पुस्तकालयभाग ८

२१ चेत २०१६ बिक्रमी पूरन सिँघ दे घर पिण्ड सोहल अमृतसर

आदि पुरख निरँजण हरि भगवान, इक्क अकल्ला इकउँकारया। खेले खेल दो जहान, पारब्रह्म प्रभ भेव अपारया। पुरख अबिनाशी खेल महान, लेखा लेख ना कोए लिखा रिहा। थिर घर वसे सच मकान, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ हरि बेअन्त, एका रंग समाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। मेल मिलावा साचे सन्त, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। मनमुखां माया पाए बेअन्त, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाईआ। जुग जुग महिमा गणत अगणत, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सृष्ट सबाई नारी कन्त, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। घट घट पसारा जीव जन्त, बेअन्त भेव ना आईआ। हरिजन काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलाईआ। अबिनाशी करता पुरख अथाह, एका एक अख्वांयदा। जन भगतां लोकमात बण मलाह, आप आपणा नाउँ धरांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, शब्द अगम्मी आप अल्हांयदा। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, थिर घर बैठा वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई पिता माँ, आप आपणा दर सुहांयदा। हरिजन हरि सन्त हरिभगत फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची चोग चुगांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची थान सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा आप अख्वांयदा। एकउँकारा कर पसार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादारा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ।

त्रैगुण तेरा तत्त विचार, पंचम जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म हो त्यार, आप आपणा अंग कटाईआ। स्वच्छ सरूपी साची धार, सति सतिवादी आप चलाईआ। खेले खेल विच संसार, नौ खण्ड फेरा पाईआ। दीपां लोआं हो उज्यार, गगन मण्डल आप सुहाईआ। निरगुण बाणी इक्क अपार, घर घर दीपक रिहा जगाईआ। कमलापाती मीत मुरार, हरि साजण वेख वखाईआ। अमृत देवे बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर धारा आप चुआईआ। चरन प्रीती बख्शे सच प्यार, सच सरोवर इक्क नुहाईआ। अनहद नाद धुनी धुन्कार, काया मन्दिर आप अल्हाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, पंचम धाड़ी मेट मिटाईआ। हरिजन साचे कर प्यार, आत्म सेजा रिहा सुहाईआ। सतिगुर साजण मीत मुरार, इक्क अकल्ला होए सहाईआ। दूई द्वैती दए नवार, तीजा लोचण इक्क खुल्हाईआ। चौथे पद ख़बरदार, आप आपणा मुख वखाईआ। पंचम मीता पावे सार, पंचम सख़ीआ मंगल गाईआ। सोहे घर सच्चा दुआर, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। गुरसिख सुलक्खणी होए नार, वर पाया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद, एक धार बंधाईआ। शब्द धार हरि निरँकार, आपणी आप चलांयदा। निरगुण नूर हो उज्यार, सरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण ढोला सच जैकार, आपणा बोला आप अल्हांयदा। तोला बण सिरजणहार, लक्ख चुरासी तोल तुलांयदा । जुग जुग खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख अलक्खणा लेख लिखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। चार कुन्ट दहि दिशां धूंआँधार, सच प्रकाश ना कोए वखांयदा। लक्ख चुरासी होए ख्वार, पंज तत्त हलकांयदा। बुध मति गई हार, मन मनुआ डौरु वांयदा। कूड़ी क़िया कर विचार, कूड़ा रंग रंगांयदा। सच सुच्च ना दिसे कोए दुआर, नाम भण्डार