१९ चेत २०१६ बिक्रमी दीदार सिँघ दे घर पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर
नाम रत्न हरि पाया, हरिजन वज्जी वधाईआ। घर मंगल एका गाया, एका राग अल्हाईआ। दर नहावण साचा नुहाया, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। घर सज्जण सतिगुर पाया, मेल मिलावा हरि शहिनशाहीआ। साकत निन्दक दुरजन परे हटाया, दर दरवाज़े दए दुरकाईआ । ग़रीब निमाणे गले लगाया, कर किरपा मेल मिलाईआ। साजण सच्चा हरि हरि अख्वाया, आदि जुगादि नाम धराईआ। चरन धूढ़ी मजन सच कराया, मूर्ख मूढ़्ही चतुर बणाईआ। घड़न भन्नणहार पुरख समरथ अख्वाया, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत उपाईआ। हरि सज्जण घर बोल्लया, बोले नाम जैकार। गुरमुखां पर्दा खोल्हया, सुत्ता सर्ब संसार। नाम तराज़ू आप आपे तोल्लया, शब्द सरूपी दए हुलार। दूर कराए पर्दा ओहलया, नेत्र नैण दए उग्घाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण पाए सार। हरि सज्जण सेज सुहंदड़ा, गुणवन्ता गहर गम्भीर। हरिजन साचे मेल मिलंदड़ा, सांतक सति सरीर। निरगुण बाती दीप जगन्दड़ा, आप बंधाए साची धीर। आपणे नेत्र दरस वखंदड़ा, दर चोटी चढ़े अख़ीर। घर मन्दिर इक्क सुहंदड़ा, शाह सुल्ताना पीरन पीर। ग़रीब निवाज़ा खेल खिलंदड़ा, लेखे लाए शाह हकीर। दरगाह साची धाम वखंदड़ा, दो जहानां पैंडा चीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे अमृत सीर। अमृत सीर सच प्याला, गुर गुरसिख आप प्याईआ। जुगा जुगन्तर तोड़ जंजाला, जागरत जोत वखाईआ। नाम रत्न तन पाए माला, अट्ठ अठोतरी आप फराईआ। खेल खिलाए सच्ची धर्मसाला, मन्दिर अन्दर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन राखे देवे ठंडी छाईआ। रक्खे रक्खणहार प्रभ, गुरमुख चतुर सुजान। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भ, देवे नाम निशान। अमृत प्याला कँवल नभ, भरया श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे दान। जीआ
दान जन झोली पा, जुग जुग मेल मिलाईआ। बुध मति सुर आप समझा, मनमति मेट मिटाईआ। साची वस्त इक्क वखा, कीमत करता आपे पाईआ। काया गोलक विच टिका, आपे बन्द कराईआ। शब्द अमोलक दए वसा, दिस किसे ना आईआ। अनहद ढोलक इक्क वजा, गुरमुख सोया आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन आपणा भेव खुल्हाईआ। खुल्हया भेव भगत भगवन्त, भगती नैण शरमाया। मेल मिलावा साचे सन्त, सतिगुर पुरख मनाया। घर सुहाया नारी कन्त, एका रूप वटाया। चोली रंगे रंग बसन्त, आप आपणी रत्त सुहाया। भेव ना पाए जीव जन्त, भेव अभेदा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाया। सहिज सुभा मिल्या, गुर पूर्ब लेख वखानया। जोड़ जुड़ाया लिख्या धुर, लेखा लाए श्री भगवानया। एका ताल एका सुर, एका शब्दी नाद वजानया। एका आसा मनसा करे पूर, परम पुरख खेल महानया। एका जोती बख्शे नूर, नूर नुराना डगमगानया। एका वेखे हाज़र हज़ूर, हरि घट घट आप समानया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे प्रधानया। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण आप पछानया। गुरमुख साजण पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। हरि सज्जण लिखे लेखया, लेखा लिखणहार करतार। किसे हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़िआ, मुल्लां गौंस कुतब रहे विचार। लक्ख चुरासी पाए भरम भुलेखया, पंडत पांधे रहे हार। जोती नूर दस दस्मेस्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रंगे करतार। रंग रंगाए हरि चलूल, लाल गुलाल रतड़ा। गुरमुख ना जाए मात भूल, हरि शब्दी दे समझावे मतड़ा। फल फुलवाड़ी रही फूल, कलिजुग वगे अन्धेर झक्खड़ा। मनमुखता बूटा जाए हुल्ल, पत्त डाल्ही दिसे सक्खणा। जन भगतां पाए आपे मुल्ल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्क पढ़ाए नाम निधाना अक्खरा।
१९ चेत २०१६ बिक्रमी निरँजण सिँघ, करतार सिँघ दे घर पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
