२२ चेत २०१६ बिक्रमी पिण्ड माढ़ी मेघा
आदि पुरख निरँजण हरि निरँकार, निरगुण नूर आप अख्वांयदा। इक्क इकल्ला एकउँकार, अकल कला अख्वांयदा। पारब्रह्म प्रभ हो उज्यार, आप आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल आप अख्वांयदा। पुरख अकाल हरि समरथ, एका एक अख्वाईआ। आप चलाए आपणा रथ, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी हरि निरँकारा, एका रूप समांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतारा, जुग जुग वेस वटांयदा। शब्द जणाई साचा नाअरा, आपणा आप लगांयदा। लोआं पुरीआं दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर दरसांयदा। नूर उजाला हरि मेहरवान, आपणी कल वरताईआ। परम पुरख श्री भगवान, एक एक आप अख्वाईआ। शब्द वखाए सच निशान, धुर दरगाही बेपरवाहीआ। इक्क अकल्ला खेले खेल महान, दो जहानां फेरा पाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, थिर घर आपणा आसण लाईआ। आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। अबिनाशी करता हरि भगवाना, एक जोत अकालया। खेले खेल श्री भगवाना, दीनां बंधप दीन दिआलया। आदि जुगादि अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटा ल्या। वेस वटाए हरि बनवारी, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारी, घट घट वेख वखाईआ। त्रैगुण माया वस्सया बाहरी, त्तत्व तत्त ना कोए जणाईआ। शाहो भूप हरि वड सिक्दारी, सच सुल्तान इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर बन्न्हे धारी, आपणी धारा आप चलाईआ। शब्द सुहेला इक्क कराए वणज वपारी, नाम हट्ट इक्क खुल्हाईआ। चौदां हट्टां वेख पसारी, आप आपणी वस्त विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप अख्वाईआ। निरगुण रूप आपे
कर, हरि आपे वेख वखांयदा। धरनी धरत धवल उप्पर धर, आप आपणा वेस वटांयदा । करता पुरख करनी कर, करनहार आप अख्वांयदा। रूप अनूप नरायण नर, नारी कन्त मेल मिलांयदा। आपणे अन्दर आपे वड़, आप आपणा घर सुहांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रेख ना कोए वखांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, आपणी बणत बणांयदा। आपणे मन्दिर आपे चढ़, आप आपणा दर सुहांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़, शब्द नगारा इक्क वजांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव वेखे खड़, करोड़ तेतीसा संग रलांयदा। पुरख अनादी लाए जड़्ह, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा कर पसारा, निरगुण धारा आप चलांयदा। निरगुण धार पुरख अकाला, आपणी आप चलाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। निरगुण जोती दीपक कर उजाला, दिवस रैण डगमगाईआ। बिरध जवान ना कोई बाला, एका रंग समाईआ। आप आपणा बण दलाला, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादि समांयदा। अगम्म अगम्मड़ा वसे अगम्मड़ी थाँ, अलक्ख निरँजण भेव ना आंयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। वञ्झ मुहाणा आपे ला, आपे पार करांयदा। पुरख सुल्ताना आप अख्वा, तख्त ताज सुहांयदा। धुर फ़रमाना दए जणा, एका शब्द अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप आप अख्वांयदा। निरगुण रूप पारब्रह्म, आप आपणा रूप दरसाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए बणाईआ। जुगा जुगन्तर जाणे कम्म, आपणी रचना आप रचाईआ। लक्ख चुरासी देवे तम, विष्नूं वंसी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर दरसाईआ। निरगुण नूर अनुभव प्रकाश, हरि साचा आप करांयदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग जुग भेख वटांयदा। परम पुरख हरि शाहो शाबाश, सति पुरख अख्वांयदा। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखांयदा। मण्डल मण्डप पावे रास, रवि ससि नूर चमकांयदा। दाता दानी सर्ब गुणतास, आप आपणी वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर साचा आप वखांयदा। साचा घर आदि निरँजण, हरि हरि जोत जगाईआ। इक्क अकल्ला साचा सज्जण, बैठा डेरा लाईआ। उच्च महल्ला राग अनादी एका वज्जण, एका छंत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी बणत बणाईआ। शब्द सुत्त सुत्त दुलारा, हरि साचे आप उपाया। एका भरे नाम भण्डारा, जुग जुग आप वरताया। लोआं पुरीआं दए सहारा, आप आपणा खेल रचाया। नौ खण्ड पृथ्मी हो उज्यारा, सत्तां दीपां वेख वखाया। लक्ख चुरासी दए सहारा, आत्म ब्रह्म समाया। पंज तत्त कर उज्यारा, त्रैगुण
