२३ चेत २०१६ बिक्रमी सोहण सिँघ दे घर तरन तारन
आदि पुरख श्री भगवान, एका एकउँकारया। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तान, निरगुण नूर जोत उज्यारया। थिर घर वसे सच मकान, सचखण्ड दुआरा आप सुहा रिहा। सच सिँघासण हरि मेहरवान, आप आपणा आसण ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला वेस करा रिहा। इक्क अकल्ला पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार करांयदा। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए रखांयदा। आपे जाणे आपणा कम्म, आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आप उपांयदा। निरगुण नूर पुरख अकाल, एका रंग समाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध आप अख्वाईआ। आपे वसे सच सच्ची धर्मसाल, दर घर आपणा आप सुहाईआ। आपणी आप करे प्रितपाल, परम पुरख वड वड्याईआ। आपणी घाल आपे रिहा घाल, ना कोई दूसर संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगाईआ। निरगुण धार निरगुण रूप, निरगुण इक्क उपांयदा। निरगुण शाह निरगुण भूप, सच सिक्दार आप अख्वांयदा। निरगुण दाता सति सरूप, रूप रेख ना कोए जणांयदा। निरगुण वसे चारे कूट, दहि दिशा आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ रखांयदा। अबिनाशी करता हरि करतारा, अकल कला अख्वाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाईआ। एका वसे धाम न्यारा, महल्ल अटल उच्च आप सुहाईआ। ना कोई दीसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। गगन मण्डल ना कोए सतारा, रवि ससि ना कोए रुशनाईआ। धरत धवल ना कोए अधारा, जल थल ना कोए वखाईआ। पंज तत्त ना कोए आकारा, त्रैगुण रूप ना कोए वटाईआ। पिता मात ना सुत्त दुलारा, भैण भाई ना कोए बणाईआ। इक्क अकल्ला एकउँकारा, घर साचे बैठा आसण लाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यारा, एका एक नूर रुशनाईआ। एका घड़ण भन्नणहारा, एका बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच घर बैठा डेरा लाईआ। सच घर धुर दरबारा, हरि साची जोत जगाईआ। इक्क अकल्ला कर आकारा, निराकार वेख वखाईआ। ना कोई दूसर जाणे धारा, ना कोई रूप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा रिहा सुहाईआ। थिर घर साचा ठांडा दर, हरि साचा
आप सुहांयदा। निरगुण अन्दर बैठा वड़, आप आपणी जोत जगांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, त्तत्व तत्त ना कोए रखांयदा। ना कोई अक्खर रिहा पढ़, रसना जेहवा ना कोए हलांयदा। ना कोई किला ना कोई गढ़्ह, ना कोई रचन रचांयदा। ना कोई चोटी ना कोई जड़, ना कोई भार उठांयदा। आपणा आप आपे घड़, आपणे दर रखांयदा। सच तख्त हरि सुल्तान निरगुण रूप बैठा चढ़, आप आपणा राज कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर नूर प्रगटांयदा। जोती नूर पुरख सुल्तान, घर मन्दिर आप सुहाया। आपे वस्सया सच मकान, दर दरवाज़ा ना कोए रखाया। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वेस वटाया। आपे जाणे आपणा माण, माण निमाणा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण साचा घर सुहाया। घर सुहाया आदि निरँजण, एका वज्जी वधाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भगवन रूप वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे करे कुड़माईआ। साचे घर हरि कुड़माई, आपणी आप करांयदा। निरगुण वेखे वज्जे सच वधाई, निरगुण साचा आप वजांयदा। निरगुण धी निरगुण जवाई, निरगुण निरगुण आप प्रनांयदा। निरगुण सेज रिहा वछाई, निरगुण आप हंढांयदा। निरगुण निरगुण विच टिकाई, निरगुण निरगुण आप उपांयदा। सुत्त दुलारा नाउँ रखाई, शब्दी शब्द उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, वर आपणा आप सुहांयदा। शब्द सुत्त सच दुलारा, हरि साचे आप उपन्नया। आपे करे सच प्यारा, आपे बेड़ा