हरिजन हरि लिव लागीआ, राम नाम उरधार। सुरती सोई जागीआ, गुर मिल्या करतार। होए वड वड भागीआ, पाया कन्त भतार। जगत तृष्ना बुझी आगीआ, सति सति वरते वरतार। बणया हँस कागीआ, मारे हँस उडार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार चरन गुर नाता, चरन कँवल चित लाईआ। चरन सरन पुरख बिधाता, हरिजन इक्क वखाईआ। उत्तम रक्खे लोकमात ज़ाता, वरन बरन मिटाईआ। सतिजुग सुणाए साची
गाथा, सोहँ शब्द पढ़ाईआ। खेले खेल त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथा होए सहाईआ। एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। सति सतिवादी खोल्ह हाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां रिहा लुटाईआ। गुरमुख साजण लुट्टी लुट्ट, एका हरि हरि नाउँ। जूठ झूठ कढ्ढे कुट्ट, मिल्या सच्चा थाउँ। दूई द्वैती निकले फुट्ट, सतिगुर पूरा पकड़े बांहों। जगत नगारा वज्जे चोट, करे सच न्याउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पिता माउँ। पिता पूत बालक सुत्त, सतिगुर आप अख्वाया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, हरि सज्जण सच उपाया। वसणहारा काया बुत्त, त्रैगुण अतीता वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साची रीत चलाया। सतिजुग रीत डूँघी भँवर, लक्ख चुरासी दए डुबाईआ। मनमति तेरी कढ्ढे कबर, मनमुखता दए दबाईआ। गुरमुखां देवे सबूरी सबर, साबर जाबर आप अख्वाईआ। आपणा भाणा करे तसवर, सालस आपणा आप अख्वाईआ। गुरमुख तेरा बण मुसव्वर, मूर्त तेरी खिच्च वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वेख वखाईआ। वेस वटाया गुरसिख धार, धरनी धवल सुहांयदा। अन्दरे अन्दर करे प्यार, डूँघी कन्दर मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी भौदी बन्दर सर्ब संसार, साकत साकी दिस ना आंयदा। हरिजन साचे ल्ए उभार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस जन बख्शे चरन प्यार।
१९ चेत २०१६ बिक्रमी तारा सिँघ दे घर पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
इक्क राम इक्क नाम, इक्क जाम प्याईआ। इक्क तृष्ना इक्क ताम, इक्क भुक्ख मिटाईआ। इक्क नगर इक्क ग्राम, इक्क खेड़ा रिहा वसाईआ। इक्क माटी इक्क हाडी इक्क चाम, रक्त बूंद इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन मस्कीनन वेख वखाईआ। इक्क आस इक्क प्यास, एका तृप्त करांयदा। इक्क घर इक्क निवास, एका दर सुहांयदा। एका पुरख शाह शाबास, शाह सुल्तान इक्क अख्वांयदा। एका वेख पृथ्मी आकाश, एका गगन मण्डल फरांयदा। एका दानी सर्ब गुणतास, दानव देव वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर एका इक्क सुहांयदा। एका समुंद इक्क सागर, एका लोटा नाम भराईआ। इक्क वपार इक्क सौदागर, एका वणज कराईआ। एका रत्न अमोलक काया गागर, एका गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। एका निर्मल कर्म करे उजागर, एका कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त भेट चढ़ाईआ। एका वस्त एका दस्त, एका हथ्थ फड़ांयदा।
एका कीट एका हस्त, एका रंग रंगांयदा। एका नाम ख़ुमारी रक्खे मस्त, मति मतवाला इक्क अख्वांयदा। एका नाम विकाए आपणा सस्त, करता कीमत कोए ना लांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख जणांयदा। एका वड्डा एका छोटा, नीकन नीक एका अख्वाईआ। एका खरा एका खोटा, एका ख़ज़ाने आपणे पाईआ। एका तृप्त एका रहे अतोटा, अतोट अतुट इक्क अख्वाईआ। एका जागा एका सोता, एका सोए रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरी भँवरी मार ग़ोता, तेरा मानक हथ्थ उठाईआ। तेरा माणक तेरा हीरा, तेरी कीमत पांयदा। सीस जगदीस बद्धा चीरा, कल्ग़ी तोड़ा नाम सजांयदा। मेल मिलावा साचे वीरा, हरिसंगत संग बंधांयदा। हथ्थ फड़ाया इक्क कसीरा, रविदासा संग निभांयदा। गंगा घत्ती जाए वहीरा, गंगोतरी मुख सलांहयदा। हउमे लग्गी काया पीड़ा, मन ममता भरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुण अवगुण वेख