पुस्तकालयभाग ८

१८ चेत २०१६ बिक्रमी तेजा सिँघ दे घर दया होई चम्बल ज़िला अमृतसर

हरि शब्द मेहरवान, सतिगुर अख्वाया। सतिगुर पुरख सुजान, गुर गुर वेस वटाया। गुरु गुर देवे एका दान, गुरमुखां झोली पाया। गुरमुख चतुर सुजान, हिरदे हरि वसाया। मनमुख सुत्ते जीव अञ्याण, माया भरम भुलाया। खेले खेल श्री भगवान, पुरख अकाल कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर धराया। हरि शब्द हरि रूप है, हरि हरि आप उपाए। सतिगुर सच्चा शाहो भूप है, सति पुरख निरँजण आप अख्वाए। गुर गुर वेखे चारे

कूट है, दहि दिश फेरी पाए। गुरमुखां उप्पर जाए तुठ है, नाम निधाना इक्क वखाए। मनमुखां सुत्ता दे कर पिठ है, दिस किसे ना आए। चारों कुन्ट वासना खोट है, मन ममता रही सताए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहचल धाम इक्क सुहाए। हरि शब्द सुत्त उपन्नया, सति पुरख करतार। सतिगुर भाणा आपणा आपे मन्नया, निरगुण नूर जोत उज्यार। गुर गुर चाढ़्हे साचा चन्नया, लोकमात करे उज्यार। गुरमुखां बेड़ा आपे बन्न्हया, देवे नाम सहार। मनमुख जीवां दिसे नैण ना अन्नया, रैण होई अँध्यार। जननी जन ना किसे जणया, पारब्रह्म कि गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। हरि शब्द प्रधानया, सज्जण सच्चा शाह। सतिगुर पूरा चतुर सुजानया, दो जहानां इक्क मलाह। गुर गुर पाया पद निरबाणया, एकउँकारा इक्क सलाह। गुरमुखां देवे दर दर माणया, आत्म अन्तर बूझ बुझा। मनमुख जीव ना किसे पछानया, रसना भुल्लया हरि हरि ना। लेख ना जाणे वेद पुराणया, भेव अभेदा रिहा भेव छुपा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे सच निआ। हरि शब्द पुरख सुल्तानणा, अगम्म अगम्मड़ी कार। सतिगुर पूरा आप अख्वानणा, आदि जुगादी एका कार। गुर गुर करता वेस वटानणा, पंज तत्त ना कोए प्यार। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञानणा, निरगुण जोती कर उज्यार। मनमुखां संग रखाए कामनी कामना, लोभ मोह हँकार। धुर दरगाही साचा ज़ामना, खेले खेल सिरजणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग रंगे अपार। हरि शब्द हरि उपन्नया, परम पुरख करतार। सतिगुर भाणा आपणा मन्नया, आप आपणी किरपा धार। गुर गुर जगत विकारा डन्नया, वेख वखाए सर्ब संसार। गुरमुखां राग सुणाए कन्नया, धुनी नाद अपर अपार। मनमुख दर तों जाए भन्नया, मानस जन्म आए हार। खेले खेल श्री भगवन्नया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लहिणा रिहा विचार। हरि शब्द सच साख्यात, साची रचन रचाईआ। सतिगुर पूरा देवे दात, नाम दात इक्क वखाईआ। गुर गुर बन्न्हे चरन नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां दरस दिखाए इक्क इकांत, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। मनमुखां दिसे अन्धेरी रात, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जुगत बणाईआ। हरि शब्द सिक्दार, साचे तख्त सुहानया। सतिगुर पूरा पहरेदार, वेख वखाए दो जहानया। गुर गुर सेवक सेवादार, सेवा करे महानया। गुरमुख साजन ल्ए उभार, वखाए इक्क पद निरबानया। मनमुखां देवे दर दुरकार, संग रलाए माण अभिमानया। आपे वस्सया सभ तों बाहर, करता पुरख श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीपक जोत इक्क जगानया। हरि शब्द शब्द जैकार, सतिगुर पूरा आप लगांयदा। गुर गुर वेख सर्ब संसार, गुरमुख साजण आप उठांयदा।

