२३ चेत २०१६ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे घर पिण्ड बंडाला
हरि सतिगुर सच्चा इक्क अकाल, रूप रंग ना कोए जणाईआ। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाल, पारब्रह्म भेव कोए ना पाईआ। खेले खेल दीन दयाल, हरि ठाकर वड वड्याईआ। आदि शक्ति नूर जमाल, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। सति पुरख निरँजण हरि बिधाता, परम पुरख सुल्तानया। बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कला अख्वानया। आपे आपणा जाणे नाता, जोती नूर श्री भगवानया। आपे आपणी पुच्छे वाता, आपे देवणहारा दरगाह माणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी आप करे पछानया। ठाकर करता हरि हरि मीता, एका एकउँकारया। आदि जुगादी इक्क अतीता, सति सरूप समा रिहा। आपे ठंडा आपे सीता, त्तत्व तत्त ना कोए वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत ज्वाला आप उपा रिहा। जोत ज्वाला हरि हरि धार, आपणी आप उपांयदा। दीपक बाती इक्क उज्यार, कमलापाती आप टिकांयदा। आपे वेखे मारे झाकी, आपणा दर आप सुहांयदा। आपे जाणे आपणा लहिणा देणा बाकी, दूसर कोए ना लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा कर पसारा, नर निरँकारा खेल खिलांयदा। नर निरँकारा खेल आदि निरँजण हरि कराईआ। आपे कर कर आपणा मेल, मेल मिलावा आप वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेल, सतिगुर पूरा नाउँ धराईआ। सदा सुहेला वस्सया रंग नवेल, घर बंक इक्क वखाईआ। ना कोई गुरू ना कोई चेल, निउँ निउँ सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता एका नूर डगमगाईआ। निरगुण धार पुरख अगम्मड़ा, अगम्मड़ी कार करांयदा। अलक्ख निरँजण खेल खिलंदड़ा, खेलणहारा दिस ना आंयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहंदड़ा, निरगुण जोत इक्क जगांयदा । सच सिँघासण इक्क वछंदड़ा, पुरख अबिनाश डेरा लांयदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटंदड़ा, वेस अनेका आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार निज घर आपणा आप सुहांयदा। निज घर आसण पुरख अबिनाशन, आपणा आप लगाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाशन, गगन मण्डल ना कोए वखाईआ। ना कोई मण्डल ना कोई रासन, रवि ससि ना कोए चमकाईआ। जोती नूर इक्क प्रकाशन, प्रकाश
प्रकाश वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोत करे रुशनाईआ। हरि जोत हरि आप उपा, आपणा रूप वटांयदा। आदि निरँजण नाउँ धरा, आपणा दर सुहांयदा। भगवन रूप वेस करा, वेस अवल्ला आप वखांयदा। इक्क अकल्ला जोत जगा, निहचल धाम अटला आप सुहांयदा । दाता दानी बेपरवाह, परवरदिगार आप अख्वांयदा। आपे आपणा बणे मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। देवणहारा सच सलाह, साची सिफ्त सलांहयदा। लेखा कोई जाणे ना, वेद कतेब दिस ना आंयदा। करनहारा सच न्याँ, पारब्रह्म आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। शब्द अगम्मी इक्क उपा, लोआं पुरीआं बणत बणांयदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड आप उपा, शब्द डोरी आप बंधांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त त्रैगुण माया पंज तत्त सुहा, मन मति बुध निरगुण धार आप रखांयदा। घर विच घर घर रखा, घर साचा शाहो आसण लांयदा। दीवा बाती इक्क जगा, जोत निरँजण सेव कमांयदा। कमलापाती सहिज सुभा, आप आपणा बोल अल्हांयदा। धुन अनादी एका गा, शब्द जैकारा इक्क सुणांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। आदि जुगादी वेस वटा, जुग जुग नाउँ धरांयदा । जुगा जुगन्तर फेरी पा, आपणी कल वरतांयदा। सन्त सुहेले आप जगा, जागरत जोत इक्क वखांयदा। गुर गुर चेले मेल मिला, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखांयदा। मनमुख गूढ़ी नींद सवा, माया पर्दा आपे पांयदा। चौदां लोकां वेख वखा, आप आपणा राग सुणांयदा। घट घट अन्तर दए जणा, पूरन ब्रह्म धरांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप अख्वांयदा। साध सन्त रहे गा, साची सेवा आप लगांयदा। अन्तिम बणे आप मलाह, नाम चप्पू एका लांयदा। नथाविआं देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप सुहांयदा। पकड़नहारा साची बांह, साचा अदल कमांयदा। वेखे नगर खेड़ा सच ग्रां, काया मन्दिर फोल फोलांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस वखांयदा। इक्क जपाए साचा ना, हरी हरि हरि रसना गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव सेवक सेवा साची लांयदा। सेवक सेवा सेवादार, सेवा रहे कमाईआ। करनी करता करता पुरख करे ख़बरदार, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। दो जहानां पावे सार, ब्रह्मण्डां खोज खोजाईआ। उत्भुज सेत्ज आप तराईआ। जुगा जुगन्तर आपणी कार, आपे रिहा कमाईआ। लक्ख चुरासी सांझा यार, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। शब्द गुर शब्द अवतार, साध सन्त शब्द समाईआ। शब्द सति शब्द तत्त शब्द रत शब्द मति शब्द होवे पहरेदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। शब्द जोग शब्द भोग शब्द चोग शब्द सिक्दार, शाह सुल्तान शब्द अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार कर प्यार, हरि निरँकार आपणी आपे वेख वखाईआ। निरगुण धार जोत अकाला, आपणी