वखांयदा। रविदास चमारे कर प्यार, कसीरा हथ्थ फड़ाया। गंगा वेखी वैंहदी धार, गुरमुख भेट चढ़ाया। जोत शक्ती हो उज्यार, आदि शक्ति रूप वटाया। कंगण देवे हथ्थ उतार, रसना बोल सुणाया। रविदास चमारा साचा यार, एका सेज सुहावी बैठा आसण लाया। मेरी भेटा देणी कर निमस्कार, निउँ निउँ मेरा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। सच कंगण ल्या चुक्क, आपणा मुख भवाईआ। रविदासे कोलों गया लुक, चल्लया वाहो दाहीआ। जगत तृष्ना लग्गी भुक्ख, दिवस रैण सताईआ। अन्तिम वेला गया ढुक, शाह सुल्तानां पाई फाहीआ। हरि का भाणा ना जाए रुक, आप आपणा रिहा वरताईआ । नेत्र नीर नैणां गया सुक्क, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिध नाता पुरख बिधाता, खेले खेल सहिज सुभाईआ। शाह सुल्ताना ल्या फड़, ना कंगण जोड़ जुड़ाया। लेखे लग्गे ना सीस धड़, जो जन भगती मुख छुपाया। भय भयानक हरि का रूप एका अक्खर ल्या पढ़, एका नज़री आया। रविदास चमारा अग्गे खड़, दर दरबाना वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा भेव छपाया। रविदास चमारे दर्शन पा, नेत्र नैण शरमाईआ। शाह सुल्तान दए सुणा, हउँ मूर्ख मूढ़्ह ना कोए चतुराईआ। मैं भुल्ला तूं भुल्ली ना, एह वस्त दिसे पराईआ। मिले माल धन रविदास चमारे कुली साचे थाँ, थान थनंतर इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिर त्रीया संग रलाईआ। त्रीया पिर कर प्यार, साचा संग रलाया। आया चल रविदास दुआर, निउँ निउँ सीस झुकाया। ग़रीब निमाणा करे सत्कार, आप आपणा कदम उठाया। भगत बोल रसन जैकार, एका बोल सुणाया। साजण मेरे सच्चे यार, मेरा कसीरा केहड़े हथ्थ वटाया। जगत
तृष्ना करे खुआर, बिन हरि नाम ना कोए तराया। मात पित भैण भाई पुत्तर धीआं ना कोई यार, सगला संग ना कोए निभाया। बोल्लया बोल रसन उचार, ना कोई मेटे मेट मिटाया। पान्धी ढहि प्या दुआर, मुक्खों एह सुणाया। कवण घाट उतरे पार, कौण बेड़ा बन्ने लाया। भगत भगवन्त अग्गे करे पुकार, तेरा विचोला राम बणाया। तेरा मेरा रिहा उधार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। तेरा बोल पूरा दए उतार, आपणी हथ्थीं लेख लिखाया। गुरमुख बणया रविदास चमार, तेरा त्रैगुण मूल चुकाया। घर ना दिस्सया कोई सुत्त दुलार, रविदास चमारे मुख सराप दवाया। मंगी मंग दूजी वार, प्रभ बेड़ा दए तराया। पिछला कर्ज़ा दित्ता उतार, बाकी कोई रहिण ना पाया। दूजी गर्ज़ ना कोई विच संसार, भगतां हित जामा पाया। गुरमुखां अग्गे अर्ज़ करे आप निरँकार, निउँ निउँ आप सीस झुकाया। अन्तिम करन आया ख़बरदार, भुक्ख रहे ना राया। टुट्टे फल लगाए डाल्ह, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। आपणी चली अवल्लड़ी चाल, धुर दी बाण जणाया। गुरसिख तेरी घालणा आपे रिहा घाल, तेरा पूजा पाठ आपणी रसना आपे गाया। तेरा अन्त ना होए ज्वाल, तेरा तेरा दर सुहाया। कीमत पाए अनमुल्लड़े लाल, आपणा कंगन आपणे हथ्थ रखाया। रविदास चमार बण दलाल, लेखा चिट्टे उप्पर काला रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा मेल मिलाया।
१९ चेत २०१६ बिक्रमी हीरा नंद दे घर दया होई पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
बाली बुध बुध बिबेक, ब्रह्म मति जणाईआ। सतिगुर पुरख एका वेख, एका इष्ट मनाईआ। आपणा लहिणा ल्ए लेख, पूर्ब झोली पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म क़िया मेट मिटाईआ। क़िया कर्म पार किनारा, धर्मी धर्म धराया। दरस वखाए अगम्म अपारा, साची सरन लगाया। चरन सरन इक्क दुआरा, साचा दर वखाया। दिवस रैण पावे सारा, भुल्ल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल बाला गोद उठाया। बाल अञ्याण सुरत सवाणी, नेत्र नैण राह तकाईआ। शब्द मिले गुर साचा हाणी, साची बणत बणाईआ। घर अमृत देवे ठंडा पाणी, अग्नी तत्त बुझाईआ। इक्क सुणाए अनहद बाणी, आपणा नाम अलाईआ। लेखा चुक्के चारे खाणी, चौथे युग मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जाणे आपे अकथ कहाणी, रसना कथ ना सके राईआ। बाल जवानी एका रंग, बिरध रूप समाया। सतिगुर पूरा सगला संग, आदि जुगादि निभाया। बिरहों कुठी मंगी मंग, बिरहों