ना कोए वरतांयदा। नौ दर झक्ख रहे मार, तृष्ना भुक्ख ना कोए गवांयदा। नाल रलाया काम क्रोध लोभ मोह हँकार, हउमे रोग सतांयदा। हरि शब्द ना करे कोई प्यार, हिरदे हरि ना कोए वसांयदा। भरमे भुल्ला भरम संसार, भाण्डा भरम ना कोए भनांयदा। काया गढ़्ह होया हँकार, उप्पर चढ़ ना कोए ढांयदा। सुखमन वेखी टेडी गार, पार किनार ना कोए वसांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, मँझधार सर्ब रुढ़ांयदा। आदि जुगादी इकउँकार, अकल कला आप अख्वांयदा । निरगुण सरगुण कर प्यार, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, नाम निधाना हथ्थ उठांयदा। मन मति कलिजुग करे ख्वार, गुरमति एह समझांयदा। चार वरनां इक्क आधार, एका दर बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुर इक्क अख्वांयदा। शब्द गुर शाह सुल्तान, हरि साचा आप उपांयदा। आदि जुगादी इक्क निशान, दरगाह साची आप झुलांयदा। लक्ख चुरासी वेख मकान, आप आपणा आसण लांयदा। मुख छुपाए गुण निधान, दिस

किसे ना आंयदा। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, सो जन बूझ बुझांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखांयदा। हउमे रोग सर्ब मिट जाण, सैंहसा सागर ना कोए डुबांयदा। मेल मिलावा श्री भगवान, दूसर दर ना कोए वखांयदा। निरगुण दीप जगे महान, जोत ज्वाला डगमगांयदा। आदि शक्ति एका आण, एका रूप दरसांयदा। आदि निरँजण खेल महान, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, कूड़ी क़िया वेख वखांयदा। चौदां तबकां करे पछाण, चौदां हट्ट खुल्हांयदा। लोआं पुरीआं इक्क ज्ञान, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ांयदा। इष्ट देव गुर इक्क वखाण, एका बूझ बुझांयदा। एका अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप आप अख्वांयदा। सति सरूप हरि मेहरवाना, अकल कला कल धारीआ। हरिजन देवे जीआं दाना, दाता दानी आप अख्वा रिहा। शब्द चढ़ाए सच बबाणा, साचा अस्व आप दौड़ा रिहा। इक्क वखाए पद निरबाणा, परम पुरख मिला रिहा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, नाम तन्दन हथ्थ उठा रिहा। एका राग सुणाए काना, अनहद राग अल्हा रिहा। देवणहारा धुर फ़रमाना, जुग जुग नाम निधाना झोली पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रूप आप दरसा रिहा। एका रूप हरि भगवन्त, घट घट नज़री आईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, सुत्ती सर्ब लोकाईआ। कलिजुग माया पाए बेअन्त, बेअन्त हथ्थ वड्याईआ। आप भुलाए जीव जन्त, आपणा मार्ग आप सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण मीतड़ा, गुर सतिगुर वेख वखाए। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, निज घर साचे आप वसाए। काया चोली रंगे चीथड़ा, दुरमति मैल धवाए। करे कराए पतित पुनीतड़ा, पतित पावन दया कमाए। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, जिस जन अमृत जाम प्याए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साजण ल्ए तराए। हरि सज्जण हरि पेख्या, परम पुरख करतार। सतिगुर पूरा नेत्र वेख्या, लोचण नैण इक्क उघाड़। सेव कमाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशया, दर दरवेशा अलक्ख जैकार । निरगुण नूर सर्ब प्रवेशया, दिस ना आए विच संसार। आदि जुगादी करे वेसया, अछल अछल अपर अपार। आपे होए धारी केसया, मूंड मुंडाए आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वरनां बरनां वसे बाहर। गुरमुख सज्जण पाया, सतिगुर साजण मीत। हउमे हँगता रोग गंवाया, होया पतित पुनीत। नेत्र लोचण इक्क खुल्हाया, दर्शन पेख नेतन नीत। साचा मन्दिर इक्क सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन काया करे ठांडी सीत। काया मन्दिर साचा गढ़्ह, पंज