मनमती वेख विभचार, नार दुहागण वेस करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी चाल चलांयदा। शब्द रंग सतिगुर धार, गुर गुरमुख विच टिकाईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। इक्क अकल्ला कर आकार, निराकार डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि हरि धरया, शब्दी शब्द जैकारा। सतिगुर पूरा ना जन्मे ना मरया, आदि जुगादी इक्क अवतारा। गुर गुर वसे साचे घरया, सचखण्ड सोहे इक्क दुआरा। गुरमुखां आत्म आपे वरया, देवे नाम भण्डारा। मनमुखां नाल मनमती लड़या, ना दिसे पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे उज्यारा। शब्द मीत सतिगुर अतीत, गुर गुर ठांडा सीत, चीत गुरसिख समाया। करे कराए पतित पुनीत, एका रंग रंगाए हस्त कीट, वरन गोत ना कोए जणाया। त्रैगुण तेरा पीसन पीठ, मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, गुरमुख अमृत जाम प्याया। देवे नाम शब्द अनडीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर दरसाया। शब्द उपाए सतिगुर समझाए, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। गुर गुर मन्त्र नाम दृढ़ाए, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। मनमुखां बसन्तर रही जलाए, पंज तत्त अग्न लगाईआ। आत्म अन्तर वेख वखाए, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणी बणतर आप बणाए, ना कोई बाढी संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत आप जगाईआ। हरि शब्द सतिगुर पूरा, गुर गुरमुख वेस वटाया। नाल रलाए अनहद तूरा, हाज़र हज़ूरा वेख वखाया। दाता दानी सूरन सूरा, सूरबीर भेव ना आया। सर्ब कला आपे भरपूरा, कलधारी नाउँ धराया। आदि जुगादी नेरन दूरा, बैठा आपणा धाम सुहाया। आपे तोड़नहारा नाता कूड़ा, कूड़ी क़िया मेट मिटाया। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़ा, चरन चरनोदक मुख चवाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, जिस जन आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दाता इक्क उपाया। शब्द दाता सर्ब गुण ठाकुर, हरि साचा आप उपांयदा। सतिगुर पूरा देवे नाम रत्ती रत्नागर, रंगन रंग इक्क चढ़ांयदा। गुर गुर रूप गहर गम्भीर सागर, भेव कोए ना पांयदा। गुरमुखां भाग लगाए काया गागर, अमृत आत्म जल भरांयदा। निर्मल कर्म करे उजागर, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। साचे नाम वणज कराए इक्क सौदागर, एका वस्त झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोग जुगीशर आप अख्वांयदा। शब्द सतिगुर साचा जोग, गुर गुर बूझ बुझाया। गुरमुखां करे एका भोग, एका सेजा रिहा हंढाया। मेल मिलावा धुर संजोग, विछड़ कदे ना जाया। दरस दिखाए हरि अमोघ, रूप रंग ना कोए उपाया। कट्टणहारा हउमे रोग, एका अमृत जाम प्याया। हरिजन देवे साची चोग, माणक मोती मुख सलाहया। पार कराए तीनां

लोक, लोक परलोक वेख वखाया। आदि जगादी सच सलोक, हरि आपणा आप उपाया। हरि का शब्द ना सके कोई रोक, कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव सीस रहे झुकाया। जन भगतां देवणहारा मोख, मोख मुक्त चरनां हेठ दबाया। लक्ख चुरासी आपणी करनी करता शब्द भठयाले देवे झोक, भेव किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द हरि वड्याआ। शब्द हरि तीर निशाना, सतिगुर आप चलांयदा। गुर गुर करे इक्क ध्याना, गुरमुखां पार वखांयदा। कूड़ी क़िया बन्न्हे गाना, माया ममता सगन मनांयदा। जूठ झूठ देवे दाना, हउमे हँगता गढ़्ह सुहांयदा। वेख वखाए राज राजनां, शाह सुल्तानां आप हलांयदा। कलिजुग तेरी झूठ दुकाना, चौदां हट्ट वखांयदा। चौदां तबक होए हैराना, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्द गुरदेव, सतिगुर पूरा आप रखांयदा। हरि शब्द उच्च अथाह, सतिगुर हथ्थ टिकाया। गुर गुर पूरा बण मलाह, गुरमुख ल्ए तराया। देवणहारा सच सलाह, साची सिख्या इक्क समझाया। कलिजुग बुद्धी होई काँ, काग रिहा कुरलाया। निथाव्यां ना देवे कोई थाँ, ग़रीब निमाणे ना गले लगाया। जूठ झूठ सुत्ता दे कर सरहाणे बांह, सच सुच्च ना सके उठाया। सच अदल ना किसे ग्रां, खेड़ा कोए ना रिहा सुहाया। धर्म कर्म ना पकड़े कोई बांह, घर घर शरअ डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी दित्ता वर, शब्द शब्दी वेस वटाया। शब्द वर शब्द हरि, शब्दी शब्द उपजाईआ। शब्द सतिगुर आपे धर, शब्द करे कुड़माईआ। शब्द रामा नर नरायण वेस कर, शब्दी शब्द वेख वखाईआ। शब्द शब्दी घाड़न घड़, पुरीआं लोआं आप सुहाईआ। शब्द आकाश प्रकाश रिहा दौड़, धूंआँधार शब्द समाईआ। शब्द लावणहारा जड़, शब्द दए उखड़ाईआ। हरि का शब्द ना सके कोई फड़, दिस किसे ना आईआ। हरि का शब्द हरि हरि रचना आपे रिहा लड़, हरि साचा करे लड़ाईआ। हरि का शब्द ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई खण्डा हथ्थ उठाईआ। हरि शब्द लक्ख चुरासी घाड़न आपे घड़, त्रैगुण मेल मिलाईआ। हरि शब्द लगाए इक्क अखाड़, पंज तत्त करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द बलवान इक्क उपाईआ। शब्द बलवान जोद्धा सूर, सूर सूरया आप अख्वांयदा। विष्नूं वंसी रिहा घूर, नेत्र नैण उठांयदा। ब्रह्मा वेता वेला होया पूर, अन्तिम मूल चुकांयदा। शिव शंकर मंगे चरन धूढ़, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। करोड़ तेतीसा अन्तिम आसा पूर, पूरा वक्त वखांयदा। सुरपति राजा इन्द करे चूरो चूर, आप आपणी कल वरतांयदा। लोकमात सर्ब कल भरपूर, निरगुण जोत दीप जगांयदा। कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ कुड़यारा मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सतिगुर गुर आप अख्वांयदा। शब्द सतिगुर गुरदेव इष्ट, एका एक उपाया। वेख वखाए

