पुस्तकालयभाग ८

२२ चेत २०१६ बिक्रमी मनी सिँघ दे घर पिण्ड सिद्धवाँ ज़िला अमृतसर

ठाकर अबिनाशी हरि हरि काहन, मोहन माधव अख्वांयदा। निरगुण रूप श्री भगवान, निरगुण दीपक जोत जगांयदा। निरगुण शब्द शब्द निशान, निरगुण दाता आप झुलांयदा। निरगुण खेले खेल महान, सति पुरख वेस वटांयदा। निरगुण वसया सच मकान, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ सच सुल्तान, शाह सुल्ताना नाउँ धरांयदा। लोकमात वेखे मार ध्यान, हरिजन साचे वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर देवे दान, नाम भिच्छया झोली पांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखांयदा। सति सरूप गुण निधान, सति सतिवादी मेल मिलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन वेख वखांयदा। भगतन हरि हरि रत्तया, रूप रंग अपार। एका देवे साची सतया, सति सन्तोखी धार चरन कँवल बंधाए नतया, नाता जोड़ विच संसार। शब्द जणाए साची कथिआ, कथनी कथा ना पाए सार। सतिगुर चढ़ाए साचे रथिआ, रथ रथवाही आप निरँकार। पार किनारा एका रक्खया, ना डोबे विच मँझधार। राह साचा एका दस्सया, भवजल उतरे पार। पुरख अकाला दीन दयाला, आदि निरँजण गुर गोपाला जन भगत दुआरे फिरे नस्सया, लोकमात लै अवतार। जोत सरूपी शाहो भूपी बिन रंग रूपी हरिजन मन्दिर अन्दर आपे वस्सया, निरगुण जोत कर उज्यार। कोटन कोटि करे कराए प्रकाश रवि सस्सया, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। आत्म सेजा बहि बहि हस्सया, करे कराए सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए उभार। हरि सज्जण हरि एक है, एका रंग समाए। गुर सतिगुर साची टेक है, बुध बिबेक जणाए। आपणे नेत्र आपे पेख है, गुरमुख साचे ल्ए उठाए। आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद एकउँकारा लिखणहारा लेख है, ब्रह्मा विष्न शिव रहे सेव कमाए। पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा अबिनाशी करता दर दरवेश है, जुगा जुगन्तर फेरा पाए। सच सुल्ताना हरि मेहरवाना दो जहानां नर नरेश है, नर नरायण नाउँ रखाए। लेखा जाणे धारी केस है, मूंड मुंडाए ल्ए तराए। आपणी करनी करता आपे रिहा वेख है, आप आपणी खेल खिलाए। आपे जाणे आपणा भेख है, वेद कतेब भेव ना राए। आपे वस्सया सच महल्ल उच्च अटल साचे देस है, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाए। खेले खेल गवर्धन धारी रिखी केस है, भेव अभेदा भेव छुपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां भगती मेल मिलाए। भगतन भगती मेलया, कर किरपा अपार। जगत विचोला सज्जण सुहेलया, देवे नाम अधार। आपणा नाम हरी हरि खेलया, निरगुण जोती नूर उज्यार। घर बणे सज्जण सुहेलया, दिवस रैण करे प्यार। रंगे रंग गुरू गुर चेलया, रंगणहार आप करतार। आपे वसे रंग नवेलया, घट घट बैठा कर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, हरिजन भगती भरे भण्डार। भगत भण्डारा आपे भर, आपे वस्त टिकाईआ। नाम निधाना अग्गे धर, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द फड़ाए साचा लड़, ना मरे ना जाईआ। काया मन्दिर आपे वड़, हरिजन ल्ए जगाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोए रखाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी आपे पढ़, आपणा ढोला नाम सुणाईआ। जन भगत लगाए साची जड़्ह, अंमित नीर आप चुआईआ। जगत विकारा जाए सड़, जिस जन इच्छया पूर कराईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सभाईआ। हरिजन हरि हरि पाया, आदि जुगादि समाए। जुग जुग विछड़े मेल मिलाया, भाण्डा भरम भनाए। सच निशाना इक्क रखाया, एका रिहा झुलाए। वरन गोत ना कोई जणाया, ऊँच नीच ना कोई वखाए। पारब्रह्म ब्रह्म नज़री आया, स्वय रूप अख्वाए। दोए दोए जहानां वेख वखाया, दो दो धार वखाए। तीजे लोइण इक्क खुल्हाया, ज्ञान नेत्र इक्क वखाए। चौथे पद डेरा लाया, हरिजन साचे ल्ए