तत्त आप सुहाईआ। हरिजन वेखे अन्दर वड़, आप आपणा मुख दिखलाईआ। सतिगुर पूरा ना कोई सीस ना कोई धड़, शब्दी शब्द समाईआ। सति सरूपी दरस दिखाए अग्गे खड़, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। एका अक्खर जाए पढ़, विद्या रिहा सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण नूर नूर उजाला, हरी हरि आप करांयदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, दया निध नाम धरांयदा। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पांयदा। शब्द गुर बण दलाला, लोकमात फेरा पांयदा। वेखणहारा हक्क हलाला, लाशरीक नाउँ धरांयदा। जल्वा नूर नूर जलाला, बेऐब परवरदिगार फेरा पांयदा। गगन मण्डल वेखे साचा थाला, दीपक जोती कवण दर डगमगांयदा। हरिजन तेरा काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, हरि साजण वेख वखांयदा। बजर कपाटी तोड़े ताला, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। कूड़ी क़िया मेट जंजाला, सच सुच्च वरतांयदा। एका दस्से राह सुखाला, बेहंगम चाल चलांयदा। गोबिन्द मेला साचे लाला, लाल दुलारा वेख वखांयदा। फल लगाए साचे डाल्हा, अमृत मेवा इक्क खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे दर वखांयदा। गुरसिख साजण हरि घर पाया, घर घर होई रुशनाईआ। साची सखीआं मंगल एका गाया, एका राग अलाईआ। एका मीत नज़री आया, ठांडा सीत सहिज सुभाईआ। वस्सया चीत विसर ना जाया, आत्म सेजा सेज सुहाईआ। हस्त कीट एका रंग रंगाया, जो चल आया सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ।

२१ चेत २०१६ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे घर पिण्ड भुचर ज़िला अमृतसर

पारब्रह्म पुरख सुल्तान, एका एक अख्वांयदा। इक्क अकल्ला श्री भगवान, दो जहानां वेख वखांयदा। शब्द झुलाए सच निशान, नाम जैकारा एका लांयदा। महल्ल अटल उच्च मकान, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहांयदा। जोती नूर नूर महान, निरगुण रूप आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम धरांयदा। पुरख सुल्तान हरि मेहरवाना, एका रंग समाईआ। जोती नूर नूर महाना, आदि जुगादि डगमगाईआ। थिर घर वसे सच मकाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी आप अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी हरि भगवन्ता, निरगुण हरि रघुराया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग वेस वटाया। आप बणाए आपणी बणता, दूजा कोए ना संग रखाया। साचा धाम आप सुहंता, आदि निरँजण जोत रुशनाया। आपे नारी आपे कन्ता, परम पुरख आप

अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत डगमगाया। जोती नूर निराकार, अकल कला अख्वाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाईआ। आपे शब्द धुन जैकार, आपणा राग आप अल्हाईआ। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, आप आपणा आसण लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार, आपणा अंग कटाईआ। देवणहारा इक्क सहार, शहिनशाह आप अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी सच सिक्दार, तख्त ताज इक्क सुहाईआ। आप सुहाए बंक दुआर, धुर दरबारा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप अख्वाईआ। निरगुण रूप हरि मेहरवान, आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा देवे दान, आपणी झोली आप भरांयदा। आप आपणा रक्खे माण, माण निमाणा