सर्ब सृष्ट, लाशरीक आप ख़ुदाया। रामा गुर शब्द वशिष्ट, मूल मन्त्र इक्क दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप धराया। शब्द गुर सतिगुर पूजा, गुर गुर रसन अल्हांयदा। भेव ना जाणे कोई दूजा, दिस किसे ना आंयदा। जिस जन खोल्हे नेत्र तीजा, सो जन बूझ बुझांयदा। चौथे घर लँघे दहिलीजा, अमरापद वखांयदा। पंचम मीता आपे रीझा, गुरमुखां मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर हरि मेहरवान लोकमात झुलाए सच निशान, सच निशाना एका कीता। सच निशाना चार वरन, शब्दी शब्द लगाईआ। पुरख अकाल साची सरन, एका ओट जणाईआ। लहिणा चुक्के अठारां बरन, करनी करन वेख वखाईआ। पुरख समरथ तरनी तरन, तारनहार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द विचोला एका कर, जुग मेले जुग करे जुदाईआ। जुग साचा हरि मेलणा, जागरत जोत जगा। कलिजुग बेड़ा अन्तिम ठेलणा, शौह दरयाए दए रुढ़ा । सतिगुर साचा सज्जण सुहेलणा, सतिगुर रिहा बणत बणा। कलिजुग कूड़े कूड़ा खेल खेलणा, ना दिसे कोई मलाह। सतिजुग सुहाए साचा वेलणा, वेला वक्त बेपरवाह। अन्तिम कलिजुग आपणी हथ्थीं चाढ़्हे तेलना, झूठा वटणा देवे लाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी बण मलाह। शब्द मलाह हरि हरि आया, सतिजुग वणज करांयदा। कलिजुग तेरा मूल चुकाया, तेरी गंढ्ढ बंधांयदा। सतिजुग साचा राह वखाया, चार वरनां इक्क वखांयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़े धन्दे लाया, दूई द्वैती विच टिकांयदा। सद बख्शंदे भेव ना राया, भेव अभेदा आप करांयदा। जगत विचोला आप अख्वाया, कलिजुग सतिजुग वेख वखांयदा। आदि निरँजण आदि पुरख अबिनाशी करता एकउँकारा हरि निरँकारा साचा ढोला एक गाया, सच करे जैकारा। पुरख अगम्मा ना मरया ना कदे जम्मां बणके तोला आपे आया, तोलणहार सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण शब्द भरे भण्डारा। शब्द भण्डारा सदा अतुट्ट, हरि साचा आप वरतांयदा। आदि जुगादि ना जाए निखुट्ट, जुग जुग वेख वखांयदा। जगत विकारा जड़ देवे पुट्ट, तिक्खा तीर चलांयदा। नाम प्याला हरिजन साचे आप प्याए एका घुट्ट, इक्क ख़ुमार वखांयदा। आवण जावण जाए छुट्ट, हरि हरि शब्द जो जन रसना गांयदा। कलिजुग अन्तिम लोकमात कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। सम्मत सम्मती पए लुट्ट, शाह सुल्तान ना कोए बचांयदा। हरि शब्द नगारे लग्गे चोट, रणजीत नगारा इक्क वजांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त आल्हणिउँ डिगे बोट, लोकमात ना कोए उठांयदा। गुरमुखां रक्खी हरि हरि एका ओट, सतिगुर गुर सतिगुर आप बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्द नगारा आपणा आप वजांयदा। शब्द नगारा

अनहद ढोल, घट घट आप वजाईआ। अन्दर मन्दिर आपे बोल, गुरमुखां रिहा उठाईआ। मनमुखां कढ्ढे अन्तिम पोल, नाम कंडे तोल तुलाईआ। जगत विकारे प्या घोल, मन मति बुध करे लड़ाईआ। हरि का शब्द जिस रक्खया कोल, त्रैगुण तत्त नेड़ ना आईआ। सतिगुर शब्द करे कराए सदा चोल, गुरसिख आपणे अंग समाईआ। सुरत सवाणी जाए मौल, उलटा कँवला नाभी मुख भवाईआ। देवे माण वड्याई उप्पर धवल, जो जन हरि हरि रहे सरनाईआ। मेल मिलावा साँवल सँवल, राम नाम आपे गाईआ। नूर इलाही अल्ला अव्वल, एका एक एक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द वेखे साचे घर, घर फेरा पाईआ। शब्द गुर घर घर वड़या, नेत्र नैण छुपांयदा। आपणे अंदर आपे वड़या, बजर कपाटी कुण्डा लांयदा। बिन हरि सन्त किसे ना फड़या, कोटन कोटि गोते रहे खा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुर जोत हरि गुरमुखां पकड़े बांह। गुरमुख चतुर सुजान, हरि हरि मेल मिलाया। देवणहारा दाता दान, साची वस्त नाम भराया। साचे मन्दिर सच निशान, डूँघी कन्दर आप झुलाया। दिवस रैण निगहबान, अट्ठे पहर वेख वखाया। कलिजुग कूड़ा वेख तुफ़ान, आप आपणा रूप वटाया। आपे गोपी आपे काहन, आपे बंसरी रिहा वजाया। आपे सुत्ता सुंञ मसाण, जल थल डेरा आप वखाया। आपे वाली दो जहान, आपे रूप रंग ना कोए जणाया। आपे खाणी बाणी हो प्रधान, आपे आपणा डंक वजाया। आपे राग रागनी करे ध्यान, आप आपणी सेवा लाया। आप ना आए किसे पछान, जुग जुग आपणी धार चलाया। कलिजुग अन्तिम जोद्धा सूर बली बलवान, निहकलंका नाउँ रखाया। धर्म झुलाए इक्क निशान, सत्तां दीपां वेख वखाया । लक्ख चुरासी एका आण, पुरख अकाल इक्क मनाया। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका तीर्थ तट कर परवान, सर सरोवर इक्क नुहाया। एका कलमा इक्क ईमान, शरअ शरीअत इक्क वखाया। एका दीन मज़्हब इक्क ईमान, दर एका सीस झुकाया। एका पंडत करे ज्ञान, ज्ञान बोध आप अख्वाया। एका शब्द बाणी मारे बाण, गुर अर्जन तीर चलाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तान, शाह सुल्ताना वेस वटाया। जोती जोत जगे महान, दीपक दीवा इक्क रखाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त ब्रह्मा विष्न शिव हरि का नाम एका गाण, सो पुरख निरँजण आप जणाया। हँ ब्रह्म कर पछान, ओअँ सोहँ रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि शब्दी शब्द टिकाया। शब्द उपज्या हरि ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म वड्याईआ। अलख निरँजण वंडे वंड, आपणा हिस्सा आप कराईआ। पुरख अगम्मा करे खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डा तेज़ चमकाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे दंड, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ । सच महल्ले सुत्ता दे कर कंड,