मिलाए। पंचम धुन शब्द अनादी गाया, आप आपणा राग अल्हाए। साचे मन्दिर इक्क सुहाया, हरिजन वज्जी सच वधाए। पिया प्रीतम साचा पाया, परम पुरख सरनाए। कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाया, भुल्ली सर्ब लुकाए। काया चोली रंगण नाम चढ़ाया, उतर कदे ना जाए। कंचन गढ़्ह सुहाया, महल्ल अटल वेख वखाए। हरिजन विरले उप्पर चढ़ दर्शन पाया, आपणा कुण्डा आप खुल्हाए। बंक दुआरी बैठा आसण लाया, घर घर विच करे रुशनाए। सति सरूप आप समाया, सति सतिवादी आप अख्वाए। आदि जुगादी जन भगतां ल्ए तराया, धुर दी बाण हरि रघुराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मेला आप कराए। भगती हरिजन जाणया, भगवन रूप करतार। निरगुण सरगुण आप पछानया, कर किरपा विच संसार। खेले खेल श्री भगवानया, जुगां जुगन्तर साची कार। आपे जाणे आपणी अकथ कहाणीआ, ना कोई लेखा लिखे विच संसार। समरथ पुरख हरि सुल्तानया, अगम्म अथाह बेपरवाह बेऐब परवरदिगार। जन भगतां देवे नाम निशानीआ, नाम जैकारा एकउँकार। शाहो भूप वड दाता दानीआ, भगती भरे भण्डार। तोड़े माणा मान अभिमानया, दूई द्वैती करे ख्वार। पंच विकारा मेटे जगत शैतानया, मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जन भगतां देवे अमृत आत्म ठंडा पाणीआ, बूंद स्वांती निझर धार। अनहद शब्द सुणाए साची बाणीआं, शब्द सार कर त्यार। लेखा जाणे आवण जाणया लक्ख चुरासी खेल अपार। हरिजन बणाए चतुर सुघड़ स्याणया, मूर्ख मूढ़्हे ल्ए उभार। हरिभगत हरिजन गुरमुख गुरसिख प्रभ साचे दी साची राणीआ, थिर घर वसे सच दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भगतन पाए सार। भगतन सार समालदा, एका एकउँकार। जुगा

जुगन्तर खेल पुरख अकाल दा, जूनी रहित करे प्यार। सन्त सुहेले आपे भालदा, सिर हथ्थ रक्ख करतार। होए वाली दो जहान दा, दिवस रैण ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पाए सार। सार समालण आदि निरँजण, गुर एको अवतारया। दीन दयालण दर्द दु:ख भय भञ्जण, नाम बिबेको इक्क उचारया। सर्ब प्रितपालण होए रखवालण, तीन लोक पसर पसारया। तख्त सुल्तानण हरि भगवानण, लोआं पुरीआं दए सहारया। नाम निशानण भगत वखानण, मातलोक करे उज्यारया। ब्रह्म ज्ञानण हरिजन दानण, देवणहार वड भण्डारया। होए जामन मेटे कामन, सच सुच्च करे वरतारया। गोपी कान्हण देवे मानण, सखा सखाई मंगल गा रिहा। नाम वखानण राम पछानण, रूप अनूप आप दरसा रिहा। दीन ईमानण शरअ कलामन, शरीअत इक्क समझा रिहा। नाम सति प्रधानण वेख वखानण, गुरसिखां मुख रखा रिहा। वेद कतेब भेव ना जानण, पारब्रह्म पुरख सुल्तानण, अछल अछल्ल छल करा रिहा। जुगा जुगन्तर जोत सरूपी देवे चानण, जोत निरँजण मेल मिला रिहा। गुरमति विरला बणे सवालण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगती देवे साचा वर, भगतन मीता आप अख्वा रिहा। भगतन मीता हरि भगवन्त, भगवन रूप समांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता कार कमांयदा। एका थान थनंतर हरि सुहंत, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखांयदा। आप बणाए आपणी बणत, बन बनवारी वेस वटांयदा। लोकमात जन भगत दुआरे आए मंगत, आप आपणी सेव कमांयदा। आपे होए भुक्खा नंगत, भगत भण्डारा आप भरांयदा। साचे मन्दिर आपे लँघदा, आप आपणा कुण्डा लांयदा। खेले खेल सूरे सरबंग दा, नाम शस्त्र हथ्थ चमकांयदा। माणे रस आप आत्म सेज पलँघ दा, सच सिँघासण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, भगत भगवान वेख वखांयदा । भगत भगवान एका दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। भगत भगवान नारी नर, हरी हरि नाउँ धराईआ। भगत भगवान एका सर, सर सरोवर रहे नहाईआ। भगत भगवान एका विद्या रहे पढ़, एका करे पढ़ाईआ। भगत भगवान अन्दर जाए वड़, अन्दर बाहर आप अख्वाईआ। भगत भगवान अग्नी हवन ना जायण सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। भगत भगवान