आप हो आंयदा। आप आपणी करे पछान, आप आपणा रूप वटांयदा। आप आपणा देवे ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जाणी जाण, जानणहार आप अख्वांयदा। जानणहारा हरि भगवाना, सति पुरख अख्वांयदा। जोती नूर इक्क महाना, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। शब्द अनादी इक्क तराना, अलक्ख निरँजण आपे गांयदा। थिर घर बैठा नौजवाना, पुरख अकाल वेस वटांयदा। जूनी रहित हो प्रधाना, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धारा आप चलांयदा। निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाईआ। गगन मण्डल दए सहार, रवि ससि नूर रुशनाईआ। धरत धवल दए आधार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, पारब्रह्म बेअन्त। आदि जुगादी लै अवतारा, आप बणाए आपणी बणत। शब्द अनादी इक्क जैकारा, लोकमात सुणंत। लक्ख चुरासी कर पसारा, आप आपणा मुख छुपंत। हरिजन विरले पावे सारा, जिस जन बूझ बुझंत। निरगुण जोती हो उज्यारा, मेल मिलाए साचे कन्त। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, निझर धारा इक्क वहंत। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, राग अनादी आप सुणंत। आपे खोल्ह बन्द किवाड़ा, दर दरवेशा होए मंगत। आत्म सेजा हो उज्यारा, आप आपणा धाम सुहंत। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, मेल मिलावा जुगा जुगन्त। निरगुण सरगुण कर पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटंत। निरगुण सरगुण अन्दर रक्ख, हरि शब्द करे कुड़माईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रतक्ख, लोकमात वेख वखाईआ। सन्त सुहेले साचे रक्ख, आत्म ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। खेले खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। हरि की महिमा अकथना अकथ, कोई कथ

ना सके राईआ। जन भगतां देवे नाम वथ्थ, एका वस्त झोली पाईआ। एका शब्द जणाई पूजा पाठ, एका करे पढ़ाईआ। एका जोत जगाए ललाट, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सर सरोवर वखाए एका घाट, एका ताल सुहाईआ । एका नाम विकाए साचे हाट, चौदां लोकां मुख भवाईआ। जन भगतां करे पूरा घाट, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करनी आप कराईआ। जुग जुग करता करनेहार, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। ईसा मूसा हो उज्यार, काला सूसा तन सुहांयदा। संग मुहम्मद चार यार, राणी अल्ला नाल प्रनांयदा। नूर इलाही हो उज्यार, जल्वा जलाल आप अख्वांयदा। पीर दस्तगीर शाह अस्वार, आप आपणा वेख वखांयदा। काया काअबा साची धार, दो दो आबा मेल मिलांयदा। हक्क जनाबा परवरदिगार, ख़ालक ख़लक विच समांयदा। नाम रबाबा सच सतार, कलमा अमाम आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर डगमगांयदा। नूरो नूर कर उज्यार, नूर नूर विच समाईआ। बेऐब ख़ुदाई सांझा यार, परवरदिगार आप अख्वाईआ। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक वड वड्याईआ। उम्मत उम्मती करे ख़बरदार, एका एक करे पढ़ाईआ। शरअ शरीअत रिहा विचार, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि निरँकार, आपणा आप उपाया। पंज तत्त कर प्यार, घर साचा आप सुहाया। नानक मीता विच संसार, त्रैगुण तोड़ तुड़ाया। नाम सति वणज वापार, एका मार्ग लाया। एका गुर गुर अवतार, दस दस रूप समाया। गुरमुखां करे इक्क प्यार, घर दसवें मेल मिलाया। नौ दुआर ना होए ख्वार, जिस जन सतिगुर पूरा पाया। शब्द गुर पहरेदार, दिवस रैण होए सहाया। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सतिगुर पूरा आप अख्वाया। जो जन मंगे बण भिखार, आपणी भिच्छया झोली पाया। चोली रंगे तन शृंगार, बस्त्र भूषन इक्क सुहाया। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे दए लटकाया। अमृत आत्म ठंडी ठार, कँवल नाभी मुख चुआया। पंचम मीता इक्क अतीता आप सुहाए बंक दुआर, निज घर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आप उपाया। निरगुण नूर आप उपा, आपणी दया कमाईआ। जोती जामा भेख वटा, भेखाधारी भेख वटाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उठा, काया मन्दिर मेल मिलाईआ। एका नाम दए जपा, एका ताल वजाईआ। दूई द्वैती दए मिटा, दूजा दर ना कोए वखाईआ। तीजा लोचण दए खुल्हा, आप आपणा दरस वखाईआ। चौथे पद दए बहा, हरि हरि पुरख वड्डी वड्याईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना रिहा रखा, निरगुण

बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगा, जागरत जोत इक्क वखाईआ। अट्ठां तत्तां भेव ना रा, मन मति बुध सार ना पाईआ। नौ दुआर जगत भुला, भरम भुलेखा इक्क वखाईआ। घर विच आपणा घर बणा, आपणी रुत्त सुहाईआ। निरगुण दीवा बाती इक्क जगा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। अट्ठे पहर रिहा डगमगा, दिवस रैण ना कोए जणाईआ। सर सरोवर इक्क भरा, अमृत ताल सुहाईआ। गुर शब्द विचोला आप बणा, आपे करे कुड़माईआ। एका ढोला दए सुणा, आपणा आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना आपे रच, रचनहार आप अख्वांयदा। आपे सतिगुर साजण सच्च, सति पुरख आप अख्वांयदा। आपे काया माटी भाण्डा कच्च, आपे भन्न वखांयदा। आपे पंज तत्त पुतला गया बज्झ, स्वांगी स्वांगी स्वांग वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए हरि बनवारी, परम पुरख अख्वाया। निरगुण जोत कर उज्यारी, सच सिँघासण वेख वखाया। थिर घर सोहे बंक दुआरी, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। ना कोई दूसर पहरेदारी, चोबदारी दिस ना आया। शाहो भूप वड सिक्दारी, हरि साचा आप अख्वाया। आपणे सीस जगदीस छत्र रिहा झुलारी, तख्त ताज आप उपाया। आपे देवे धुर फ़रमान वड संसारी, आपणा हुक्म आप सुणाया। आपे लोकमात आवे जावे वारो वारी, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आपे खड़ग खण्डा शब्द तेज़ कटारी, तीर कमान आपणा नाउँ धराया। आपे जोद्धा सूर बलकारी, लोआं पुरीआं वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण आप अख्वाया। निहकलंक हरि नरायण, पारब्रह्म अख्वांयदा। मात पित ना कोई भाई भैण, साक सैण ना कोए जणांयदा। आपे जाणे आपणे नैण, नेत्र जगत बन्द रखांयदा। जन भगतां चुकाए लहिण देण, जुग जुग सेव कमांयदा। भगत भगवन्त सन्त कन्त धाम इक्ट्ठे एका बहिण, सच दुआरा इक्क वखांयदा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना डन्न लगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रसना हरि हरि सारे कहिण, हरि का भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर आप अख्वांयदा। निहकलंक कलि जामा पा, शब्दी डंक वजाया। लक्ख चुरासी रिहा सुणा, लोआं पुरीआं आप उठाया। शाह सुल्ताना दए हलार, राज राजानां ख़ाक मिलाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका नाअरा दए सुणा, एका कलमा रिहा पढ़ाया। चार वरन बणाए भैण भ्रा, ऊँचां नीचां मेट मिटाया। मन मति देवे दर दुरका, नार दुहागण वेस वटाया। गुरमति साची ल्ए प्रना, गुरमुख साचे ल्ए तराया। साची सिख्या इक्क समझा, सति सतिवादी मेल मिलाया। धुर लेखा लिख्या अग्गे दए