रिहा बन्न्हया। देवे फ़रमान सच्ची सरकारा, लोआं पुरीआं ताणा तणया। ब्रह्मण्डां खण्डां दए सहारा, खेले खेल श्री भगवन्नया। रवि ससि कर सतारा, नूरो नूर आप अख्वन्नया। विष्नूं वंसी खेल न्यारा, आपणा अंग आप कटन्नया। नाभी कँवल कर उज्यारा, पारब्रह्म प्रभ साचा मन्नया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, आप आपणा रंग रगन्नया। त्रैगुण तेरा वणज वपारा, घर साचे आप करन्नया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश पंजां तत्तां दए आधारा, खेले खेल खेल खिलन्नया। मन मति बुध डेरा बन्न्हया। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, लोकमात चाढ़्हे चन्नया। घर विच घर आप सुहा, आपणा मन्दिर आपे मल्लया। बन्द किवाड़ी लाया ताला, ना कोई तोड़ तुड़न्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटन्नया। निरगुण खेल हरि करतार, सरगुण विच समाईआ। सरगुण मेला विच संसार, सति पुरख कराईआ । दोहां विचोला शब्दी धार, शब्द अगम्मी आप उपाईआ। काया डूँघी वेखे गार, आप आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण मारे एका धार, अमृत धार चुआईआ। इक्क वजाए साचा ताल, अनहद सेव कमाईआ। जोत निरँजण दीपक बाल, करे सच रुशनाईआ। शब्दी गुर बण दलाल,
सतिगुर रूप वटाईआ। सन्त सुहेले आपे भाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, अतुट भण्डार आप वरताईआ। आपे शाह आपे कंगाल, आपे दर दर अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण साचा रंग, पंज तत्त आप चढन्नया। आत्म बैठा सच पलँघ, साची सेजा थान सुहन्नया। सच प्रीती रिहा मंग, नाम नामा आपे मन्नया। आपे भाग लगाए काची माटी तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल नौजवानया। नौजवान जोद्धा सूरबीर बली बलकार, एका पुरख अख्वांयदा। लक्ख चुरासी कर पसार, लोकमात वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, पुरीआं लोआं आप सुहांयदा। आपे वस्सया सभ तों बाहर, भेव कोए ना पांयदा। आपे लेखा बणे लखार, आपे ब्रह्मा मुख सलांहयदा। आपे शब्द नाम जैकार, आपणा ढोला आपे गांयदा। आपे पर्दा ओहला रक्खे मीत मुरार, आपणा मुख छुपांयदा। जन भगतां सोहे बंक दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। नित नवित्त साची कार, करनी करता आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस पुरख अबिनाश, आपणा आप करांयदा। आपणे मण्डल पावे रास, साचा मण्डप आप सुहांयदा। जोत नूर पृथ्मी आकाश, ब्रह्मण्ड डगमगांयदा। हर घट अन्दर रक्खे वास, घट घट वेख वखांयदा। आदि जुगादि ना कदे विनास, थिर घर साचे डेरा लांयदा। गुरमुख वेखे रसन स्वास, जुग जुग मेल मिलांयदा। सच सुल्तान शाहो शाबाश, शाह सुल्ताना आप अख्वांयदा। जुग करता हरि करनी कर, आपणा कर्म कमांयदा। धरनी धवल उप्पर जोत धर, पंज तत्त डेरा लांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए वर, एका घर मलांयदा। इक्क रखाए साचा सर, अमृत धार इक्क वहांयदा। एका पुरख ना नारी ना नर, नर हरि नरायण आप अख्वांयदा। आपणा भाणा आपे जर, आपे हुक्म सुणांयदा। आपे जुगा जुगन्तर वेखे खड़, आप आपणा रूप वटांयदा। आप आपणे नाल रिहा लड़, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे शब्द घोड़े साचे जाए चढ़, ख़ाकी ख़ाक आप समांयदा। आपे शस्त्र खण्डा तेज़ कटार रिहा फड़, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जुग जुग वेस हरि अवल्ला, अकल कला वरताईआ। खेले खेल इक्क अकल्ला, हरि वड वड्डा वड्याईआ। सतिजुग फड़ाए साचा पल्ला, एका नाम वधाईआ। त्रेते करया साचा हल्ला, राम रामा रूप वटाईआ। द्वापर देवे आपे डन्ना, रथ रथवाही सेव कमाईआ। कलिजुग लोकमात आए भन्ना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। किसे ना वस्सया छप्पर छन्ना, मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर ना डेरा लाईआ। हरिजन वेखे तेरा काया तना, घर घर विच आप सुहाईआ। जननी जनिआ साचा जना, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। एका राग सुणाया कन्ना, धुन
अनादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह बेऐब परवरदिगार, नूर अल्ला नूरो नूर समांयदा। शब्दी शब्द सच सलाह, हरि शब्दी मता पकांयदा। शब्द गुर शब्द मलाह, शब्द बेड़ा आप चलांयदा। शब्द पिता शब्द माँ, शब्द सुत्त दुलारा गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग आप आपणा रूप वटांयदा। कलिजुग अन्तिम रूप वटाया, हरि सच वज्जी वधाईआ। शब्द गुर इक्क उठाया, नाम डंका हथ्थ फड़ाईआ। लोआं पुरीआं रिहा हिलाया, नौ खण्ड ल्ए अंगड़ाईआ। सत्तां दीपां फेरा पाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तानां रिहा जगाया, राउ रंकां वेख वखाईआ। साधां सन्तां शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाया, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म बूझ बुझाया, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। तीजा लोइन इक्क खुल्हाया, दोए बन्द रखाईआ। चौथे पद आप समाया, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। पंचम मीता नज़री आया, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। चार वरनां बख्शे इक्क सरनाया, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई एका धाम बहाया, एका करे पढ़ाईआ। कलमा अमाम इक्क सखाया, एका नाअरा लाईआ। जल्वा जलाल नूर उपाया, मुकामे हक्क ख़ुदाईआ। राम रूप आप उपाया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। कान्हा कृष्ना रथ चलाया, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। निरगुण नाम निरबान एका लाया, नानक वड वड्याईआ। गोबिन्द डंका इक्क वजाया, गुर फ़तहि आप सुणाईआ। सृष्ट सबाई हरि भुलाया, भुल्ले पान्धी राहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया, आसा तृष्ना रही कुरलाईआ। हउमे हँगता अंग लाया, साचा संग ना कोए निभाईआ। जूठ झूठ मंगता मंगदा कलिजुग आया, काली कफ़नी हथ्थ उठाईआ। मन मति चोली रंगदा आया, ना सके कोए धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचा वेख वखांयदा। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। वरनां बरनां हाहाकार, सति सन्तोख ना कोए वरतांयदा। गुरमति ना कोए प्यार, गुर गुर ना मेल मिलांयदा। नाता छुट्टा धुर दरबार, कलिजुग माया तत्त प्रनांयदा। धरनी धवल करे पुकार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। सच्चा सच ना दीसे कोई सिक्दार, ग़रीब निमाणयां गले ना कोए लगांयदा। मात पित ना कोए प्यार, पिता पूत ना कोए सुहांयदा। सृष्ट सबाई दुहागण नार, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। गुरसिख विरला नाम वैरागण होया ख़बरदार, जिस जन साचा आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ कुड़यारा मेट मिटांयदा। कूड़ पसारा जाए उठ, हरि साचे जोत जगाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाली ठुठ, दर दर रिहा फिराईआ। कूड़ी क़िया पई लुट्ट, ना सके कोई बचाईआ। जन
भगतां उप्पर पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे जाए तुठ, आप आपणी दया कमाईआ। अमृत देवे साचा घुट, निझर झिरना आप झिराईआ। दूई द्वैती कढ्ढे कुट, एका दर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां करे कुड़माईआ। चार वरनां इक्क बणाउणा, एका रंग रंगाईआ। इष्ट देव गुर इक्क वखाउणा, एका रूप दरसाईआ। मूल मन्त्र इक्क दृढ़ाउणा, एका नाम जपाईआ। एका मन्दिर आप वसाउणा, एका सेज विछाईआ। एका राग आप अलाउँणा, अनहद साची सेव लगाईआ। फड़ फड़ काग हँस बणाउणा, माणक मोती चोग चुगाईआ। दीपक जोती इक्क जगाउणा, घर घर विच करे रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाउणा, नाम खण्डा एका लाईआ। आत्म सेजा दर सुहाउणा, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। नारी कन्त मेल मिलाउणा, सुरत शब्द ल्ए प्रनाईआ। साची सखीआं मंगल गाउणा, एका राग अल्हाईआ। बंक दुआरा इक्क सुहाउणा, एका वेख वखाईआ। हरि हरि हरि प्रभ नज़री आउणा, दूई दूशमन रहिण ना पाईआ। तीजे नेत्र जोत जगाउणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। सगला संग सूरे सर्बंग चार वरन तेरे संग निभाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सच सुच्च विच टिकाईआ। जन भगतां लेखा आप गणाउणा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। धर्म राए दर मुख छुपाउणा, बैठा सीस झुकाईआ। काल जंजाल तोड़ तुड़ाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाउणा, जोती जोत समाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, घर साचा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण रिहा तराईआ। हरि सज्जण हरि पाया, गुरमुख चतुर सुजान। आत्म ब्रह्म जणाया, एका शब्द निशान। दूई द्वैती पर्दा लाहया, मिटया माण अभिमान। दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया, आवण जावण चुक्की काण। ग़रीब निवाज़ा नज़री आया, देवणहारा साचा दान। अनहद वाजा इक्क वजाया, सेव कमाए पवण मसाण। राग अनादा इक्क सुणाया, धुनी राग महान। जगत नेत्र दिस ना आया, भुल्ला सर्ब जहान। गुरमुख विरला वेख वखाया, जिस वखाए आप भगवान। गुर पूरा संग रखाया, आदि जुगादी सद मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जीआ दान। हरिजन हरि हरि जाणया, आत्म ब्रह्म विचार। गुर सतिगुर आप पछानया, देवे नाम आधार। दाता दानी गुण निधानया, गुणवन्ता खेल अपार। आत्म सेजा शाह सुल्तानया, सुत्ता पैर पसार। दिवस रैण सुणाए आपणी बाणीआ, आपणा राग उचार। आपे जाणे अकथ कहानीआ, कथनी कोए ना पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए वर, आपे नारी कन्त भतार। गुरमुख नारी कर प्यारी, कन्त कन्तूहल प्रनांयदा। महल्ल अटल उच्च मनारी, दस्म दुआरी आप बहांयदा। आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी, दिवस
रैण सेव कमांयदा। लेखे लाए साची लाड़ी, आप आपणा लड़ फड़ांयदा। आपणे मन्दिर आपे वाड़ी, आपे संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गुरमुख नार कन्त भतार, हरि जू हरि हरि पाया। शब्दी शब्द तन शृंगार, सोलां सोलां रूप वटाया। नेत्र नैणां कजला धार, अंजन नाम सुहाया। हथ्थीं मैंहदी लाल अपार, प्रेम रंगीला रंग रंगाया। नेत्र नैण रही उग्घाड़, प्रीआ प्रीतम वेख वखाया। मेट मिटाई पंचम धाड़, झूठा साक ना कोए जणाया। अग्नी अग्ग ना लग्गी नाड़, त्रैगुण मूल चुकाया। धर्म वेखे इक्क अखाड़, अनहद ताल वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग चढ़ाया। चढ़ाए रंग नाम अनमोल गुरमुख रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी कंडे तोल, पूरा तोल वखाईआ। सदा सुहेला वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरु गुर चेला रहे मौल, चेला गुर आप अख्वाईआ। उलटा करे नाभ कौल, कँवली मुख भराईआ। मेल मिलावा साँवल सँवल, मुकंद मनोहर दरसाईआ। एका नूर अल्ला अव्वल, एका एक ख़ुदाईआ। एका अमृत साची पौल, एका मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले ल्ए मिलाईआ। सन्त मिलावा साचे दर, गुर सतिगुर आप कराया। आप चुकाए आपणा डर, निर्भय आप अख्वाया। नाम सति भण्डारा भर, आपे रिहा वरताया। करता पुरख करनी कर, करनहार भेव ना आया। जूनी रहित ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण खेल खिलाया। निरभउ रूप अग्गे रिहा खड़, भय भयानक होए सहाया। अकाल मूर्त मूर्त अकाल एका नर, नर नारी आप हो जाया। जुग जुग आपणा भाणा आपे जर, हरि भाणे