गया हार, चारे वेद अल्हांयदा। पुराण अठारां रहे पुकार, वेद व्यासा गणत गणांयदा। शास्त्र सिमरत हो उज्यार, आप आपणा नाम उपांयदा। गीता ज्ञान कर ध्यान, धरनी धरत धवल सुहांयदा। ईसा मूसा कर प्रनाम, अञ्जील कुराना वेख वखांयदा। दन्द बतीसा कर प्यार, राग छतीसा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर नूर उजाला, हरि साचा सच करांयदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, पारब्रह्म वेस वटांयदा। जुग जुग खेले खेल निराला, भेव कोए ना पांयदा। नानक गोबिन्द बण दलाला, एका शब्द चलांयदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, दर मन्दिर आप सुहांयदा। फल लगाए साचे डाल्हा, अमृत मेवा इक्क खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग जन भगतां सेव कमांयदा। सतिगुर पूरा हरि समरथ, आदि पुरख अबिनाशया। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, कलिजुग वेखे अन्तिम तमास्सया। कूड़ कुड़यारा खिच्चे नथ्थ, सन्त सुहेला दासी दास्सया। जगत विकारा देवे मथ, प्रगट हो घनकपुर वास्सया। आपणी चलाए साची गथ, चार वरनां दए भरवास्सया। एका पूजा एका पाठ, इष्ट देव इक्क अबिनाशया। इक्क सरोवर एका घाट, एका करे बन्द खलासीआ। एका सरोवर मारे ठाठ, तृष्ना भुक्ख मिटासीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे प्रकास्सया। निरगुण जोत हरि गोबिन्द, हरि हरि आप उपांयदा। मेट मिटावे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा आप गवांयदा। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर समांयदा। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वांयदा। आप आपणी करे कराए निन्द, निन्दक निन्दया मुख सलांहयदा। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, दर घर साचे आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क अकल्ला सच महल्ला ब्रह्मण्ड खण्ड आप वसांयदा। सच महल्ला उच्च अटारी, हरि साचा आप सुहांयदा। थिर घर जोत जगे निरँकारी, दीपक दीप इक्क सुहांयदा। एका तख्त इक्क सिक्दारी, शाह सुल्तान इक्क अख्वांयदा। एका खड़ग खण्डा तेज़ कटारी, एका एक चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी धार बन्हांयदा। तेरी धार हरि निरँकार, कलिजुग आप चलाईआ। आपे पावणहारा सार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नानक निरगुण लेख अपार, लेखा लिख्त जणाईआ। गोबिन्द खिच्ची इक्क कटार, चारों कुन्ट वाहीआ। दहि दिशां करे ख्वार, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। चार यारी हाहाकार, अल्ला राणी रही कुरलाईआ। प्रगट होए आप निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि हरि नर निरगुण रूप निरगुण जोत निरगुण शब्द साचा धर धर धरनी दए सुहाईआ।
पंज तत्त काया दु:ख, दिवस रैण रिहा सताईआ। दर दर सुखना रहे सुख, जगत रोग ना कोए मिटाया। कर्म
धर्म जरम बैठा उठ, लेखा आपणा रिहा वखाया। जिस जन उप्पर सतिगुर पूरा जाए तुठ्ठ, आप आपणी दया कमाया। अमृत आत्म देवे एका घुट्ट, जगत दु:खड़ा रहिण ना पाया। अन्तिम वेले आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल बाली ल्ए तराया। बाल बाली बाली बुध, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। काया काज करे सुध, चिन्ता सोग मिटाईआ। चरन कँवल कँवल चरन जो जन रिहा लुझ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन जननी देवे एका वर, दु:ख सुख सुख दु:ख एका रंग समाईआ। हक्क हकीकत रिहा फोल, भुल्ल रहे ना राईआ। गुर शब्दी अन्दर मन्दिर आपणे कंडे रिहा तोल, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरसिख साचा कदे ना जाए डोल, गोबिन्द भाणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे हरि हरिभगती आपणी शक्ती देवे आप वड्याईआ। भगत भगती आपे जाण, आपे वेख वखांयदा। कोटन कोटि कोटी कोटि कर प्रधान, हरि ध्यान विच ना आंयदा। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, कर किरपा पार करांयदा। जीआं देवे जीआ दान, धरत धवल सुहांयदा। जो जन मंगे चरन धूढ़ इशनान, दुरमति मैल गंवांयदा। जो जन मंगे दरस गोपी काहन, कान्हा रूप आप वटांयदा। जो जन मंगे निगहबान, नानक निरगुण नज़री आंयदा। जो जन गुर का शब्द करे परवान, गुर गोबिन्द दरस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया आपे पांयदा। बारां बरस बारां रास, बारां बारां आप धराईआ। इक्क ग्यारा खेल तमाश, दस इक्क वेख वखाईआ। दसवें मेला शाहो सबास, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। नौ दुआरे पूरी करे आस, जो जन मन चित रिहा गाईआ। अट्ठां तत्तां करे बन्द खलास, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। सति पुरख निरँजण साचा दास, गुरमुखां सेवा आप कमाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना रक्खे किसे निवास, निरगुण जोती डगमगाईआ। पंचम मीता पूरी करे आस, जो जन पंचम शब्द धुन रहे गाईआ। चौथे पद इक्क निवास, चौथा पद आप समझाईआ। तीजे नेत्र पूरी करे आस, त्रैगुण माया रहिण ना पाईआ। दूजा मेला शाहो सबास, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। इक्क अकल्ला एकउँकारा कर प्रकाश, घर घर बैठा डेरा लाईआ। सच दुआरे कोए ना जाए निरास, मन भिच्छया फल साचा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा अग्गे देवे धर पिछला कर्ज़ा मूल चुकाईआ।
१८ चेत २०१६ बिक्रमी कुंदन सिँघ दे घर माल चक्क दया होई ज़िला अमृतसर
जगत रूप जगत अन्धेरा, जगत कुण्ड समाईआ। जगत हउमे लग्गा डेरा, भरमी गढ़्ह वड्याईआ। खेले खेल सञ्झ
सवेरा, सुबह शाम ना कोए जणाईआ। जगत चुकाए हेरा फेरा, आप आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मंगल आपे गाईआ। आपणा मंगल आपे गा, आपणा दर सुहांयदा। इकउँकारा खेल खिला, पूर्ब वेख वखांयदा। मारू सोहले रिहा गा, घर साजन दिस ना आंयदा । पिछला लेखा पूरा दए करा, अग्गे मार्ग लांयदा। कुली कक्खां दए सुहा, कक्खों लक्ख विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा बोला आप प्रनांयदा। बोल्लया बोल रसन जैकार, हरि साचा पूर कराईआ। भुल्ल ना रहे विच संसार, आपणा सोहला आपे गाईआ। गुर गुर बाणी कर विचार, गुर गोझ भेव खुल्हाईआ। नानक अर्जन इक्क प्यार, एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। मारू सोहले हरि हरि गाए, घर साचा हरि सुहञ्जणा। चार दीवार रही कुरलाए, दर आया दर्द दु:ख भय भंजना। ख़ाकी ख़ाक नेत्र नीर रही वहाए, हरि पाया नेत्र अंजना। ऊँचा बोला जन जणाए, पूरा करे कराए कर किरपा पर्दा कज्जणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा वर, आप तजाए लोक लज्जणा। लोक लाज तज के आया, निरगुण जोत नूर निरँकार। सोहँ ढोला एका गाया, वाहिगुरू फतिह इक्क जैकार। नानक तोला तोल तुलाया, तोले सर्ब संसार। गोबिन्द डोला आप उठाया, गुरमुख चुक्के भार। हउमे बोला दए तजाया, बख्शे चरन प्यार। दूई द्वैती घरों बाहर कढाया, घर वस्सया निरँकार। जुग विछड़या मेल मिलाया, मिल्या मीत मुरार। नाम कुठाली एका पाया, कुंदन सवरन वेख अपार। सिँघ सरूप गुर दरस वखाया, भय भयानक दए नवार। अचन अचानक फेरा पाया, देवत सुर सेवादार। भेखाधारी वेस वटाया, दरोही फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़। साचा पान्धी आपणा पन्ध रिहा मुकाया, किरपा कर आप निरँकार। मन ममता बांधी रिहा फिराया, गली कूचे दए हुलार। स्वांगी आपणा स्वांग वरताया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे आपणा वर, वेख वखाए एका धार।