रखा, लिख्या लेख ना कोए मिटाया। सृष्ट सबाई मिथ्या रिहा जणा, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा राग अल्हाया। राग अल्हाए हरि गोबिन्द, हरिजन आप सुणाईआ। मेट मिटाए सगली चिन्द, हउमे रोग जलाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, सतिगुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे सर्ब लोकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, जोती नूर जगाई। औलीए पीर शेख़ मुसायक कुतब गौंस लेखे लिखण आया, कोई भेव ना जाणे राई। पंडत पांधे थक्के मांदे आपणे नेत्र पेखण आया, हरि बणया साचा राही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी वेखे झूठी शाही। कलिजुग तेरा झूठ पसारा, चार कुन्ट ललकारया। कूड़ कुड़यारा हो उज्यारा, एका नाअरा मारया। चौदां तबकां करया ख़बरदारा, नाल रलाया मुहम्मद यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखा रिहा। कलिजुग कूड़ा कूड़ा रंग, हरि आपणा आप रंगांयदा। चारों कुन्ट फिरे मलंग, दहि दिश फेरा पांयदा । नाल रलाई मन मति कर नंग, जीवां जन्तां आप भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम राह, शब्द सरूपी बण मलाह, आपे वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़ा कूड़ा डंक, कूड़ी क़िया रही वजाईआ। भरमे भुल्ला राउ रंक, राम नाम हिरदे ना कोए वसाईआ। खेले खेल वासी पुरी घनक, घनइया शाम रूप वटाईआ। गुरसिखां प्रनाए सीता सपुत्री जनक, सीता सपुत्री आप उठाईआ। खेले खेल बार अनक, जुग जुग रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग कूड़ कुड़ावा हट्ट, नौ खण्ड वेख वखाया। माया ममता तीर्थ तट्ट, बैठी रंग चढ़ाया। पंज तत्त अग्नी निकले लट लट, मन्दिर मस्जिद डेरा लाया। दूई द्वैती लाए सट्ट, हउमे हँगता खण्डा हथ्थ उठाया। झूठा बुरज रिहा ढठ्ठ, कल्लर कंध रहिण ना पाया। हरिजू वसे घट घट, घट अन्दर वेख वखाया। गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट, जिस जन आपणा दरस दिखाया। खेले खेल बाज़ीगर नट, नट नटूआ स्वांगी आपणा सांग वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंकी शब्द निशाना, चिल्ला तीर उठाया। जोद्धा मर्द मर्द मरदाना, पारब्रह्म आप अख्वाया। जूठा झूठा मेटे जगत निशाना, सच सुच्च मार्ग एका लाया। खेले खेल गोपी कान्हा, मण्डल रास आप रचाया। राम नाम हो प्रधाना, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। ऐनलहक्क नाअरा इक्क वखाना, मुकामे हक्क हक्क ख़ुदाया। नाम सति वड बलवाना, आप आपणा रूप वटाया। कलिजुग अन्तिम खेले खेल दो जहाना, हरि का भेव

कोए ना पाया। सृष्ट सबाई वेखे मार ध्याना, लुकया कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात वेखण आया। लोकमात हरि पसारा, युग चौथा वेख वखाईआ। रूप अनूप सच्ची सरकारा, सति सरूप समाईआ। पंज तत्त ना कोए आकारा, मन मति बुध ना कोए रखाईआ। बस्त्र शस्त्र ना कोए कटारा, अस्व घोड़ा ना कोए दौड़ाईआ। लशकर फ़ौज ना शाह दारा, ना कोई रईयत संग रलाईआ। इक्क अकल्ला एकउँकारा, आपणी कल वरताईआ। जल थल महल्ल पाए सारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। जन भगतां मेला हरि सज्जण मीत मुरारा, आप आपणा ल्ए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, आपे अन्दर आपे बाहरा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण चेला गुर, गुर गुर रूप वटाया। लेखा लिख्या हरि हरि धुर, ना कोई मेट मिटाया। जोती शब्दी गया जुड़, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, आप आपणा फेरा पाया। लोआं पुरीआं रिहा दौड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। प्रभ अबिनाशी करता पूत सपूता