आपणी करवट ना कोए बदलाईआ। कूड़ी औध गई हंढ, ना दीसे कोए सहाईआ। नाता जोड़या भेख पखण्ड, भेखाधारी भेख वटाईआ। झूठा मोह दिसे नार दुहागण रंड, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। लहिणा देणा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मूल चुकाईआ। जन भगतां आपणा नाम आपे वंड, आपणी भिच्छया इच्छया पूर कराईआ। सदा सुहेला रक्खे ठंड, सातक सति आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन एका नात, उत्तम रक्खे हरि हरि ज़ात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। वरन गोती तुट्टा नाता, हरि सच्चे आप तुड़ावणा। नार ना दीसे मनमति कमज़ाता, गुरमति सुर धक्का लावणा। कलिजुग तेरा भरया खाता, शौह दरया रुढ़ावणा। तेरा जोबन मारे ठाठा, अन्तिम ख़ाक मिलावणा। चौदां तबकां वेखे हाटा, मुहम्मद हट्ट विकावणा। अल्ला राणी सालू पाटा, सीस पर्दा ना कोई पावणा। सदी चौधवीं आए घाटा, पूरा घाट ना किसे करावणा। गोबिन्द सूरा आए नाठा, निहकलंकी जामा पावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटावणा। गोबिन्द आए दया कमाए, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। चार यारी मेट मिटाए, पंचम ताज सीस टिकाईआ। ख़ालस ख़ालसा आप उपाए, चार वरन करे कुड़माईआ। हरि का शब्द सालस लोकमात बणाए, आपे वेखे बेपरवाहीआ। नाम करामात इक्क वखाए, वक्खरी धार चलाईआ। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ तेरा लहिणा देण मुकाए, कलिजुग सीआं वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता इक्क अख्वाईआ। निरगुण उठया नौजवान, शब्द शस्त्र हथ्थ चमकाया। एका वेखे मार ध्यान, वेखणहारा इक्क अख्वाया। इक्क झुलाए सच निशान, सो पुरख निरँजण लेख लिखाया। सृष्ट सबाई इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम जणाया। कलिजुग भरमे भुल्ले जीव नादान, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाया। जूठा झूठा पीण खाण, अमृत रस हथ्थ किसे ना आया। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाले बहि बहि सारे गाण, गुर पूरा हाज़र हज़ूरा नेत्र लोचन नैण दरस किसे ना पाया। ज्ञानी ध्यानी करन वख्यान, वेखणहारा बैठा मुख छुपाया। पंडत पांधे पढ़न वेद पुराण, वेद पुराणी भेव ना राया। तीस बतीसा गाए अञ्जील कुरान, सच हदीस ना कोए सुणाया। काया काअबा होया वैरान, शाह नवाबा ना मेल मिलाया। तिलक ललाटी ना सके पछाण, पंडत पांधे वेख वखाया। गोबिन्द आए ना किसे ध्यान, पढ़ पढ़ वाद वधाया। नानक देवे धुर फ़रमान, जो जन अन्तर आत्म हरि लिव लाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, शब्द शब्दी नाउँ धराया। पंज तत्त ना कोए निशान, मन मति बुध ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि शब्द सतिगुर धार, गुर गुर पूरा करे विचार, गुरसिख मेल मिलाया।

१८ चेत २०१६ बिक्रमी पूरन सिँघ दे घर पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