विछोड़ा दए कटाया । मानस जन्म ना होए भंग, मानस लेखे लाया। आप सुहाए सुहावी सेज पलँघ, सच सिँघासण आप वछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला आपणे दर, दर दास तरस कमाया।
१९ चेत २०१६ बिक्रमी केसो राम दे घर दया होई पिण्ड सरहाली जंडोके ज़िला अमृतसर
आदि पुरख सर्ब जीआ दाता, एका एकउँकारया। सृष्ट सबाई पिता माता, लक्ख चुरासी पसर पसारया। जन भगतां बन्न्हे चरन नाता, पुरख बिधाता दया कमा रिहा। शब्द जणाई साची गाथा, आपणा नाम धरा रिहा। जुगा जुगन्तर चलाए राथा, रथ रथवाही वेस वटा रिहा। सर्ब कल आपे समराथा, निरगुण जोत नूर उज्यारया। खेले खेल त्रिलोकी नाथा, लोआं पुरीआं वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण नाउँ धरा रिहा। आदि निरँजण पुरख अबिनाशा, अकल कला अख्वाईआ। शाहो भूप हरि शाह शाबाशा, सच सुल्तान तख्त सुहाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल फेरा पाईआ। दो जहानां पावे रासा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला वड वड्याईआ। इक्क अकल्ला अकल कल धार, आपणी कल वरतांयदा। इकउँकारा रूप अपार, दिस किसे ना आंयदा। सति पुरख निरँजण जोत उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आप आपणे अंग समांयदा। अलक्ख निरँजण नाम जैकार, आपणा नाअरा आपे लांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण आप सुहांयदा। पुरख अबिनाशी बण सिक्दार, शाहो भूप वेस वटांयदा। आदि जुगादी बन्न्हे धार, शब्द ब्रह्मादी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा । निरगुण नूर पुरख अकाल, अकल कला अख्वाईआ। लक्ख चुरासी करे प्रितपाल, विष्नूं वंसी रूप वटाईआ। ब्रह्मा वेता बण दलाल, त्रैगुण जोड़ जुड़ाईआ। शिव शंकर रिहा आप संभाल, आपणी गोदी आप उठाईआ। करोड़ तेतीसा हो उज्यार, निरगुण नूर रुशनाईआ। सुरपति राजा ख़बरदार, इन्द्र इन्द्रासन वेख वखाईआ। रवि ससि पावे सार, जोती जोत डगमगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर विचार, गगन गगनंतर वेस वटाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, आप आपणा थान रखाईआ। धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब रखाईआ। शब्द अनादी हरि करतार, आपणा आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इकउँकारा खेल खिलाईआ। इकउँकारा इक्क अकल्ला, एका एक अख्वांयदा। आदि पुरख निरँजण वसे सच महल्ला, उच्च अटला आप रखांयदा। निरगुण दीपक निरगुण जोत आपे बला, प्रकाश प्रकाश आप उपांयदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन थिर
घर साचे आपे मल्ला, सच दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपांयदा। आपणा नाउँ आपे रक्ख, आप ल्ए उपजाईआ। आपणा रूप कर प्रतक्ख, आपे वेख वखाईआ। आपणा आपे करे वक्ख, आपणी वंड वंडाईआ। आपे वसे चुरासी लक्ख, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल खिलाईआ। आदि जुगादी हरि हरि खेला, हरि साचा आप खिलांयदा। आप आपणी किरपा कर पंज तत्त मेला, पंचम पंचम जोड़ जुड़ांयदा। खेले खेल गुणी गहिंदा, गहर गम्भीर भेव ना आंयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आप अख्वांयदा। निरगुण धार जोत निरँकार, एका रंग रंगाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आपे वेख वखाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे विच समाईआ। आप आपणा दए आधार, आप आपणी रचन रचाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, ब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। ना मरे ना पए जम्म विच संसार, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग करता आप अख्वाईआ। जग करता हरि करनेहारा, करनी किरत कमांयदा। लोकमात लै अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। मन मति बुध वस्सया बाहरा, काम