वेखे ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाईआ। सचखण्ड दुआरे इक्क वखाए साचा पौड़, सो पुरख निरँजण डण्डा नाम लगाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क़िया दए मिटाया। कलिजुग अन्तिम कूड़ मिटाउणा, हरि साचा वेख वखन्नया। सति पुरख निरँजण सतिजुग साचा लाउणा, सति सतिवादी आपे बन्न्हया। शब्द सरूपी खेल खिलाउँणा, जीवां जन्तां आपे डन्नया। चार वरनां एका रंग रंगाउणा, इक्क वसाए छप्पर छन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण नाम धराउणा। पूर्ब लहिणा जाण, हरिजन रिहा जणाईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, भुल्ल रहे ना राईआ। सतिजुग वेखे मार ध्यान, सति सतिवादी वड वड्याईआ। भगतन मीता एका राम, एका एक अख्वाईआ। सखा सुहेला करे आपणा काम, करनी करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। जुगां जुगन्तर हरि हरि लहिणा, जुग जुग मूल चुकांयदा। दरस दिखाए तीजे नैणां, आपणी बूझ बुझांयदा। सच वड्याई भाणा सहिणा, सद भाणे आप रहांयदा। लोकमात वहिण ना वहिणा, शौह दरयाए ना आप रुढ़ांयदा। जिस जन बस्त्र पाए नाम गहिणा, तन शृंगार वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आप चुकांयदा। पिछला लेखा हरि हरि बोल, हरिजन साचे दए समझाईआ। आदि जुगादी वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। नाम कंडे तोले साचा तोल, तोला रत्ती ना कोए वखाईआ। पिछला पर्दा रिहा फोल, अग्गे मूल चुकाईआ। राम नाम करया साचा घोल, दिवस रैण कर लड़ाईआ। डूँघी कन्दर काया कँवरी वज्जया ढोल, हरि

साचा आप सुणाईआ। आपणे अन्दर आपे पए बोल, आपणी लिव आपे लाईआ। आपणी काया आपे जाए मौल, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा रिहा चुकाईआ। पिछला लहिणा हरि चुकाए, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग साचा नैण खुल्हाए, एका नूर दरसांयदा। कल्लर बूटा आपे लाए, कँवल फुल्ल खिड़ांयदा। आपणी भगती नाम जपाए, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। घर घर शत्रू आप उपाए, पिता पूत लड़ांयदा। गढ़्ह हँकारी इक्क बणाए, हउमे विच भरांयदा। आपणी करनी रिहा कमाए, भेव कोए ना पांयदा। वर सराप आपणे हथ्थ रखाए, आवण जावण गेड़ चलांयदा। सन्त कुमारा लेख लिखाए, रसना मुख अल्हांयदा। दुआरपाल रहे शरमाए, नेत्र नीर वहांयदा। बाण निराला एका लाए, ना कोई मेट मिटांयदा। लोकमाती जन्म दवाए, हरनाक्ष नाउँ रखांयदा। पूत सपूता साचा जाए, साची चलत चलांयदा। प्रहलाद अहिलाद एका गाए, राम नाम ध्यांअदा। बोध अगाध आप जणाए, अनभव प्रकाश वखांयदा। साधना साध सिदक निभाए, सति सतिवादी मेल मिलांयदा। नाद अनादी नाद वजाए, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खोजांयदा। साची वाज इक्क सुणाए, नेत्र नैण ना कोए दसांयदा। राम नाम अराध रसना हरि हरि साचा पाए, घर साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेख वेख वखांयदा। पिछला लेखा आपे जाण, आपे बूझ बुझाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, भेव कोए ना पाईआ। काची माटी कर प्रधान, उप्पर चक्क चढ़ाईआ। चारों कुन्ट भवाए ज़िमीं अस्मान, भेव कोए ना पाईआ। अन्तिम बन्द कीती झूठ मकान, जूठी क़िया नाल बंधाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगतन मीता वड वड्याईआ। बख्शणहारा ब्रह्म ज्ञान, आपणी बूझ बुझाईआ। छोटे बाले बाल निधान, माटी भाण्डे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी चलत चलाईआ। बाल निधाने अन्दर रक्ख, अग्नी तत्त जलाया। आपणा आप कीता वक्ख, हरि साचे मेल मिलाया। आपे