पहली वसाख २०१६ बिक्रमी दरबार विखे दया होई जेठूवाल
हरि पुरख अगम्मड़ा सच्चा सज्जण, नर नरायण निरंकारया। जन भगतां आया पड़दे कज्जण, लोकमात लै अवतारया। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, दुरमति मैल पाप उतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ रखा ल्या। पुरख अगम्मड़ा हरि समरथ, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, देवे नाम वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्खणा अलक्ख, लेखा लिख्त विच ना आईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे करे सक्ख, सच वस्त ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नकेल पाए नक्क, लोआं पुरीआं फोल फोलाईआ। जन भगतां उप्पर जाए तुठ, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। कूड़ कुड़यारा जड़ देवे पुट्ट, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार चलाईआ। पुरख अगम्मड़ा मर्द मरदाना, एक एकउँकारया। शाहो भूप बण सच हरि सच सुल्ताना, साचे तख्त आप
सुहा रिहा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, पारब्रह्म प्रभ नाउँ धरा रिहा। आदि निरँजण खेल महाना, खेलणहारा दिस ना आ रिहा। नाम खण्डा तीर निशाना, रसना चिल्ले आप चढ़ा ल्या। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्याना, आप आपणा पर्दा ला ल्या। राम रूप श्री भगवाना, निरगुण सरगुण खेल खिला ल्या। कान्हा कृष्ना नौजवाना, आपणी भुजा आप उठा ल्या। चण्ड प्रचण्ड तेज़ कृपाना, शस्त्र बस्त्र आप सजा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मर्द मरदाना आप अख्वा रिहा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी धार, निरगुण जोत जगाईआ। जोती नूर अपर अपार, आप आपणा रिहा प्रगटाईआ। ना कोई दूजा मीत मुरार, सगला संग ना कोए रखाईआ। अकल कला कल आपे धार, आपणी कल वरताईआ। अछल अछल्ल विच संसार, वलीआ छलीआ बेपरवाहीआ। निहकलंका लै अवतार, पुरख अगम्मड़ा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशाना इक्क वखाईआ। पुरख अगम्मड़ा धुर दीबान, धुर दरगाह जणाईआ। शब्द सरूपी सति निशान, हरि साचा वेख वखाईआ। आदि जुगादि निगहबान, दिवस रैण वेख वखाईआ। हर घट होया जाणी जाण, थिर घर बैठा आसण लाईआ। गुरमुख साजण देवे माण, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। मेल मिलावा सखीआं काहन, कँवल नैण रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरताईआ। पुरख अगम्मड़ा अकल कल धार, आपणी कल वरतांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। वेखे विगसे करे विचार, नव सत्त फोल फोलांयदा। पंज तत्त हो उज्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। नाम विहूणा सर्ब संसार, साचा वणज ना कोए करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख पुरखा वेख वखांयदा। पुरख अगम्मड़ा पुरख अगम्म, अगम्मड़ा थान सुहाया। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए उपाया। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आपे आप उपाए आपणा दम, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्मड़ा आप अख्वाया। पूरन देह पूरन प्रकाश, पूरन सतिगुर विच समाईआ। पूरन पृथ्मी पूरन आकाश, गगन पातालां रिहा समाईआ। पूरन मण्डल पूरन रास, पारब्रह्म प्रभ रचन रचाईआ। पूरन घर पूरन निवास, पूरन बैठा आसण लाईआ। पूरन पूरा होया दासी दास, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। गोबिन्द पूरी करी आस, पिछला लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाईआ। पूरन वरया पारब्रह्म, घर साचे वज्जी वधाईआ। ना कोई गोत ना कोई वरन, मरन जन्म विच ना आईआ। सच सरनाई एका सरन, नर नरायण मेल मिलाईआ। कादर करता करनी करन, करनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द
लहिणा रिहा चुकाईआ। पूरन पाया पुरख अबिनाशा, घर सज्जण मीत मुरारा। लोकमात आया वेखण जगत तमासा, रूप वटाया एकउँकारा। आदि जुगादि ना कदे विनासा, खेले खेल अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द उतरे तेरा उधारा। पूरन हरि हरि मेलया, पारब्रह्म गुर करतार। सतिगुर पूरा सज्जण सहेलया, वेखे विगसे करे विचार। सद वसे रंग नवेलया, इक्क अकेला खेल अपार। आपे होए गुरू गुर चेलया, सुहाया बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला दित्ता करज उतार। पूरन पाया आदि निरँजण, निरगुण नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता साचा सज्जण, घर बैठा सच्चा माहीआ। अस्व अस्वार चढ़या ताजन, राज राजन आप अख्वाईआ। करे कराए सच्चा काजन, करणहार भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पूरन पूरन पुरख सुल्तान, परम पुरख अख्वांयदा। मिल्या मेल श्री भगवान, विछड़ कदे ना जांयदा। सच उठाया हथ्थ निशान, दो जहानां आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लेखा लेखे लांयदा। पूरन वर घर हरि हरि पाया, नारी कन्त सुहागीआ। आत्म अन्तर इक्क लिव लाया, नुहावण आया, साचा माघीआ। दीपक जोती इक्क जगाया, होया सच वैरागीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा धोवे दागीआ। पूर्ब लहिणा हरि चुकाउणा, हरि साचे वड वड्याईआ। वार थित किसे भेव ना पाउँणा, लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। भेव अभेदा भेव खुल्हाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द गहिणा तन पहनाउँणा, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। पूरन पुरख हरि साची धार, सच सच वरतांयदा। लहिणा देणा कर्ज उतार, लेखा लेख वखांयदा। आदि जुगादी साची कार, पारब्रह्म प्रभ आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणे झोली पांयदा। हरि हरि लहिणा आप चुकाउँणा, हरि सज्जण वड वड्याईआ। कलिजुग तेरा भेव खुल्हाउँणा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। तीजा नेत्र इक्क वखाउँणा, एका नूर रुशनाईआ। चौथे पद डेरा लाउणा, परम पुरख वेख वखाईआ। पंचम मीता मेल मिलाउँणा, मेल मिलावा धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिख्या दए गवाहीआ। साचा लेखा हरि लिखाया, गोबिन्द शब्द जणाईआ। गोबिन्द सेवा सेव कमाया, मंगे हरि सरनाईआ। हरि हरि साची दया कमाया, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। गोबिन्द निउँ निउँ सीस झुकाया, पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वज्जी वधाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला, देवे धुर फ़रमानया। आपणे फल लगाए डाल्हा, फल फुलवाड़ी वेख वखानया। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली
इक्क रखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणे भाणया। हरि भाणा करतार, गोबिन्द मेल मिलाईआ। नाता जोड़ विच संसार, पूत सपूता नाउँ रखाईआ। शब्द अनादी एका धार, तुरीआ तूरत आप वजाईआ। शब्द अगम्मी साची सूरत, साची सूरत निरगुण वेख वखाईआ। अकाल मूर्त कर प्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा लेख चुकाईआ । गोबिन्द तेरा पूर्ब लेखा, हरि साचा अन्त चुकांयदा। दर दरबारी दर दरवेशा, दर दर अलख जगांयदा। रूप वटाया धारी केसा, केस गढ़्ह सुहांयदा। सच सुल्तान नर नरेशा, निरगुण इष्ट वखांयदा। लहिणा चुक्के गणपति गणेशा, शिव शंकर ना कोए मनांयदा। ब्रह्मा करे ना कोए आदेसा, करोड़ तेतीसा ना सीस झुकांयदा। विष्नूं करे ना कोई वेसा, ना कोई लछमी संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेख वखांयदा। पुरख अकाल हरि भगवाना, जुग जुग खेल खिलाईआ। जोद्धा सूरबीर मर्द मरदाना, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। खेले खेल दो जहाना, जागरत जोत इक्क जगाईआ। त्रिलोकी नाथ गोपी कान्हा, साची सखीआं मेल मिलाईआ। राम रूप विच सुहाना, सीता सुरती ल्ए प्रनाईआ। नानक गाए एका गाणा, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। गोबिन्द बख्शे चरन ध्याना, सच सच्ची सरनाईआ। मंगी मंग दानी दाना, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। करता पुरख जाणी जाणा, भेव कोए ना राईआ। आदि जुगादी रक्खे माणा, आप आपणा संग निभाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, वेद पुराण भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। हरि खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पांयदा। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द रूप वटांयदा। पूत सपूता सुत्त दुलारा, दुष्ट दमन अपनांयदा। पुरख अकाल इक्क जैकारा, रसना नाअरा लांयदा। बख्शणहारा चरन प्यारा, निरगुण धारा मेल मिलांयदा। दीवा बाती इक्क उज्यारा, घर साचे आप जगांयदा। शब्द अगम्मी सच्ची धुन्कारा, बोध अगाध जणांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, नाम भगौती हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची करनी आप करांयदा। नाम भगौती हथ्थ फड़ा, हरि साचे शब्द जणाईआ। शब्द अगम्मी घोड़े दए चढ़ा, नेत्र नैण ना कोए दसाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, वाह वा गुरू वड्डी वड्याईआ। चारों कुन्ट फेरा पा, दहि दिशा वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबा, साचा सगन मनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तक्कण राह, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। सचखण्ड दुआरा वेख्या साचा थाँ, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म चढ़या चा, तेरी तेरी ओट तकाईआ। पुरख अगम्मा दए सुणा, एका शब्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द जणाया, एका धार बंधाईआ। गोबिन्द
गुर गुर समझाया, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। नाता बिधाता इक्क जुड़ाया, ज़ात पाता मेट मिटाईआ। कमलापाता नज़री आया, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। धुर दी दाता झोली पाया, अमृत भण्डार इक्क भराईआ। साची गाथा शब्द जणाया, वाहिगुरू फ़तिह गजाईआ। सगला साथा आप निभाया, साचा संग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधाईआ। शब्द सुनेहड़ा साचे मीत, हरि सतिगुर आप सुणाया। गुर गोबिन्द गाए सुहागी गीत, वाह वा गुरू इक्क मनाया। निरगुण जोत सदा अतीत, निर्भय रूप अख्वाया। नाम सति वस्सया हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा लाया। गोबिन्द मानस देही गया जीत, हरि गोबिन्द सच्चा पाया। अबिनाशी करता आप चलाए आपणी रीत, पतित पुनीत वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा लेख चुकाया। गुर गोबिन्द सच सलाह, हरि साचे सच सुणाईआ। लोकमात बण मलाह, बेड़ा इक्क चलाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उठा, चार वरनां वेख वखाईआ। अमृत जाम इक्क प्या, अमरापद समाईआ। साची सिख्या दए समझा, पंचम मोह जणाईआ। पंचम नाता दए तुड़ा, पंचम वज्जे वधाईआ। पंचम सखीआं मंगल गा, घर साचा इक्क सुहाईआ। पंचम रोवण मारन धाह, रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपे रिहा खलाईआ। पंचम प्यारा गोबिन्द धार, हरि हरि मेल मिलाया। मेल मिलावा विच संसार, करते खेल खिलाया। करनेहार आप करतार, ना कोई दूसर संग जणाया। आदि जुगादी बन्न्हे धार, जुग जुग वेस वटाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा गोबिन्द झोली पाया। गोबिन्द गुर अमृत धार, गुरमुखां मुख चुआईआ। पंचम करया ख़बरदार, सोया तत्त पंज उठाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, जागरत जोत जगाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। आपे होया पहरेदार, सेवक सेव कमाईआ। आपे निउँ निउँ ढहि प्या दुआर, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। आपे बणया दर भिखार, अमृत मंगे चाँईं चाँईंआ। गुर चेला दिसे इक्क प्यार, एका रूप दरसाईआ। दोहां विचोला आप निरँकार, निरगुण रूप दए गवाहीआ। नाम खण्डा सच कटार, साचे शाह हथ्थ चमकाईआ। ब्रह्मण्डां पावे अन्तिम सार, जेरज अंडां फोल फोलाईआ। गुरमुखां कर प्यार, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। गोबिन्द बेड़ा कर त्यार, लोकमात रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। शब्द सुनेहड़ा हरि निरँकार, गरु गोबिन्द आप जणाया। कलिजुग अन्तिम करना पार किनार, लोकमात रहिण ना पाया। गुर गोबिन्द होया ख़बरदार, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप
चुकाया। शब्द सुनेहड़ा हरि हरि सुण, गुर गोबिन्द ल्ए अंगड़ाईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, तेरी कीमत कोए ना पाईआ। तेरा तेरे ल्ए चुण, तेरा तेरी सेव कमाईआ। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द साची सेवा ला, हरि हरि खेल खिलाया। दूजी वार वेस वटा, कलिजुग कूड़ा दए उठाया। साची सिख्या इक्क समझा, एका हुक्म जणाया। तेरा लहिणा देणा दए मुका, गुर गोबिन्द फेरा पाया। दाता दानी बेपरवाह, दर आए ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग सोया दए उठाया। कलिजुग उठ करे ध्यान, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। कवण कूट जोद्धा सूरबीर बली बलवान, गोबिन्द बैठा जोत जगाईआ। पंचम प्यारे कर प्रधान, पंचां मेट मिटाईआ। केसरी फड़ हथ्थ निशान, पीले बस्त्र तन छुहाईआ। कलिजुग अन्तिम आया विच मैदान, कलिजुग मेटे जूठी झूठी शाहीआ। मुहम्मद गल्ल सुणाए कान, आप आपणा रूप वटाईआ। तेरी लुट्टी जाए दुकान, चौदां हट्टां दए लुटाईआ। दोहां मेल होया जहान, घर बैठे करन सलाहीआ। मुहम्मद मंगे एका दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग कूड़ा बण अञ्याण, बाल बाला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। कलिजुग कूड़ा छोटा बाला, आपणा रूप वटांयदा। गोबिन्द वेखे जगत दलाला, एका दर सुहांयदा। संग रखाए काल महांकाला, महांकाल आप मनांयदा। कलिजुग कूड़ा तोड़े जंजाला, मेरा बेड़ा शौह दरया रुढ़ांयदा। लेखा जाणे जगत धन माला, धीरज धीर ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा चल दुआर, गोबिन्द तक्की इक्क सरनाईआ। गुरसिख सुत्ते पैर पसार, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। रोक ना सक्कया कोई पहरेदार, खड़ग खण्डा ना कोए वखाईआ। आए ढठ्ठा चरन दुआर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। आपणी किरपा आपे धार, दर आया वड गुनाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा खिलाईआ। कलिजुग कूड़ा कर परवाना, गोबिन्द दया कमांयदा। सज्जा चरन दूर रखाना, हरि मन्दिर राह तकांयदा। खब्बा चरन हथ्थ फड़ाना, कलिजुग वंड वंडांयदा। खेल खेल दो जहानां, एका दोआं संग रलांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए मकाना, ओंकारा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वर, तेरा भार उठांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ा पाप, खब्बे चरन हेठ दबाया। नौ खण्ड पृथ्मी गई कांप, धरत धवल ना कोए सहाया। रिखीआं मुनीआं साधां सन्तां जीआं जन्तां छुटयां जाप, बत्ती दन्द ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत गुनाही ल्ए तराया। कलिजुग तेरा जगत
गुनाह, चरन हेठ दबांयदा। दो सौ सद ना देवे कोई थाँ, सठ सठ ना मेल मिलांयदा। वीह सौ सोलां बिक्रमी कर अकट्ठ, सतारां सौ छपंजा मूल चुकांयदा। कलिजुग पापां लाई सट्ट, आप आपणे चरन दबांयदा। पूरन पूरा वसे घट घट, पर्दा ओहला ना कोए रखांयदा। चार वरनां तेरा दूई द्वैती मिटया फट, कलिजुग आपणी हथ्थीं आपणी पट्टी खब्बे चरन बनांयदा। गुरसिखां तन पहनाए साचा पट, सज्जा चरन काया हरि मन्दिर विच रखांयदा। अमृत सरोवर देवे झट्ट, नाम प्याला हथ्थ फड़ांयदा। कलिजुग लहिणा देणा चुकाया पूजा पाठ, नेत्र लोचण दरस दिखांयदा। इक्क खुल्हाया साचा हट्ट, वणज वणजारा वणज करांयदा। निरगुण जोत जगे ललाट, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। गुर गोबिन्द पूरा करन आया घाट, कलिजुग अन्तिम फेरी पांयदा। जन भगतां दुरमति मैल देवे काट, दर आए लेखे लांयदा। ज़िमीं अस्मानां पाड़ा जाए पाट, गुरमुख चरनां हेठ रखांयदा। दो सौ सट्ठ बरस तेरी नेड़े कीती वाट, आपणे अंग आप भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़े लाई सट्ट, अन्तिम रो रो दए दुहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते चार वरनां खोल्हया एका हट्ट, सतिजुग साची बणत बणाईआ। खेले खेल स्वांगी स्वांग नटूआ नट, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। गुरसिख तेरा हरि मन्दिर कदे ना जाए ढठ्ठ, चार दीवार ना कोए वखाईआ। तेरा रूप आपणी हथ्थीं आपणे अन्दर ल्ए रक्ख, ना कोई सके बाहर कढाईआ। सम्मत सोलां हो प्रतक्ख, निहकलंका डंका रिहा वजाईआ। लक्खों करनहारा कक्ख, कक्खों लक्ख बणाईआ। शाह सुल्तानां भाण्डे करने सक्ख, गुरमुखां दए भराईआ। बिन गोबिन्द तेरे कोई ना सके रक्ख, हरि सच्चा शब्द गवाहीआ। सरसे अन्दर जो रक्खे ढक, अन्तिम लऐ उपजाईआ। आपणे करे पूरे भविख्त वाक्, ना कोई लेखा दए मिटाईआ। पुरी अनन्द बणाए सज्जण साक, कलिजुग अन्तिम मेला भैण भाईआ। शब्द अगम्मी चढ़या राक, नीले वाला बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा झाक, चारों कुंटां राह तकाईआ। धरनी धूढ़ मंगे मस्तक माथ, आप आपणा सीस अग्गे डाहीआ। पारब्रह्म प्रभ पाकी पाक, पतित पुनीत रिहा कराईआ। गुरसिखां पर्दा खोल्हे ताकी ताक, बन्द ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तन आपे वेख वखाईआ। पूरन तन हरि रतया, परम पुरख सुल्तान। ना मन मति बुध ना कोई मतया, ना कोई जगत ज्ञान। ना कोए बख्शे साची सतया, ना कोई चरन ध्यान। पंच विकार ना करे हत्या, ना वसे मन्दिर मकान। ना ठंडा ना तत्तया, ना बुढ्ढा बिरध बाल जवान। फड़या हथ्थ शब्द साचा भथ्थया, नाम चिल्ला इक्क कमान। साढे तिन्न हथ्थ चलाए रथिआ, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आदि जुगादि जुग जुग लोकमात किसे कोलों ना ढट्ठया, आपे जाणे आपणी आण। आपे जाणे आपणी समरथया, लेखा लिखे ना वेद
पुराण। गुरमुखां लिखाए साची कथिआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी आण। पूरन तन नाता जोड़, जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचे दर बहांयदा। गोबिन्द लग्गी निभे तोड़, हरि साचा आप निभांयदा। जन भगतां अन्तिम रिहा बौहड़, आप आपणा वेस वटांयदा। मेल मिलाए दौड़ दौड़, शब्द अगम्मी राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध खेल खिलांयदा। हरि वड्डा वड वड्याई, भेव कोए ना पांयदा। लक्ख चुरासी जिस उपाई, घट घट वेख वखांयदा। आदि शक्ति मात बणाई, त्रै त्रै संग निभांयदा। सभना उप्पर साचा साँईं, निरगुण नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी करता आप कमांयदा। लक्ख चुरासी जणया सुत्त, वरनी वरन उपाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, घट घट वेखे वेखणहारा सभनी थाँईंआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त माह ल्ए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता आप अख्वाईआ। मात पित पित दातार, एका एकउँकारया। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखा रिहा। आदि जुगादी लै अवतार, नित नवित्त खेल खिला रिहा। भगतन मीता हरि गिरधार, साचा हित इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक अनेक रूप वटा ल्या। इक्क अकल्ला करनेहारा, पारब्रह्म अख्वाईआ। देवणहारा सर्ब सहारा, भुल्ल रहे ना राईआ। जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, हाज़र हज़ूर सहिज सुखदाईआ। निरगुण मेल निरगुण धार, रूप अनूप आप दरसाया। वरते वरतावे विच संसार, सारंगधर भगवान बीठलो आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। जगत माता जगत विहार, जगत रूप लपटाया। जगत माता आलस निन्दरा करे प्यार, आप आपणा दए भुलाया। जगत माता मेला काम क्रोध लोभ मोह हँकार, मन मति खेल खिलाया। जगत माता माया ममता कर विचार, रूप रंग शृंगार जणाया। जगत माता आपणा वेखे कन्त भतार, दिवस रैण राह तकाया। जगत माता दिसे विकार, आपणा मन्त्र मूल गंवाया। जगत माता जगत हँकार, जगत तृष्ना रही लपटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जगत बंधन बंध बंधाया। पारब्रह्म हरि एकउँकार, अकल कला अख्वाईआ। आदि जुगादी ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। दिवस रैण ना कोई विचार, प्रभाती सँधया ना कोए जणाईआ। काम क्रोध ना कोए विकार, तृष्ना भुक्ख ना होए हल्काईआ। बस्त्र शस्त्र ना कोए आधार, नैण कज्जल धार ना कोए बंधाईआ। जगत सेज ना कोए प्यार, रस भोग ना कोए वखाईआ। एका एक जन भगतां करे सद प्यार, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। विसर ना जाए विच संसार, जुग जुग लहिणा मूल चुकाईआ। आप आपणा कर उज्यार, गुरमुख
साचे ल्ए जगाईआ। अट्ठे पहर इक्को प्यार, दूजी धार ना कोए चलाईआ। गुरसिख सुत्ता रहे पैर पसार, गुर पूरा पहरेदार अख्वाईआ। ना पुरख ना दिसे नार, नर नरायण वेस वटाईआ। गुरमुख साचे सुत्त दुलार, आप आपणी गोद उठाईआ। शब्द हलूणा देवे मार, नाम झूला इक्क झुलाईआ। आपे वस्सया सचखण्ड दुआर, गुरमुख सच दुआरे आप बहाईआ। मनमुख सुत्ते जीव गंवार, गूढ़ी नींद ना कोए उठाईआ। मनमति नाल रली नार विभचार, दिवस रैण दए सलाहीआ। सिँघ तारा गुरसिख ना होए कोई ख्वार, सतिगुर पूरा विसर ना जाईआ। जगत विकारे धक्का देवे मार, शौह दरयाए देवे रुढ़ाईआ। भैण भाई सका मीत मुरार, मात पित इक्क रघुराईआ। वड्डा छोटा इक्क प्यार, जो जन आए सरनाईआ। तिन्नां लोकां करे बाहर, चौथे घर बहाईआ। शब्द सलोक इक्क निरँकार, सो पुरख आप सुणाईआ। हँ ब्रह्म कर प्यार, पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेखे थाउँ थाँईंआ। कलिजुग धुप्प ना लग्गे कड़ाका, अग्नी तत्त ना कोए जलाए। लाड़ी मौत ना करे स्यापा, गल पल्लू कोए ना पाए। सौहरे पेके इक्को मापा, पारब्रह्म अख्वाए। कलिजुग अन्तिम चुक्के बाका, लहिणा कोई रहिण ना पाए। निहकलंक खोल्हया आपणा ताका, बजर कपाटी कुंडा लाहे। पंच चोर ना मारे डाका, गुरसिख तेरे नेड़ ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपे ल्ए वराए। गुरसिख रोया नैण नीर, नेत्र जल वहाया। बिरहों विछोड़ा लग्गी पीड़, बिन गुर पूरे ना कोए कढाया। सतिगुर मारे अणयाला तीर, दूई द्वैती देवे ढाया। एका चोटी चाढ़्हे अख़ीर, महल्ल अटल इक्क सुहाया। मिल्या मेल वड पीरन पीर, दस्तगीर घर विच पाया। लेखे लाए शाह हकीर, जो जन सरनाई आया। चिट्टे उप्पर खिच्ची जाए लकीर, ना कोई मेटे मेट मिटाया। गुरसिखां बन्न्हणहारा बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाया। कलिजुग अन्तिम कट्टे भीड़, भव सागर पार तराया। आपे होए मीर पीर, मीरी पीरी आप हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए बचाया। गुरसिख ना रोवे मारे धाह, अन्त ना होए जुदाईआ। सतिगुर पूरा पकड़न आया बांह, निरगुण सरगुण डेरा लाईआ। करे कराए सच न्याँ, दर घर साचे सच सलाहीआ। वसणहारा नगर ग्रां, हरिजन खेड़ा वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ साची माँ, गुरसिख भुल्ल कदे ना जाईआ। सखा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सूरज चन्न मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पल्ला रिहा फड़ाईआ। लहिणा देणा हथ्थ करतार, जीव जन्त भेव ना राईआ। कर्म कुकर्मां पावे सार, करनी करता वेख वखाईआ। जगत लहिणा दए उतार, जगत दए वड्याईआ। भगत भगती इक्क प्यार, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे जोड़े आपे तोड़े,
आपे तोड़ निभांयदा। आप चढ़ाए शब्द घोड़े, आपे ख़ाकी ख़ाक समांयदा । आपे लाए सच महल्ले पौड़े, आपे हथ्थ किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेखा पूर करांयदा।
पहली जेठ २०१६ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल
आदि पुरख एकउँकारा, अकल कला अख्वाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यारा, एका एक डगमगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपारा, भेव कोए ना पाईआ। अलक्ख निरँजण अलक्ख जैकारा, अलक्खणा अलक्ख आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। आदि जुगादी लै अवतार, गुर गुर रूप समांयदा। पारब्रह्म प्रभ रूप अपार, रूप रंग ना कोए जणांयदा। वसणहारा धाम न्यार, निहचल घर सुहांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, दर दरबारा इक्क रखांयदा। अकाल पुरख ख़बरदार, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित आप अख्वांयदा। जूनी रहित आदि निरँजण, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आपणा आप बणे सज्जण, घर मेला सहिज सुभाईआ। आपणा पर्दा आपे कज्जण, आप आपणी सेव कमाईआ। आप आपणी रक्खे लज्जण, दाता दानी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण खेल इक्क अकल्ला, आपणा आप करांयदा। पुरख अबिनाशी बैठ अकल्ला, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। निहचल धाम उच्च अटला, दिस किसे ना आंयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी धार बनांयदा। आपणी धार निरगुण रूप, हरि साचा आप चलांयदा। सच सुल्ताना शाहो भूप, राज राजान आप अख्वांयदा। आपे वसे चारे कूट, दूसर दिस किसे ना आंयदा। आपणा हुलारा आपे रिहा झूट, आप आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा। निरगुण रूप पुरख अकाल, एका रंग समाया। आप आपणा तोड़ जंजाल, आप आपणा बंधन पाया। आपे बैठा आप आपणी धर्म सच्ची धर्मसाल, चार दीवार ना कोए रखाया। आप आपणे फल लगाए डाल्ह, फल फुलवाड़ी आप उपाया। करे कराए आप प्रितपाल, प्रितपालक नाउँ रखाया। आदि जुगादि अवल्लड़ी चाल, जुग करता भेव ना राया। धुर दरगाही बण दलाल, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि न अन्ता इक्क अख्वाया। आदि न अन्ता हरि भगवन्त, आपणी कल वरतांयदा। खेले खेल सर्ब गुणवन्त, गहर गम्भीर अख्वांयदा। दर दरवेशा होए मंगत, आपणी झोली आपणे अग्गे डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण
मेल निरगुण धार, निरगुण संग रखाईआ। निरगुण जोत नूर निराकार, निरगुण निरगुण डगमगाईआ। निरगुण मीता निरगुण करे प्यार, निरगुण सेजा रिहा हंढाईआ। निरगुण वस्सया चीता अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर आप अख्वाईआ। निरगुण ठांडा सीता एका धार, निरगुण तत्त ना कोए जलाईआ। निरगुण रीता अपर अपार, निरगुण · विच ना राईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिलाईआ। खेलणहार पुरख समरथ, आदि जुगादि समाया। आप चलाए आपणा रथ, रथवाही आप अख्वाया। आपे देवे आपणी वथ्थ, आप आपणा दर सुहाया। आपणी कथा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। निरगुण मेल निरगुण धार, निरगुण विच समाईआ। निरगुण कन्त निरगुण भतार, निरगुण नारी नर नरायण हंढाईआ। निरगुण कन्त निराकार, निरगुण आदि अन्त हो जाईआ। निरगुण जुगा जुगन्त खेल अपार, जुग करता भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे रुशनाईआ। एका नूर जोत उजाला, हरि साचा सच करांयदा। दर घर साचे दीन दयाला, दर दरबारा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतारा, रूप अनूप दरसांयदा। खेले खेल अगम्म अपारा, · वसणहारा धाम न्यारा, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। निरगुण बाती जोत उज्यारा, कमलापाती
आप जगांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणा बण सिक्दारा, आप आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर निरगुण विच टिकांयदा। निरगुण मेला निरगुण रंग, निरगुण आप चढ़ांयदा। निरगुण माणे सेजा सच पलँघ, निरगुण साचा संग निभांयदा। निरगुण अंगीकार लाए अंग, निरगुण आपणे अंक समांयदा। निरगुण दर दरवाज़ा आपणा आपे लँघ, आप आपणा घर वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी मंग मंगांयदा। निरगुण दाता निरगुण भिखारी, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण बंक निरगुण दुआरी, निरगुण अलख जगांयदा। निरगुण देवणहारा दर दर दुआरी, आप आपणी वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर उपांयदा। दर दरवाज़ा आपणा खोल्ह, हरि साचे रचन रचाईआ। पुरख अगम्मा आपे बोल, आपणी करे सिफ्त सलाहीआ। आप आपणे वसे कोल, दूसर वस कोए ना राईआ। दिवस रैण करे चोल्ह, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आपणे अन्दर आपे मौल, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वस्सया साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। निरगुण दुआरा एकउँकारा, आपणी खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत कर पसारा, जोती जोत विच टिकांयदा। मात पित बण प्यारा, आप