विच समाया। आपे साध सन्त गुर पीर अवतार, दस्तगीर आप अख्वाया। आपे ऊँच नीच शाह हकीर कर, शाह सुल्तान आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां एका सरना, नेत्र खोल्हे हरना फरना, दूई द्वैती मेट मिटाया। हरन फरन नेत्र खोल्ह, गुरमुखां दए वड्याईआ। काया मन्दिर आपे बोल, आपणा शब्द सुणाईआ। सच नगारा वज्जे ढोल, ताल तलवाड़ा इक्क वखाईआ। दिवस रैण करे चोल्ह, आठ पहर रंग रंगाईआ। शब्द देवे सच झकोल, दो जहानां पार कराईआ। एका कंडे देवे तोल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। हरिजन हर घट हरि हरि वसे कोल, गुर बिन कोए ना बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा दर, बंक दुआरा आप सुहाईआ। बंक दुआरा साची रास, हरि साची वस्त रखांयदा। सतिगुर साजण वसे पास, शब्दी शब्द सुणांयदा। जुगां जुगन्त पूरी करे आस, जो जन ध्यान लगांयदा। निज घर वासी निज घर रक्खे वास, निज नेत्र वेख वखांयदा। हरिजन लेखे लाए
स्वास स्वास, रसना जेहवा जो जन गांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, डूँघी कन्दर आप तरांयदा। हरिजन तेरा नाम ना जाए विनास, पंज तत्त अग्नी तत्त जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेखे साचा घर, भगत भगवन्त सन्त कन्त नार भतार एका धार वखांयदा। सन्त नार भतारी साचा मीतड़ा, एका एकउँकार। गुरमुख काया चोली रंगे चीथड़ा, रंगन रंग अपार। रंग चढ़ाए इक्क मजीठड़ा, आप आपणी किरपा धार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा लिख ना सके कोई विच संसार। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, अमृत फल लगाए साचे डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्त आदि अन्त हरि भगवन्त, चले चलाए अवल्लड़ी चाल। चाल निराली जोत अकाली, आपणे आप रखाईआ। दो जहानां साचा पाली, परम पुरख वड्याईआ। शब्द गुर करे दलाली, कलिजुग वणज वखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे पत्त पत्त डाल डाली, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। वेख वखाए पंज तत्त मन्दिर खाली, हरि का नाम ख़ज़ाना ना कोए रखाईआ। गुरमुख विरले घाल घाली, जिस जन बूझ बुझाईआ। तोड़नहार जगत जंजाली, लक्ख चुरासी तन्द कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, आस निरास ना कोए वखाईआ। चरन प्रीती देवे जोड़, सुरत शब्द जुड़ाईआ। नाम चढ़ाए साचे घोड़, साचा अस्व इक्क रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर लाए एका पौड़, डूँघी भँवरी पार कराईआ। लेखा चुक्के सुखमन नाड़ी सौड़, ईड़ा पिंगल मुख शरमाईआ। एका रस वखाए मिट्ठा कौड़, अमृत मुख चुआईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा साचे मन्दिर जाए बौहड़, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेले बेपरवाहीआ। सुरती शब्द शब्द ज्ञान, नाम दान वड्याईआ। गुर गोबिन्द मेला दो जहान, लोकमात करे कुड़माईआ। सच वखाए सच निशान, सच साचा आप झुलाईआ। इक्क जणाई धुर फ़रमान, बोध अगाधा शब्द सुणाईआ। चरन प्रीती चरन दुआर हरि निरँकार हरिजन देवे एका माण, एका बूझ बुझाईआ। आप वसाए घर सच दर सच हरि सच मकान, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पंच विकार नौ दुआर ना जाए नच्च, पंच शैतान मेट मिटाईआ। हरि हिरदे अन्दर जाए रच, शब्दी शब्द शब्द समाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन प्रीती साची नीती, काया मन्दिर विच मसीती आपे दए कराईआ। काया मन्दिर मसीत गुरदुआर, मट्ठ शिवदवाला आप सुहांयदा। निरगुण बाती कर उज्यार, जोत ललाटी आप जगांयदा। शब्द हाटी कर वणजार, एक वस्त झोली पांयदा। तीर्थ तट सच किनार, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। पिछला पूरा करे घाटी अग्गे भरे भण्डार, नाम भण्डार इक्क रखांयदा। गुरमुख अस्व शाह अस्वार, लोआं पुरीआं पार करांयदा। ब्रह्मा विष्नूं शिव करन निमस्कार, सुरपति निउँ निउँ सीस झुकांयदा ।