जोड़ जुड़ाया। मन मति बुध कर अधारा, एका दर सुहाया। नौ दर खोल्हे जगत किवाड़ा, घर घर विच बन्द कराया। शब्द अगम्मी साचा अखाड़ा, हरि साचे आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द ज्ञान नाम निधान, हरि भगवान आपणा आप उपाया। नाम निधान साचा मन्त्र, हरि साचा आप उपजाईआ। आप चलाए जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेस वटाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, आत्म अन्तर खोज खुजाईआ। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, पंज तत्त मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि नाम वड्डी वड्याईआ। नाम वड्याई गुण भरपूर, गुर साचे हट्ट विकांयदा। धुन अनादी एका तूर, एक घर सुणांयदा। अगम्म अगम्मड़ा हाज़र हज़ूर, हर घट डेरा लांयदा। जोत निरँजण बख्शे नूर, नूर नुराना आप अख्वांयदा। आसा मनसा आपे पूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग जुग नाउँ हरि प्रगटाए, आपणी दया कमांयदा। निरगुण सरगुण मेल मिलाए, सतिगुर रूप समांयदा। सन्त सुहेले वेख वखाए, आपणी बूझ बुझांयदा। भगतन भगती इक्क दृढ़ाए, एका रंग रंगांयदा। शब्द विचोला इक्क वखाए, दो जहानां मेल मिलांयदा। साचा सोहिला आप सुणाए, आपणा आपे गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग अपणा नाउँ धरांयदा। नाउँ धर हरि निरँकार, आपणी खेल खिलाईआ। वरते वरतावे विच संसार, वेद कतेब भेव ना राईआ। आवे जावे वारो वार, नित नवित्त फेरा पाईआ। गुरमुख साजण लाए पार, चेतन चेत सुहाईआ। राम नाम दए अधार, · कमल बिगसाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क नुहाईआ।
खोल्हणहारा बन्द किवाड़, दूई द्वैती पर्दा दए मिटाईआ। साचे मन्दिर कर प्यार, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। डूँघी कन्दर करे पार, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। जुगा जुगन्तर वेख विचार, लोकमात करे रुशनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, पिछला लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वडी वड्याईआ। जुग करता हरि करनेहारा, आपणी किरत कमांयदा। आप आपणा कर पसारा, हरि आपे वेख वखांयदा। आपे गुर आप अवतारा, आपे रूप वटांयदा। आपे नाम आप भण्डारा, आपे आप वरतांयदा। आपे शब्द आप जैकारा, आपे आप सुणांयदा। आपे लोआं पुरीआं दए सहारा, गगन मण्डल आप टिकांयदा। आपे रवि ससि चन्न सतारा, आपे आपणा नूर चमकांयदा। आपे धरत धवल रिहा उभारा, जल बिम्ब आप अख्वांयदा। आपे सन्त भगत करे प्यारा, आपे भगती नाम दृढ़ांयदा। आपे वेद पुराण कर उज्यारा, आपे भेव खुल्हांयदा। आपे शास्त्र सिमरत दए आधारा, आपे लेख जणांयदा। आपे राम रूप राम अवतारा, लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा। आपे वेद व्यासा बण लिखारा, पुराण अठारां भेव खुल्हांयदा। आपे रूप अनूप सच्ची सरकारा,
मोहन माधव नाम धरांयदा। आपे ज्ञान ध्यान बणे वणजारा, आपे मूल चुकांयदा। आपे बोले एका नाअरा, आपे गीता गोबिन्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्माद हरि साची रचन रखांयदा। आपे इष्ट आप गुरदेव, आपे सीस झुकाईआ। आपे करे आपणी सेव, आप आपणा संग निभाईआ। आपे दाता दानी अलक्ख अभेव, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। आपे दाता आपे दानी, दयावान आप अख्वांयदा। आपे पुरख शाह सुल्तानी, राज जोग आप कमांयदा। आपे देवे दर घर साचे सच निशानी, नाम निधाना आप उपांयदा। आपे जाणे आपणी बाणी, जुग जुग आप सुणांयदा। आप रखाए आपणी आणी, निर्भय आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्क अख्वांयदा। आपे राजा सच भूप, साचे तख्त बराजया। आपे वसे चारे कूट, खेले खेल ग़रीब निवाजया। आपे निरगुण जोत सति सरूप, आपे शब्द अनादी मारे वाजया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आपणा साजण साजया। आपे शाह दारा सिक्दार, आप आपणी खेल खिलाईआ। इक्क अकल्ला कर आकार, जगत पसार वेख वखाईआ। आदि जुगादि खेले खेल नर निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग कूड़ा वेख पसार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। धरत धवल करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क अलक्ख हो प्रतक्ख, सर्ब कल समरथ, आपणी आप करे जणाईआ। अलक्ख निरँजण इक्क अलक्ख, आपणी आप जगांयदा। पंज तत्त कीता वक्ख, सरगुण निरगुण रूप वटांयदा। माटी भाण्डा कीता सक्ख, साची वस्त साचे घर टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। पंज तत्त तुट्टा नाता, हरि साचे रचन रचाईआ। मेल मिलावा पुरख बिधाता, घर साचे वज्जी वधाईआ। उत्तम होई एका ज़ाता, वरन गोत ना कोए रखाईआ। मिटी रैण अन्धेरी राता, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। बैठा रहे इक्क अकांता, अकल कला वरताईआ। ना कोई पिता ना कोई माता, भैण भाई ना कोए वखाईआ। आपणी जाणे आपे गाथा, आपे रिहा सुणाईआ। कलिजुग वेखे कूड़ा राथा, कूड़ी करे रथवाहीआ। दीनां अनाथां कोई ना देवे साथा, भरमे भुल्ली झूठी शाहीआ। दर दर घर घर पूजा पाठा, पूरन ब्रह्म ना कोए जणाईआ। घर घर अग्नी जगे ललाटा, जोती नूर ना कोए डगमगाईआ। घर घर पीण प्याला अमृत बाटा, आत्म तृष्न ना कोए बुझाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ ताटा, अठसठ फेरा पाईआ। मानस जन्म पूरा करे ना कोई घाटा, जूठे झूठे कंडे तोल तुलाईआ। अग्गे दिसे ना किसे वाटा, भरमे भुल्ले पाधी राहीआ। हरि का शब्द आत्म रस ना किसे चाटा, नारी नर रहे कुरलाईआ। अन्तिम
