१८ चेत २०१६ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे घर पिण्ड उस्मा ज़िला अमृतसर
निरगुण जोत अकल कल धार, हरि आपणी खेल खिलांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, जुग जुग वेस वटांयदा। इक्क अकाला इकउँकार, आपणी करनी किरत कमांयदा। जूनी रहित भेव न्यार, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा। नूर उजाला हरि गोपाला, एका रंग समाईआ। खेले खेल दीन दयाला, दया निध भेव ना राईआ। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, आदि पुरख अबिनासया । आदि जुगादी महिमा अगणत, दो जहानां वेखे खेल तमासया। गुरमुख उठाए साचे सन्त, देवे नाम चरन भरवासया। मेल मिलावा नारी कन्त, घर साचा इक्क सुहासया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे मण्डल पावे रास्सया। मण्डल मण्डप हरि हरि रास, आपणी आप रचांयदा। आपे वसे पृथ्मी आकास, गगन पातालां आप समांयदा। लक्ख चुरासी पवण स्वास, आत्म अन्तर आप टिकांयदा। घट घट अन्दर रक्खे वास, दिस किसे ना आंयदा। हरिजन मेला शाहो शाबास, पुरख अगम्मड़ा आपणा आप करांयदा। सन्त सुहेला दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इकउँकारा नाउँ रखांयदा। एकउँकारा इक्क अकल्ला, आदि निरँजण आप अख्वांयदा। आपे वस्सया सच महल्ला, उच्च अथाह बेपरवाह घर साचा आप सुहांयदा। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फेरा पांयदा। आपणा दीपक आपणी जोती आपे बला, प्रकाश प्रकाश आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँजण डगमगांयदा। जोत निरँजण कर पसारा, लक्ख चुरासी आप टिकांयदा। एकउँकारा कर आकारा, निराकार वेस वटांयदा। दो जहानां पावे सारा, लोआं पुरीआं फोल फोलांयदा। विष्नूं वंसी हो उज्यारा, आप आपणी कल वरतांयदा। ब्रह्मा ब्रह्म दए सहारा, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। शंकर देवे इक्क हुलारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, त्रैगुण बंधन कोए ना पांयदा। शब्दी शब्द शब्द गुर लै अवतारा, गुर गुर नाउँ धरांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, अगाध बोध आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता वेस वटांयदा। अबिनाशी करता पुरख समरथ एका एक अख्वाईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथवाही बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी देवे मथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जगत विकारा पाए नथ्थ, चारों कुन्टां आप भवाईआ। जन भगतां देवे नाम वथ्थ, आत्म अन्तर ब्रह्म जणाईआ। हउमे हँगता गढ़्ह हँकारी बुरज जाए ढठ्ठ, दर घर साचे एका बूझ बुझाईआ। एका अक्खर रक्खे वक्खर आप जणाए पूजा पाठ, एका करे पढ़ाईआ। इक्क वणजारा खोल्हे साचा हाट, साचा वणज आप कराईआ। इक्क वखाए तीर्थ ताट, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। आपे जाणे आदि जुगादी आपणा घाट, वेद कतेब भेव ना राईआ। खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेस वटाईआ। जोती जामा हरि हरि रामा, हरि हरि वेख वखांयदा। आपे वसे निहचल धामा, थान थनंतर इक्क सुहांयदा। करे कराए आपणा कामा, दूसर कोए ना संग रलांयदा। शब्द वजाए सच दमामा, लोआं पुरीआं आप जणांयदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा । जुग जुग खेल खेलणहारा, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। लोकमात लै अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण पावे निरगुण सारा, निरगुण आपणी बूझ बुझांयदा। निरगुण जोती नूर उज्यारा, सरगुण डगमगांयदा। सरगुण धुन सच्ची धुन्कारा, निरगुण अनहद ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरजंण आप अख्वांयदा। सति पुरख निरँजण साची धार, सति सति सति वरताईआ। ब्रह्म मति कर उज्यार, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। अलक्ख अलखणा खेल अपार, अलख निरँजण एका अलख जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आप आपणी आप चलाईआ। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, पुरख अबिनाशी बणत बणाईआ। सच सिँघासण हरि निरँकार, आप आपणा रिहा सुहाईआ । शाह सुल्तान वड सिक्दार, एका एक रूप वटाईआ। ना कोई दीसे दूसर होर चोबदार, ना कोई सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला सच महल्ला उच्च अटला आपे वस्सया आपणे घर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। थिर घर साचा सच दरबारा, हरि साचा आप सुहांयदा। निरगुण रूप एकउँकारा, ओंकारा नाम रखांयदा। आप आपणा कर प्यारा, दर मन्दिर इक्क सुहांयदा। करे कराए वणज वपारा, आपणा हट्ट आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचे हो प्रगट, परम पुरख वेस वटांयदा। थिर घर साचा खोल्ह दरवाजा, हरि साची बणत बणांयदा। पुरख अनादी ग़रीब निवाजा, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्द अगम्मी मारे वाजा, आपणा आप आप उठांयदा। आपे वेखे अस्व ताजा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। पारब्रह्म प्रभ शाह नवाबा, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हो उज्यार, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण मेला गुरू गुर चेला, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, अन्तर आत्म इक्क जणाया। वसे धाम सद नवेला, धाम अवल्लड़ा इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहारा खेल खिलारी, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारी, सेवक सेवा रिहा कमाईआ । आदि शक्ति कर प्यारी, आपणे अंग लगाईआ। आपे वेखे कन्त भतारी, साची सेज हंढाईआ। साचा सुत्त सुत्त दुलारी, शब्दी शब्द उपजाईआ। लोआं पुरीआं कर त्यारी, सच महल्ल सुहाईआ। बंधन पाए हरि निरँकारी, त्रैगुण जोड़ जुड़ाईआ। मण्डल मण्डप आप सुहाए रवि ससि चन्न सितारी, जोती नूर जोत रुशनाईआ। धरनी धरत धवल जल बिम्ब उभारी, आप आपणे अंक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, घर साचा आप सुहाईआ। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक रखांयदा। जगे जोत आदि निरँजणा, दिवस