जिस जन वखाए आपणा घर बार, चरन कँवल दुआरा इक्क वखांयदा। नर नरेशा एकउँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन प्रीती देवे वर, चरन चरनोदक इक्क प्यांअदा। चरन प्रीती चरन धूढ़, चरन कँवल चित लाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, कूड़ कूड़ा मेट मिटाया। आवण जावण पतित पावन लक्ख चुरासी जम की फाँसी कट्टे जूड़, आप आपणी गोद उठाया। दिवस रैण आठ पहर हाज़र हज़ूर, सर्ब कल भरपूर विछड़ कदे ना जाया। गुरसिख तेरी आसा मनसा पूर, प्रीती नीती इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत जाती जाती जोत विच समाया।
२३ चेत २०१६ बिक्रमी पिण्ड शफ़ी पुर
हरि शब्द नाम प्रचण्ड, सतिगुर पूरा हथ्थ उठाईआ। पावे सार ब्रह्मण्ड खण्ड, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। भेख पाखण्डा देवे डन्न, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। मनमुखता तेरी वढ्ढे कंड, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगत नाम एका वंड, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, दो दो धार रखांयदा। जुग जुग खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, गुर गुर वेस वटांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, मात पाताल आकाश वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी खेल अपार, अलक्ख अलक्खणा आप खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम खण्डा इक्क रखांयदा। नाम खण्डा शब्द बलवान, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। खेले खेल दो जहान, दो जहानां वेख वखांयदा। कूड़ी क़िया मेट निशान, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। जन भगतां बख्शे चरन ध्यान, मनमुख गूढ़ी नींद सवाईआ। भरमे भुल्ले जीव निधान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, हरि हरि रसना जेहवा गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत दुकान, नौ दर आप खुल्हाईआ। सति पुरख निरँजण हो प्रधान, सत्तां दीपां वंड वंडाईआ । अकाल पुरख नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जुग जुग खेले खेल महान, करनी करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी धार आप चलाईआ। शब्द धार हरि निरँकार, आदि जुगादि रखांयदा। घट घट अन्दर कर पसार, आप आपणा रूप दरसांयदा। गुरमुख साचे कर उज्यार, गुरमती एह समझांयदा। नाम रत्न इक्क अपार, काया मन्दिर आप टिकांयदा। मनमति करे ख्वार, मूर्ख मूढ़्हे धन्दे लांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, साचा मोह ना जोड़ जड़ांयदा। एका भुल्लया हरि निरँकार,
माया ममता तन रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द खण्डा इक्क रखांयदा। शब्द खण्डा साचा शस्त्र, गुर सतिगुर आप उठाईआ। आपे पहने आपणे बस्त्र, तन शृंगार आप वखाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्तर, आप आपणी कल वरताईआ। मेटणहारा लग्गी बसन्तर, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाईआ। इक्क जपाए साचा मन्त्र, नाम नामा झोली पाईआ। वेख वखाए गगन गगनंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द शब्दी वेख वखाईआ। शब्द खण्डा शब्द कटार, शब्द मृदंग वजांयदा। शब्द अस्व शब्द अस्वार, शाह सुल्तान शब्द अख्वांयदा। शब्द नाम शब्द जैकार, शब्द नाअरा आपे लांयदा। शब्द वणज शब्द वापार, शब्द भण्डारा आप वरतांयदा। शब्द कूड़ शब्द कुड़यार, सच सुच्च शब्द अख्वांयदा। शब्द नार शब्द भतार, कन्त कन्तूहल शब्द सुहांयदा। शब्द पसर शब्द पसार, शब्द मेट मिटांयदा। शब्द गुर शब्द अवतार, गुर शब्दी रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी नाद इक्क वखांयदा। शब्द अनादी साचा ढोला, हरि हरि आप सुणांयदा। जुगा जुगन्तर एका बोला, एका मुख सुणांयदा। कलिजुग अन्तिम नानक गुर बणया तोला, तेरां धार चलांयदा। ग़रीब निमाणयां चुक्क डोला, आपणे कंध उठांयदा। सच भण्डारा एका खोल्हा, एक वणज करांयदा। चौदां लोकां लाहे पर्दा ओहला, चौदां तबकां चरनां हेठ दबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द निशाना हरि मेहरवाना लोकमात आप झुलांयदा। शब्द तीर शब्द तुफ़ंग, शब्द कमान उठाईआ। शब्द शब्दी लग्गे अंग, शब्द शब्दी पार कराईआ। शब्द अमृत शब्द गंग, शब्द नीर सीर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द गुर नाम तराना, गुर नानक रसना गाया। सति सति सति खेल महाना, सति सतिवादी पुरख मनाया। ग़रीब निमाणयां बन्न्हे गाना, वरन गोत ना कोए जणाया। दर दरबार इक्क वखाना, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। इक्क वखाए सच बबाणा, गुरमुख साजण ल्ए चढ़ाया। तन रबाब इक्क वजाना, अनहद सितार वजाया। अमृत आत्म पीणा खाणा, ठंडा ठार वखाया। पंच वकारा सथ्थर हेठ वछाना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काया। धुन आत्मक शब्द अनादी एका गाना, एका हरि लिव लाया। दूसर इष्ट ना कोए मनाना, पुरख अकाल इक्क दरसाया। शाहो भूप वड राजन राणा, सच सुल्तान डेरा लाया। थिर घर वस्सया श्री भगवाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। जन भगत देवे पद निरबाना, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द निशाना तीर शाह हकीर इक्क चलाया। शब्द निराला तीर, गुर सतिगुर आप चलाईआ। दो जहानां पैंडा चीर, लोकमात करे रुशनाईआ। गुरसिखां हउमे कढ्ढे पीड़, एका दूजा भउ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
शब्द निधाना आप उपाईआ। शब्द निधाना जोद्धा मरदाना, सतिगुर पुरख उपांयदा। चार वरन इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म जणांयदा। चार वरन इक्क ध्याना, इक्क ध्यान रखांयदा। चार वरन इक्क अशनाना, सर सरोवर इक्क उपांयदा। चार वरन एका दाना, नाम भण्डार इक्क वरतांयदा। चार वरनां एका माणा, एका दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द अनाद एका ढोला गांयदा। शब्द अनादी साचा ढोला, हरि हरि आप उपांयदा। गुर सतिगुर बणे साचा तोला, लोकमात वेस वटांयदा। आपे बदले पंज तत्त चोला, जोती शब्द आप रल जांयदा। आपे खेले आपणा होला, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। गुर शब्द बणाए जगत विचोला, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। गुर नानक गाया एका बोला, सोहँ शब्द अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द देवे वर, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। शब्द वर शब्द दाता, शब्द झोली रिहा भराईआ। शब्द पिता शब्द माता, बाल निधाना शब्द अख्वाईआ। शब्द बिरध शब्द बाल शब्द नौजवाना, हरि शब्द मरे ना जाईआ। शब्द सुरत शब्द ज्ञाना, शब्द मेल मिलाईआ। शब्द मन्दिर शब्द मकाना, शब्द बैठा आसण लाईआ। शब्द पवण शब्द मसाणा, शब्द शब्द रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका एक शब्द उपजाईआ। एका शब्द एका धार, एका पुरख चलांयदा। एका एक एकउँकार, अकल कला वरतांयदा। एका रूप अगम्म अपार, लेखा लेख ना कोए लखांयदा। एका अलक्ख निरँजण हो उज्यार, जोत निरँजण डगमगांयदा। एका शब्द नाम जैकार, गीत सुहागी एका गांयदा । एक थापन थाप सर्ब संसार, · एका जाप