नेड़े दिसे वाटा, नानक गोबिन्द मिल्या मेल ना साचे माहीआ। काया चोला अन्तिम पाटा, ना सके कोए सिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे खेल खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग कूड़ा डंक पसार, चारों कुन्ट वजांयदा। लेखा लिख्या हरि करतार, ना कोई मेट मिटांयदा। ऐड़ा अथर्बन इक्क प्यार, इलाही नूर वखांयदा। ऐनलहक्क ख़बरदार, हक्क हकूक आप जणांयदा। वेख वखाए चार यार, संग मुहम्मद आप उठांयदा। एका नाअरा साचा मार, नर नरायण अक्ख खुल्हांयदा। सृष्ट सबाई धूंआँधार, सच प्रकाश ना कोए जणांयदा। पंज तत्त तप्या अन्गयार, सांतक सति ना कोए करांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। माया ममता फिरे दर दुआर, दहि दिशा फोल फोलांयदा। आलस निन्दरा सुत्ता सर्ब संसार, राम नाम ना कोए ध्यांअदा। नाम सति ना करया वणज वपार, नानक गुर एका हट्ट खुल्हांयदा। वाहिगुरू फ़तहि ना कोए जैकार, गुर फ़तहि ना कोए करांयदा । जगत तृष्ना कर प्यार, आपणा घर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम लै अंगड़ाई, आपणा रूप वटांयदा। जूठ झूठ कर कुड़माई, लक्ख चुरासी नाल प्रनांयदा। दर दर घर घर वज्जे वधाई, गीत सुहागी साचा मंगल कोए ना गांयदा। ना कोई जाणे पीड़ पराई, हक्क हकीकत ना वेख वखांयदा। नाम गंढ्ढ ना पल्ले बन्न्ही राई, राउ रंक मुख भवांयदा। गुरमुख विरले रहे ध्याई, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। वेख वखाए थाउँ थाँईं, आप आपणे आप उठांयदा। पकड़नहारा साची बांहीं, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। जुगा जुगन्तर देवे ठंडीआं छाँईं, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाया पुरख सुल्तान, जोती जोत रुशनाईआ। खेले खेल गोपी काहन, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। वेख वखाणे सीता राम, नईआ नाम राम चलाईआ। पाए सार कलमा अमाम, कायनात फेरा पाईआ। करे प्रधान सति नाम, नाम सति वड्डी वड्याईआ। एका रूप श्री भगवान, सृष्ट सबाई दए जणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका वस्सया बेपरवाहीआ। दरगाह साची सच निशान, हरि साचा आप सुहाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई हरि का नाउँ एका गाण, एका करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण वेखे मार ध्यान, हँ ब्रह्म आप अख्वाईआ । विष्नूं वंसी खेले खेल गुण निधान, भगवन जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म वखाईआ। जूठी झूठी मेट दुकान, सच सुच्च मार्ग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञाना, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। एका ब्रह्म रूप पछाना, पारब्रह्म इक्क वखाईआ। दर दरबार इक्क सुहाना, एका बैठा आसण लाईआ। एक राग शब्द तराना, एका रिहा सुणाईआ। एका
अनहद गाए गाणा, घट घट बैठा बेपरवाहीआ। एक अमृत पीणा खाणा, काया सरोवर ताल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चार बत्ती हज़ार लेखे लाईआ। चार लक्ख चार यारी, संग मुहम्मद करे कुड़माईआ । चौदां तबकां वणज वपारी, एका हट्ट विकाईआ। पीर दस्तगीरां वेखे वारो वारी, शाह हकीरां आप उठाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक मारे तीरा, तीर निशाना इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह परवरदिगार, नूरी नूर समांयदा। आपणा बेड़ा करे आपे पार, आपे बन्ने लांयदा। आपे मेल मिलावा मुहम्मदी यार, अल्ला राणी आप प्रनांयदा। आपे मक्का काअबा पावे सार, दो दो आबा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख वखाउणा, हरि साची जोत जगाईआ। अल्ला राणी तेरा सिर तों पर्दा लौहणा, तेरा नैण खुल्हाईआ। चार यारी तेरा कीता तेरी झोली पाउणा, संग मुहम्मद वेख वखाईआ। अञ्जील कुरान तेरा लेख चुकाउणा, ईसा मूसा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आप अख्वाईआ । कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, हरि साचा वेख वखांयदा। पंडत पांधा कोए ना पावे सारा, शास्त्र सिमरत ना कोए जणांयदा। आत्म अन्दर लोभ हँकारा, काम क्रोध सतांयदा। दिस ना आए राम रूप नर निरँकारा, निज घर ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक डंक वजांयदा। शब्द अक्खर सच ज्ञान, हरिजन इक्क पढ़ाईआ। एका नेत्र ल्ए पछाण, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। एका होए जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ।