रैण डगमगांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भय भञ्जण आप अख्वांयदा। आपे करे कराए आपणा मजना, सर सरोवर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणी भिच्छया आपे झोली पांयदा। आपणी भिच्छया आपे पा, आपणा सगन मनांयदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, विश्व रूप हो जांयदा। आप आपणा नाम धरा, ब्रह्म ब्रह्म समांयदा। त्रैगुण तेरा तत्त रखा, तेरी वंड वंडांयदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश आप बणा, आपणा दर सुहांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, घट घट आसण लांयदा। लोकमात डेरा ला, साचा खेड़ा आप वसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप वहांयदा। साची धार हरि निरँकार, निरगुण आप रखाईआ। घट घट अन्दर कर पसार, बैठा आसण लाईआ। आप उपाए दया कमाए आपे दए सँघार, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आप अख्वाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। वंडे वंड सर्ब संसार, आप आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उत्भुज सेत्ज वेखे दर, अंडज जेरज आप समाईआ। चारे खाणी हरि निरँकार, आपणी धार बन्न्हांयदा। दहि दिशा पावे सार, चारे कूटां वेख वखांयदा। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा राग अल्हांयदा। धुन अनादी शब्द जैकार, गीत सुहागी एका गांयदा। पंज तत्त कर प्यार, साचा मेल मिलांयदा। आपे खोल्हे नौ दुआर, नौ नौ रंग रंगांयदा। घर विच घर कर त्यार, आप आपणा आसण लांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यार, जोत निरँजण इक्क टिकांयदा। अनहद साचा सेवादार, धुन आत्मक आप वजांयदा। सर सरोवर ठंडा ठार, अमृत नीर आप भरांयदा । दस्म दुआरी वेख विचार, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांयदा। आपे होया ख़बरदार, पंचम मीता नाउँ धरांयदा। मन मति बुध कर त्यार, साचे थान बहांयदा। जुगा जुगन्तर आपणी कार, करनी करता आप कमांयदा। सन्त सुहेले कर प्यार, गुरु गुर चेले बूझ बुझांयदा। शब्दी शब्द वणज वपार, साची वस्त झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख दर, भगत भगवन्त मेल मिलांयदा। भगत भगवन्त एका दर, दर साचा आप वखांयदा। आपणी करनी आपे कर, आपे लेख लिखांयदा। आपणी सरनी आपे पड़, आपे सीस झुकांयदा। आपणे मन्दिर आपे वड़, हरि आपे वेख वखांयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़, आप आपणा दर सुहांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, पुरख अकाला नाउँ धरांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आपणा शब्द अल्हांयदा। जुगा जुगन्तर लाए जड़्ह, अन्तिम आप उखड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे सद समांयदा। हरि भाणा हरि मन्नया, आप आपणी किरपा धार।
आपणा आप आपे डन्नया, आपे साध सन्त गुर पीर अवतार। आपणा आप आपे जणया, मात पित ना कोए प्यार। आपणा बेड़ा आपे बन्न्हया, देवणहारा आप सहार। आदि जुगादी आपे फिरे भन्नया, वेस अनेका कर करतार। किसे दिस ना आए छप्पर छन्नया, महल्ल अटल ना जगत किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग पावे साची सार। जुग जुग साची सार, हरि हरि आपे पाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। त्रेता देवे इक्क अधार, एका नाम दृढ़ाईआ। द्वापर ढहि ढहि करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे इक्क अखाड़, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। लग्गी अग्नी तत्ती हाढ़, पंज तत्त रही जलाईआ। उब्बल रत्त बहत्तर नाड़, ठंडी ठार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, एका रंग समाया। कलिजुग वेखे खेल न्यारा, निरँकारा नाम रखाया। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जामा वेस वटाया। ईसा मूसा करे ख़बरदारा, संग मुहम्मद नाल रलाया। चार यारी दए हुलारा, अल्ला राणी ल्ए उठाया । नाम खण्डा तेज कटारा, आप आपणा रिहा चमकाया। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा लाया। वंडे वंड सर्ब संसारा, नौ खण्ड फेरा पाया । सत्तां दीपां दए हुलारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाया। शिव शंकर बाशक तशका लाहे हारा, हथ्थ त्रिसूल सुटाया। करोड़ तेतीसा करे पुकारा, दिवस रैण कुरलाया। सुरपति राजा इन्द करे निमस्कारा, दूर दुराडा निउँ निउँ सीस झुकाया। राए धर्म दए ललकारा, हरि साचे शब्द जणाया। चित्रगुप्त खोल्ह विहारा, आपणा लेख रखाया। लाड़ी मौत कर शृंगारा, आप आपणा रंग रंगाया। लक्ख चुरासी धूंआँधारा, साचा चन्न ना कोए चढ़ाया। नानक निरगुण हो उज्यारा, एका नूर करे रुशनाया। साचा नाम कर वपारा, एका वणज रखाया। एका जोती दस अवतारा, गुर गोबिन्द जोग कमाया। सुत्त दुलारा कर प्यारा, पुरख अबिनाशी मेल मिलाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, अन्दर बाहर आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। गुर गोबिन्द हरि हरि मीता, हरि हरि मेल मिलाया। बैठा रहे इक्क अतीता, एका दर सुहाया। सृष्ट सबाई आपे जीता, जबरन मुक्त कराया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां मेट मिटाया। धाम वखाए इक्क अनडीठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, अमृत आत्म जल प्याया। दिवस रैण वस्सया चीता, विछड़ कदे ना जाया। साचा देहुरा मन्दिर वखाए जगत मसीता, काया गुरुदुआर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द सिख्या साची भिख्या, धुर दा लेखा आपे लिख्या, ना सके कोए मिटाया। लिखणहार जोत अकाली, अकल कला अख्वाईआ। सतिगुर