जापण अपर अपार, जपत जपत एक सुख पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द रूप दरसांयदा। शब्द रूप सद अनडिठ, दिस किसे ना आया। घर घर सुत्ता दे कर पिट्ठ, करवट कोए ना सके बदलाया। जिस जन कर किरपा आप आपणी रक्खे साया हेठ, सो जन बूझ बुझाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, हरि शब्दी फल खुवाया। अग्नी तत्त ना जाणे महीना जेठ, सांतक सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेवट खेट शब्द गुर अख्वाया। शब्द गुर शब्द मलाह, शब्द बेड़ा रिहा चलाईआ। शब्द मीत शब्द सलाह, शब्द राह वखाईआ। शब्द अतीत बेपरवाह, घर साचे बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हस्त कीट पकड़े बांह, एका रंग शब्द रंगाईआ। एकउँकार सर्ब जीअ दाता, हरि हरि आप अख्वांयदा। सति नाम उत्तम ज़ाता आपणी आप रखांयदा। करता पुरख रूप ना किसे पछाता, जोती जोत डगमगाया। निरभउ बैठा इक्क अकांता दूसर भय ना कोए जणांयदा। निरवैर मारे सदा झाता, निर्धन सरधन मेल मिलांयदा। जूनी रहित सर्ब पित माता, मात गर्भ ना फेरा पांयदा। अकाल मूर्त साची
सूरत रूप रंग ना किसे जाता, लेखा लेख ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकउँकार निराकार साकार वेस वटांयदा। एकउँकार इक्क अकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। आपणे वस्सया आप महल्ला, दूसर कोए ना संग जणाईआ। नेहचल धाम उच्च अटला, अगम्म अगम्मड़ा इक्क रखाईआ। पुरख अबिनाश शाहो शाबास आपणा तख्त आपे मल्ला, आपे बैठा सेज विछाईआ। निरगुण दीपक निरगुण बाती निरगुण नूर एका बला, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकार एका एक अख्वाईआ । बंस सरबंसा पूर्ब लहिणा, जुग जुग आप चुकांयदा। आपे जाणे आपणा देणा, देवणहार इक्क अख्वांयदा। दरस दिखाए साचे नैणां, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हांयदा। आपे मात पित भाई भैण साक सज्जण सैणा, सगल कुटम्ब आप अख्वांयदा। आपे पंज तत्त तन बस्त्र पाए गहिणा, नाम कंगण हथ्थ पहनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरध बाल नौजवान आपणे रंग रंगांयदा। बंस लेखा घर परवार, जोग जुगत बणाईआ। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा दिस ना आईआ। आपणा कर्ज़ आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रिहा उतार, हरि सज्जण मेल मिलाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, गुरमुख आत्म जोड़ जुड़ाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। शाहो भूपी सच सिक्दार, साचा राज जोग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अंस आपणा बंस गुरमुख साजण आप उपाईआ। अंसा बंसा हरि हरि मीता, गुर शब्दी मेल मिलांयदा। गुरमुख वेखे विच सहँसा, कोटन कोटि फोल फोलांयदा। मन मनुआ मारे जिउँ कान्हा कंसा, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पांयदा। आपे तोड़े मन का संसा, भाण्डा भरम आप भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा आपणे दर पूरा पूर करांयदा। जुग लेखा जग चुक्कया, देवणहार निरँकार। गुरसिख लहिणा कदे ना मुक्कया, भरया नाम भण्डार। हरिजन बूटा कदे ना सुक्कया, फले फुले विच संसार। लक्ख चुरासी पैंडा मुकया, राए धर्म ना करे ख्वार। जो बैठा अन्दर लुकया, देवे दरस गुप्त ज़ाहर। सफल कराए मात कुख्खया, जन जननी उतरे पार। लेखे लाए देही मानस मनुखया, आप आपणी किरपा धार। गुरसिख साचा सज्जण मीता सतिगुर पूरे आपणी गोदी आपे चुक्कया, आपणीआं भुजां पसार। जगत विकारा फड़ फड़ कुठया, मारे नाम तेज़ कटार। अमृत देवे एका घुट्टयां, सांतक सति ठांडा ठार। ठग्ग चोर यार किसे ना लुट्टयां, हथ्थ ना आवे जीव गंवार। जन लहिणा लहिणा चुकया, बंस सरबंसा रिहा उधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग सन्त सुहेले लाए पार। गुरसिख साजण पाया, परम पुरख करतार। नर निरँकारा वेख वखाया, लोकमात जोत उज्यार। शब्द विचोला इक्क बणाया, फेरे मारे वारो वार। आदि जुगादी भुल्ल कदे
ना जाया, अभुल्ल गुरू करतार। गुरमुखां करना करता कीमत आपे पाया, मुल्ल चुकाए ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा आप आपणा दए उतार।