इक्क अकल्ला एकउँकार, अकल कला अख्वाईआ। दूजा कर हरि पसार, आपे वेख वखाईआ। तीजे नेत्र दए दीदार, हरि दरस दरस वड्याईआ। चौथे घर देवे वाड़, चौथे पद समाईआ। पंचम मेटे पंचम धाड़, पंचम शब्द शनवाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहार, हरि बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति सतिवादी कर आकार, निराकार जोत रुशनाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, भेव कोए ना पाईआ। नौवें नौ दर खोल्ह जगत किवाड़, काया माटी वेख वखाईआ। दसवें दस घर बैठा कुण्डा मार, घर घर विच मुख छुपाईआ। दस इक्क ग्यारां सुन्न अगम्मो होवे बाहर, आप आपणा रूप वटाईआ। दस दो बारां जोत निरँकारा, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। दस तिन्न तेरां करे निबेड़ा, आप आपणे विच टिकाईआ। दस
चार चौदां वसे खेड़ा, थिर घर साचा आप रखाईआ। दस पंज पन्दरां उच्च अटल महल्ल मन्दिर उप्पर हरि बैठा आसण लाईआ । दस छे सोलां आपणा चुक्के आप डोला, आपणा भार आप उठाईआ। जुगा जुगन्तर बणे तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी रक्खे पर्दा उहला, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। सचखण्ड दुआरे साचा दर आपे खोल्हा, वणज वपारा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका छींका मेल मिलाईआ। एका इक्क इक्क समाया। छे घर रूप वटांयदा। दूजा दर ना कोए वखाया, ना कोई नज़री आंयदा। तीजा लेखा ना किसे चुकाया, लहिण देणा ना कोए चुकांयदा। चौथे घर ना डेरा किसे लाया, घर मन्दिर ना कोए वखांयदा। पंचम सखीआं मिल मिल बहि बहि मंगल किसे ना गाया, राग अनादी ना कोए सुणांयदा। छे दरवेश नर नरेश आप आपणा रूप वटाया, आप आपणी खेल खिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया, साचा हुक्म सुणांयदा। बाशक सेजा आप तजाया, सांगोपांग ना कोए हंढांयदा। लछमी नेत्र नीर वहाया, लाल बस्त्र तन सुहांयदा। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा खुल्हाया, चारों कुन्टां मुख भवांयदा। शिव शंकर बाशक तशका गलों सुटाया, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाया, अमृत धार ना कोए चुआंयदा। सुरपति राजे मुख शरमाया, नेत्र नैण ना कोए बिगसांयदा। गण गंधर्ब हाहाकार कराया, साचा काहन ना कोए गांयदा। धर्म राए बैठा राह तकाया, आप आपणा दर खुल्हांयदा। चित्रगुप्त लेखा खोल्ह वखाया, पिछला मूल चुकांयदा। लाड़ी मौत मुख तों पल्ला लाहया, आप आपणा खेल खिलांयदा। नौ खण्ड तेरा डेरा इक्क वसाया, सत्तां दीपां संग रलांयदा। त्रैगुण साचा मेल मिलाया, पंचम तत्त सुहांयदा। पंचम पंचम हरि जोड़ जुड़ाया, साची चढ़त रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां आप जणांयदा। द्वापर तेरी अन्तिम धार, सोलां कल वड्याईआ। रथ रथवाही कृष्न मुरार, जन भगतां रथ चलाईआ। पंचम मीता कर प्यार, पंचम होए सहाईआ। ग़रीब निमाणे लाए पार, बिदर सुदामा आप तराईआ। द्रोपद लज्जया रक्खे विच संसार, उप्पर पर्दा नाम पाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकार, झूठी क़िया दए मिटाईआ। ना कोई तीर ना कटार, ना चिल्ला हथ्थ वखाईआ। मुकंद मनोहर नैण मुँधार, आप आपणी खेल खिलाईआ। दुर्योध्न मारे एका मार, आत्म हँकार जणाईआ। सोलां कुलां कर प्यार, सोलां इच्छया वेख वखाईआ। नौ खण्डां पृथ्मी सत्तां दीपां हो उज्यार, नौ सत्त जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां दए वड्याईआ। सोलां सोलां हरि पसारा, आपणा आप करांयदा। लोकमात खेल न्यारा, दिस किसे ना आंयदा। वीह सद बिक्रमी जोती जामा वेस वटांयदा। वीह दस करया ख़बरदारा, जीव जन्त आप उठांयदा। साढे तिन्न हथ्थ बणाए इक्क मुनारा, एका दर सुहांयदा।
नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, कलिजुग क़िया मेट मिटांयदा। हरिसंगत लेखा लिखे सतारा हाढ़ा, साची रुत्त सुहांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जिस जन सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। शब्द अगम्मी करे वाड़ा, दिवस रैण सेव कमांयदा। पारब्रह्म प्रभ साचा लाड़ा, गुरमुख साजण आप प्रनांयदा । मनमुखता तेरा लग्गा अखाड़ा, मनमति सुरमत नाल लड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सोलां राह तकांयदा। सम्मत सोलां सोलां कलीआं आसण, हरि साचा आप वछाईआ। उप्पर बैठ पुरख अबिनाशन, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। शाहो भूप हरि शाहो शाबासन, हर घट वस्सया सृष्ट सबाईआ। जो जन हरि हरि होए दासी दासन, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरत धवल आप सुहाईआ। धरत सुहावीं रुत्त, हरि सतिगुर पुरख मनाया। जिस जन मिल्या मेल पुरख अबिनाशी अचुत्त, संसा रोग रहे ना राया। सतिगुर पूरा हरिजन साचे आप बणाए आपणे सुत्त, सुत्त दुलारा वेख वखाया। कलिजुग अग्नी विच्चों आपणी गोदी ल्ए चुक्क, वरन गोत ना कोए जणाया। हरि का बूटा हरिजन कदे ना जाए सुक्क, अमृत सिंच हरया आप कराया। जूठ झूठ चारों कुन्ट मुख प्या थुक्क, ना सके कोए बचाया। हरि का भाणा ना सके रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाया। राज राजानां शाह सुल्तानां घर पए लुट्ट, महल्ल अटल ना कोए वसाया। मायाधारी दर दर मंगन खाली ठुठ, दर भिच्छया कोए ना पाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आपे रक्खे एका मुट्ठ, आप आपणा मेल मिलाया। राम कृष्न नानक गोबिन्द हरि हरि साचा जिस जन उप्पर जाए तुठ, रोग सोग नेड़ ना आया। माया ममता हउमे हँगता कूड़ी क़िया नौ खण्ड पृथ्मी कढ्ढे कुट्ट, सच सुच्च करे रुशनाया। जन भगतां नाम भण्डार दए अतुट, हरि साचा आप वरताया। सतिजुग पौह रही फुट्ट, कलिजुग अन्धेरा छाया। अन्तिम फल रिहा टुट्ट, डिग्गा फल डाहण ना कोए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए वर, धरनी उप्पर जोत धर जिस जन आपणा दरस वखाया। दरस वखाए नेत्र खोल्ह, एका नैण वखाईआ। सम्मत लेखा सोलां सोल, वाह वाह रूप वटाईआ। बीस बीसा वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। भाग लगाए धरनी धवल, जिस धाम आपणा चरन छुहाईआ। कोई भेव ना जाणे पंडत पांधा रौल, हरि वड वड्डा वड्याईआ। हरि का भाणा ना कोई मेटे राजा राणा रत्ती चौल, आपे पूरा रिहा कराईआ। गुर गोबिन्द कीता साचा कौल, कीता कौल तोड़ निभाईआ। खेलणहारा साची होल, होल लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। शब्दी देवे इक्क झकोल, एका धक्का लाईआ। जीव जन्त साध सन्त डावां डोल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कूड़ कुड़यारा कढ्ढे पोल, डूँघी भँवरी फोल फोलाईआ। जिस जन आत्म अन्तर आपे जाए मौल, आप
आपणा रंग रंगाईआ। शब्द जणाई हौली हौल, गुरमुखां हौला भार कराईआ। हरिजन हरि हरि चरन प्रीती रहे घोली घोल, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। आदि जुगादि जुग जुग बैठा रहे अडोल, सृष्ट सबाई आप डुलाईआ। कलिजुग जीव सुत्ता रहे ना कोई अनभोल, शब्द डंक आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां राह तकाईआ। सम्मत सोलां गया चढ़, लोकमात वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले ल्ए फड़, दिवस रैण जो रहे ध्याईआ। काया मन्दिर आपे वड़, आपे वेख वखाईआ। मनमुख जीव रहे सड़, अग्नी तत्त जलाईआ। धवल उप्पर आपे खड़, आपणा रूप वटाईआ। गुरमुखां दरस दिखाए घर घर, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। आप तराए नारी नर, बिरध बाल ना कोए वखाईआ। जो जन नेत्र लोचण दर्शन रहे कर, वेले अन्त होए सहाईआ। एथे ओथे रक्खया आपे कर, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सूलीउँ सूल बणाईआ। कलिजुग तेरा झूठा भार, तेरे सिर चुकाईआ। दर घर साचे रुठा संसार, तेरा संग निभाईआ। जिस जन उप्पर तुठा आप निरँकार, आपणा मेल मिलाईआ। रुठा रहे ना कोई दुआर, जो जन आए चल सरनाईआ। नाम अतुट्टा वड भण्डार, सतिगुर पूरा आप वरताईआ । राम कृष्न नानक गोबिन्द एका धार, ईसा मूसा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां करे रुशनाईआ। सम्मत सोलां होए उजाला, हरि साची जोत जगांयदा। गुरसिखां काया मन्दिर अन्दर वखाए सच्ची धर्मसाला, इष्ट देव इक्क जणांयदा। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाला, माया मोह चुकांयदा। एका देवे नाम सुखाला, सोहँ मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। आदि शक्ती रूप ज्वाला, सोइम रूप आप समांयदा। हँ ब्रह्म बण रखवाला, तीर निराला इक्क चलांयदा। वेख वखाए काल महांकाला, दीन दयाला भेव ना आंयदा। कलिजुग तेरी अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखांयदा। सोलां कलीआं वलीआ छलीआ गुरसिखां पाए नाम गल साची माला, आपणी हथ्थीं आप उठांयदा। भाग लगाए काया माटी झूठी खाला, दीवा बाती इक्क जगांयदा। सन्त सुहेला इक्क अकेला, आप आपणा आपे भाला, आपे दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। सम्मत सोलां मन मति धार, चार कुन्ट कुरलाईआ। बुधी देवे अन्तिम हार, संग ना कोए वखाईआ। जगत स्यासत रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। गुरमुख विरला लोकमात करे जै जैकार, जो भाणे विच समाईआ। पुरख अकाला करे सच प्यार, दीन दयाल वेख वखाईआ। होए रखवाला विच संसार, आपणा बेड़ा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दर आए साचे घर, सो दर रिहा सुहाईआ। कलिजुग जीव उठ जाग, हरि साचा आप जगांयदा। माझे देस लग्गा भाग, साचा राह वखांयदा।