कसाल मोह नेड़ ना आंयदा। आसा तृष्ना पार किनारा, माया ममता मोह चुकांयदा। आपणी वस्त सच भण्डारा, घर साचे आप टिकांयदा। शब्द अनादी सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल वजांयदा। सुणे सुणाए सुनणेहारा, दिस किसे ना आंयदा। दिवस रैण ख़बरदारा, आलस निन्दरा ना कोए रखांयदा। अमृत भरे ठंडी ठारा, सच सरोवर इक्क जणांयदा। बजर कपाटी लाए पाड़ा, आपणा मुख वखांयदा। साची सेजा हो त्यारा, सच सिँघासण इक्क सुहांयदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। सतिगुर रूप रूप करतारा, गुर गुर गुर आप अख्वांयदा। शब्द अगम्मी साची धारा, आपणी आप चलांयदा। सन्त सुहेले करे ख़बरदारा, सोए मात उठांयदा। जन भगत कराए वणज वणजारा, एका इक्क वखाए घर सच्चा घर बारा, दूजा दर ना कोए जणांयदा। नेत्र लोचन इक्क उग्घाड़ा, एका अक्खर वखांयदा। साची सखीआं लाया अखाड़ा, एका मंगल गांयदा। जगे जोत बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। धुर दरगाही साचा लाड़ा, लोकमात फेरा पांयदा। खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। जलां थलां वेखे डूँघी गारा, समुंद सागर फोल वरोल वखांयदा। जन भगतां करे आप प्यारा, आप आपणी दया कमांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता पार किनारा, दर दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। खेलणहार पुरख समरथ, हरि साची वड वड्याईआ। जुग
जुग हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जगत विकारा देवे मथ, बहि हरि मति इक्क समझाईआ। इक्क वखाए साचा तत्त, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। अमृत आत्म बीज साचा वत्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि खेले खेल बेपरवाहीआ। पुरख निरँजण बेपरवाह, आदि जुगादि अख्वाया। जुग जुग बणे जगत मलाह, जुग जुग बेड़ा रिहा तराया। जुग जुग देवे नाम सलाह, नाम नामा आप वरताया । जुग जुग जन भगतां पकड़े बांह, भव सागर पार कराया। जुग जुग निथाव्यां देवे था, ग़रीब निमाणा गले लगाया। जुग जुग हँस बणाए काँ, जो जन सरनाई आया। जुग जुग जिस जन बणे पिता माँ, आप आपणी गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वल छल धार हरि निरँकार, अछल अछल्ल आप अख्वाया। अछल अछल्ल हरि हरि खेल, जुग जुग आप करांयदा। सन्त सुहेले साजण मेल, आप आपणा भेव चुकांयदा। आपे वसे रंग नवेल, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग नाम हरि निरँकारा, आपणा आप उपजाईआ। ओअँ रूप निराकारा, निरगुण धार चलाईआ। राम नाम सच जैकारा, साचा शब्द अलाईआ। कान्हा कृष्ना मीत मुरारा, एका बंसरी नाम वजाईआ। ईसा मूसा ख़बरदारा, एका कलमा आप पढ़ाईआ। संग मुहम्मद चार यारा, ऐनलहक्क सुणाईआ। नानक साजण सच वणजारा, नाम सति वंड वंडाईआ। गोबिन्द गुर हो त्यारा, वाहिगुरू फ़तिह गजाईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, खेले खेल बेपरवाहीआ। चार वरनां इक्क आधारा, एका करे पढ़ाईआ। इक्क वखाए सच दुआरा, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सुहाए बंक दुआरा, बंक दुआरा आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। हरि हरि आपणी धार बन्न्हाए, हरि साचा सज्जण सुहेलया। जुगा जुगन्तर वेस वटाए, खेले खेल इक्क अकेलया। हरि का भेव कोए ना पाए, लेखा लिखे ना कोए ना कोई जाणे वक्त वेलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सज्जण सुहेलया । हरि का भेव भेव निराला, भेव कोए ना पांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग वेस करांयदा। कलिजुग अन्तिम बण दलाला, गुर शब्दी फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी वेखे काया डाल्हा, कवण फल तन रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नूर आप प्रगटांयदा। आपणा नूर आप उपा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क अकल्ला फेरी पा, अकल कला वरताईआ। कूड़ी क़िया दए मिटा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चार वरन बणाए भैण भ्रा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ग़रीब निमाणे बहाए एका थाँ, तख्त ताज ना कोए हंढाईआ।