लाए जड़्ह, ना सके कोई उखड़ाईआ। भगत भगवान जुगा जुगन्तर रहे लड़, शब्दी करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। हरि सज्जण वेखे हरि हरि नैण, नेत्र नैण इक्क उग्घाड़या। आप चुकाए लहिण देण, पिछला लेखा आपे पाड़या। पारब्रह्म प्रभ मात पित भाई भैण, साक सैण आप अख्वा रिहा। नाता तोड़े जूठे झूठे कलिजुग वहिण, कूड़ी क़िया मूल चुका रिहा। तन बस्त्र पहनाए साचा गहिण, नाम दुशाला सीस टिका रिहा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन बंधन नाम बना ल्या। मन बंधन हरि नाम डोर, सतिगुर आप रखाईआ। गुरमुखां बन्न्हे पंजे चोर, चोर चोरी आप कमाईआ। आसा तृष्ना कर देवे होड़, जूठ झूठ ना घोड़ दौड़ाईआ। हउमे हँगता देवे होड़, भय भयानक रूप वटाईआ। हरिजन सुरती गुर गुर शब्द देवे जोड़, नर हरि वड्डी वड्याईआ। सच दुआरे जाए बौहड़, आप आपणा रूप वटाईआ। वेखे फल मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। धुर दरगाही आया दौड़, लोकमात करे रुशनाईआ। दो जहानां लाया एका पौड़्ह, सो पुरख निरजंण डण्डा इक्क वखाईआ। गुरमुखां वर पाया जेहा लोड़, अन्तर आत्म हरि लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर वस्सया, सतिगुर दीन दयाल। आदि जुगादी फिरे नस्सया, गोबिन्द गुर गुर गोपाल। आपणे अस्व घोड़े तंग आपे कस्सया, आपे चले आपणी चाल। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठां झस्सया, मेल मिलाए जोत अकाल। शब्द तीर निराला एका कस्सया, आपे घाले आपणी घाल। जिस जन हिरदे अन्दर वस्सया, फल लगाए काया डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग सन्त सुहेले आपे ल्ए भाल। भालणहार पुरख समरथ, अभुल्ल गुर वड्याईआ। हरिजन राखे दे कर हथ्थ, अमुल अमुल आप अख्वाईआ। जगत विकारा करे सथ्थ, सृष्ट सबाई मूल चुकाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, घट घट फोल फुलाईआ। हरिजन देवे आपणा रस, शब्द घोड़ा रिहा दौड़ाईआ। जगत दुआरे आपे टप्प, दसवें मेल मिलाईआ। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण दरसाईआ। ना कोई हड्ड मास नाड़ी दिसे रत्त, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। जानणहारा गति मित, मीत मुरारा आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी वार थित, जोत्स विद्या ना कोए वड्याईआ। जन भगतां करे हित, नित नवित्त जोग जुगत आप बणाईआ। आपे मात आपे पित, हरिजन साचे गोद उठाईआ। आपणा लेखा देवे लिख, ना सके कोए मिटाईआ। जिस जन चरन प्रीती बख्शे भिख, दूजा दर ना मंगण जाईआ। माण वड्याई मुन रिख, गुरसिख उत्तम आप जणाईआ। साची सिख्या एका सिक्ख, सिक्ख विचार समाईआ। जगत तृष्ना मेटे तृख, तृष्ना आप बुझाईआ। नेत्र लोचण आपणे पेख, नैण नैण बिगसाईआ। जिस जन कढ्ढे भरम भुलेख, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए रेख, दिवस रैण करे रुशनाईआ। आपे सोवणहारा बाशक शेज, विष्नूं रूप वटाईआ। अकाल पुरख कर सद आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल माझे देस, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जामा धरया भेस, निहकलंक वज्जी वधाईआ। बाल बाला अल्लड़ वरेस, जवानी ल्ए अंगड़ाईआ। पकड़ उठाए नर नरेश, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां आपे रिहा वेख, इष्ट दृष्ट इक्क जणाईआ। दाता दानी दस दस्मेश,

दर दर वेख वखाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, गणपति भुल्ल ना राईआ। करोड़ तेतीसा कर कर आदेश, सुरपति राज इन्द सीस झुकाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण जोत नूर नुराना हो प्रवेश, नर नरायण नाउँ धराईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, सम्बल नगरी आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, घर साचा दए सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप रंग ना कोए वखाईआ।