नाम दान शब्द गुर दीनन, दीन दयाल उपाया। गुरमुख साजन रसना चीनन, हिरदे हरि वसाया। लहिणा चुक्के लोक तीनन, त्रैगुण बंधन तुड़ाया। तुट्टे वछोड़ा जिउँ जल मीनन, आप आपणा मेल मिलाया। सांतक ठांडा करे सीनन, सीतल धारा मुख चुआया। भगतन मीता होए आप अधीनन, दीना नाथ दया कमाया। हरिजन काया चोली चाढ़्हे रंग भीन्नन, भय भयानक वेख वखाया। भन्नणहार हँकारी बीनन, नाम निरँजण इक्क अल्हाया। सन्त सुहेले वक्ख कीनन, जुग जुग वक्खरी चाल चलाया। निर्धन निर्धन होए मस्कीनन, आप आपणा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम भण्डारा आप वरताया। नाम भण्डार हरिजन दीआ, देवणहार समरथ। निर्मल करे गुरसिख जिया, जगत विकारा, देवे मथ्था। मेल मिलाए कर कर हीआ, शब्द जणाई अकथना अकथ। सति सन्तोखी बीज बीआ, काया खेड़ा साचे वत। गुरमुख हरया तन मन भया, हरि मिल्या कमलापति। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बंधाए अपणा नत। शब्द नाम सर्ब गुर दीनां, सर्ब सुख हरि पाया। हरि हरि हरिजन आप आपणा कीना, अन्तर मन्त्र इक्क बुझाया। आपे जाणे मरनां जीणा, जीवन मुक्त आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द समाया। शब्द समाए शब्द उपाए, शब्द फल फुलवाड़ीआ। शब्द फूल शब्द महिकाए, शब्द भँवरी भँवर क्यारीआ। शब्द पंखड़ी आप हो जाए, शब्द कंडा पत्त पत्त डाल्हीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्डां शब्द रूप समालीआ। शब्द सुरत शब्द डोर, शब्द तन बंधाईआ। शब्द अकाल मूर्त अन्ध घोर, शब्द सञ्झ सवेर अख्वाईआ । शब्द बणया पंज चोर, पंच शब्द शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक शब्द उपजाईआ। शब्द उपजे शब्द बिनासे, शब्द शब्द शब्द समाया। शब्द पृथ्मी शब्द आकाशे, गगन पाताल शब्द अख्वाया। शब्द ब्रह्मा शब्द विष्न शब्द शंकर करे वासे, शब्द रूप दरसाया। शब्द रवि शब्द ससि शब्द प्रकासे, तारा मण्डल शब्द लटकाया। शब्द बिम्ब शब्द जल धार शब्द सिन्ध, शब्द सागर आप उपाया। शब्द गहर गम्भीर गुणी गहिंद, शब्द भेव कोए ना पाया। शब्द असत्त शब्द निन्द, शब्द शब्दी शब्द सलाहया। शब्द मात शब्द पित शब्द होए बिन्द, पूत सपूता शब्द बणाया। शब्द हरख शब्द सोग शब्द चिन्द, शब्द घर घर ख़ुशी वखाया। शब्द शाह शब्द सुल्तान शब्द नरिंद, निरवैर शब्द हो जाया। शब्द सुर शब्द असुर, सुरपति इन्द शब्द वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द रखाया। शब्द उजाला गोबिन्द करया, शब्द अन्धेर समाईआ। शब्दी मन्दिर शब्द मस्जिद शब्द धर्मसाला, गुरुदुआर शब्द अख्वाईआ।

शब्द शाह शब्द कंगाला, दर दरवेश शब्द अख्वाईआ। शब्द पत शब्द डाल्हा, शब्द शब्दी जड़्ह लगाईआ। शब्द सत्त सरोवर मार उछाला, समुंद सागर आप वखाईआ। शब्द शब्दी बण दलाला, धरनी धरत सुहाईआ। शब्द काल शब्द महांकाला आदि जुगादि शब्द सहाईआ। शब्द अग्नी जोत ज्वाला, अष्टभुज शब्द वड्याईआ। शब्द गुर शब्द जवाना, बलवाना शब्द इक्क हो जाईआ। शब्द राग शब्द तराना, शब्दी आपे गाईआ। शब्द रूप श्री भगवाना, दिस किसे ना आईआ। हरि शब्दी लक्ख चुरासी देवे दाना, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रधाना, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शृंगार आप कराईआ। शब्द रूप शब्द रंग, हरि शब्दी शब्द शृंगारया। शब्द सेज शब्द पलँघ, शब्द सुत्ता पैर पसारया। शब्द दाता शब्द दानी शब्द रिहा मंग, शब्दी शब्द भरे भण्डारया। शब्द मीता शब्द अतीता शब्द वसे सदा संग, सगला संग निभा रिहा। शब्द ढोल शब्द मृदंग, शब्द नगारा इक्क वजा रिहा। शब्द अंगीकार करे अंग, आप अंगन आपणे वेख वखा रिहा। शब्दी अन्दर शब्द जाए लँघ, शब्दा मेला मेल करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द भुक्ख शब्द नंग, शब्द तृष्ना तृखा बुझा ल्या। शब्द मण्डल शब्द रास, गोपी काहन शब्द अख्वाईआ। शब्द पुरख हरि शाहो शाबाश, राज राजान आप अख्वाईआ। शब्द दाता सर्ब गुणतास, रूप राम शब्द वटाईआ। शब्द नूर इक्क प्रकाश, आप आपणा तेज बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी शब्द समाईआ। लक्ख चुरासी शब्द टिकाणा, सुरती सुरत समा ल्या। पुरख अबिनाशी इक्क बबाणा, हरि आपणा आप उठा ल्या। गुरमुख वेखे सुघड़ स्याणा, कलिजुग अन्तिम मेल मिला ल्या। दर दुरकाए राजा राणा, मंगण भिख्या कोए ना पा रिहा। दरगाह साची देवे माणा, जिस जन आपणा दरस दिखा ल्या। बिरध बाल नौजवान एका रंग रंगाना, एका अक्खर आप पढ़ा ल्या। सतिजुग तेरा साचा गाणा, सोहँ शब्द इक्क सुणा ल्या। लेखा छुट्टे आवण जाणा, घर सज्जण साचा पा ल्या। लेखे लग्गे पीणा खाणा, गुर भण्डार जिस रसना ला ल्या। मेल मिलावा बीना दाना, दाना बीना दरस वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वेस वटा ल्या। वेस वटाया हरि बेअन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ साचा कन्त, गुरमुख नार रिहा प्रनाईआ। लेखा जाणे साध सन्त, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। रसना जेहवा मणीआ मंत, एका गुण वखाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, हँ ब्रह्म इक्क वखाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिसंगत वेख वखाईआ। कलिजुग माया होई नंगत, ना पर्दा कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख हरि शब्द करे कुड़माईआ। हरि शब्द जुड़या जोड़ा, हरि साचे