शब्द शब्द दलाली, लोकमात आप कमाईआ। हक्क हकीकत जाणे हक्क हलाली, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। जल्वा नूर नूर जलाली, आप आपणा रिहा चमकाईआ। आपणा फल लगाए डाल्ही, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा माली, गोबिन्द बूटा हथ्थीं लाईआ। जीवां जन्तां काया मन्दिर होए खाली, नाम वस्त नज़र ना आईआ। भर भर जाम पीण प्याली, अमृत रस ना मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस धराईआ। कलिजुग तेरा वेख किनारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। धरनी करे धवल पुकारा, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। गुरमुख आत्म इक्क प्यारा, एका बूझ बुझांयदा । मन मति नार होई विभचारा, सृष्ट सबाई आप प्रनांयदा। जूठ झूठ वणज वपारा, चार कूट करांयदा। माया ममता मोह कर पसारा, काम क्रोध संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा दर वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, हरि साचे सच चुकावणा। गुर गोबिन्द वेखे आपणे नैणां, नेत्र नैण इक्क खुल्हावणा। नाता तुट्टे साक सज्जण सैणा, जूठ झूठ रहिण ना पावणा। कूड़ी क़िया पैणे वैणां, धीरज धीर ना कोए धरावणा। अन्तिम भाणा सहिणा पैणा, प्रभ साचे हुक्म चलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगावणा। रंग रंग हरि चलूल, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। वेखे खेल कन्त कन्तूहल, नर नरायण वेस वटाईआ। शब्द पंघूड़ा एका झूल, नाम हुलारा रिहा लगाईआ। लक्ख चुरासी आप चुकाए तेरा मूल, पिछला लेखा रहे ना राईआ। सच दुआरा रहे भूल, सति सतिवाद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी ल्ए आप अंगड़ाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अंगड़ाई, हरि साचा जोत जगांयदा। शब्दी गुर शब्द कुड़माई, हरि शब्दी सगन मनांयदा। दर घर साचे वज्जे वधाई, साचा मंगल आपे गांयदा। गुरमुख वेखे थाउँ थाँईं, सन्त सुहेले आप उठांयदा। पकड़नहारा निरगुण बांहीं, दिस किसे ना आंयदा। आदि जुगादि जुग जुग करे सच न्याँई, दरगाह साची धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नूर डगमगांयदा। नूर गोबिन्द हरि करतार, एका रंग समाईआ। शब्द अगम्मी नाम जैकार, परवरदिगार आप सुणाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। बेऐब रखाए नाम परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नूर करे रुशनाईआ। आपणा नूर आप उपा, आपे वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम नाम धरा, नर नरायण वेस वटांयदा। खड़ग खण्डा हथ्थ उठा, नाम कटारा आप चमकांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखा, गगन पातालां फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी
अन्तिम वर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग अन्तिम वरते कल, कल काती वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी अछल अछल्ल, अछल अछेद कराईआ। पावे सार जल थल, थल महीअल फोल फुलाईआ। जन भगतां आत्म जोती ब्रह्म सरूप पारब्रह्म रिहा रल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। भाग लगाए काया माटी झूठी खल, घर साचा बंक सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ उपजाईआ। निहकलंक पुरख सुल्तान, पारब्रह्म अख्वांयदा। खेले खेल दो जहान, त्रिलोकी नंदन, हुक्म चलांयदा। आपणी करे आपे पछाण, दूसर मुख ना कोए रखांयदा। लक्ख चुरासी एका ब्रह्म ज्ञान, एका रंग रंगांयदा। एका इष्ट गुर इक्क ध्यान, एका नेत्र आप खुल्हांयदा। लोकमात हो प्रधान, आप आपणा डंक वजांयदा। पावे सार अञ्जील कुरान, वेद पुराणा वेख वखांयदा। दाता दानी गुण निधान, गुण अवगुण ना कोए जणांयदा। रामा कृष्ना हो प्रधान, आप आपणा खेल खिलांयदा। नानक गोबिन्द इक्क निशान, पुरख अबिनाशी आप झुलांयदा। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, साची सिख्या इक्क समझांयदा। चार वरन अठारां बरन बहाए इक्क अस्थान, साची भूमका आप सुहांयदा। तख्त ताज राज राजान सर्ब मिट जाण, सीस ताज ना कोए टिकांयदा। जोती नूर श्री भगवान, एका एक एक अख्वांयदा। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा नाम दर दर घर घर अन्दर सारे गाण, दूजा नाद ना कोए रखांयदा। चरन धूढ़ सतिगुर सच्चा अशनान, अठसठ माण चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा बेड़ा पार करांयदा। कलिजुग बेड़ा पार कराउणा, हरि सच्चे सच वड्याईआ। सतिजुग साचा मात धराउणा, सति पुरख निरँजण वेख वखाईआ। दोहां विचोला शब्द बणाउणा, गुर गुर बूझ बुझाईआ। आपणा मेल आप मलाउणा, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा साचा सगन आप मनाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आप समझाउणा, एका सिख्या रिहा समझाईआ। सत्तां दीपां एका मार्ग लाउणा, सत्त रंग निशाना आप झुलाईआ। गुरसिख सन्त सुहेला फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, नाम चोग इक्क चुगाईआ। आवण जावण फंद कटाउणा, लक्ख चुरासी तोड़ तुड़ाईआ। दरगाह साची साचे धाम बहाउणा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। अन्तिम जोती जोत मलाउणा, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। हर घट हरि हरि जाणदा, जोती नूर श्री भगवान। जुग जुग आपणे आप पछाणदा, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान। देवे नाम दान धुर फ़रमान दा, करे खेल इक्क महान। लक्ख चुरासी पुण छाणदा, दाता दानी वड निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा माण। हरिजन