फड़ फड़ हँस बणाए काग, जो जन सरनाई आंयदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, अमृत जाम प्यांअदा। चरन धूढ़ी बख्शे मजन माघ, अठसठ मूल चुकांयदा। माया डसनी ना डस्से नाग, जगत तृष्ना मेट मिटांयदा। पंचम बुझे लग्गी आग, सांतक सति वरतांयदा। शब्द बन्न्हे साचा ताग, जत सति आप वखांयदा। आत्म उपजे इक्क वैराग, हरि हरि नामा रसना गांयदा। मेल मिलावा सज्जण साक, साचा सइया मेल मिलांयदा। पतित पावन पाकी पाक, ख़ाकी ख़ाक आप तरांयदा। आपे जाणे आपणा भविख्त वाक्, आपणा ढोला आप सुणांयदा। गुरसिखां खोल्हे बन्द ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। सम्मत सोलां शब्द सरूपी नकेल पाए नाक, नाम डोरी हथ्थ रखांयदा। घट घट अन्दर बैठा रिहा झाक, गुरमुख विरले नज़री आंयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां मुख सलांहयदा। सोलां मुख सहँसर धार, दोए दोए रूप समाईआ। इक्क एका ओंकार, ओंकारा वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, सरगुण निरगुण नाल मिलाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, बोध अगाध जणाईआ। कलिजुग अन्तिम करन आया ख़बरदार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलार, सच हुलारा इक्क लगाईआ। साची धरनी कर प्यार, बख्शे चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, दर बैठा अलक्ख जगाईआ। हरिजन मंगे मंग अपार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। अन्त अन्त ना होए ख्वार, ना कोई धक्का लाईआ। दर घर आए दरस दिखाए किरपा धार, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव जन्त साध सन्त भगवन्त कन्त ल्ए वर, सम्मत सोलां चुक्के डर, मेल मिलावा हरी हरि, हरि गोबिन्द नज़री आईआ। पुत्तर धीआं हरि हरि दात, मात पित गोद सुहाईआ। पूत सपूता बन्न्हे नात, जगत नाता जोड़ जुड़ाईआ। पूर्ब कर्म देवे काट, अग्गे लहिणा लहिण चुकाईआ। वेखणहारा काया माट, पंज तत्त फोल फोलाईआ। मात गर्भ आन बाट, उलटा बिरछ सलाहीआ। कूड़ा फल वेखे कूड़े हाट, मुल ना कोए रखाईआ। पार ना उतरे जगत घाट, जगत किनारा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार आप अख्वाईआ। बाल निधाना बाली बुध, त्तत्व तत्त ना कोए जणाईआ। आपणा आप ना रिहा सुध, सुरती सुरत ना सुरत समाईआ। आपणा किया ना होए कुझ, करनहार इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा लहिणा बुझ, पिंगला पर्बत आप चढ़ाईआ। चरन प्रीती जाणा झुझ, जगत दु:खड़ा दए मिटाईआ। आपणा घर आपे जाए सुझ, आपणा पर्दा परे हटाईआ। पूत सपूता दर दुआरे माणे मौज, मेल मिलावा साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार आप अख्वाईआ। बख्शणहार हरि निरँकारा, जिस जन दया कमांयदा। आपे देवे आपणा आप सहारा, बल धारा आप अख्वांयदा। आपे सुट्टे मूंह दे भारा,
मात पित ना कोए उठांयदा। कर्मी कर्मां पावे सारा, जन्म जन्मां वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे सच सहारा, मंगे मंग दर दुआरा, बणया रहे जगत भिखारा, साची भिच्छया आत्म इच्छया पूर करांयदा। तेरा रूप तेरा रंग, तेरे अंक समाईआ। तेरा वसे तेरे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। अमृत नुहाए साची गंग, झूठी मैल रहिण ना पाईआ। आत्म वेखे सच पलँघ, घर साजण सेज वछाईआ। दरस दखाए अन्दर लँघ, नौ दुआरे बन्द कराईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, नाम अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, काया चोली रंग रंगाईआ। काया चोली नाम अनमुल्ला, हरि साचा आप वरतांयदा। कलिजुग अन्तिम बणया तोला, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। सच भण्डारा एका खोल्हा, अतोट अतुट रखांयदा। जो जन चरन दुआरे होए गोला, कर किरपा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, दु:ख भुक्ख जगत रोग चिन्ता सोग आप मिटांयदा।