नौ खण्ड पृथ्मी देवे एका छाँ, एका रंग रंगाईआ। दो जहानां करे सच न्याँ, चौदां तबकां फोल फोलाईआ। चौदां लोकां फेरा पा, एका राग रिहा सुणाईआ। सच सलोका ढोला गा, आपणा चोला आप बदलाईआ। सृष्ट सबाई तेरा तोला आप अख्वा, नाम कंडे तोल तुलाईआ। निरगुण विचोला इक्क अख्वा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, राज राजान ना कोए दसाईआ। ऊँचां नीचां इक्क कराउणा, एका शब्द करे पढ़ाईआ। राग अनादी एका गाउणा, एका मंगल गाईआ। राम कृष्ना रूप वटाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। इष्ट देव गुर आप मनाउणा, नेत्र नैण आप जणाईआ। कलमा अमाम इक्क पढ़ाउणा, कायनात फेरा पाईआ। निरगुण जोती डगमगाउणा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अल्ला राणी विच समाउणा, संग मुहम्मद कर कुड़माईआ। मक्का काअबा वेख वखाउणा, हक्क जनाबा सहिज सुभाईआ। नाम सति तेरा सति वरतार कराउणा, सति सति वज्जे वधाईआ। नानक निरगुण नूर धराउणा, गोबिन्द कर रुशनाईआ। वेद व्यासा भेव खुल्हाउणा, भेव अभेदा आप जणाईआ। पूत सपूता नाम उपजाउणा, ब्रह्मण गौड़ा थान सुहाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाउणा, बजर कपाटी सिला रखाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। सच सिँघासण आसण लाउणा, पावा चूल ना कोए रखाईआ। दीवा बाती इक्क जगाउणा, तेल वट्टी ना कोई पाईआ। कमलापाती मुख वखाउणा, अन्तिम झाकी एका पाईआ। अस्व घोड़ा राकी आप उठाउणा, सोलां कलीआं आसण उप्पर पाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान हरि निरँकार नाउँ रखाउणा, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। खड़ग खण्ड तेज़ प्रचण्ड ब्रह्मण्ड आप खड़काउणा, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वंड वडाउणा, वंडणहार दिस ना आईआ। कलिजुग भेख पखण्ड मुकाउणा, ख़ाली ठूठा हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सच धार चलाईआ। कलिजुग तेरा लेख चुकाया, हरि गहर गुणी गहीरा। सृष्ट सबाई रिहा जगाया, मुल्लां शेख़ मुसायक पीरा। एका नाअरा रिहा लगाया, वेख वखाए शाह हकीरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे पीरन पीरा। पीर पैगम्बर औलीआ शेख़, आपे साचा वेख वखांयदा। आपे लावणहारा मेख, आपे जड़ उखड़ांयदा। सदी चौधवी धरया भेस, नूर इलाही मेल मिलांयदा। दर दुआरे होए दर दरवेश, अल्फ़ अल्फ़ी एका पांयदा। पकड़ उठाए नर नरेश, शाह नवाब सर्ब मिटांयदा। लै अंगड़ाई बाशक शेष, सहँसर मुख सालांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम रुत, हरि सज्जण वेख वखांयदा। वेखणहारा पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आप आपणा रूप प्रगटांयदा।
पंच विकारा रिहा लुट्ट, सति सन्तोख ना कोए वखांयदा। मनमति वासना होई खोट, गुरमति ना कोए जणांयदा। साधां सन्तां भरी ना पोट, माया तृष्ना अग्न वधांयदा। जत सति ना दिसे तेड़ लंगोट, काम क्रोध हलकांयदा। बिन गुरमुख विरले पारब्रह्म तेरी कोए ना रक्खे ओट, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी गई भुल्ल, हरि का भेव कोए ना पांयदा। गुर का शब्द वेचण मुल, करता कीमत कोए ना पांयदा। राम नाम गया रुल, साचा हट्ट ना कोए वखांयदा। वरनां बरनां प्या घोल, जगत अखाड़ा इक्क सुहांयदा। जूठ झूठ रिहा डोल, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। अमृत आत्म साची मिले ना किसे पौहल, अमृत रस ना कोए चवांयदा। सतिगुर पूरा दिसे किसे ना कोल, रसना जेहवा सर्ब जग गांयदा। गुरमुख विरले अन्दर वज्जे अनहद ढोल, जिस जन आपणी दया कमांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, जन भगतां मेल मिलांयदा। आपे होए कला सोल, ग़रीब निमाणा आप अख्वांयदा। आपे घट घट अन्दर रिहा बोल, आपे मुख छुपांयदा। आपे उलटा करे नाभ कँवल, निझर धारा आप