हरि वड्याईआ, पाया पुरख अथाह। घर साचे वज्जे वधाईआ, प्रभ मिल्या बेपरवाह। हउमे हँगता रोग मिटाईआ, हिरदे हरि हरि नाम वसा। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाईआ, एका जाप जपा। काया मन्दिर आप सुहाईआ, निरगुण बाती कर रुशना। अनहद साचा ताल वजाईआ, धुन आत्मक आप अला। गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ, गुर शब्दी दए मिला। काया सेजा इक्क हंढाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँ। थान थनंतर हरि सुहाईआ, घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि हरि पाया, गुर पूरे वड वड्याईआ। निरगुण नूर करे रुशनाया, पारब्रह्म हरि हरि मेल मिलाईआ। एका दूजा भेव चुकाया, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हाईआ। आप आपणी खेल खिलाया, चौथे पद रिहा सुहाईआ। घर सुहञ्जणा इक्क जणाया, पंचम मीता इक्क अतीता राग अनादी एका गाईआ। घर साचे वज्जे वधाया, पुरख अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। लेखा लेख ना कोए जणाया, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। लोआं पुरीआं फेरा पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए तराईआ। हरि सज्जण हरि पाया, एका रूप करतार। दूई द्वैती रोग मिटाया, विछड़या संसार। नानक निरगुण नज़री आया, इक्क अकल्ला एकउँकार। जूनी रहित दरस दिखाया, आप आपणी किरपा धार। मूर्त अकाल जोत रुशनाया, दिवस रैण रहे उज्यार। अट्ठे पहर डगमगाया, मेट मिटाए धुँदूकार। जुग जुग आपणा नाम धराया, एका गुर इक्क अवतार। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया, देवत सुर दए हुलार। सतिजुग त्रेता पार लँघाया, खेले खेल अगम्म अपार। द्वापर एका डंक वजाया, वजावणहार आप निरँकार। कलिजुग आपणा रूप वटाया, कूड़ी क़िया कर प्यार। पुरख अबिनाशी खेल खिलाया, आदि निरँजण हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन हरि हरि मीतड़ा, आदि पुरख अबिनाश। जन भगतां काया चोली रंगे चीथड़ा, जुगा जुगन्तर दासी दास। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, हरी हरि ना जाए विनास। गुरमुख फल वेखे मीठड़ा, सदा सुहेला रक्खे आपणे पास। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हिरदे हरिजन रक्खे वास। हिरदे हरि हरि वस्सया, परम पुरख करतार। जन भगतां मार्ग एका दस्सया, आप आपणी किरपा धार। साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, नौ दुआरे कर ख्वार। कोटन कोटि करे प्रकाश रवि सस्सया, निरगुण जोती कर उज्यार। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, मेट मिटाए धुँदूकार। तीर निराला एका कसया, गोबिन्द तेज़ कटार। दो जहानां फिरे नस्सया, चिट्टे अस्व शाह संवार। लोआं पुरीआं आपणयां चरनां हेठां झस्सया, ब्रह्मण्ड खण्ड आपे रिहा लताड़। त्रैगुण माया आपणा दर दरवाज़ा छड्ड छड्ड नस्सया, चारों कुन्ट करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
हरिजन साचे लाए पार। हरिजन बेड़ा हरि हरि बन्न्ह, जुग जुग आप चलांयदा। सति सतिवादी चाढ़्हे चन्न, सति सरूप अख्वांयदा। गुरसिख तेरी वड्याई धन्न, गुर पूरा मुख सलांहयदा। जननी जणे साचा जन, जन जणेंदी पार करांयदा। लेखे लग्गे माटी तन, पंज तत्त वेख वखांयदा। धुन अनादी राग कन्न, अनहद आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। वेखणहारा पुरख अकाला, आदि जुगादि समाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव ना राया। जन भगतां दस्से राह सुखाला, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। तोड़नहारा जगत जंजाला, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर बैठा बेपरवाहया। शब्द अगम्मी वज्जे ताला, ताल तलवाड़ा आप वजाया। सचखण्ड दुआरा इक्क अखाड़ा, सुन्न समाध खुल्हाया। वा ना लगे तत्ती हाढ़ा, जो जन रसना हरि हरि गाया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, एका जोत रुशनाया। तोड़े लंका गढ़्ह हँकारा, मन रावण रहिण ना पाया। सीता सुरती कर प्यारा, राम रमईया मेल मिलाया। तीर कमान चिल्ला फड़ अपारा, दो धारा वेख वखाया। गुरमुख साचे लाए पारा, मनमुखां दए सज़ाया। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, जुग जुग आपणा नाम धराया। रथ रथवाही खेल न्यारा, सेवक सेवादार सेवा रिहा कमाया। ईसा मूसा कर उज्यारा, एका कलमा आप पढ़ाया। नबी रसूलां कर उज्यारा, लाशरीक वेख वखाया। हक्क ख़ुदाई परवरदिगारा, ऐनलहक्क अल्हाया। चौदां तबकां इक्क उज्यारा, एका नूर दरसाया। कायनात कर पसारा, आप आपणा वेख वखाया। हू हू लाए साचा नाअरा, तूं तूं विच समाया। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, दिस किसे ना आया। आपे जाणे आपणी कारा, जुग करता वेस वटाया। इक्क अकल्ला कर पसारा, लक्ख चुरासी डेरा लाया। निरगुण जोती नूर उज्यारा, नानक तत्त बुझाया। मिल्या मेल धुर दरबारा, विछड़ कदे ना जाया। नाम सति सति भण्डारा, चार वरनां आप वरताया। एका मति ब्रह्म मत, पारब्रह्म समझाया। बीज बीज्जया साचे वत, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। नाम वस्त अमोल रक्खी आपणे हथ्थ, गुरमुखां आप वरताया। तेरां तोले तोल पुरख समरथ, नाम कंडा इक्क उठाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा होणा भट्ठ, मूल रहे ना राया। हरि चरन दुआरा साचा तीर्थ तट्ट, गुर सतिगुर आप समझाया। वसणहारा घट घट, घट भीतर वेख वखाया। स्वांगी स्वांग खेले खेल बाज़ीगर नट, नट नटूआ फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखाया। हरि सज्जण हरि पेख्या, सतिगुर शब्द शब्द मेहरवान। आपे लिखणहारा लेखया, आपे देवणहारा ब्रह्म ज्ञान। आप प्रगटाए दया कमाए मुच्छ दाढ़ी केसया, आपे देवे नाम किरपान। आपे नूर हज़ूर दस दस्मेसया, पूत सपूता आप निशान। आपे नर नरायण नर नरेशया, साचे तख्त आप सुल्तान। आपे मृगिन्द वड मृगेस्या,