हरिसंगत हरि रूप है, हरि हरि विच समाए। हरिसंगत सति सरूप है, सति सतिवादी आप बणाए। हरिसंगत मेला शाहो भूप है, दर घर साचे सोभा पाए। हरिसंगत हरि का नाम हरि रस लाहा रही लूट है, बेमुखां हथ्थ ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत एका रंग रंगाए। हरिसंगत हरि रंग रंगया, दिवस रैण प्रभात। नाम निधाना जिस जन मंगया, देवणहारा साची दात। जो दर आए भुक्खा नग्गया, पुच्छणहारा वात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला कमलापात। कमलापाती हरि गोबिन्द, हरिसंगत संग रखाईआ। हरिजन मेटे सगली चिन्द, जो जन आए चल सरनाईआ। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। सर्ब जीआं आपे बख्शंद, सुक्के रुखड़े हरे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत साचे घर, हरि साचा मेल मिलाईआ। काया रोग मेटे दु:ख, जिस जन दर्शन पाया। सुक्की करे हरी कुक्ख, बाल बाला गोद सुहाया। उज्जल करे मात मुक्ख, जिस जन दर्शन पाया। दरस दिखाए डूँघी कन्दर लुक, आप आपणा पर्दा लाहया। हरिसंगत तेरे अग्गे तेरा रूप सतिगुर पूरा जाए झुक, निउँ निउँ सीस झुकाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरसिख सज्जण आपणी गोद ल्ए चुक्क, दरगाह साची धाम बहाया। सतिजुग त्रेता द्वापर जो जन गए रुट्ठ, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया। जगत विकारा जड़ देवे पुट्ट, सच सुच्च एका बीज बिजाया। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, धर्म राए ना दए सज़ाया। हरिसंगत हरि हरि रक्खी एका ओट,
दूजा इष्ट ना कोए वखाया। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत शब्द नगारे लाए चोट, राम नाम डंका इक्क वजाया।
२३ चेत २०१६ बिक्रमी पिण्ड नारला
हरिजन नाम प्यास, एका एक रखाईआ। गुर गुर पूरी करे आस, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। मानस जन्म करे रास, नाम अमोलक झोली पाईआ। रसना जेहवा स्वास स्वास, दिवस रैण जणाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाश, हरिजन काया मन्दिर आप सुहाईआ। साचे मण्डल पावे रास, दिवस रैण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तृखा तृष्ना आप बुझाईआ। हरिजन नाम अधार, गुर सतिगुर आप करांयदा। चरन प्रीती बख्श प्यार, एका मार्ग लांयदा। एका शब्द इक्क धुन्कार, एका अनहद ताल वजांयदा। एका अमृत आत्म ठंडी ठार, भर प्याला आप प्यांअदा। दीन दयाला नर निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। शब्द विचोला विच संसार, आप आपणी बणत बणांयदा। जुग जुग लै मात अवतार, हरिजन साचे आप तरांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सार, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण वेख वखांयदा। हरि सज्जण शाहो भूप, सति पुरख अख्वाईआ। गुरमुख वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। एका देवे नाम अनूठ, रस मिट्ठा इक्क वखाईआ। लहिणा देण चुकाए जूठ झूठ, पंज तत्त ना कोए हल्काईआ। पंज विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जिस जन देवे अमृत आत्म साचा घुट्ट, आसा तृष्ना पूर कराईआ। नाम भण्डारा सदा अखुट्ट, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। तन नगारे लाए चोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थान सुहञ्जणा पुरख अथाह, आपे वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, हरिजन साचे आप तरांयदा। आप जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। काया नगर खेड़ा वेखे सच ग्रां, घर घर विच आप सुहांयदा। निरगुण बाती दीपक इक्क टिका, जोती जोत डगमगांयदा। दिवस रैण करे रुशना, अन्ध अन्धेर गवांयदा। आप आपणी बूझ बुझा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। एका दूजा भउ चुका, तीजा लोचण आप खुल्हांयदा। चौथे घर ल्ए मिला, चौथा पद आप सुहांयदा। पंचम मीता आप अख्वा, पंचम मोह चुकांयदा। हरिजन साचे ल्ए तरा, तारनहार भेव ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटा, लोकमात फेरा पांयदा। शब्द अगम्मी डंक वजा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। लक्ख चुरासी रिहा उठा, सोया कोए रहिण ना पांयदा। राज रजानां शाह सुल्तानां
दए हला, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण वेख वखांयदा। गुरमुख साजण मीतड़ा, हरि हरि नाम रंगाया। रंगणहारा काया चीथड़ा, लोकमात वेख वखाया। सद वसे धाम अनडीठड़ा, अलक्ख अगम्म नाउँ धराया। आदि जुगादी साचा मीतड़ा, पुरख अबिनाशी आप अख्वाया। जुगा जुगन्तर आप सुणाए आपणा गीतड़ा, अक्खर वक्खर नाम दृढ़ाया। साचा देहुरा गुरदुआर मन्दिर मसीतड़ा, गुरसिख तेरी काया हट्ट वखाया। निरगुण बैठा इक्क अतीतड़ा, सच सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। मेल मिलाया शाह शाबाश, आपणी दया कमाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, पूरन ब्रह्म जणाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ प्रभास, जल थल महीअल वेख वखाईआ। लेखे लाए रसन स्वास, जो जन रहे गाईआ। आदि अन्त ना होए विनास, समरथ पुरख हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां होए दासी दास, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी करे बन्द खलास, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। थिर घर साचा कोए ना जाए निरास, पुरख अकाल जिस जन ओट तकाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वड्याईआ। नाम वड्याई शब्द भण्डार, गुर सतिगुर आप वरतांयदा। आदि जुगादी लै अवतार, गुर गुर नाउँ रखांयदा। साधां सन्तां कर प्यार, आप आपणा रूप दरसांयदा। भगत भगती इक्क अधार, एका मार्ग लांयदा। जोग जुगत हथ्थ करतार, जिउँ भावे तिउँ राह चलांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, घट घट वेख वखांयदा। इक्क अकल्ला एकउँकार, निरगुण सरगुण धार बंधांयदा। शब्द सरूपी सति जैकार, सति सतिवादी आपे लांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए अधार, आप आपणी कल वरतांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, भेव कोए ना पांयदा। भगतन मीता हरि गिरधार, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। रवि ससि करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। धरत धवल हरि हो उज्यार, जोती जामा भेख वटांयदा। नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप उठांयदा। जेरज अंडां पावे सार, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। गुरमुख विरले लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, जिस जन आपणा रूप दरसांयदा। कन्त कन्तूहला कर प्यार, आत्म सेजा वेख वखांयदा । शब्द झूला अपर अपार, दो जहानां आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पूरी आसा आप करांयदा। आसा मनसा हरि हरि पूर, हरिजन लेख चुकांयदा। दिवस रैण हाज़र हज़ूर, दूर नेड़ ना कोए रखांयदा। शब्द अगम्मी नादी तूर, धुन आत्मक आप वजांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च समांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस सिर आपणा हथ्थ
टिकांयदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, दुरमति मैल गंवांयदा। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, जगत ललारी ना कोए रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। सज्जण मीता हरि निरँकार, आदि जुगादि अख्वाया। भगत सुहेले लाए पार, भव सागर पार कराया। भरमे भुल्ला भरम संसार, भाण्डा भरम ना कोए भन्हाया। वरन बरन रहे हार, हरि का रूप दिस ना आया। नर नारी रोवे ज़ारो ज़ार, नर नरायण मुख छुपाया। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए वखाया। शाह सुल्ताना इक्क हँकार, ग़रीब निमाणा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। तारनहार पुरख समरथ, नाथ अनाथां आप तराईआ। शब्द जणाई एका अकथ, महिमा कथनी कथ ना सके राईआ। कलिजुग तेरा वेखे कूड़ कुड़यारा रथ, चारों कुन्ट अग्नी लाईआ। लक्ख चुरासी पाई नथ्थ, दहि दिशा रिहा फिराईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, आत्म अन्तर लिव ना कोए लाईआ। नहा नहा थक्के अठसठ, हउमे रोग ना कोए गंवाईआ। सूरज देवता पाणी रहे झट्ट, आत्म तृष्न ना कोए बुझाईआ। हरि का नाम विकाया हट्टो हट्ट, करता कीमत ना कोए रखाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, हरि साचा सच करांयदा। पारब्रह्म प्रभ लै अवतार, आप आपणा रूप वटांयदा। अबिनाशी करता खेल न्यार, भेव कोए ना पांयदा। आदि निरँजण हो त्यार, जोत निरँजण वेख वखांयदा। ब्रह्म ब्रह्म प्रभ पाए सार, आप आपणा रंग रंगांयदा। मन मति बुध दए अधार, एका रूप दृढ़ांयदा। चौदां हट्टां वेख किवाड़, चौदां तबक फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे दर सुहांयदा। दर दुआरा आप सुहा, हरि सज्जण आप तराईआ। नाम निधाना झोली पा, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। शब्द निशाना इक्क वखा, साचा धाम सुहाईआ। दाता दानी दान झोली पा, सति भण्डारा रिहा भराईआ। गोपी कान्हा वेस वटा, राम रामा रूप समाईआ। नाम सति इक्क दृढ़ा, निरगुण जोत रुशनाईआ। नानक गोबिन्द मेला सहिज सभा, गुरमुखां रिहा कराईआ। कलिजुग माया पर्दा आपे पा, आपे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण ल्ए उठाईआ। गुरसिख उठाया बाल निधान, गुर पूरा वेख वखांयदा। एका राग सुणाए कान, एका अक्खर आप अल्हांयदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हँ ब्रह्म आप जणांयदा। दोहां विचोला श्री भगवान, दूसर कोए ना संग रखांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेट मिटांयदा। एका पुरख इक्क सुल्तान, शाहो भूप इक्क अख्वांयदा। एका रूप श्री भगवान, घट घट एका आसण लांयदा। सतिगुर दाता सद मेहरवान, आप आपणी दया कमांयदा।
भगत भगवन्त भगती ल्ए पछाण, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा।