पुस्तकालयभाग ८

२० चेत २०१६ बिक्रमी सज्जण सिँघ दे घर सरहाली जंडोके ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल एका एक, आदि जुगादि रखाईआ। आदि निरँजण रिहा पेख, जुग जुग वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्खणा अलेख, अलख निरँजण वड वड्याईआ। नर हरि नरायण नरेश, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एकउँकारा, अकल कला अख्वांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव कोए ना पांयदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूर नूर डगमगांयदा। त्तत्व तत्त ना दए पसारा, रूप रंग ना कोए जणांयदा। थिर घर सोहे सच दुआरा, सचखण्ड निवासी आसण लांयदा। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अख्वांयदा। आदि जुगादी पुरख अबिनाशा, एका रंग समाया। एका पावे मण्डल रासा, एका वेख वखाया। एका खेले खेल तमाशा, खेलणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क रघुराया। आदि जुगादी शाहो भूप, सच सुल्तान अख्वांयदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, चक्र चिन्ह ना कोए वखांयदा। निर्मल रूप सति सरूप, सदा सद डगमगांयदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जोत जगांयदा। आदि जुगादी जोत उजाला, हरि हरि रूप वटाया। खेले खेल खेल निराला, लेखा लेख ना किसे लिखाया। आदि शक्ती रूप ज्वाला, आप आपणा नाउँ धराया। आपे चले आपणी चाला, चाल निराली इक्क रखाया। वसे धर्म सच्ची धर्मसाला, दर दुआरा इक्क उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटाया।

आदि जुगादी वेस अवल्ला, हरि आपणा आप करांयदा। खेले खेल इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रलांयदा। वसे नेहचल धाम अटला, उच्च महल्ला आप सुहांयदा। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा संग निभांयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, आप आपणा आसण लांयदा। आपणे दीपक आपे बला, प्रकाश प्रकाश समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जोग कमांयदा। आदि जुगादी हरि हरि जोग, आपणी बणत बणांयदा। आपणा कर आप संजोग, आपणा मेल मिलांयदा। आपे भोगे आपणा भोग, भोग भोगी नाउँ रखांयदा। आपे जाणे आपणा सच सलोक, शब्द अगम्मी आप रखांयदा। आप उपाए लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल खिलांयदा। आदि जुगादी हरि हरि खेला, आपणी रचन रचांयदा। शब्द गुरू गुरु गुर चेला, हरि सतिगुर वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, पारब्रह्म प्रभ साचा संग निभांयदा। एकउँकारा वस्सया रंग नवेला, निराधार आप हो जांयदा। अचरज खेल आपणा खेला, खेलणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी नाउँ रक्ख, आपणी जोत प्रगटाईआ । शब्द सरूपी हो प्रतक्ख, एका डंक वजाईआ। आप आपणा कीना वक्ख, विष्नूं रूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग खेले खेल बेपरवाहीआ। जुग जुग खेल खिलंदड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। आप आपणा वेस वटंदड़ा, महिमा गणत अगणत। अलक्ख अगम्म अथाह आप अख्वंदड़ा, पुरख अबिनाशी साचा कन्त। दरगाह साची धाम सुहंदड़ा, वसणहारा आदि अन्त। सचखण्ड दुआरा वेख वखंदड़ा, आप बणाए आपणी बणत। सच सिँघासण सेज वछंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आप बणाए आपणी बणत। बणत बणाए हरि बनवारी, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। निरगुण जोत नूर उज्यारी, हरी हरि आप डगमगाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसारी, बैठा आसण लाईआ। शब्दी शब्द वणज वपारी, चौदां हट्ट खुल्हाईआ। चौदां लोकां खेल अपारी, आपणी धार बंधाईआ। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न शिव गुण पुकारी, साची सेव कमाईआ। मण्डल मण्डप दए सहारी, रवि ससि कर रुशनाईआ। करोड़ तेतीसा खेल न्यारी, सुरपति राजा संग रलाईआ। त्रैगुण तेरा मेला सच दुआरी, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण होया ख़बरदारी, मन मति बुध विच रखाईआ। पारब्रह्म जोत निरँकारी, निरगुण वेस वटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर उज्यारी, घट घट आपणा आसण लाईआ। लोकमात वेख विचारी, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, धुन अनाद इक्क सुणाईआ। शब्द अनादी धुन धुन्कार, हरि साचा आप सुणांयदा। करे कराए

ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पांयदा। एका नाम इक्क जैकार, एका नाअरा लांयदा। एका साजण मीत मुरार, ना दूसर कोए वखांयदा। जुग जुग खेले खेल आप निरँकार, करता करनी आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। आदि जुगादी शब्द तूर, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। देवत देव सुर आसा मनसा पूर, इष्ट देव आप हो जाईआ। आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, नर नरायण वड वड्याईआ। आपे वसे नेड़े दूर, दूर नेड़ा इक्क जणाईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एका रंग, हरि साचा आप चढ़ांयदा। आपे सर सरोवर धारा गंग, नीर सीर आप अख्वांयदा। आपे नाम शब्द वज्जे मृदंग, आप आपणा राग अल्हांयदा। आपे बैठा सच पलँघ, साची सेजा आप सुहांयदा। आपे मंगी आपणी मंग, आपणी भिच्छया आपे झोली पांयदा। आपे अस्व घोड़े कसे तंग, सोलां कलीआं आसण लांयदा। आपे लोआं पुरीआं जाए लँघ, आर पार वेख वखांयदा। आदि जुगादी जुग जुग जन भगतां वसे सदा संग, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला वेख वखांयदा। जोत ज्वाला साचा नूर, हरि साचे आप उपाया। आपे बख्शे सति सरूर, सांतक सति वरताया। हरिजन हरि हरि आसा मनसा पूर, हरि गोबिन्द वेख वखाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साची सिख्या इक्क समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, हरिजन आप दृढ़ांयदा । अट्ठे पहर इक्क ध्यान, एका लिव रखांयदा। राम नाम पीण खाण, काया तृप्त करांयदा। सर सरोवर इक्क अशनान, दुरमति मैल धुवांयदा। डूँघी कवरी वेखे हरि मेहरवान, आप आपणा नैण उठांयदा। देवे शब्द सच बबान, गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। अनहद मंगल सारे गान, गहर गम्भीर आप सुणांयदा। बजर कपाटी तोड़ तुड़ान, दूई द्वैती कुंडा लांहयदा। आपे मेटे पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। जगत तृष्ना सर्ब मिट जाण, जिस जन आपणा दरस दिखांयदा। मेल मिलावा साचे काहन, साचा सईया नज़री आंयदा। काया मन्दिर सच मकान, घर घर विच आसण लांयदा। आत्म सेजा हरि भगवान, जोती नूर डगमगांयदा। गुरमुखां करे आप पछान, चतुर्भुज आपणी भुज उठांयदा। देवे दरस दर महान, दर्द दु:ख गवांयदा। दो जहानी निगहबान, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस वटांयदा। आदि जुगादी वेस वटाया, कलिजुग वज्जी वधाईआ। चारों कुन्टां फेरा पाया, दहि दिशा वेख वखाईआ। मन मति रही कुरलाया, उच्ची कूके दए दुहाईआ। जूठ झूठ मट्ठ तपाया, माया ममता अग्नी डाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार फिरे

हल्काया, घर घर अलक्ख जगाईआ। वरन अवरनां भेड़ भड़ाया, दिवस रैण रहे लड़ाईआ। साधां सन्तां हठ गंवाया, जत सत ना कोए वखाईआ। तीर्थ तट्टां वेसवा घर बणाया, नारी पुरष नंगे रहे तारीआ लाईआ। गुरदुआरे शिवदवाले मन्दिर मट्ठ एका मन ना किसे बंधाया, मन ममता करे चतुराईआ। पंडत पांधे मस्तक तिलक ललाट लगाया, जोत ललाट नज़र ना आईआ। मुल्लां शेख़ बग़ल कुरान उठाया, सच हदीस ना कोए पढ़ाईआ। वेद पुराणां रसना गाया, पारब्रह्म मिली ना सच सरनाईआ। नानक बाणी रसन अल्हाया, रसना रस ना कोए वखाईआ। पंज तत्त ना अग्नी कोए बुझाया, धूंआँधार सृष्ट सबाईआ। ब्रह्म मति ना कोए समझाया, एका रूप ना कोए दरसाईआ। आत्म साचे वत हरि का नाम बीज ना किसे बिजाया, लक्ख चुरासी जूठ झूठ करे कुड़माईआ। नेत्र तीजा नैण ना किसे खुल्हाया, दोए लोचण मुख टिकाईआ। चौथे पद ना कोए समाया, घर मिल्या ना साचा माहीआ। पंचम शब्द धुन अनाद काया मन्दिर अन्दर ना किसे वजाया, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। बजर कपाटी जिंदा ना किसे तुड़ाया, उच्चे मन्दिर रहे ढाहीआ। मन बन्दर बन्न्ह ना किसे वखाया, गोरख मच्छन्दर रहे ध्याईआ। डूँघी कन्दर हरि का दीप ना किसे जगाया, कलिजुग कूड़ी करी रुशनाईआ। सति सरूप ना दर्शन पाया, मेल मिलावा ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग आपणी धार चलाईआ। आपणी धार आप चलाए, एका एकउँकारया। जुगा जुगन्तर वेस वटाए, खेले खेल अगम्म अपारया। सतिजुग त्रेता पार लँघाए, तोड़नहारा गढ़्ह हंकारया। द्वापर तेरा लेख चुकाए, रथ रथवाही बण मुरारया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, संग मुहम्मद चार यारया। नानक गोबिन्द लेख लिखाए, लिख्या लेख ना कोए मिटा रिहा। निरगुण नूर नूर डगमगाए, जोती जामा भेस वटा रिहा। शब्द डंका इक्क वजाए, ना दूसर किसे हथ्थ फड़ा रिहा। राउ रंकां आप उठाए, शाह सुल्तानां आप हला रिहा। दो जहानां खेल खिलाए, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। गुरमुख साजण आप जगाए, आप आपणी दया कमा रिहा। कोटां विच्चों कोई प्रगटाए, अलख अलखना नाउँ धरा रिहा। जुग जुग विछड़े मेल मिलाए, जगत विछोड़ा आप कटा रिहा। सस्से उप्पर होड़ा एका लाए, निरगुण सरगुण वेख वखा रिहा। हँ ब्रह्म प्रभ मेल मिलाए, पारब्रह्म प्रभ जोत जगा रिहा। सोहँ रूप प्रभ नज़री आए, ओअँ रूप आप अख्वा रिहा। नाम सति सति आप वरताए, नौ खण्ड एका नाअरा ला रिहा। करता पुरख आपणी करनी कर वखाए, ना कोई मेटे मेट मिटा रिहा। अकाल मूर्त इक्क दरसाए, एका नज़री आ रिहा। जूनी रहित भेव ना राए, वेद कतेब ना कोए जणा रिहा। खाणी बाणी आप उपाए, आपणी शब्दी धार बन्न्हा रिहा। आपणा लेखा आप जणाए, लेखा लिखणहार आप अख्वा रिहा। दस दस्मेसा नाउँ रखाए, दर दरवेशा

अलख जगा रिहा। धारी केसा आप तराए, मूंड मुंडाए गले लगा रिहा। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई ना कोए जणाए, जो जन रसना गाए, कर किरपा पार करा रिहा। एका इष्ट सर्ब समझाए, राम कृष्न रूप अवतारया। ईसा मूसा नूर उपाए, एक रूप दरसा रिहा। सच मुहम्मद वेस वटाए, हक्क हकीकत मेल मिला रिहा। लाशरीक इक्क खुदाए, महिबान बीदो नाम धरा ल्या। नानक मन्त्र इक्क दृढ़ाए, एका नाम जपा ल्या। गोबिन्द फ़तिह इक्क गजाए, वाह वा गुरू मना ल्या। सभ दा दाता बेपरवाहे, आदि पुरख आप अख्वा ल्या। जुग जुग आपणा वेस वटाए, आप आपणा रूप वटा ल्या। कलिजुग अन्तिम वेस वटाए, निहकलंक हरि अख्वा रिहा। वासी पुरी घनका घर साचे डेरा लाए, लोकमात आप तजा ल्या। पंज तत्त ख़ाकी ख़ाक मिलाए, मनमुखां सिर छार पा ल्या। गुरमुखां ताकी आप खुल्हाए, आपणा पर्दा आप लाह ल्या। सच्चा साकी अमृत जाम प्याए, मदिरा मास गंवा ल्या। बांकी चाल इक्क रखाए, दो जहानां वेख वखा ल्या। कलिजुग अन्तिम आकी कोई रहिण ना पाए, राज राजानां मेट मिटा ल्या। हरिजन तेरा लहिणा देणा बाकी आप चुकाए, जुग जुग धार रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग धरनी धरत धवल सुहा ल्या।

२० चेत २०१६ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर

निरगुण जोत हरि भगवान, एकउँकार आदि जुगादया। सति सरूप खेल महान, खेले खेल विच ब्रह्मादया। इक्क उपाए सच निशान, नाम वजाए साचा नादया। थिर घर वसे सच मकान, आप आपणा साजण साज्जया। खेले खेल दो जहान, आप रचाए आपणा काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रक्खे आपणी लाज्जया। आदि पुरख हरि निरँकारा, हरी हरि आप अख्वाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। शब्द अगम्मी सच धुन्कारा, धुन अनादी आप उपाईआ। लोआं पुरीआं कर पसारा, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा खेल खिलाईआ। एकउँकारा हरि रघुनाथ, अकल कला अख्वांयदा। जुग जुगन्तर आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। हरि नाम चलाए साची गाथ, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आप निभाए आपणा साथ, सगला संग आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म, ना मरे ना जाईआ। आपणी अणस एका ब्रह्म, आपे रिहा उपाईआ। आप जणाए आपणा कर्म, करनी करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वेस वटाईआ। आदि निरँजण

पुरख बिधाता, एका एक अख्वांयदा। आपणा बन्न्हे आपे नाता, आपे जोड़ जुड़ांयदा। आपे पिता आपे माता, बाल रूप आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी ज़ाता, वरन गोत ना कोए रखांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, आपणी कल वरतांयदा। आपणा खोल्ह आपे ताका, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। आपे सज्जण आपे साका, साक सैण आप अख्वांयदा। आप आपणा बणे राखा, आपणी सेवा आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपांयदा। नूर अकाला जोत अकाली, हरि आपणी आप उपाईआ। आदि जुगादी खेल निराली, जुग करता वेस वटाईआ। जुग जुगन्तर चले चाली, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। दरगाह साची साचा माली, लक्ख चुरासी बूटा लाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न शिव करे सवाली, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। आपे त्रैगुण करा दलाली, पंज तत्त आप विकाईआ। आपे पाए आपणा जंजाली, आपे तोड़ तुड़ाईआ। आपे आपणे हथ्थां रक्खे ख़ाली, नाम धन इक्क छुपाईआ। आपणा अमृत आपे मार उछाली, सर सरोवर आप तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, एका रूप समांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतारा, लोकमात वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण कर प्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। आप आपणा कर पसारा, हरि आपे वेख वखांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आपे मार्ग लांयदा। आप आपणा करे वणज वपारा, आप आपणा हट्ट खुल्हांयदा। आपे हरि हरि नाम बणे वरतारा, हरि नामा आप वरतांयदा। आपे भगतां मीता मीत मुरारा, भगत भगवन्त वेख वखांयदा। आपे सन्तन देवे सच हुलारा, शब्द हुलारा इक्क रखांयदा। आपे हरिजन साचा करे प्यारा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा खेल खिलांयदा। एकउँकारा नर नरायण, नर नरायण अख्वाईआ। आपे वेखे आपणे नैण, दूसर दिस किसे ना आईआ। आप चुकाए आपणा लहिण देण, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोत उज्यारी हरि निरँकारी, एका रूप दरसाया। पावे सार रवि ससि सतारी, मण्डल मण्डप वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव नेत्र नैण रिहा उग्घाड़ी, आप आपणी दया कमाया। आपे लक्ख चुरासी कर पसारी, आपे मुख छुपाया। आपे जन भगतां देवे नाम ख़ुमारी, दिवस रैण एका रंग रंगाया। आपे वेखे काया मन्दिर डूँघी कन्दर रैण अँध्यारी, आप आपणा आसण लाया। आपे जोत निरँजण कर उज्यारी, आप आपणा रूप दरसाया। आपे अनहद शब्द सच्ची धुन्कारी, ताल तलवाड़ा आप वजाया। आपे अमृत आत्म सर सरोवर ठंडी ठारी, नाम प्याला आप प्याया। आपे दुरमति मैल रिहा उतारी, एका रंगण रंग रंगाया। आपे गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़ी, जुग जुग सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनेहार आप

अख्वाया। करनेहार हरि भगवन्त, भगवन वड वड्याईआ। जुग जुग मेला साचे सन्त, सन्त साजण आप उठाईआ। मनमुखां माया पाए बेअन्त, गूढ़ी नींद सवाईआ। गुरमुख मेला नारी कन्त, आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, दूई द्वैती दए मिटाईआ। मनमुख जीव भुक्खे नंगत, दर दर दए दुरकाईआ। पारब्रह्म तेरी साची संगत, तेरे रूप समाईआ। गुरमुख अंग लगाए जिउँ नानक अंगद, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण मेला सरगुण धार, शब्दी शब्द उपाया। निरगुण जोती कर उज्यार, सरगुण दीवा आप जगाया। निरगुण कमलापाती कन्त भतार, सरगुण नारी ल्ए प्रनाया। निरगुण बूंद स्वांती ठंडी ठार, सरगुण कँवला मुख चुआया। निरगुण खोल्हे बन्द ताकी बन्द किवाड़, सरगुण दूई द्वैती पर्दा लाहया। निरगुण जोत प्रकाश करे बहत्तर नाड़, सरगुण अन्ध अन्धेर मिटाया। निरगुण मेट मिटाए पंचम धाड़, सरगुण साची बूझ बुझाया। दोहां विचोला शब्द सिक्दार, लोकमात फेरा पाया। आवे जावे विच संसार, जुग जुग वेस वटाया। ब्रह्मा वेद पाए ना सार, चारे मुख सलाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाम धराया। जुग जुग आपणा नाम धराए, धरती धवल सुहांयदा। नाम निधाना हरि भगवाना इक्क वखाए, जन भगतां वंड वंडांयदा। धुर फ़रमाना आप सुणाए, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। नाद तराना इक्क वजाए, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। गुरमुख सोए आप उठाए, अनहद सेवा लांयदा। अन्दर मन्दिर मेल मिलाए, डूँघी कुन्दर वेख वखांयदा। मनमुख बन्दर रिहा नचाए, चारों कुन्ट फरांयदा। नौ दुआरे कर हलकाए, घर घर अलक्ख जगांयदा। जन भगतां सच सरनाए, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। पारब्रह्म प्रभ अगम्म अथाहे, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस कर, सति सरूप समाया। सतिजुग लेखा अग्गे धर, आपे वेख वखाया। त्रेता त्रीया गया हर, राम नाम दृढ़ाया। द्वापर तेरा चुक्कया डर, कान्हा कृष्ना वेख वखाया। कलिजुग अग्गे वेखे खड़, आप आपणा रूप वटाया। लक्ख चुरासी चार कुन्ट दहि दिशा जूठ झूठ रही लड़, सच सुच्च ना कोए वखाया। त्रैगुण अग्नी रही सड़, पंज तत्त जलाया। रसना सारे रहे पढ़, हिरदे हरि किसे ना वसाया। उच्चे मन्दिर पौड़ीआं रहे चढ़, काया मन्दिर चढ़ दरस किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि बलकार, आपणा रूप वटांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, निरगुण आप अख्वांयदा। खड़ग खण्डा नाम तेज़ कटार, पारब्रह्म हथ्थ उठांयदा। नाम चिल्ला तीर कमाण, सोहँ भथ्था इक्क वखांयदा।

जोद्धा सूर बली बलवान, चिट्टे आसव तंग कसांयदा। नीली धार कर परवान, आप आपणी चाल चलांयदा। लोकमात वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड फेरा पांयदा। सृष्ट सबाई जीव निधान, हरि का भेव कोए ना पांयदा। जगत विद्या रहे वखाण, आत्म ब्रह्म ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, हरि सच सच्ची वड्याईआ। जोती जामा भेख वटाया, दिस किसे ना आईआ। सोहँ ढोला साचा गाया, हँ ब्रह्म रहिण ना पाईआ। आपणा चोला आप बदलाया, आपणी करनी आप कमाईआ। साचा बोला आप अल्हाया, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। दो जहानां तोला आप अख्वाया, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आपणा नाउँ धराईआ। कलिजुग नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप धरांयदा। जोती नूर हो उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, सतिगुर नाअरा एका लाइदा। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप उठांयदा। ऊँचां नीचां इक्क प्यार, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। दूती दुष्ट करे ख्वार, हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। इक्क वखाए सच दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। चार वरनां दए अधार, एका शब्द सुणांयदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार आप अख्वांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण जोत जगांयदा। गोबिन्द मेला शब्द प्यार, सम्बल नगरी धाम वखांयदा। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, चेला गुर आप हो जांयदा। ख़ालक ख़लक विच रिहा पसार, घट घट आपणा आसण लांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम रेख काली धार, निरगुण नूर इक्क चमकांयदा। आप आपणा लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि हरि रामा, हरि साची रेख जगाईआ। आप वजाए शब्द दमामा, चोट नगारे इक्क लगाईआ। पूरा करे अन्तिम कामा, आप आपणा कर्म कमाईआ। घट घट मीता अन्तरजामा, गति मित आप जणाईआ। रूप अनूप घनईआ शामा, एक एक दरसाईआ। नानक निरगुण खेल महाना, सरगुण डेरा लाईआ। गोबिन्द मेला दो जहाना, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आप अख्वाईआ। निहकलंक हरि निरँकारा, हरि हरि रूप अख्वांयदा। लोकमात लै अवतारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। संग मुहम्मद चार यार पावे सारा, आप आपणा मूल चुकांयदा। चौदां चौदस खोल्ह किवाड़ा, चौदां चौदां हट्ट विकांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे इक्क अखाड़ा, एका राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेस वटांयदा। निहकलंक सर्ब जग मीता, जागरत जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ इक्क अतीता,

निरगुण वेस वटाईआ। आदि जुगादी ठंडा सीता, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जुग जुग चलाए आपणी रीता, एका शब्द कर रुशनाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। नाम निधान वखाए इक्क अनडीठा, आप आपणा धाम सुहाईआ। जिस जन वस्सया आपे चीता, चित वित ठगौरी ना पाईआ। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावन बेपरवाहीआ। गुरमुख विरले मानस जन्म लोकमात जीता, लक्ख चुरासी आपणे गेड़ चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरनां वेख वखाईआ। वेखणहारा हरि समरथ एक एकउँकारया। जुग जुग चलाए आपणी गाथ, आप आपणा शब्द उचारया। आपे होए त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं दए सहारया। आपे पूजा आपे पाठ, रसना जेहवा आप हिला रिहा। आपे वेद मन्त्र शास्त्र सिमरत मारे ठाठ, गायत्री मन्त्र आप अख्वा रिहा। आपे अञ्जील कुराना हाठ, आयत शरायत जणा ल्या। आपे रस्सया रस अमृत एका रिहा चाट, आपे मुख भुवा ल्या। आपे हर घट सुत्ता आत्म सेजा साची खाट, पावा चूल ना कोए उपा ल्या। आपे विके हाटो हाट, चौदां हट्टां डेरा ला ल्या। आपे आपणे बस्त्र जाए पाट, शब्द दुशाला आप उठा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोत ज्वाला वेख वखा ल्या। कलिजुग तेरा हरि मलाह, अन्तिम आप अख्वाईआ। जूठा झूठा बेड़ा दए डुबा, माया ममता संग रलाईआ। गुरमुख साजण ल्ए जगा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। कमलापाती दरस दिखा, दर्द दु:ख मिटाईआ। जम की फाँसी दए कटा, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। रसन स्वासी वेख वखा, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। कलिजुग बेड़ा डूँघा सागर, हरि हरि वेख वखांयदा। चार कुन्ट ना दिसे कोए सौदागार, नाम वणजारा ना कोए अख्वांयदा। हउमे हँगता भरी काया गागर, माया ममता मोह रखांयदा। हरिजन विरले कर्म होए उजागर, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। देवे नाम रत्ती रत्नागर, हीरा लाल अमोलक गुरमुख साजन आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरी हरि आप अख्वांयदा। हरी हरि विष्नूं भगवाना, विश्व रूप समाया। चार वरनां देवे इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म बुझाया। चार वरनां देवे एका दाना, एका वस्त झोली पाया। चार वरन बहाए इक्क मकाना, चरन दुआरा इक्क वखाया। चार वरनां बन्न्हे एका गाना, एका सगन मनाया। चार वरनां रक्खे एका माणा, ऊँच नीच मेट मिटाया। ना कोई दीसे राजा राणा, शाह सुल्तान ना कोए अख्वाया। कलिजुग अन्तिम खेले खेल दो जहाना, लोकमात फेरा पाया। धर्म झुलाए इक्क

निशाना, सत्तां दीपां आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप हो जाया। सत्त रंग निशान आप झुलाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। सत्ता दीपां आप उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाउणा, हरि का लेख ना कोए मिटाईआ। ब्रह्मा वेता अन्त समाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शिव शंकर आपणा मेल मिलाउणा, आप आपणे अंक समाईआ। सुरपति राजा तख्तों लौहणा, तख्त ताज तजाईआ। आप आपणा मार्ग लाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिजुग साचा राह चलाउणा, सच सुच्च कुड़माईआ। हरि जैकारा इक्क सुणाउणा, एका अलख अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। हरि हरि भेव जाए खुल्ह, कलिजुग अन्तिम वारीआ। लक्ख चुरासी जाए रुल, ना देवे कोए सहारीआ। राज राजानां शाह सुल्ताना ना पए कोए मुल्ल, फिरे दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ीआ। पत्त डाल्ही ना दिसे फुल्ल, हरी दिसे ना कोए क्यारीआ। कलिजुग दीवा होए गुल, अन्तिम दिसे रैण अँध्यारीआ। किसे ना अग्नी दिसे चुल्ह, अग्नी तत्त ना कोए उपकारीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिसंगत विरला नाम कंडे जाए तुल, सतिगुर पूरा करे वणज वपारीआ। गुर गुर चरन प्रीती जाए घुल, गुर गोबिन्द दरस अपारीआ। कलिजुग बूटा रिहा हुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी वेखे घर, घर घर विच फेरा पा रिहा। हरि फेरा घर पाया, सुत्ती सर्ब लोकाई। पंचां चोरां डेरा लाया, सुरत सवाणी ना ल्ए अंगड़ाई। राम नाम ना रिदे वसाया, सति नाम ना होई कुड़माई। फतिह डंका ना किसे वजाया, वाहिगुरू फतहि ना कोए कराई। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण धार एकउँकार जोत उज्यार दिस किसे ना आया, सृष्ट सबाई होई हलकाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आदि जुगादी जोत धर, जन भगतां मंगे सच सरनाई। सोहण बंक दुआर, घर मन्दिर आप सुहाया। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, सति प्रकाश कराया। अनहद धुन सच्ची धुन्कार, शब्द अनादी राग सुणाया। अमृत आत्म ठंडी ठार, सीतल धार कँवल मुख चवाया। दूई द्वैती पर्दा पाड़, हउमे हँगता गढ़्ह तुड़ाया। आत्म अन्तर कर प्यार, हरि सन्तन मेल मिलाया। सन्तन मेला धुर दरबार, एकउँकारा आप कराया। आत्म सेजा हो उज्यार, सच सिँघासण बैठा आसण लाया। शब्द विचोला विच संसार, सति पुरख निरँजण आप रखाया। बदले चोला आप करतार, आप आपणा वेस वटाया। जांञी लाड़ा सोहे कर शृंगार, आप आपणा रूप दरसाया। त्रैगुण माया वसे बाहर, पंज तत्त ना रत्त वखाया। नारी कन्त कर प्यार, भगत भगवन्त मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

जुग जुग आपणा वेस धर, नानक ढोला एका गाया। सोहे मन्दिर उच्च महल्ल, बंक दुआरी आप उपाईआ। आपे वरते आपणी कल, भेव कोए ना पाईआ। जुगा जुगन्तर अछल अछल्ल, वल छल खेल खिलाईआ। एका जोती नूर निरगुण आपे रिहा बल, दिवस रैण डगमगाईआ। वसणहारा जल थल, डूँघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ अवण गवण ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज हर घट बैठा आसण लाईआ। एका रक्खे धाम अचल, वेद कतेब लेख ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा इक्क महल्ल, आपणा आप सुहाईआ। बंक दुआर सुहञ्जणा, पारब्रह्म करतार। जोत जगे आदि निरँजणा, रूप अनूप अपार। मेल मिलाए सन्त सुहेले साचे सज्जणा, दूसर दिस ना आए विच संसार। नेत्र पाए नाम निधान ज्ञान एका अंजणा, एका नूर करे उज्यार। जिस जन बख्शे चरन धूढ़ देवे मजणा, दुरमति मैल दए उतार। बंक दुआर हरि निरँकार गुरसिख तेरी आत्म बहि बहि सजणा, नौ दुआरे करे बन्द किवाड़। शब्द नगारा एका वज्जणा, धुन आत्मक सच्ची धुन्कार। घर साचे पर्दा कज्जणा, थिर घर बैठ सच्ची सरकार। जन भगतां लोकमात रक्खे लज्जणा, आदि जुगादी लै अवतार। जो घड़या सो भज्जणा, बिन हरि नामे कोए ना उतरे पार। सतिगुर पूरा चोर यार ठग्ग बणाए सज्जणा, जिउँ नानक किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर मन्दिर बंक अपार। बंक दुआरा पारब्रह्म, परम पुरख उपजाईआ। चार दीवार ना दिसे थम्म, छप्पर छन्न ना कोए उपाईआ। ना कोई बाढी बेड़ा रिहा बन्न्ह, ना कोई दूसर रचन रचाईआ। ना कोई रवि ससि सूरज दिसे चन्न, गगन मण्डल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, बंक दुआरी हरि निरँकारी एकउँकारा, आप आपणा कर पसारा, आपे बैठा बेपरवाहीआ। बंक दुआर अगम्म अथाह, बेअन्त बेअन्त अख्वाया। गुरमुखां वखाए बण मलाह, लोकमात फेरा पाया। एका नाम देवे सच सलाह, साचा मार्ग इक्क वखाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन आपणी दया कमाया। दो जहानां पार कराए फड़ फड़ बांह, समरथ पुरख हथ्थ वड्याआ। गुरमुख मनमुख तेरा करे सच न्याँ, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। काया नगर खेड़ा वसे सच ग्रां, गुरमुख साचे साचे बंक जिस घर हरि हरि साचे डेरा लाया। बंक दुआरा जाणया, हरिजन वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा पुरख पछानया, आत्म वज्जी वधाईआ। पाया पद इक्क निरबानया, अमरापद समाईआ। राग अनादी सुणया गानया, सगली चिन्त मिटाईआ। गुर शब्द मिल्या साचा हाणीआ, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। आवण जावण चुक्की काणीआ, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दरगाह साची इक्क वखाणीआ, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। बंक दुआरे बैठी गुरसिख सच सवाणीआ, कन्त कन्तूहल मेल मिलाए आप

आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, दुआर बंक वेख वखाईआ। बंक दुआरा आपे खोल्ह, गुरमुख वेख वखांयदा। आप सुणाए आपणा बोल, शब्दी राग अल्हांयदा। आपणे कंडे देवे तोल, नाम तोला इक्क वखांयदा। भाग लगाए काया चोल, डूँघी कन्दर वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक दुआरी वेखे मन्दिर, घर मन्दिर आप सुहांयदा। घर मन्दिर हरि मेलया, गुरमुख चतुर सुजान। गुरमुख पाया सज्जण सुहेलया, पारब्रह्म श्री भगवान। आपणा खेल आपे खेलया, खेले खेल दो जहान। आपे वसे रंग नवेलया, लक्ख चुरासी आप प्रधान। आपे चाढ़्हनहारा तेलया, आप उठाए सच निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बंक दुआरा एका घर गुरमुख करे परवान। गुरमुख घर हरि पाया, घर घर विच वज्जी वधाईआ। साची सखीआं मंगल एका गाया, निर्भय रूप समाईआ। अकाल मूर्त सगन मनाया, जूनी रहित वड्डी वड्याईआ। सतिनाम मन्त्र इक्क दृढ़ाया, सति सतिवादी सहिज सुभाईआ। एकउँकारा वेस वटाया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सरगुण चेला आप बणाया, गोबिन्द दाता बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाया, दर मन्दिर इक्क वखाईआ। राउ रंक ना कोए जणाया, ऊँचां नीचां एका धार बंधाईआ। शाहो भूप सच सुल्तान साचे तख्त आसण लाया, तख्त निवासी आप अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, शाहो शाबाश भेव ना राईआ। जन भगतां पूरन आस आप कराया, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जो जन रसन स्वास स्वास रहे ध्याया, संसा चिन्ता रोग मिटाईआ। जंगल जूह उजाड़ प्रभास होए सहाया, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर गुरसिख तेरा राह रहे तकाया, जिस पाया बेपरवाहीआ । गगन मण्डल तेरे चरनां हेठ दबाया, तिन्ने लोक रहे शरमाईआ। चौदां हट्टां ना तेरा कोई मुल चुकाया, तेरी कीमत करते पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा साचा घर, बंक दुआरा इक्क उपाईआ। बंक दुआरा आप उपा, आपणा दर सुहांयदा। निरगुण सरगुण विच टिका, सरगुण निरगुण रूप समांयदा। शब्द विचोला आप बणा, दो जहानां फेरा पांयदा। जुग जुग आपणा मेला ल्ए मिला, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा सगन आप मना, साची बणत बणांयदा। आपणी लग्न आपणा साह ल्ए सुधा, गुरमुख नारी कर प्यारी तन शृंगार करांयदा। चढ़ घोड़ शाह सवारी जोत निरँकारी, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। मेल मिलावे महल्ल अटल उच्च मनारी, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा आप सुहांयदा। बंक दुआर करे निवासन, निवास निवासी डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, साचा बंक इक्क वखांयदा।

२१ चेत २०१६ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे घर गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर

नाम रत्न हरिजन पाया, सतिगुर हट्ट विकाईआ। साचे मन्दिर खोज खोजाया, खेवट खेट मलाहीआ। नेत्र लोचण इक्क खुल्हाया, पर्दा दूई मिटाईआ। आत्म दरसी दरस दिखाया, चातृक तृखा बुझाईआ। सति सरूपी नज़री आया, घर साचे वज्जी वधाईआ। कंचन गढ़्ह इक्क सुहाया, आप आपणा कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निज घर बैठा आसण लाईआ। निज घर वासा हरि निरँकार, निर्मल बिमल समाईआ। पुरख अबिनाशा कर प्यार, हरिजन सिम्मल आप तराईआ। दाता दानी देवे नाम दान आधार, कौड़ी निम्म आप महिकाईआ। चन्दन बास खेल अपार, सच सुगंधी इक्क वखाईआ। जन भगतां मेला विच संसार, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। काग़ज़ कलम ना पावे सार, मस रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतन लेखा आपे जाणे आपे बूझ बुझाईआ।

२१ चेत २०१६ बिक्रमी जागीर सिँघ दे घर गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर

शौह पाया घर वस्सया, आई बसन्त बहार। मार्ग सतिगुर साचा दस्सया, नाम शब्द हिरदे उरधार। साचे मन्दिर बहि बहि हस्सया, घर साचे करे प्यार। आत्म परमात्म आपे वस्सया, निरगुण सरगुण कर प्यार। लोकमात फिरे नस्सया, लोआं पुरीआं पार किनार। जगत विकारा रिहा झस्सया, जगत तृष्ना देवे मार। कलिजुग जीव माया ममता फस्सया, गुर सतिगुर कढ्ढे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला कन्त भतार। नढड़ी शब्द जाणया, पारब्रह्म बेअन्त। घर आपणे रंग माणया, मिल्या मेल हरि कन्त। बहि बहि गाए गाणया, अनहद सुहागी छंत। दर निमाणी देवे माणया, वड दाता पति पतिवन्त। सद चलाए आपणे भाणया, बख्शे नाम सोहँ मंत। आवण जाण चुकाए कानया, मेल मिलाए आदि अन्त। मिल्या दर पुरख सुल्तानया, महिमा गणत अगणत। कमली कोझी करे परवानया, हरिजन उधारे साचे सन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाया साचे घर, घर आई रुत्त बसन्त। खुल्ही मेंहडी यारन आया, नढड़ा रूप करतार। हथ्थी मैंहदी नाम रंगाया, नेत्र नाम शृंगार। हरि दर्शन कज्जला पाया, आपणी अक्ख उग्घाड़। सच कलीरा हथ्थ बंधाया, सगन किया संसार। एका वटना तन मलाया, दुरमति मैल उतार। शब्द विचोला घर घर आया, दए सुनेहड़ा अन्तिम वार। साचा लाड़ा धुर दरगाहया, होया ख़बरदार। जन घोड़ा इक्क सजाया, वाग गुंदे जोत निरँजण कर प्यार। आप आपणा आसण लाया, चारे वागां दए हुलार। चौथे युग वेस वटाया, रूप अनूप सच्ची

सरकार। सीस दस्तारा इक्क बंधाया, रंग केसरी अपर अपार। जगत थानेसर वेखण आया, जोद्धा सूर बली बलकार। साचा लाड़ा सोभा पाया, शस्त्र बस्त्र तेज़ कटार। गुरमुख नारी ख़ुशी मनाया, घर होया मंगलाचार। साची सखीआं आख सुणाया, पेईए छुट्टे मेला होए कन्त भतार। कन्त सुहागी व्याउँण आया, इच्छया आपणी कर विचार। शब्द दलाला ख़ुशी मनाया, आप सुहाए थित वार। आप आपणा साह सुधाया, लेखा लिख आप करतार। कलिजुग चौथे युग चौथा फेरा एका वार दवाया, पुरख अबिनाशी खेल न्यार। पिर घर पाया सहिज सभाया, कन्त सभागी होई नार। सतिगुर पुरख अबिनाशी करता एका नज़री आया, विछड़या संसार। साचा डोला आप उठाया, ना लाए चार कुहार। आपणे मन्दिर आप बहाया, आपे पर्दा दए उतार। आपणा मुख आप दिखलाया, नैण नेत्र ना होए शरमसार। एका सेजा बंक सुहाया, सच सुच्च करया सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला आपे कर, ग़रीब निमाणे निताणे रिहा उठाल।