आप जुड़ाया। पुरख अगम्मा लै के घोड़ा, लोकमात फेरा पाया। पारब्रह्म प्रभ आया दौड़ा, निरगुण नूर कर रुशनाया। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़ा, गुरमुख बूटा आपणी हथ्थीं लाया। पन्ध मुकाए लभ्मा चौड़ा, दो जहानां डेरा ढाया। सचखण्ड लगाया एका पौड़ा, एका चरन रखाया । हरिजन हरि हरि वर पाया जेहा लोड़ा, विछड़ कदे ना जाया। सतिगुर पूरा हरिजन साचे आपे बौहड़ा, आप आपणा मेल मिलाया। कलिजुग अन्तिम रहि गया थोड़ा, नेत्र नैण नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा सगन मनाया। साचा सगन लाल रंगण, हरि मैंहदी नाम रंगाईआ। सन्त सुहेले आया मंगण, अकाल मूर्त ल्ए प्रनाईआ। जोत निरँजण वेखे लग्न, साचा साह सुधाईआ। साचे दीपक घर घर जगण, गुर पूरा करे रुशनाईआ। हथ्थीं बन्न्हे नाम तगन, सोहँ तागा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग मिथ्या इक्क समझाईआ। साचा सगन हरि मनाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। गुरसिखां वटना आप मलाए, कलिजुग खारे आप चढ़ाए, खेले खेल अगम्म अपारीआ। लाड़ी मौत ल्ए उठाए, करे तन शृंगारीआ। सूहा वेस वेस वटाए, रंग रतड़ा अपर अपारीआ। कलिजुग कर्म कलीरे पाए, वेखे आप वड्डा संसारीआ। जूठा झूठा सालू रिहा रंगाए, चारे कुन्टां हो उज्यारीआ। गुरमुख साचे वेख वखाए, आप आपणी किरपा धारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे कराए आपणी वारीआ। गुरमुख साजण साचा लाड़ा, हरि साचे आप शृंगारया। सखीआं मंगल गायण लाया इक्क अखाड़ा, एका ढोला मीत मुरारीआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता कलिजुग अन्तिम मंगण आया आपणा , करे असीस जगदीस आपणा शब्द उचारीआ। भिच्छया पौण सतारा हाढ़, साची थित आप उजारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत रक्खी कुँवारीआ। निरगुण जोत कुँवारी कन्या, हरि साचे आप रखाईआ। चौथे जुग गुरमुख साचा एका मन्नया, प्रभ साचा करे कुड़माईआ। वेल वधाए दया कमाए डेरा लाए उच्च महल्लया, अटल अटलया दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाता आप बणाया। नाता जुड़या हरि गोबिन्द, गोबिन्द चिन्त मिटाया। अमृत वारया सागर सिन्ध, धरत मात ख़ुशी मनाया। गगन पातालां मिटी चिन्द, सगला दु:ख गंवाया। वर पाया सद बख्शिंद, गुरमुख सज्जण लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेला रिहा कर, दर घर हरि नर आपणा आप सुहाया। प्रेम भिच्छया रिहा मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। गुरमुख सोया सच पलँघ, सतिगुर आप उठाईआ। गुरमुख नुहाया अमृत गंग, सतिगुर पूरा दुरमति मैल धुवाईआ। सतिगुर पूरा आपणे घोड़े कसे तंग, गुरमुखां उप्पर आप चढ़ाईआ। गुरसिख

तेरा दुआरा लोकमात लँघ, सचखण्ड दुआरा आपणा फेर सुहाईआ। तेरे पिच्छे तेरे अन्दर दिवस रैण करे जंग, तेरे शत्रू मेट मिटाईआ। आया वार तेरे उत्ते कर खण्ड खण्ड, गुर गोबिन्द नीह रखाईआ। जगत जगदीस तेरी वंडी वंड, तेरी रीझ पूर कराईआ। तेरा भार आपणे सीस चक्क कंड, गुरसिख हौले भार वखाईआ। गुरसिखां मुकाया पन्ध, तेरा लेखा ना कोए वखाईआ। गुरमुख तेरा जगत वकारा जूठ झूठ गन्द, सतिगुर पूरा आपणे पेटे पाईआ। गुरसिख तेरा कट्टे रंडेपा रंड, आपणा तत्त पहलों ख़ाक रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हाढ़ सतारां गुरसिखां एका हिस्सा पाईआ। मंगण आए हरि भिखारी, गुरमुख चरन दुआरया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, खेलया खेल अपर अपारया । वेद पुराण सिमरत शास्त्र खाणी बाणी ना पाए सारी, ब्रह्मा चारे मुख ना कोए सलाह ल्या। इक्क अकल्ला एकउँकारी, जोत निरँकारी, आप आपणा वेस वटा ल्या। सतिजुग तेरी लाई सच्ची फुलवाड़ी, लोकमात अपणी हथ्थीं बूटा ला ल्या। आपणी सिंचे आप क्यारी, गुरसिख तेरा प्रेम तेरा खूआ तेरे तन तेरे मन्दिर आपणा आप गढ़ा ल्या। तेरी प्रीत कर प्यारी, जगत ख्वारी आप वखा रिहा। तेरे तन रक्ख नाम पटारी, सोहँ उप्पर कुण्डा ला ल्या। आपणे हथ्थीं करे शृंगारी, बस्त्र भूषन इक्क वखा ल्या। गुरसिख आत्म ना रहे कुँवारी, कन्त कन्तूहल अन्त प्रना ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतारा हाढ़ी दिवस सुहा ल्या। हाढ़ सतारां सति सतिवाद, सति पुरख उपाया । गुरमुखां दित्ती साची दाद, निहकलंका रूप वटाया। रहे नाम आदि जुगादि, कोटन कोटि चौकड़ीआं जुग रहे गाया। ब्रह्मा वेखे ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादि, शंकर शिव ना मेट मिटाया। हरिजन गुरसिख साचे सन्त आपे ल्ए लाध, सन्त सतिगुर एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि किरपा गुर शब्द बुझाया।