वखांयदा। आपे कान्हा कृष्ना साँवल सँवल, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वांयदा। आपे जोत निरँकारी वसे उप्पर धवल, आपे पंज तत्त नानक डेरा लांयदा। आपे गुर गोबिन्द कीता कौल, कौल कलिजुग अन्तिम पूर करांयदा। गुर का बचन ना मेटे कोई रत्ती चौल, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपजांयदा। हरि हरि नाउँ हरि बनवारी, हरि हरि पैज रखाईआ। हरि जोत निरगुण धारी, निरवैर आप समाईआ। अकाल मूर्त खेल न्यारी, भेव कोए ना पाईआ। जूनी रहित वड सिक्दारी, सच सिक्दार आप अख्वाईआ। आवे जावे वारो वारी, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। हरि का नूर जोत ज्वाला, एका रंग समाया। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, दीनां नाथां ल्ए तराया। चार वरन वखाए इक्क सच्ची धर्मसाला, काया मन्दिर कुण्डा लाहया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाला, काल महांकाला वेख वखाया। नाम पहनाए सच दोशाला, झूठा बस्त्र रहिण ना पाया। फल लगाए एका डाल्हा, एका मुख खवाया। आपे शाह आपे कंगाला, नाम धन ख़ज़ाना आपणे हथ्थ रखाया। आदि जुगादी आपे जाणे आपणी आणा, वेद कतेब भेव ना राया। जुगा जुगन्तर वरते भाणा, हरि भाणे विच समाया। कलिजुग मेटे झूठा राणा, झूठी रईयत वेख वखाया। जन भगतां देवे आत्म अन्तर इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म जणाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोए वखाना, एका रंग रंगाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ उपजाया। उपज्या नाउँ हरि
गोबिन्द, हरि सतिगुर पुरख सुल्तानया। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, देवे दरस श्री भगवानया। दाता दानी गुणी गहिंद, वेख वखाए दो जहानया। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, जो जन रक्खे चरन ध्यानया। मनमुख लगाए आपणी निन्द, दरगाह साची ना कोए टिकानया। अबिनाशी करता ना कोई सोग ना कोई चिन्द, एका रंग रंगानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगटे जोद्धा सूरबीर बली बलवानया। जोद्धा सूरबीर हरि निरँकार, जोती नूर अकालया। नाम खण्डा तेज़ कटार, तिक्खी धार आप रखा ल्या। ब्रह्मा विष्न शिव करे ख़बरदार, वेले अन्त आप उठा ल्या। देवत सुर दए हुलार, गण गंधर्ब सुरत संभालया। लोकमात करे ख़बरदार, नौ खण्ड फेरा पा ल्या। सत्तां दीपां जोत उज्यार, एका नूर डगमगा ल्या। लक्ख चुरासी पावे सार, आपणा रूप आप वटा ल्या। जोती जामा भेख न्यार, पंज तत्त ना कोए उपा ल्या। मन मति बुध ना कोए प्यार, ब्रह्म रूप ना कोए समा ल्या। निरगुण खेले खेल हरि निरँकार, जोत अगम्मी इक्क जवाल्या। आदि शक्ति पहरेदार, साचा मन्दिर इक्क रखा ल्या। चार कुन्ट धूंआँधार, अज्ञान अन्धेरा एका छा रिहा। सृष्ट सबाई हाहाकार, रसना जेहवा सर्ब कुरला रिहा। धरनी धरत करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहा ल्या। चार लक्ख बत्ती हज़ार रोवे वारो वार, कलिजुग तेरा लभ्मा पन्ध तेरे पापां अन्त मुका ल्या। धर्म राए मंगे मंग बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाह रिहा। चित्रगुप्त लेख लिखार, आपणा लेखा आप रखा ल्या। लाड़ी मौत कर शृंगार, मुख घूंघट एका पा ल्या। मंगे वर नार भतार, कुँवारी कन्या नैण उठा ल्या। बेमुखां कलिजुग करे प्यार, सम्मत सोलां सगन मना ल्या। हाढ़ सतारां मैंहदी रंगण रंग लाए अपार, लाल गुलाला रंग चढ़ा ल्या। लहिंदी कूटे जाए नार मुटयार, सिर आपणा पल्लू लाह ल्या। उम्मत नबी रसूल बांह हुलार वाजां रही मार, साचा सगन मुख लगा ल्या। पुरख अबिनाशी वेखे खेल वेखणहार, करता करनी आप करा रिहा। मुख छुपायण चार यार, संग मुहम्मद पिठ वखा ल्या। मक्का काअबा पावे सार, परवरदिगार मुख नकाब पर्दा पा ल्या। हाज़ी हज्ज़ करे विच संसार, मुल्लां काज़ी दिस ना आ रिहा। सृष्ट साजण साची साजणहार, अन्तिम आपे वेख वखा ल्या। कूड़ कुड़यारे निमाज़ी जाण हार, सच सुच्च नाम निशाना एका ला ल्या। अन्तिम ढहि ढहि होए ख्वार, मूंह दे भार सुटा ल्या। ईसा मूसा उत्तों पाए भार, प्रभ साचे हुक्म जणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका शब्द वजा ल्या। शब्द वजाए साचा डंक, लोआं पुरीआं आप जणाईआ। आप उठाए राउ रंक, राज राजानां आप हिलाईआ। प्रगट होया वासी पुरी घनक, सम्बल नगरी इक्क सहाईआ। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लाईआ। शब्द जोती लाए तनक, सुत्ती सुरत