आप चलांयदा। जुगां जुगन्त अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप रखांयदा। शब्द गुर बण दलाला, लोकमात फेरा पांयदा। मेल मिलाए काल महांकाला, दीन दयाला दया कमांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। इक्क वखाए धर्म सच्ची धर्मसाला, एका हट्ट खुल्हांयदा। एका अमृत फल लगाए काया डाल्हा, आत्म मेवा इक्क खुवांयदा। एका चले नाल नाला, हरि सगला संग निभांयदा। एका पाए नाम शब्द गल साची माला, तन शृंगार आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता हरि करनेहारा, आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर अख्वांयदा। एका गुर इक्क अवतारा, एका रूप वटाईआ। एका शब्द इक्क भण्डारा, एका एक वरताईआ। एका नाम इक्क जैकारा, एका अलख जगाईआ। एका बंक इक्क दुआरा, एका रिहा सुहाईआ। एका मीत इक्क मुरारा, एका मेल मिलाईआ। एका वरन गोत एका करे उज्यारा, पसर पसारा इक्क कराईआ। एका खड़ग इक्क कटारा, एका खण्डा नाम चमकाईआ। एका चिल्ला तीर कमान तोड़े गढ़्ह हँकारा, एका बाण वखाईआ। एका ढहि ढहि पए चरन दुआरा, एका निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका एक होए सांझा यारा, एका ख़ालक ख़लक विच समाईआ। एका नूर इलाही परवरदिगारा, बेऐब इक्क अख्वाईआ। एका राम नाम सति वरतारा, सति सरूप इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि एका हरि, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। गुण अवगुण ना हरि जणाए, भेव कोए ना पांयदा। जुगा जुगन्तर वेस वटाए, रूप अनूप दरसांयदा। गुरमुख साजण आप मिलाए, आप आपणी बूझ बुझांयदा। कलिजुग अन्तिम फेरा पाए, निहकलंका नाउँ रखांयदा। हेरा फेरा सर्ब चुकाए, ओहला पर्दा ना कोए जणांयदा। भरमां ढेरा आपे ढाए, दूई द्वैती कंध मिटांयदा। सञ्झ सवेरा इक्क वखाए, दिवस रैण ना लेख लिखांयदा। गुरू गुर चेरा एका धाम सुहाए, चेला गुर रूप समांयदा। नानक गोबिन्द खेला आप खलाए, खेलणहार भेव ना आंयदा। साची नगरी साचा धाम साचा डेरा आपे लाए, साचा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। निहकलंक नाउँ रक्ख, हरि आपणी वंड वंडाईआ। जोत सरूपी हो प्रतक्ख, शब्दी डंक वजाईआ। वेख वखाए चुरासी लक्ख, लक्ख लखीना बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले गुरमुख साजण ल्ए रक्ख, आप आपणी दया कमाईआ। मनमुखां नक्क पाए नथ्थ, चारों कुन्ट फिराईआ। जूठ झूठ करे सत्थ, सथ्थर धरत धवल वछाईआ। कलिजुग अन्तिम किसे ना दिसे कोए हट्ठ, धीरज जत ना कोए वखाईआ। जाणे भेव पूजा पाठ, गायत्री मन्त्र वेख वखाईआ। वेद पुराणां वेखे हट्ट, अञ्जील कुरानां फोल फोलाईआ। शास्त्र सिमरत आपणी कीमत कोए ना सके वट्ट, जीव जन्त कीमत ना कोए चुकाईआ। भेव खुल्हाए अठसठ, सर सरोवर
फेरा पाईआ। गंगा गोदावरी रही नठ्ठ, सुरस्ती नाल रलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर अकट्ठ, सुरपति इन्द ल्ए अंगड़ाईआ। त्रैगुण माया होई भट्ठ, नेत्र रो रो दए दुहाईआ। पंच विकारा बुरज रिहा ढठ्ठ, कल्लर कंध रहिण ना पाईआ। कलिजुग उलटी गेड़न आया लट्ठ, पारब्रह्म गुर वड वड्डी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर बूझ बुझाईआ। एका अक्खर हरि पढ़ाउणा, सच साची करे पढ़ाईआ। दूई द्वैती पर्दा लौहणा, दो दो लोचन वेख वखाईआ। तीजा नेत्र आप खुल्हाउणा, नैण नैनण रहे शरमाईआ। चौथे पद मेल मिलाउणा, घर चौथे वज्जे वधाईआ। पंचम मीता नज़री आउणा, पंच शब्द शनवाईआ। छे छे घर रंग रंगाउणा, छप्पर छन्न छुहाईआ। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्मादि एका नज़री आउणा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। अट्ठां तत्तां नाद इक्क वजाउणा, सार शब्द सुणाईआ। नौ दर नव खण्ड लेखा आप चुकाउणा, लोकमात वज्जी वधाईआ। दस दस्मेश नर नरेश वड मृगेश आप आपणा लेख मुकाउणा, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। दस्म दुआरी जोत निरँकारी दीपक जोत इक्क जगाउणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। इक्क अकल्ला सच महल्ला आप वसाउणा, दरगाह साची सच सुहाईआ। जलां थलां डेरा लाउणा, महीअल रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, भेव कोए ना पाईआ। शाह सुल्ताना राज राजाना ख़ाक मिलाउणा, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाईआ। ऊँचां नीचां नीचां ऊँचां एका रंग रंगाउणा, ज़ात पात ना कोए बणाईआ। सूचो सूचा एका शब्द उपजाउणा, ब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। क्षत्री ब्रह्मण वैश ना किसे अख्वाउणा, ना शूद्र मुख भवाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई तेरा वक्त चुकाउणा, तेरा रूप आप हो जाईआ। कायनात कलमा इक्क पढ़ाउणा, आब हयात मुख चुआईआ। राम नाम जाम इक्क वखाउणा, एका कृष्ना मुख सलाहीआ। सति नाम जैकारा आपे लाउणा, आपे करे पढ़ाईआ। नानक साचा दर सुहाउणा, नेत्र लोचण दरस वखाईआ। गोबिन्द डंका इक्क वजाउणा, वाह वा फ़तहि गुरू वड्याईआ। पंचम मेला मेल मिलाउणा, शब्द बाज़ इक्क उडाईआ। नाम तोड़ा जगदीस सीस टिकाउणा, साची कल्ग़ी कर रुशनाईआ। आपणा अस्व दर दरवाजिउँ बाहर कराउणा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे कुन्ट फेरा पाईआ। शाह अस्वार उप्पर आसण लाउणा, सोलां कलीआं हेठ विछाईआ। नीला नीली धारों पार कराउणा, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। पहलों आपणा लेख मुकाउणा, दूजा राह चलाईआ। चौदां लोक चौदां तबक वीह सद चौदां तेरा रंग रंगाउणा, पंचम जेठ रुत्त सुहाईआ। वीह सद पन्दरां भेव खुल्हाउणा, आपणा तख्त आपे दए उलटाईआ। जगत सिँघासण ख़ाक रलाउणा, पंचम जेठ खेल खिलाईआ। पारब्रह्म तेरा भेव किसे ना पाउणा, वेद कतेब ना कोए जणाईआ। सम्मत सोलां पंचम जेठ आप सुहाउणा, नीले वाला फेरी पाईआ। पन्थ पन्थी पकड़ उठाउणा, दे मति रिहा समझाईआ।
अञ्जील कुराना एका राह वखाउणा, एका करे पढ़ाईआ। पंडत पांधा आप जगाउणा, जोत ललाटी वेख वखाईआ। नाम खण्डा इक्क चमकाउणा, तिक्खी धार कराईआ। ब्रह्मण्डां खण्डा फेरा पाउणा, धरत धवल वड्याईआ। गुरमुख साचे आप जगाउणा, आप आपणी सेव कमाईआ। फड़ फड़ बांहों गले लगाउणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मनमुख जीवां दर दुरकाउणा, राए धर्म दए सज़ाईआ। लक्ख चुरासी आप भवाउणा, आपणे गेड़े रिहा रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोती नूर आकार, हरि साचे सच कराया। गुरसिखां करे मात प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। उत्तम ज़ात विच संसार, वरन बरन ना कोए रखाया। कमलापाती मीत मुरार, नारी कन्ता वेख वखाया। रुत्त बसन्ता खिड़ी गुलज़ार, पत्त डाल्ही महक महिकाया। जोत अकाली साची मालन वेखणहार, नेत्र नैणां आप खुल्हाया। जगत दलाली करे बण वणजार, नाम वणजारन भेव मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरी हरि आप अख्वाया। हरी हरि हरि गोबिन्दा, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। जन भगतां मेटे सगली चिन्दा, भव सागर पार करांयदा। गुणी गहीर गहर गम्भीर सागर सिन्धा, साख्यात जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम पंचम मुख वखांयदा। पंचम जेठा शब्द जैकारा, आपणा आपे लाईआ। आपणे अस्व हो अस्वारा, बैकुण्ठ निवासी फेरा पाईआ। चाल अवल्लड़ी अवल्लड़ी कारा, जग धारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला आपे कर, कर्म धर्म जरम वेख वखाईआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। हरिजन निभाए सगला साथ, साचा संग वखाईआ। नाम जणाई शब्द अकथ, सोहँ करे पढ़ाईआ। कूड़ कुड़यारा कलिजुग देवे मथ्था, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। जो दीसे सो जाए ढठ्ठ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। हरि का नाम साचा पूजा पाठ, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। साचा वणज साचे हाट, साचा तोला तोल तुलाईआ। गुरसिख विरला लाहा ल्ए खाट, सुत्ती सर्ब लोकाईआ। खेले खेल नटूआ नाट, स्वांगी स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे दर, दर दरवेश नर नरेश रिखी केश गोवर्धन, धार इक्क अकल्ला एकउँकार, सर्ब जीआं दा सांझा यार, सज्जण साजण मीत आप अख्वाईआ। हरि सज्जण मीत मुरारड़ा, सति सतिवाद जणाए। झूठा सथ्थर चुक्के कलिजुग यारड़ा, सतिगुर साचा शब्द मलाए। धाम वखाए इक्क न्यारड़ा, ना कोई बाढी बणत बणाए। नाम प्याए सच प्यालड़ा, अमृत जाम भराए। राह दस्से इक्क सुखालड़ा, सतिजुग साचा मार्ग लाए।
सोहँ शब्द मात दलालड़ा, चार वरनां पार कराए। तोड़नहारा जगत जंजालड़ा, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप रोज़ी रिज़क रहीम आप अख्वाए। राम रहीम रहिमान, नूरो नूर इलाहीआ। शरअ शरीअत इक्क ईमान, एका रंग रंगाईआ। इक्क हदीस इक्क कुरान, इक्क करे पढ़ाईआ। इक्क अबलीस होए शैतान, या बलीस मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस कराईआ। राम नाम एका गुण, एका गुर वड्याईआ। सर्ब पुकार रिहा सुण, भुल्ल रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी विच्चों चुण, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। सृष्ट सबाई छाण पुण, नाम निधाना एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। छाण पुण सर्ब संसार, लक्ख चुरासी वेख वखाया। हरिजन तेरा दर दरबार, सतिगुर साचे एका पाया। ब्रह्मा शिव रहे विचार, नेत्र नैण आप वटाया। लोकमात कवण कूट होया उज्यार, निहकलंक जामा पाया। फड़या खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम प्रचण्डा रिहा चमकाया। पाए वंडां अपर अपार, ब्रह्मण्डां खोज खोजाया। भेख पखण्डा दए नवार, कूड़ी क़िया मेट मिटाया। ना कोई दिसे नार रंड विभचार, नार दुहागण कोए रहिण ना पाया। शब्द सुहागण कन्त भतार, दर घर साचा इक्क रखाया। गुरमुखां करे आप प्यार, आत्म सेजा मेल मिलाया। देवणहारा नाम अतुट भण्डार, निखुट कदे ना जाया। कल कल्की हरि लै अवतार, कल्गीधर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी हो उज्यार सच सिँघासण आसण लाया।
२४ चेत २०१६ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे घर पिण्ड बंडाला
गुरमुख चातृक रिहा बिल्लाए, दिवस रैण प्रभात। सतिगुर पूरा अमृत मेघ आप बरसाए, देवणहारा देवे बूंद स्वांत। आसा तृष्ना जगत बुझाए दरस दिखाए इक्क इकांत। हउमे संसा रोग मिटाए, चरन कँवल बंधाए नात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा एका नाम दात। गुरसिख चातृक तृप्तासया, गुर पाया ठंडा सीत। दो जहानां बुझी प्यासया, तन होया पतित पुनीत। घर सज्जण करया वासया, इक्क सुणाए सुहागी गीत। लोकमात बन्द ख़लासीआ, परखणहारा परखे साची नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसणहारा चीत। चित वस्सया हरि पारब्रह्म, घर साचे मंगल गाया। लहिणा देणा चुकया जन्म कर्म, कर्म कुकर्मां मेट मिटाया। पुरख अबिनाशी बख्शी साची सरन, सरनगत आप अख्वाया। मूल चुकाए मरन डरन, आवण जावण गेड़ मिटाया। एका नेत्र वसे हरन फरन, लोचण
आपणा आप खुल्हाया। सतिगुर पूरा तरनी तरन, तारनहार सृष्ट सबाया। करता करनी आपणी आपे करे कारन करन, भेव रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उठाया। चातृक गुरसिख कर पुकार, दिवस रैण बिल्लाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, गुर सतिगुर मेल मिलाया। सतिगुर ठांडा इक्क दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। आदि जुगादी भगत उधार, शब्द अनादी ताल वजाया। मोहण माधव माधी खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम भण्डार इक्क वरताया। नाम भण्डारा अमृत रस, हरि सतिगुर आप वरताईआ। गुर मन्त्र एका सच दस्स, इष्ट इक्क वखाईआ। पुरख अकाला होए वस, दीन दयाला सेव कमाईआ। दरस दिखाए नस्स नस्स, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। कोटन कोटि रवि ससि चरनां हेठ झस्स, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। हरिजन मारे तीर निराला कस, शब्द अगम्मी चिल्ला आप चढ़ाईआ। आर पार जाए धस, बजर कपाटी सिला तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस बेपरवाहीआ। गुरमुख दरस हरि हरि तांघ, आदि जुगादि रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ वरते सांग, स्वांगी आपणा स्वांग रचांयदा। अमृत धार वहाए साची कांग, जगत विकारा आप रुढ़ांयदा। कराए मजन साचा माघ, दुरमति मैल मिटांयदा। पंज त्रै तेरी बुझे आग, नौ दर खोज खोजांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, नाम प्याला जाम प्यांअदा। प्रभ धोवणहारा कूड़ा दाग़, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। हरि सज्जण वड वड होए भाग, गुर साखी मेल मिलांयदा। निर्मल जोती जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन चातृक वेख वखांयदा। चातृक मुख इक्क उग्घाड़, नेत्र नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी बख्शे मेघला धार, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। एका एक नज़री आए विच संसार, दूजी टेक ना कोए जणाईआ। बुध बिबेक करे कर प्यार, त्तत्व तत्त ना कोए सताईआ। लिखे लेख धुर दरबार, हरि का लेख ना कोए मिटाईआ। नेत्र लोचण नैण इक्क प्यार, एका रंग समाईआ। भगत वछल आप गिरधार, भगत भगवन होए सहाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकार, रूप अनूप आप दरसाईआ। अस्व घोड़े हो अस्वार, आप आपणा फेरा पाईआ। कलिजुग करया ख़बरदार, खड़ग खण्डा नाम चमकाईआ। तीर कमाना तेज़ कटार, दो जहानां रिहा वखाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल बावन भेख वटाईआ। लंका गढ़्ह तोड़े मारे रावण हँकार, राम रामा वेस कराईआ। कलिजुग कंसा कर ख्वार, साँवल सुन्दर रूप वटाईआ। जूठ झूठ करे बाहर, नाम सति नानक चक्र इक्क चलाईआ। नाता तोड़े मुहम्मदी यार, गोबिन्द तिक्खी धार रिहा वखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, कलिजुग अन्तिम प्रगट होया भेव अभेद कोए ना पाईआ। गुरमुख उठाए सुत्त दुलार, साचे सुत्त ल्ए गल लाईआ। अबिनाशी
अचुत्त भरम निवार, भाण्डा भरम भन्नाईआ। अन्दर मन्दिर इक्क प्यार, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। चातृक बख्शे अमृत धार, चित वित ठगौरी ना कोए पाईआ। साचा नायक मीत मुरार, नथ्थ हथ्थ ख़सम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साची सच प्यास, गुर सतिगुर वेख वखांयदा। सदा सुहेला वसे पास, घर आपणा आप उपांयदा। आपणा दीपक कर प्रकास, आपणी जोत टिकांयदा। आपणे मन्दिर कर निवास, आपणा आसण आपे लांयदा। आपे पावे साची रास, साचा मण्डल आप सुहांयदा। आपे होए दासी दास, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे खेले खेल पृथ्मी आकाश, आपे मुख छुपांयदा। गुरमुख सज्जण मीत मुरार, लोकमात ना रहे निरास, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा । कट्टणहारा जम की फास, कलि फाँसी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत जाम सच प्याला दीन दयाला जन भगतां आप प्यांअदा। नाम प्याला आपे भर, गुरसिख सज्जण आप प्याईआ। दीन दयाला किरपा कर, आपणयां रिहा तराईआ। सद रखवाला वसे घर, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोत अकाला अग्गे खड़, आप आपणा दरस वखाईआ। सतिगुर बन्न्हाए आपणे लड़, शब्द गंढ्ढ रखाईआ। आपणे मन्दिर आपे जाए चढ़, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख मीत मुरारा एकउँकारा निरगुण सरगुण ल्ए फड़, सरगुण निरगुण बंध बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख चातृक तेरी तृखा तेरे दर बुझाईआ। जगत तृष्ना लग्गी भुक्ख, कूड़ा कूड़ होया प्रधानया। सति धर्म बूटा गया सुक्क, फलया फुल्लया पंज शैतानया। लेखे लग्गा ना उलटा रुख, भुल्लया हरि हरि नाम निधानया। मनमुख सफ़ल ना होई मात कुक्ख, लक्ख चुरासी फेर फिरानया। गुरसिखां करे उज्जल मुक्ख, वड दाता दो जहानया। आपणी गोदी आपे ल्ए चुक, चतुर्भुज आप अख्वानया। कलिजुग अन्तिम ना मानस ना दिसे मनुख, पंज तत्त डेरा लाए श्री भगवानया। ब्रह्म पाया पारब्रह्म आपणी कुक्ख, आप आपणा दर सुहानया। गुर गोबिन्द मेल मिलाया लुक लुक, भेव ना पाया वेद पुराणया। आपे निउँ निउँ अन्दर वड़या झुक, आपे साचे तख्त बैठा सुल्तानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सदा सन्मुख, आपे आपणा मुख भवानया। हरिजन तेरा डूँघा सागर, हरि सज्जण वेख वखांयदा। पंज तत्त सुहाया डेरा लाया काया गागर, आप आपणा रूप वटांयदा। एका नाम रत्न रत्नागर, रत्ती रत्त कीमत कोए ना पांयदा। पुरख अकाल बणया आप सौदागर, लोकमात वेखण आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दलाल इक्क उपजांयदा। शब्द दलाला बण विचोला, घर साचे ल्ए अंगड़ाईआ। मारे फेरे गावे ढोला, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। बण सतिगुर बणया तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। गुरसिख अनमुल्ला आप वरोला, चौदां
रत्न रहे शरमाईआ। आपणा दर दरवाज़ा आपे खोल्हा, आपणे अन्दर ल्ए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अमृत अमृत धार निझर बरखे ठंडी ठार रस रस रसिक रसिक रस आपणा चुआईआ। आपणा रस आप निचोड़, आपणा वट चढ़ांयदा। आपणा तत्त आप मरोड़, गुरमुख तत्त उपांयदा। आपणा वर आपे लोड़, गुरसिख रचन रचांयदा। आपणा जोड़ आपे जोड़, आपे मेल मिलांयदा। आप चढ़ाए आपणे घोड़, आदि जुगादी आप दौड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी सर्ब कुरलांयदा। नाम निधाना हरि भगवाना धुर की बाणी इक्क लगाए साचा पौड़, सो पुरख निरँजण नाम डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। गुरसिख लग्गी एका औड़, अमृत दरस मेघ बरस हरसी हरस मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कपड़ काया कूड़, आपणी बख्श साची धूढ़, चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, नाम अमोलक काया गोलक शब्द अनादी अनहद ढोलक, हरिजन साचे सतिगुर साचा, जीउ पिण्ड तन साचे राचा, जगत बुझाए लग्गी आंचा, शब्द जणाए साचो साचा, सच सुच्च सुच्च सच वड्डी वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ रूप आप अख्वाईआ।