१९ चेत २०१६ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे घर चम्बल ज़िला अमृतसर

जोती नूर जगत गुर चानण, वरभण्डी वंड वंडाईआ। परम पुरख पुरख सुल्तानण, पारब्रह्म वड्याईआ। शब्दी तीर ब्रह्मण्ड निशानण, हरि हरि आप कराईआ। जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञानण, आत्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। चरन कँवल सच ध्यानण, साख्यात जोत रुशनाईआ। साचा शब्द सच्ची धुंनकानण, राग अनाद सुणाईआ। भेखाधारी भेख धरे बल बावण, भेव कोए ना पाईआ। मनमुख झूठी ख़ाक छानण, लाल अमोलक हथ्थ ना आईआ। त्रैगुण माया हड्डीआं बालण, पंज तत्त अग्नी डाहीआ। निकले लाट जोत ज्वालण, धूंआँधार समाईआ। पुरख अबिनाश जोत अकालण, निर्भय रूप वटाईआ। कलिजुग

अन्तिम बण दलालण, लोकमात वेख वखाईआ। अगम्म अगम्मड़ी चली चालण, चाल निराली हरि हरि रघुराईआ। आपे वस्सया सच सच्ची धर्मसालण, धर्मी धर्म कमाईआ। गुरसिखां तोड़नहारा जगत जंजालण, जगत विकारा मेट मिटाईआ। कोटन कोटि जीव जन्त साध सन्त जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भालण, टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। कोटन कोटि जल जल धारा घाल घालण, कोटन बैठे धूंणीआँ ताईआ। कोटन नंगीं पैरीं फिर फिर पायण छालन, कोटन कोटि मृगछाला हेठ वछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत धुर दी मालण, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरि मालण हरि खारीआ, आपणा रूप वटाए। एक जोत नर निरँकारीआ, सेवक सेव कमाए। वेख वखाणे वड संसारीआ, समुंद सागर पार कराए। धरत धवल हो उज्यारीआ, आप आपणा वेस वटाए। लोकमात वेखे तेरी इक्क क्यारीआ, आप आपणा फेरा पाए। गुरमुख खिड़या फुल सच्ची गुलज़ारीआ, दिवस रैण महक महिकाए। भँवरा गूंजे शाह अस्वारीआ, दिवस रैण रिहा उघाए। वाजां मारे आप आपणी वारीआ, आपे सोए रिहा जगाए। साचा तागा सोहँ धारीआ, नाम नामा हथ्थ उठाए। कलिजुग गुंदे हार न्यारीआ, निरगुण बैठा बेपरवाहे। सच सिँघासण अपर अपारीआ, शाहो भूप आप सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची माला आप पहनाए। साची माला फूलन हार, गुरमुख जोड़ जुड़ाया। पाए गल सच्ची सरकार, सोहणा सगन मनाया। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, दर आपणा आप सुहाया। अट्ठे पहर बसन्त बहार, खिज़ां रुत्त ना कोए वखाया। अमृत बरखे किरपा धार, लेख लेखा वेख वखाया। रवि ससि करे प्यार, आपणी किरना चरन छुहाया। राग नाद सुणायण धुन्कार, गण गंधर्ब वेख वखाया। देवत सुर कर शृंगार, आपणा ताल रहे वजाया। पुरख अबिनाशी ख़बरदार, आप आपणा खेल खिलाया। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण जामा भेस वटाया। सन्त सुहेले कर उज्यार, गुरू गुर चेले मेल मिलाया। जगत दुहेला धक्का देवे मार, ना सके कोए बचाया। भैण भाई मात पित साक सैणा सका ना रिहा विचार, आप आपणे ल्ए तराया। कुली कक्खां कर प्यार, महल्ल अटल जगत तजाया। लक्खां विच्चों कढ्ढे इक्को बाहर, गोबिन्द तेरा पूरा पूर कराया। भाण्डा सक्ख सर्ब संसार, साचा साकी दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण सीस गुंदाया। सीस गुंदाए हरि मुख वाक, खेले खेल न्यारा। खोल्हणहारा बन्द बन्द ताका, दीपक जोत करे उज्यारा। कलिजुग जाणे आपे साका, लेखा लिख्त आपारा। पूर कराए आपणा भविख्त वाक, आपे होए पहरेदारा। हरिसंगत हरि बण बण राखा, बेड़ा चलाए विच संसारा। पूरा करे पिछला लहिणा घाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख सज्जण लेख लिखाया।