उठाईआ। जिस जन कढ्ढे आपणा शंक, आप आपणा रूप दरसाईआ। आपे फेरे मनुआ मणक, मन चिन्दया रहे ना राईआ। खेले खेल बार अनक, जुग जग वड वड्डी वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम करे कुड़माईआ। नाम खण्डा तीर कमाना, हरि चिल्ले आप चढ़ाया । खेले खेल दो जहानां, लोकमात फेरा पाया। जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, पारब्रह्म आप अख्वाया। जूठा झूठा मेटे निशाना, थिर कोए रहिण ना पाया। रथ रथवाही कृष्ना कान्हा, जन भगतां रथ चलाया। राम रूप हो प्रधाना, रावण लंका गढ़्ह दए तुड़ाया। नानक नाम सति नौजवाना, ना मरे ना जाया। गुर गोबिन्द बद्धा हथ्थीं गाना, कलिजुग तेरा सगन मनाया। अन्तिम प्रगट होए सूरबीर बली बलवाना, निहकलंका नाउँ रखाया। गुरमुखां देवे पद निरबाणा, चौथे पद आप समाया। एका राग अनहद गाणा, दिवस रैण रिहा सुणाया। सोहँ शब्द कर परवाना, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याआ। सतिजुग तेरा इक्क बबाना, चार वरनां ल्ए चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम अन्तिम खेल खिलाया। चार वरनां इक्क बबान, एका शब्द उडाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका नाम पढ़ाईआ। चार वरनां इक्क ईमान, एका कलमा गाईआ। चार वरनां एका राम, एका राम सरनाईआ। चार वरनां एका काहन, एका गोपी सर्ब अख्वाईआ। चार वरनां इक्क सलाम, एका निउँ निउँ सीस झुकाईआ। चार वरनां एका दान, एका झोली रिहा भराईआ। चार वरनां इक्क इशनान, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। चार वरनां एका माण, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। चार वरनां एका पीण खाण, अमृत आत्म आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। चार वरनां एका ब्रह्म, एका ब्रह्म वखाईआ। चार वरनां एका धर्म, एका धर्म जणाईआ। चार वरनां एका कर्म, निहकर्मी आप कराईआ। चार वरनां एका सरन, सरनगत इक्क जणाईआ। चार वरनां खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण इक्क वखाईआ। चार वरन चुकाए मरन डरन, जो जन हरि हरि रसना गाईआ। चार वरन दुआरा तरनी तरन, तारनहार हरि रघुराईआ। चार वरनां एका बरन, अठारां बरन रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। चार वरनां एका ओट, एका घर सुहांयदा। चार वरनां एका शब्द नगारे लग्गे चोट, एका राग सुणांयदा। चार वरनां कढ्ढे खोट, दुरमति मैल धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या इक्क दृढ़ा, एका इष्ट वखाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, वाह वाह गुर गुरू वड्डी वड्याईआ। राम नाम होए सहा, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। कान्हा कृष्ना मोर मुकट सीस सजा, मण्डल रास इक्क रचाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका उपजे नूर अलाहीआ। नूरी अल्ला इक्क अलाह, अलाही नूर अख्वाया। इक्क महल्ला दए वसा, एका दर वखाया। इक्क अकल्ला फेरा पा, परवरदिगार नाउँ धराया। इक्क मसल्ला धरत वछा, उप्पर आसण लाया। कलिजुग वुज़ू रिहा करा, नीर एका हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका ढोला रिहा सुणाया। एका ढोला हरि मृगिन्द, आपणा आप सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेटे चिन्द, बीस इकीसा वड वड्याईआ। नाम धारा सागर सिन्ध, कूड़ कुड़यारा दए रुढ़ाईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण अन्दर वड़्ह, ना कोई सीस ना कोई धड़, जगत विद्या ना रिहा पढ़, राम नाम इक्क पढ़ाईआ।