२४ चेत २०१६ बिक्रमी बंडाला
बाल सखाई गहर गँवर, गुणी गहीर गोबिन्द। जगत तृष्ना जगत कँवर, माया ममता सगली चिन्द। गुरमुख विरले मानस जन्म जाए संवर, मनमुखां मुख रक्खे निन्द। हरि बिन कोई ना दूजा दिसे अवर, हरि सागर डूँघा सिन्ध। जीव जन्त कलिजुग भँवर, घुम्मण घेर बेअन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना बाल निशाना मन मणीआ जेहवा मंत।
काया कप्पड़ कर्म रंग, कलिजुग पार लगाईआ। जूठ झूठ धारा वहे गंग, वगे धार वाहो दाहीआ। मनमति तट किनार नुहाए गंग, पर्दा कोए ना उप्पर पाईआ। जीव जन्त ना दिसे कोई संग, सगला साथ ना कोए निभाईआ। गुरमुख विरला मंगे नाम मंग, चरन प्रीत सच्ची सरनाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, जिस बख्शे बेपरवाहीआ। अंगीकार लाए अंग, आप आपणी गोद उठाईआ। नाम बिठाए सच पलँघ, साची सेज सुहाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, ग़रीब निमाणे रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण दाता जीवत मुक्त कराईआ।
२४ चेत २०१६ बिक्रमी कर्म सिँघ दे घर बंडाला
मनसा मानस इक्क जन, गुर चरन सच्ची जग प्रीत। सैंहसा रोग निकले तन, सांतक ठांडा सीत। गुर शब्दी भाणा जाए मन्न, रक्खे सद अतीत। शब्द अनादी सुणे कन्न, होए पतित पुनीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वसे आप चीत। चित वसे जिस पारब्रह्म, मिटे दु:ख अँध्यार। लेख चुकाए जन्म कर्म, भाण्डा भरम निवार। सति सरनाई साची सरन, सतिगुर पुरख करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बख्शे चरन अधार। चरन प्रीती जगत प्रीख्या, आपणी आप रखाईआ। गुरमुखां देवे साची सिख्या, एका इष्ट जणाईआ। दर घर साचा साची मंगणी भिख्या, भिखक भीख नाम झोली पाईआ। गुर सतिगुर जो जन नज़री वेख्या, आपणी दिशा हिस्सा आप वंडाईआ। माया ममता मोह विकार चक्की ना पीसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी कर्म कुकर्मां लेखे लाईआ।
२४ चेत २०१६ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे घर जंडयाला गुरु
हरि हरि वड्याई धन्न, सतिगुर नाउँ धराया। सतिगुर वड्याई धन्न, गुर गुर शब्द अल्हाया। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख ल्ए जगाया। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिख ल्ए मिलाया। गुरसिख वड्याई धन्न, जो हरि भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत नूर समाया। हरि वड्याई धन्न, सति पुरख अख्वांयदा। सति पुरख वड्याई धन्न, गुर गुर डेरा लांयदा। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिख संग निभांयदा। गुरसिख वड्याई धन्न, भाण्डा भरम भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती नूर नूर रखांयदा। हरि वड्याई धन्न, सतिगुर इष्ट देव अख्वाईआ। सतिगुर वड्याई धन्न, गुर एका एक बुझाईआ। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख जोत निरँजण आप जगाईआ। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिख सज्जण साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। हरि वड्याई धन्न, सतिगुर पूरा अख्वांयदा। सतिगुर वड्याई धन्न, हाज़र हज़ूरा गुर उपांयदा। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुखां राग सुणांयदा। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिख घर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंधन पांयदा। हरि वड्याई धन्न, सतिगुर चन्न चढ़ाया। सतिगुर वड्याई धन्न, गुर जोत नूर रुशनाया। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख शब्द उपाया। गुरमुख
वड्याई धन्न, गुरसिखां आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण रंग रंगाया। सतिगुर धन्न वड्याई, हरि सज्जण सच अख्वांयदा। गुर गुर वेख वखाई, गुर रूप वेस वटांयदा। गुरमुखां मेल मिलाई, मेल मिलावा आप जणांयदा। गुरसिखां वज्जे वधाई, घर साचा मंगल गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका राग अल्हांयदा। गुरसिख वड्याई धन्न, सुणया राग अनादिआ। गुरमुख वड्याई धन्न, मिल्या मेल ब्रह्म ब्रह्मादिआ। गुर वड्याई धन्न, सेवा करे आदि जुगादिआ। सतिगुर वड्याई धन्न, एका एक बोध अगाध्या। हरि हरि वड्याई धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी वादिआ। हरि वड्याई धन्न, घर साचे सतिगुर मेलया। सतिगुर वड्याई धन्न, गुर गुर होए गुरु गुर चेलया। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख वेखे रंग नवेलया। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिखां संग खेल साचा खेलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए सज्जण सुहेलया। गुरसिख वड्याई धन्न, पाया सज्जण मीत। गुरमुख वड्याई धन्न, होया ठंडा सीत। गुर गुर वड्याई धन्न, बैठा रहे अतीत। सतिगुर वड्याई धन्न, आदि जुगादी पतित पुनीत। हरि हरि वड्याई धन्न, आपे हस्त आपे कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी रीत। हरि वड्याई धन्न, सतिगुर गुर सलांहयदा। गुरमुख गुरसिख एका कर, एका दर बहांयदा। गुरसिख गुरमुख फड़या लड़, साची गंढ्ढ बंधांयदा। गुर सतिगुर पौड़े जाए चढ़, एका डण्डा हथ्थ फड़ांयदा। हरि हरि अग्गे वेखे खड़, जोती नूर डगमगांयदा। हरि का रूप अपर अपर, रंग रेख ना कोए रखांयदा। सतिगुर गुर अन्दर वड़, आप आपणा शब्द चलांयदा। गुरमुख गुरसिक्ख आपे फड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। गुरसिख गुरमुख एका अक्खर जायण पढ़, साची विद्या आप पढ़ांयदा। गुर सतिगुर ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई तत्त वखांयदा। हरी हरि आपे लाए आपणी जड़, आपे पुट्ट वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी चाल चलांयदा। धन्न वड्याई भगत जन, एका ओट रखाईआ। धन्न वड्याई सन्त जन, मुख एका चोग पाईआ। धन्न वड्याई भगत जन, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। धन्न वड्याई सन्त जन, हउमे दूई रोग गंवाईआ। दोहां विचोला आपे बण, शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम वजाए सच्ची वधाईआ। धन्न वड्याई भगत जन, हरि हरि सज्जण पाया। धन्न वड्याई सन्त जन, घर मजन एका नुहाया। धन्न धन्न वड्याई भगत जन, नेत्र कज्जल एका पाया। धन्न धन्न वड्याई सन्त जन, नाम नगारा साचा वंझल इक्क वजाया। दोहां विचोला आप बण, हरि शब्दी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा सगन मनाया।
धन्न वड्याई भगत जन, आत्म अन्तर इक्क प्रकाश। धन्न वड्याई सन्त जन, मिल्या मेल पुरख अबिनाश। धन्न वड्याई भगत जन, पार किनारा पृथ्मी आकाश। धन्न वड्याई सन्त जन, घर साचे पायण रास। दोहां विचोला आप बण, गुर शब्दी वसे पास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी जुग जुग खेले खेल तमास। धन्न वड्याई भगत जन, हरि मेला कमलापातीआ। धन्न वड्याई सन्त जन, मिटी रैण अन्धेरी रातीआ। धन्न वड्याई भगत जन, एका पाया पुरख बिधातीआ। धन्न वड्याई सन्त जन, अमृत पिया बूंद स्वांतीआ। दोहां विचोला आप बण, गुर शब्द पढ़ाए इक्क जमातीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल बौह बिध भांतीआ। धन्न वड्याई भगत जन, हरि हरि नामा गाया। धन्न वड्याई सन्त जन, पूरन कामां आप कराया। धन्न वड्याई भगत जन, नाम दमामा इक्क वजाया। धन्न वड्याई सन्त जन, अन्धेरी शामा मेट मिटाया। दोहां विचोला आप बण, एका कपड़ रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा पर्दा पाया। धन्न वड्याई भगत जन, चुक्कया माया मोह प्यार। धन्न वड्याई सन्त जन, नाता तुट्टा काम क्रोध लोभ मोह हँकार। धन्न वड्याई भगत जन, आसा तृष्ना दित्ती मार। धन्न वड्याई सन्त जन, हउमे तोड़या गढ़्ह हँकार। दोहां विचोला आप बण, शब्द फड़ाए हथ्थ कटार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण करे विचार। धन्न वड्याई भगत जन, जगत विकारा कटया। धन्न वड्याई सन्त जन, जगत जहानों बैठा रुट्ठया। धन्न वड्याई भगत जन, घर आपणा आपे लुट्टयां। धन्न वड्याई सन्त जन, कूड़ा कीता मूधा ठूठया। दोहां विचोला आप बण, गुर शब्दी आपे तुठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आप मनावे जुगां जुगन्तर रुट्ठया। धन्न वड्याई सन्त जन, होया ख़ाकी ख़ाक। धन्न वड्याई भगत जन, होया पाकी पाक। धन्न वड्याई सन्त जन, हरि बणया साचा साक। धन्न वड्याई भगत जन, घर वेखे खुल्हया ताक। दोहां विचोला आप बण, गुर शब्द सुणाए आपणा वाक्। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर हरिजन वेखे मार झाक। धन्न वड्याई भगत जन, मिल्या पुरख अगम्म। धन्न वड्याई सन्त जन, घर साचे पए जम्म। धन्न वड्याई भगत जन, अमृत रस चुंघिआ साचा मंम। धन्न वड्याई सन्त जन, मिटी तृष्ना तम। दोहां विचोला आपे बण, गुर शब्दी करे कम्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल श्री भगवान। धन्न वड्याई भगत जन, मिल्या शाह सुल्तान। धन्न वड्याई सन्त जन, जोत जगी महान। धन्न वड्याई भगत जन, घर बैठे मन्दिर इक्क मकान। धन्न वड्याई सन्त जन, झुल्ले इक्क निशान। दोहां विचोला आप बण, पावे रास साचा काहन। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर होए निगहबान। भगत वड्याई धन्न धन्न, हरि हरि नामा पाया। सन्त वड्याई धन्न, अन्तरजामा मेल मिलाया। गुरसिख वड्याई धन्न, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुरमुख वड्याई धन्न, एका इष्ट वखाया। गुर गुर वड्याई धन्न, दृष्टी दृष्ट दए खुल्हाया। सतिगुर वड्याई धन्न, सृष्ट सबाई वेख वखाया। हरि हरि वड्याई धन्न, आदि जुगादी खेल खिलाया। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, जुग जुग आप चलाया। हरि वड्याई धन्न, सतिगुर पुरख उठांयदा। सतिगुर वड्याई धन्न, गुर गुर नाल रलांयदा। गुर गुर वड्याई धन्न, गुरमुख मुख सलांहयदा। गुरमुख वड्याई धन्न, गुरसिख तरांयदा। भगत जन वड्याई धन्न, भगती मार्ग इक्क वखांयदा। सन्त जन वड्याई धन्न, सति सरूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। उठया हरि सच्चा मेहरवान, कलिजुग अन्तिम जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा निगहबान, आप आपणा नैण खुल्हाईआ। गुर गुर देवे साचा दान, एका शब्द पढ़ाईआ। गुरमुख सोहँ शब्द मन्त्र मन मान, मन मनसा मेट मिटाईआ। गुरसिख साचा चतुर सुजान, घर साचे सोभा पाईआ। भगतन मेला विच जहान, आपणा आप रिहा कराईआ। सन्तां देवे धुर फ़रमान, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। दाता दानी हो प्रधान, लोकमात फेरा पाईआ। सतिजुग तेरा साचा बणाए आप विधान, गुरमुख मुखीए आप चुणाईआ। हरिसंगत साची कर परवान, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। भगत सन्त सिक्ख गुरमुख गुर सतिगुर हरि हरी नर नरायण, एकउँकार निराकार एका रंग रंगाईआ। हरिसंगत तेरा उच्च महल्ला, हरि साचे आप वसाया। सतिगुर बैठा इक्क अकल्ला, गुर गुर शब्द सुणाया। गुरमुखां गुरसिखां आप फड़ाया आपणा पल्ला, आपणे लड़ बंधाया। भगतां भगती आपे रल्ला, आप आपणा खेल खिलाया। सन्त दुलार कर प्यार सच सनेहड़ा आपे घल्ला, पिछला मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख आदि अन्त, गुर सतिगुर सोभावन्त, हरि सज्जण दर सुहाया। कलिजुग तेरी वार अन्त, पारब्रह्म प्रभ हरि बेअन्त, हरिसंगत मेला एका कन्त, नार भतार शाह निरँकार सचखण्ड दुआर, धुर दी कार निरवैर निराधार आपणी आप कराया। आदि जुगादी जुग जुग कर पसार, आपे मेट मिटाया। सन्त भगत गुरमुख गुरसिख होए सेवादार, गुर सतिगुर सेव कमाया। शब्द गुर पहरेदार, अट्ठे पहर आलस निन्दरा विच ना आया। नित नवित्त भगतन हित लोकमात करे सैर, दरगाह साची वड़ण ना देवे ऐर ग़ैर, लक्ख चुरासी हेर फेर, मनमुखां मनमुखता ल्ए घेर, सञ्झ सवेर ना कोए रखाया। प्रगट जोद्धा सूरबीर सिँघ शेर शेर दलेर हँ ब्रह्म सोइम रूप विष्नू वंसी भगवन धार जोत निरँकार, पुरख अकाल दीन दयाल ब्रह्मण्ड बणाए इक्क धर्मसाल, कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव आदि जुगादि उपाए अन्त करे ज्वाल, थिर घर वासी पुरख
अबिनाशी एका एक एका टेक एका लेख एका रिहा वेख, दूसर कोए रहिण ना पाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख मेले, गुरसिखां चाढ़्हे तेले, गुर सतिगुर सज्जण सज्जण सुहेले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत रूप करतार ब्रह्मा वेद ना पाए सार, अन्तिम सभ नूं आए हार, बिन हरि बेड़ा कोई ना करे पार, लक्ख चुरासी खड़ी कन्ढ्ढे मँझधार, मन मति एका धक्का देवे मार, मूंह दे भार रुढ़ाईआ। गुरसिख नारी घर पाया, हरि कन्त भतार। भुजा भुजंगम मीत मुरार। चाल बेहंगम विच संसार। जोगी जंगम ना पायण सार। जागरत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आपणे नेत्र फोर ब्रह्मण्ड रक्खे कोटी कोटि। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बणया आदि जुगादी जुग जुग चोर, गुरमुखां देवे नाम धन अन्धेर अन्ध घोर। आउँदा जांदा थक्का मांदा। पान्धी पन्ध मुकाउँदा जांदा। गुरसिखां गीत गाउँदा जांदा। रुठड़े मात मनाउँदा जांदा। फड़ फड़ बांहों गले लगांदा जांदा। पिछला लिख्या लेख मिटाउँदा जांदा। अमृत जाम प्यांदा जांदा। गुर गोबिन्द मिलाउँदा जांदा। नानक निरगुण कोलों बख्शांदा जांदा। संग मुहम्मद कोलों राह विच रवाउँदा जांदा। करोड़ तेतीसा नेत्र धार वहाउँदा जांदा। शंकर बाशक हार गलों सटांदा जांदा। ब्रह्मा मुख चार उग्घाड़, वाह वाह तेरे गीत सुणाउँदा जांदा। विष्नूं वंसी कर प्यार, तेरी डोली आपणे कंध उठाउँदा जांदा। लै के जाए धुर दरबार, पुरख अकाल अग्गे बैठा राह तकाउँदा जांदा। वसे सच्ची धर्मसाल, हरिसंगत सच्ची मेल मिलाउँदा जांदा। नाता तोड़ काल महांकाल, आप आपणे रंग रंगाउँदा जांदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द भण्डारे साचे भर, गुरसिखां वखाए आपणा दर, आपणी हथ्थीं आपे विदा कराउँदा जांदा।