१९ चेत २०१६ बिक्रमी पाल सिँघ दे घर दया होई

नाम निधान सर्ब जग मीता, सतिगुर हट्ट विकाया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, जो जन झोली पाया। अमृत रस रस देवे मीठा, जिस जन रसना गाया। दिवस रैण रक्खे ठंडा सीता, हउमे अग्नी दए बुझाया। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावन नाम धराया। दरस वखाए इक्क अतीता, त्रैगुण पर्दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधान इक्क वरताया। नाम निधान सच भण्डारा, गुर सतिगुर आप वरतांयदा। गुरसिख साजन कर प्यारा, साची वस्त फड़ांयदा। साचे मन्दिर एका नाअरा, आप आपणा आप सुणांयदा। खोल्हणहारा जगत किवाड़ा, बन्द किवाड़ी मुख वखांयदा। सति पुरख निरँजण एका लाड़ा, सन्त सुहेला मेल मिलांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, पंचम मोह चुकांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, खड़ग खण्डा नाम चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधाना इक्क उपांयदा। नाम निधान सर्ब घट अन्तर, घट घट आप समाया। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त गंवाया। जुग जुग जपाए आपणा मन्त्र, सो पुरख निरँजण वड वड्याआ। मात सुहाए थान थनंतर, जिस दर चरन छुहाया। आप बणाए आपणी बणतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधाना मेल मिलाया। नाम निधान सर्ब गुणवन्ता, सहिज सहिज सक्खणाया। नाद अनादी जुगा जुगन्ता, जुग जुग सेव कमाया। त्रै काल ना कोए मिटंता, सम वासी रंग समाया। भींग रूप आप रखंता, होए भेख ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधान इक्क प्रगटाया। नाम निधान प्रगटियो गुर सूरा, महांकाल सीस निवांयदा। सति पुरख निरँजण हाज़र हज़ूरा, काल जंजाल वेख वखांयदा। अवण गवण बख्शे धूढ़ा, त्रैभवण फिरांयदा। लोक परलोक एका नूरा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेस वटांयदा। चौदां तबकां हूंझे कूड़ा, चौदां लोकां ख़ाक रमांयदा। रवि ससि वेखण नेरन दूरा, मण्डल मण्डप धरत सुहांयदा। जन भगतां आसा मनसा करे पूरा, पूरी इच्छया आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नाम निधान हरि मेहरवान, भगत वछल श्री भगवान, साजण राजन राजन साजण आप अख्वांयदा।

१९ चेत २०१६ बिक्रमी कुलवन्त सिँघ दे घर दया होई चम्बल ज़िला अमृतसर

बस्त्र शस्त्र तन शृंगार, हरि हरि नाउँ कराईआ। डूँघी भँवरी पावे सार, अन्हेरी कुन्दर वेख वखाईआ। जगत जुगती मारे मार, शब्दी शब्द वड वड्याईआ। साची भगती इक्क प्यार, अक्खर इक्क पढ़ाईआ। बूंद रक्ती वेख विचार, लेखा

लेख चुकाईआ। आत्म शक्ती ब्रह्म विचार, पारब्रह्म सरनाईआ। हस्त घोड़ शाह अस्वार, ख़ाकी ख़ाक इक्क जणाईआ। तख्त ताज सुल्तान, निउँ निउँ वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख झूठ मकान, सतिगुर पूरा रिहा ढाईआ। खेले खेल दो जहान, आदि शक्ति मेल मिलाईआ। रूप अनूप श्री भगवान, नाम भगौती हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आया विच मैदान, जोद्धा बीर सहिज समाईआ। गुरमुख साजण कर पछान, जन्म कर्म वेख वखाईआ। बुध बिबेकी इक्क ज्ञान, आप आपणी मति समझाईआ। मन मनुआ मेटे पंच शैतान, नाम निधाना बंधन पाईआ। दर घर साचे पीण खाण, रसना जेहवा हरि गुण गाईआ। देवणहारा धुर फ़रमान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सोहँ अक्खर जो जन गान, जगत तपस्सया मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नारी रिहा तराईआ।

१९ चेत २०१६ बिक्रमी मोहण सिँघ दे घर पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सतिगुर दुआरा साचा हट्ट, पुरख अकाल खुल्हांयदा। नाम वणजारा लाहा ल्ए खट्ट, दूसर किसे हथ्थ ना आंयदा। तन लपेटे एका पट, सच बस्त्र आप पहनांयदा। अज्ञान अन्धेरा देवे कट्ट, ज्ञान गुर उपजांयदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, माया ममता मोह चुकांयदा। गढ़्ह हँकारी जाए ढठ्ठ, एका दर वखांयदा। अमृत आत्म देवे झट्ट, सीर नीर प्यांअदा। जगत सागर डूँघा घाट, गुर सतिगुर पार करांयदा। लहिणा देणा चुक्के आन बाट, आवण जावण लेखे लांयदा। पूरी करे चुरासी वाट, स्वासी स्वास तरांयदा। जोत जगाए काया माट, माण मोह मिटांयदा । झूठा बस्त्र जाए पाट, थिर ना कोए दिसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चरन धूढ़ी सच सरोवर इक्क अशनान करांयदा। सतिगुर पूरा सीस ताज, सति सति रखाईआ। भगत भगती करे काज, काज करता आप अख्वाईआ। दरगाह साची देवे एका दाज, नाम पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। सति सन्तोखी चलाए जहाज़, सति सतिवादी चप्पू लाईआ। जुगा जुगन्तर रक्खे लाज, जुगत जगत आप जणाईआ। आपे साजण रिहा साज, आपे वेखे बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम भाग लगा देस माझ, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर डेरा लाईआ। मन्दिर सच सहावा ताल, अमृत रस भराया। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, एका थान बहाया। एका फल लगाए डाल्ह, एका मेवा रिहा खवाया। इक्क सुहाए गगन मस्तक थाल, एका दीप करे रुशनाया। इक्क सरोवर मारे उछाल, एका कौस्तक

बाहर कढाया। एका घालन रिहा घाल, गुरमुख साजन वेख वखाया। शब्द सरूपी बण दलाल, लोकमात फेरा पाया। करे कराए सदा प्रितपाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सखा सखाई नाउँ धराया। सखा सखाई हरि गोबिन्द, हरिजन वेख वखांयदा। जगत मिटाए सगली चिन्द, चातृक तृखा बुझांयदा। सतिगुर पूरा गुणी गहिंद, जगत सागर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि नर नर हरि घर दर दर घर दरवेश शेष अलख जगांयदा।