कलाधारी नौजवान। आपे आपणा पाए हिस्सया, अमृत आत्म पीण खाण। पंचम मीता पंचम दिस्सया, झुलदा रहे निशान। तख्त ताज एका सीसया, एका निगहबान। एका शब्द इक्क हदीसया, लेखा चुक्के अञ्जील कुरान। खेले खेल बीस इकीसया, पावे सार वेद पुराण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जीआ दान। जीआ दाता हरि भगवन्ता, परम पुरख अख्वांयदा। मेल मिलावा साचे सन्ता, दर आपणा आप सुहांयदा। दर घर मेला नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल वेख वखांयदा। गुरसिख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, माया ममता मोह चुकांयदा। जो जन होए भुक्खा नंगता, नाम पर्दा उप्पर पांयदा। नानक निरगुण मेला अंगदा, अंगीकार समांयदा। गुरसिख दुआरे आपे मंगदा, दर दरवेशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण ल्ए वर, घर साचा इक्क सुहांयदा। घर सुहञ्जणा सर्ब घट वासी, अकल कला वरतांयदा। आदि पुरख पुरख अबिनाशी, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप अख्वांयदा। निरगुण जोत इक्क प्रकासी, नानक गोबिन्द लेख लिखांयदा। शाहो भूप हरि शाह शाबासी, सच सुल्तान आप हो जांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड करे निवासी, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी लाहे उदासी, कलिजुग कूड़ा कूके एका कूक सुणांयदा। त्रैगुण माया अन्तिम फूके, पंज तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर आपणा आप खुल्हांयदा। सच दरवाज़ा आपे खोल्ह, हरिजन ल्ए बुलाईआ। ग़रीब निवाज़ा वसे कोल, दूर नेड़ा ना कोए वखाईआ। आदि अन्त रहे अडोल, ना डोले ना डोल डुलाईआ। जुगा जुगन्तर वेखे घोल, लक्ख चुरासी आप लड़ाईआ। तोलणहारा साचे तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। कूड़ी क़िया कढ्ढे पोल, जूठा झूठा पर्दा लाहीआ। जगत नगारा वज्जे ढोल, चारों कुन्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर दुआरा इक्क अख्वाईआ। दर दुआरा धुर दरबार, थिर घर आप उपाया। साचे तख्त हरि सुल्तान, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। ना कोई मन्दिर मस्जिद दिसे मकान, चार दीवार ना कोए बणाया। रवि ससि ना कोए सितार दिसे निशान, मण्डल मण्डप ना कोए उपाया। इक्क अकल्ला हो प्रधान, सच घर बैठा आसण लाया। जुग जुग वेखे मार ध्यान, सृष्ट सबाई वेख वखाया। कलिजुग तेरा रूप शैतान, तेरे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा घर, चार चार लेख लखाया। चार चार हरि लेख चुकाउणा, चौथे युग वड्याईआ। बतीस बतीस हरि भेव खुलाउणा, बत्ती दन्दी गाईआ। पंचम पंचम मोह चुकाउणा, पंचम दए वड्याईआ। नाम खण्डा इक्क चमकाउणा, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाउणा, आपणी वंड वंडाईआ। सन्त सुहेले
आप उठाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। इक्क अनेक रूप प्रगटाउणा, निरगुण मेला सहिज सभाईआ। गुरमुख साचा वेख वखाउणा, कौण कूटे रिहा ध्याईआ। शब्द विचोला इक्क बणाउणा, गुर नानक मति एह समझाईआ। सृष्ट सबाई वेख वखाउणा, अन्दर मन्दिर डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। बरन अठारां वरन चार भेव खुल्हाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। हरि का शब्द साचा डंक वजाउणा, हरि साचा सिफ्त सलाहीआ। राउ रंकां ऊँचां नीचां एका धाम बहाउणा, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। गोबिन्द अमृत सर्ब प्याउणा, सिँघ सिँघ रूप अख्वाईआ। फड़ फड़ काग हँस वखाउणा, बंस सरबंसा आप अख्वाईआ। चण्ड प्रचण्ड तन लटकाउणा, काया गात्रा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुर चेला रूप आप करतार, गुरमुख विच समांयदा। गोबिन्द मीता शब्द हदार, साची रीता आप रखांयदा। हस्त कीटा इक्क प्यार, दूई द्वैती मेट मिटांयदा। नाम निधान अमृत रस जिस जन पीता, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। जगत विकारा ठंडा सीता, निझर धारा मुख चुआंयदा। गुर का शब्द भाणा मीठा, गुरसिख निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आप आपणा आपे जीता, जगजीवण दाता दरस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले एका रंग रंगांयदा। रंगणहार हरि करतारा, एका रंग रंगाईआ। जन भगतां करे मातलोक प्यारा, दूतां दुष्टा करे सँघारा, आप आपणी कल वरताईआ। अगम्म अगम्मड़ा हो उज्यारा, पंज तत्त करे रुशनाईआ। अलख अलखणा इक्क जैकारा, अलख निरँजण आप लगाईआ। सचखण्ड सुहाए इक्क दुआरा, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। सुन्न अगम्मी पार किनारा, आप आपणा राह तकाईआ। सन्तन मीता पावे सारा, दस्म दुआरी खोज खुजाईआ। आत्म सेजा हो उज्यारा, बैठा डगमगाईआ। बजर कपाटी लाए पाड़ा, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। सर सरोवर अमृत ठंडी ठारा, हरिजन साचे आप नुहाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, साची सखीआं मंगल गाईआ। जोत निरँजण दए सहारा, एका नूर करे रुशनाईआ। सुखमन टेडी पार किनारा, सतिगुर पूरा दए कराईआ। नौ दुआर छुट्टे संसारा, मेल मिलावा साचे माहीआ। भरया रहे नाम भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। नानक सतिगुर बणया आप वरतारा, नाम सति झोली पाईआ। गुर गोबिन्द बणया गुप्त लिखारा, अनभव आपणी खेल खिलाईआ। आपे रोढ़े सरसे धारा, अन्तिम आपे ल्ए प्रगटाईआ। आपे जाणे आपणी कारा, जीव जन्त भेव ना पाईआ। कोटन कोटी कोटि कर रहे विचारा, चारों कुन्ट नैण उठाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, हरि हरि भेव गया लिखाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा मीत मुरारा, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। गोबिन्द लेखा लेख करतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे
धुँदूकारा, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। गुरमुखां आत्म करे हाहाकारा, धरत धवल रही कुरलाईआ। मनमुखां वधे जगत विकारा, दे मति ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, आदि जुगादी बणत बणाईआ। बणत बणाए हरि भगवान, आपणी रचन रचांयदा। शब्द सरूपी सति निशान, लोकमात झुलांयदा। लोआं पुरीआं एका आण, एका हुक्म सुणांयदा। नौ सत्त मारे एका बाण, एका तीर चलांयदा। एका जोद्धा सूर बली बलवान, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। आप आपणी करे पछाण, दूसर दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणे गले लगांयदा। देवणहारा दानी दाण, नाम भण्डारा आप वरतांयदा। दो जहानां निगहबान, सेवक सेवा सच कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए हरि अवल्ला, परम पुरख अगम्मड़ा। खेले खेल इक्क अकल्ला, हड्ड मास नाड़ी ना कोई चमड़ा। वसे निहचल धाम अटला, गुरमुखां करे भारी पलड़ा। दुष्ट दमन सुत्त दुलारा, गोबिन्द हरि हरि आपे घलड़ा। आपे करे वणज वापारा, कलिजुग अन्तिम आपणी जोत आपणे नूर आपणे पलड़ा। भैण भाई ना कोए सहारा, जोत रूप शब्दी रलड़ा। शब्दी डंक विच संसारा, गुरसिखां आत्म दर दुआरे अग्गे खलड़ा। पार कराए नौ दुआरा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा आप आपे मलड़ा। आप सोहे बंक दुआरा, सच संदेश जोत प्रवेश निरगुण धारा एका घलड़ा। एका एक सिरजणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क रखल्लड़ा। सर सरोवर अमृत रस, आत्म हरि भराईआ। हरिजन नुहाए नस्स नस्स, आप आपणी सेव कमाईआ। पर्दे अन्दर आपे वस वस, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जगत विकारा रिहा झस्स, शब्द शब्दी भार रखाईआ। त्रैगुण माया ना जाए डस्स, जो जन गोबिन्द सीस झुकाईआ। सतिगुर पूरा तीर निराला मारे कस, तीर अणयाला इक्क वखाईआ। आर पार जाए धस, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। गुरमुख साजण सन्त सुहेले सतिगुर पूरा गुर संगत तेरे चरनां उप्पर गया ढठ्ठ, आपणी अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग अन्तिम किसे जीव ना आउणा हथ्थ, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। तीर्थ तट्टां होणा भट्ठ, गुरदर मन्दिर वेसवा रूप दरसाईआ। मन मति कथनी रहे कथ, हरि की कथा ना कोए सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा चलाया रथ, नानक रथ हथ्थ ना आईआ। गोबिन्द चिल्ला तीर कमाना खण्डा कटार साचे तन ना सके कोई रक्ख, मन इच्छया ना कोए कराईआ। कामी क्रोधी पहनण कच्छ, तेरा जति दिस ना आईआ। केस सीस उप्पर रक्ख, जगदीस गए भुलाईआ। बीस इकीस होए प्रतक्ख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा गोबिन्द धार मनमुख जीवां भाण्डे करे सक्ख, नाम वस्त दिस ना आईआ।
शाह सुल्तानां राज राजानां दर दरबानां दा घर लूंदे दिसण ला भक्ख, तख्त ताज ना कोए वखाईआ। किसे करोड़ी मुल्ल ना प्या कौडी कक्ख, बिन गुर पूरे ना कोए सहाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा चार वरनां गुरमुख साचे आपणी गोदी ल्ए चुक्क, बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। जूठयां झिूठआं मुख पैणा थुक्क, ना सके कोई बचाईआ। कलिजुग बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। भाग लग्गे साची कुक्ख, जो जननी हरिजन जाईआ। लक्ख चुरासी आपणा कीता आप उठाए आपणा दु:ख, जो भुल्ले हरि सरनाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आदि जुगादी जुग जुग आपे रिहा तुट्ठ, हरिजन साचे रिहा उपजाईआ । लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, दहि दिशा चार कुन्ट नौ खण्ड फेरा पाईआ। जुगां जुगां दे विछड़े जो बैठे रुट्ठ, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ । चार वरनां करे एका मुट्ठ, गुर गोबिन्द तेरी सच सरनाईआ। सृष्ट सबाई जगत विकारा रिहा लुट्ट, पल्ले गंढ्ढ नाम ना किसे बंधाईआ। अन्तिम खाली दिसदे काया ठुठ, घड़णहार भन्न वखाईआ। फिरे दुहाई चारे कुन्ट, निहकलंक वज्जी वधाईआ। गुरमुख तेरा आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। अमृत पीता साचा घुट्ट, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। साची दरगाह चढ़णा साची चोट, साचा धाम इक्क वखाईआ। गुर का शब्द सच सुच्च सति सन्तोख लंगोट, जत सति आप रखाईआ। कलिजुग जीवां माया ममता भरी अजे ना पोट, दिवस रैण रहे हल्काईआ । निरगुण रूप निरगुण धार हरि निरँकार लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग शब्द ब्रह्माद भगत भगवन्त सन्त कन्त गुरू गुर चेले सज्जण सुहेले गुरमुख गुरसिख हरी हरि आपणा आपे मेल मिलाईआ। जुग करता हरि समरथ, दीना बंधप दीन दिआलया। आपे जाणे आपणी महिमा अकथ, कथनी कथन ना किसे गा ल्या। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नाउँ धरा ल्या। जन भगतां दे कर रक्खे हथ्थ, जो जन ध्यान रखा ल्या। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चमारे लेख लिखा ल्या। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठा ल्या। कूड़ी क़िया करे भट्ठ, सच सुच्च मार्ग इक्क वखा ल्या। उलटी गेड़नहारा लट्ठ, एका एक पुरख अकालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा वेस वटा ल्या। निरगुण दाता हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, भेव कोए ना पांयदा। आपे देवणहारा दाना, दाता दानी आप अख्वांयदा। आपे मेटे अन्त निशाना, घड़न भन्नणहार पुरख नाम धरांयदा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, घर साचे सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणा आप लखांयदा। लेखा लिखणहार, हरि हरि अख्वाया। जुग जुग लोकमात लै अवतार, आप आपणा नाउँ धराया।
सतिजुग सति सरूपी करया पार, अट्ठ अठारां वेख वखाया। दस दस रूप अपार, दर दरवेशा अलख जगाया। त्रेता तेरा रंग करतार, राम रूप आप रंगाया। दुष्टां दूतां दए सँघार, रावण लंका गढ़्ह तुड़ाया। ग़रीब निमाणयां पाए सार, जगत भीलणी आप वड्याआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आप अख्वाया। द्वापर तेरी तेरी धार, तेरे संग निभाया। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण रूप करतार, वल छल धारी खेल खिलाया। खेले खेल अपर अपार, तीर कमान ना हथ्थ उठाया। ग़रीब निमाणयां पाए सार, गऊ ग़रीबां गले लगाया। भगत भगवन्त एका धार, एका रूप दरसाया। पंचम मीता कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाया। दुर्योध्न देवे इक्क हँकार, साचे तन वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल खेलणहार, खेल खिलंता आप अख्वाया। हरिजन मीता इक्क अतीता, नर हरि आप अख्वाईआ। आपे रामा आपे सीता, आपे कान्हा रूप वटाईआ। आपणा रण आपे जीता, आपे रण भूमी सुत्ता ल्ए अंगड़ाईआ। खेले खेल पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्ता, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। आपणा युग आपे लुट्टा, आप आपणी दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल खेलणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। सतिजुग तेरा रंग महल्ला, हरि साचा वेख वखन्नया। त्रेता तेरा रूप अटला, राम नाम अख्वन्नया। द्वापर खेले इक्क अकल्ला, वल छल धारी आप अख्वन्नया। कलिजुग · लोकमात आया भन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपे देवणहारा वर, शब्द सुनेहड़ा आप घलन्नया। कलिजुग सच्चा मात रक्ख, हरि हरि खेल खिलांयदा। चार लक्ख हज़ार बत्ती आर्यू कीनी वक्ख, कर्म कर्मां वंड वंडांयदा। जूठ झूठ काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मति करे पक्ख, साचा संग निभांयदा। आपणी खोल्ही आपे अक्ख, एकउँकारा आपणा रूप वटांयदा। ऐड़ा अक्खर हो प्रतक्ख, अल्ला नाउँ धरांयदा। उत्तर पूर्ब पच्छिम वेखे दक्खण दक्ख, चारों कुन्ट फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। अल्ला नाम हरि अल्हा, नूर इलाही अख्वाया। आपणी कर आप सलाह, आपणा मता पकाया। आपणी जोती आप जगा, पंज तत्त डेरा लाया। ईसा मूसा नाम धरा, लोकमात वेख वखाया। एका जोती नूर प्रगटा, संग मुहम्मद तोड़ नभाया। चार यारी बण मलाह, बेड़ा रिहा चलाया। दोहां विचोला इक्क ख़ुदा, ख़ुदी तक्ब्बर वेख वखाया। आपे करे आपणी सदा, आपे मंगण आया। आपे मुहम्मद करे हक्क जुदा, चौदां तबकां खोल्ह खुल्हाया। आदि जुगादी रही अदा, आपे मेटे आपे ल्ए उपाया। आप उसारे आपे ल्ए ढाह, घड़न भन्नणहार भेव ना राया । आपणी सिख्या आप समझा, आपणा नाअरा आप सुणाया। आपणी उम्मत आप उपा, नबी रसूल नाम धराया। पंज तत्त कलबूत डेरा ला, पंज तत्त
मेल मिलाया। गमी ख़ुशी ना कोए वखा, ख़ालक ख़लक विच समाया। एका अक्खर दीआ पढ़ा, अल्फ़ अल्फ़ी गल पहनाया। दूजा नुक्ता दए मिटा, नैण नैण दरसाया। हक्क हकीकत आप अख्वा, हक्क हकूक रखाया। लाशरीक आपणा आप बणा, शरीकत कलिजुग करने आया। आपणा धन्दा आप रखा, आपणे बन्दे आप भुलाया। आपणी धारा आप चला, आपे वंड वंडाया। आपणा खण्डा हथ्थ उठा, आपे ज़िब्हा रिहा कराया। मुस्लिम सुन्नी आप अख्वा, राम रूप रिहा छुपाया। सिर ते चुन्नी इक्क टिका, कलमा इक्क पढ़ाया। कायनात फेरा पा, या महबूब दरस दिखाया। आब हयात आप बणा, आपे मुख चवाया। मक्का काअबा दए सुहा, दो दो आबा वेख वखाया। चरन रकाबा आप टिका, आपे रिहा दौड़ाया। हक्क जनाबा सहिज सुभा, आपणी कीती रिहा उलटाया। कलिजुग तेरा लेखा पहला ल्या गणा, अन्तिम पूरा दए कराया। चार लक्ख चार यारी विच जाए समा, तीस बतीस एका गाया। सच हदीस आप सुणा, आप आपणा अमाम रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी वंड वंडाया। वंडणहार पुरख अकाला, एका एक अख्वांयदा। लोकमात बण दलाला, जुग जुग वेस वटांयदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलांयदा। चार यारी हो प्रधान, लोकमात उठ धाईआ। अल्ला राणी फड़ निशान, चारे कुन्टां रही फिहराईआ। इक्क मुहम्मद नौजवान, आप आपणी करे कुड़माईआ। ग़रीब निमाणे सर्ब कुरलाण, घर घर पई दुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेहरवान, जुग जुग वेखे बेपरवाहीआ। आप आपणा करया दान, आपणी वस्त झोली पाईआ। मात पित घर सुत्त निधान, नानक नाम धराईआ। नानक पाया पद निरबान, परम पुरख वड्याईआ। एका मेल श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। मन्त्र सति इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। चारे वरनां कर पछान, एका ब्रह्म जणाईआ। नाम खण्डा तेज़ किरपान, आपणे हथ्थ उठाईआ। कोई ना दीसे बेईमान, सच शरीअत इक्क जणाईआ। सच मुसल्ला अञ्जील कुरान, धुनी बांग आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे तेरी शाहीआ। सतिगुर नानक दया कमा, आपणी धार चलांयदा। अंगद अंगीकार करा, अंगद विच समांयदा। कलिजुग तेरा लेखा शब्द हथ्थ फड़ा, शब्दी वंड वंडांयदा। शब्द गुर होए सहा, गुर गुर नाउँ धरांयदा। अमरदासे फेरा पा, अमृत जाम प्यांअदा। रामदास आप उठा, राम रमईया वेस वटांयदा। सर सरोवर इक्क नुहा, साची सिख्या इक्क समझांयदा। अमृत आत्म ताल सुहा, ताल सुहावा इक्क जणांयदा। एका रंगण रंग रंगा, एका बूझ बुझांयदा। नाम मृदंगण सच वजा, गुर अर्जन आप उठांयदा। बोध अगाधा शब्द जणा, आपणा भेव खुल्हांयदा। सन्त भगत भगवन्त एका धाम
बहा, गुरू ग्रन्थ वड्यांअदा। एका जोती दोए धार चला, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, हरिराए लेख लिखांयदा। बाल कृष्ना ल्ए उठा, आपणी बूझ बुझांयदा। तेग बहादर सेवा ला, साची तेग इक्क चमकांयदा। आप आपणा भेट चढ़ा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। खेवट खेट आप अख्वा, कलिजुग बेड़ा पार करांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा सुत्त आप उपजा, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। आपणी सिख्या आप समझा, आपे वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा लेखा लिख्या दए मिटा, मेटणहारा आप मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका नूर रुशनांयदा। गुर गोबिन्द हरि हरि मेला, हरि हरि वज्जी वधाईआ। पाया पुरख सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाईआ। घर साचे चढ़या साचा तेला, एका सगन मनाईआ। आपे जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए रखाईआ। गहर गम्भीर गुणी गहिंदा, गोबिन्द नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड कराईआ। वंडे वंड हरि निरँकार, आदि जुगादि वखन्नया। कलिजुग तेरी पावे सार, साचा भेव आप खुलन्नया। एक जोती दस अवतार, ज्ञान सूरज चन्नया। प्रकाश प्रकाश सर्ब संसार, दिस ना आवे आत्म अन्नया। इक्क अकल्ला एकउँकार, अकल कला आप अख्वन्नया। भगत जन भरे भण्डार, देवे नाम साचा धन्नया। करता पुरख करनेहार, दूसर होर ना कोए मन्नया। निरवैर रूप भेव अपार, देही किसे मात ना डन्नया। मूर्त अकाल हो त्यार, खेल श्री भगवन्नया। जूनी रहित कन्त भतार, किसे वसे ना छप्पर छन्नया। कलिजुग तेरी अन्तिम पावे सार, गुर गोबिन्द भाणा मन्नया। लिख्या लेख अगम्म अपार, हरि हरि मात पित किसे ना जम्मया। उतरे जोद्धा सूर बली बलकार, सम्बल नगरी धाम सुहन्नया। ना कोई दीसे चार दीवार, ना कोई पौड़ी बणत बनन्नया। चारे कूट ना करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल श्री भगवन्नया। खेल खिलारी हरि भगवन्ता, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोग जुगीशर जुगा जुगन्तर, जोग जुगती आपणी आप बणाईआ। गुरमुख वेखे साचे सन्तां, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका करे सच पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द इक्क ज्ञाना, एका रूप दरसाया। चार वरनां इक्क ध्याना, ऊँच नीच ना कोए रखाया। क्षत्री शूद्र ब्रह्मण वैश इक्क मकाना, काया मन्दिर आपे सुहाया। ब्रह्म भोज कर पकवाना, नाम नामा मुख लगाया। तृष्ना भुक्ख आप मिटाणा, नाम अधार जणाया। एक रूप कृष्ना कान्हा, साची बंसरी आप वजाया। सीता सुरती कर परवाना, राम रामा डंक सुणाया। जनक सपुत्री बाल निधाना, गुरमुख सुरती आप बणाया। कलिजुग अन्तिम बन्न्हे गाना, गोबिन्द साचा सगण मनाया। कंगण कंग हथ्थ निशाना, जगत रच्छया रिहा कराया। नाम खण्डा तेज किरपाना,
सच गात्रे आप लटकाया। अमृत अंमिउँ रस पीणा खाणा, एका रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा आप समझाया। घर साचा उच्च अटल्ला, सति पुरख उपांयदा। खेले खेल इक्क अकल्ला, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग शब्द सुनेहड़ा आपणा घला, भविख्ती भविख्त अल्हांयदा। पुरख अगम्मड़ा करे हल्ला, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप वटांयदा। रूप वटाया हरि बनवारी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लोआं पुरीआं सच सिक्दारी, साचा शाह हंढाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारी, जीवां जन्ता वेख वखाईआ। साधां सन्तां मन हँकारी, मन मनका ना कोए फिराईआ। मावां पुत्तरां निहु बाहरी, भैणां भईआ सेज हंढाईआ। कुआर कन्या करे शृंगारी, नर नरायण दिस ना आईआ। हउमे हँगता दिन दिहाड़ी, लुट्टी जाए सृष्ट सबाईआ। जूठा झूठा लगा अखाड़ी, कलिजुग रिहा ताल वजाईआ। चार वरनां लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ी, गुरसिख गुरमुख वेख ना पाईआ। करे शृंगार मौत लाड़ी, कलिजुग दए सलाहीआ। धर्म राए दी पक्की हाढ़ी, अन्तिम वंड वंडाईआ। जन भगतां गुरमुखां सतिगुर पूरा पिच्छे अगाड़ी, जो जन रसना रहे ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग हरि जणाया, चार वरन समझांयदा। राम कृष्न आप अख्वाया, ना कोई दूजा वेस वटांयदा। आदि शक्ति जोत रुशनाया, अष्टभुज समांयदा। चारे मुखड़े सीस टिकाया, अट्ठे नैण खुल्हांयदा। वेद वेदांता आपे गाया, एका ब्रह्म जणांयदा। एका नूर नूर दरसाया, नूर नुराना डगमगांयदा। एका राम राम ध्याया, नाम नाम आप जपांयदा। एका व्यासा वेद उपाया, पुराण पुराणी लेखे लांयदा। पुराण अठारां बणत बणाया, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक गणांयदा। आप आपणा रंग रंगाया, दे अर्जन मति समझांयदा। गीता गोझ ज्ञान खुल्हाया, अट्ठ अठारां आपे गांयदा। रूप वराटी नज़री आया, चौदां हट्ट दरसांयदा। कलिजुग अन्तिम भेख वटाया, अञ्जील कुराना आपे गांयदा। आदि निरँजण जोत जगाया, जोती नूर डगमगांयदा। सतिगुर पुरख निरँकारा नाउँ धराया, नानक निरगुण वेस वटांयदा। नाना रूप आप कराया, निरवैर आप करांयदा। शब्द अनादी आपे गाया, गुर अर्जन घर वसांयदा। तेग बहादर सेहरा सीस बंधाया, जगदीस ख़ुशी करांयदा। गोबिन्द खण्डा इक्क चमकाया, नाम भगौती आप उठांयदा। गुरू ग्रन्थ गुर इक्क समझाया, सृष्ट सबाई आप जणांयदा। गुरमति मार्ग साचा लाया, साचा राह प्रनांयदा। दूजा कलिजुग नाल रलाया, एका ढईआ वेख वखांयदा। तीजा नेत्र बन्द कराया, दोए लोचण नैण शरमांयदा । चौथा दर दिस ना आया, चारों कुन्ट कुरलांयदा। पंचम मीता गया मुख छुपाया, आप आपणा खेल खिलांयदा। शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। पारब्रह्म प्रभ फेरा
पाया, पुरख अबिनाशी रचन रचांयदा, साचा डेरा दए सुहाया, धाम अवल्लड़ा इक्क वखांयदा । मेरा रूप शब्द बणाया, गोबिन्द मुख सलांहयदा। पुरख अकाल निरगुण नूर करे रुशनाया, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जन भगतां रक्खे हेठ छाया, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सर्ब जीआं रिहा समझाया, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोए रखांयदा। आपणा इष्ट आपणी दृष्ट आपणी आपे मंग सरनाया, सरन सरनागत आप हो जांयदा। राम नाम जिस रिदे वसाया, रिद्ध सिद्ध धक्का लांयदा। कान्हा कृष्ना जिस जन गाया, गुरमुख गोपी आप प्रनांयदा। ऐनलहक्क नाअरा मुकामे हक्क जिस जन लगाया, ख़ालक आपणे विच समांयदा। नानक निरगुण जिस ध्याया, जन्म मरन विच ना पांयदा। गोबिन्द सूरे लड़ फड़ाया, पंजां जामन आप करांयदा। नीले चढ़ फेरा पाया, काम कामनी मेट मिटांयदा। सतिगुर पूरा ना कोई सीस ना कोई धड़, मात गर्भ ना डेरा लांयदा। हर घट अन्दर जाए वड़, जो जन राह तकांयदा। अग्नी हवन ना जए सड़, मढ़ी गौर ना कोए दबांयदा। गुरसिख हरिजन हरिभगत मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर सूफी एका अक्खर जायण पढ़, एका दर बहांयदा। पंच विकारा छड्डणा लड़, गुर मन्त्र नाम समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अग्नी तत्त, गुरमुखां आप बुझांयदा। त्रैगुण बुझे अग्नी तत्त, जिस जन हरि हरि रसना गाया। एका उपजे ब्रह्म मत, पारब्रह्म सरनाया। साचा बीज साचे वत, अमृत फल लगाया । बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, काल जंजाल ना कोए वखाया। चरन कँवल बंधाए साचा नत्त, पुरख अकाल इक्क अख्वाया। गुरसिखां सदा रक्खे दे कर हथ्थ, कलिजुग सतिजुग त्रेता द्वापर एका रंग रंगाया। काया जूठा बुरज जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। गुर गोबिन्द सिँघ सिँघ दित्ती एका मति, दूई द्वैती रहिण ना पाया। कलिजुग अन्तिम आपणा सथ्थर बैठा घत, भाई भाईआं नाल रिहा लड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, जन जननी ल्ए तराया।