रक्खे दे कर हथ्थ, जो जन ओट तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग आवा रिहा तपाया। जगत आवा तप अँग्यार, एका तत्त वखाईआ। घड़या भाण्डा होया त्यार, आपे बाहर कढाईआ। अद्धविचकार लाया हथ्थ घुमिआर, बाल अञ्याणे वेख वखाईआ। तूं ही तूं रहे पुकार, तूं दाता बेपरवाहीआ। राम नाम इक्क अधार, एका ओट रखाईआ। वेख्या खेल अपर अपार, घर साचे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा पूर कराईआ। भगत प्रहलाद दर घर आया, वेखे जगत लोकाया। मन्त्र राम नाम हीए हिरदे इक्क वसाया, ना कोई सके बाहर कढाया। साची सिख्या धुर दा लिख्या घर साचे लेखा इक्क वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेला आप मिलाया। साची सिख्या

बाल निधान, एका रही सुणाईआ। तप्या तत्त इक्क अन्गयार, अग्नी अग्ग समाईआ। बच्चे निकले विच्चों बाहर, राम नाम रहे गाईआ। तेरा राम ना मरे ना जम्मे विच संसार, आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। हरनाक्ष तोड़े गढ़्ह हँकार, अन्तिम मेट मिटाईआ। प्रहलाद करे इक्क प्यार, चार पाए आप उठाईआ। दोहां विचोला बणे करतार, एका ज्ञान दृढ़ाईआ। प्रभ अबिनाशी सुनणेहार, सुण सुण रिहा बोल सुणाईआ। होए मेला दूजी वार, विच संसार करे कुड़माईआ। निरगुण नूर जोत होए उज्यार, वेला वक्त दए सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सार, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। वेद कतेब पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान कोए ना पावे सार, हरि का लेखा ना सके कोए गणाईआ। देणा देवणहार श्री भगवान, जुग जुग झोली पाईआ। आपे होया जाणी जाण, दूसर भेव कोए ना राईआ। सतिगुर पूरा कर पछाण, अन्तिम मेल मिलाईआ। सन्त मनी सिँघ देवे दान, नाम ख़ज़ाना इक्क भराईआ। सुरजन सिँघ हो प्रधान, तेजा सिँघ वड्याईआ। बंस बंसा कर परवान, छोटे बाले नाल रलाईआ। परम पुरख हरि मेहरवान, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। चौथे युग लहिणा देणा चुक्के आवण जाण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। धर्म राए नेत्र नैण शरमाण, चित्रगुप्त ना राह तकाईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान, अट्ठे नेत्र आप खुल्हाईआ। शिव शंकर अग्गे मंगे दान, बैठा झोली डाहीआ। करोड़ तेतीसा होए हैरान, नेत्र नीर वहाईआ। सुरपति राजा इन्द आपणी छड्डे आप दुकान, आपणा रूप वटाईआ। गुरमुखां मेला वाली दो जहान, पुरख अकाल मेल मिलाईआ। आप झुलाए सच निशान, उप्पर आपणा लेख लिखाईआ। साची गोपी मिल्या साचा काहन, घर मण्डल रास रचाईआ। सच दुआरे होई परवान, कन्त कन्तूहला ल्ए प्रनाईआ। शब्द झूला नाम बबाण, लोआं पुरीआं पार कराईआ। दरगाह साची सच मकान, गुरसिख तेरा दर वखाईआ। इक्क अकल्ला श्री भगवान, निरगुण बैठा डेरा लाईआ। दाता दानी चतुर सुजान, चतुर्भुज वड वड्याईआ। एका बख्शे पीण खाण, तृष्ना तृप्त आप कराईआ। हरिजन हरिभगत गुरमुख अन्तिम जोती जोत मिल जाण, नाता तुटे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पिछला घाटा पूर कराईआ। पिछला घाटा गया मुक्क, हरि साचे आप मुकाया। अग्गे गोदी रिहा चुक्क, बाल अवाणे आप उठाया। पंज तत्त बूटा ना जाए सुक्क, सिंच अमृत हरया आप कराया। भाग लगाए सुलक्खणी कुक्ख, जिस जन जनणी हरिजन जाया। उलटा मात गर्भ ना होए रुक्ख, सतिगुर पूरा दया कमाया। लेखे लाए जन्म मानस मानुख, दूजा वक्खर ना कोए वखाया। गुरसिखां अन्दर बैठा लुक, वासी पुरी घणका आपणा डंक वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेस आपे धर, पूर्ब लहिणा लहिणा रिहा मुकाया।