आपणा संग रखांयदा। उपजे सुत्त सुत्त दुलारा, शब्द शब्दी नाउँ धरांयदा। वणज कराए इक्क वपारा, एका बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमांयदा। अगम्मड़ी कार पुरख बिधाता, आपणी आप कराईआ। आपे पिता आपे माता, पूत सपूत आप हो जाईआ। उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, ज़ात अजाति भेव ना राईआ। आपणी देवे धुर सुगाता, धुर दरगाही वड वड्याईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आप अख्वाईआ। आदि पुरख आदि अवतारा, आदि आदि समाया। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणे अन्दर आसण लाया। हित सुत्त अबिनाशी अचुत्त खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूरो नूर उपाया। जोती नूर हरि उपा, नूरो नूर दरसांयदा। आप आपणा वेस वटा, निराकार साकार हो जांयदा। खेले खेल अगम्म अथाह, बेपरवाह भेव ना आंयदा। नूर नुरानी इक्क ख़ुदा, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणे नालों कर जुदा, आप आपणा अंग कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकार कर पसार, नाम सति सति जैकार, करता पुरख पुरख करतार, निर्भय दए उधार, जूनी रहित खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बंधन आपे पांयदा। आपणा बंधन आपे पा, आपणा रूप वटाया । अबिनाशी करता खेल खिला, खेलणहारा दिस ना आया। आपणी जोती नूर टिका, जोती नूर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंस चलाया। आपे भगवन जोती धर, आपणा रूप वटांयदा। आपणी किरपा आपे कर, आपे वेख वखांयदा। आपे सोहे आपणे दर, दर दुआरा आप सुहांयदा। आपणी करनी करता रिहा कर, करनहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस अपर अपारा, हरि साचे सच कराया। विष्नूं वंसी हो त्यारा, विश्व रूप समाया। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणा मार्ग लाया। ना कोई दूसर मीत मुरारा, ना कोई संग रखाया। ना कोई गुर पीर अवतारा, इक्क अकल्ला खेल खिलाया। रवि ससि ना कोए सतारा, सूरज चन्न नज़र ना आया। जंगल जूह उजाड़ ना कोए पहाड़ा, डूँघी कुंदर ना कोए वखाया। त्रैगुण ना तेरा कोए उज्यारा, तेरा तत्त ना कोए उपाया। पंज तत्त ना कोए शृंगारा, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ना कोए रलाया। मन मति बुध ना कोए जैकारा, ना कोई नाउँ धराया। वेद कतेब ना कोए लिखारा, रसना जेहवा ना कोए हिलाया। गुर पीर ना कोए अवतारा, साध सन्त ना कोए रखाया। लक्ख चुरासी ना कोए पसारा, जीव जन्त ना कोए धराया। आदि जुगादी एकउँकारा, एका घर वसाया। आप आपणा सुहाए बंक दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क रखाया। ग़रीब निवाज़ा हो
उज्यारा, आपणा वाजा आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं वंसी नाम धराया। विष्नूं रूप हरि करतार, आपणा आप करांयदा। आप आपणे विच्चों करया बाहर, मात पित ना कोए रखांयदा। भाई भैण ना कोए प्यार, साक सैण ना कोए जणांयदा। ना कोई नारी कन्त भतार, ना कोई सेज हंढांयदा। ना कोई करे तन शृंगार, बस्त्र भूषन ना कोए सुहांयदा। ना कोई नैण कज्जल धार, बत्ती दन्द ना कोए हसांयदा। ना कोई पाठ वेद मन्त्र रिहा उचार, ना कोई गीत सुणांयदा। इक्क अकल्ला सिरजणहार, नेत्र नैणां नज़री आंयदा। वसणहारा सच सचखण्ड दुआर, थिर घर बैठा सोभा पांयदा। विष्नूं मेला एका कार, एका किरत कमांयदा। तेरा मेरा इक्क प्यार, आदि आदि इक्क अख्वांयदा। तेरे अन्दर तेरा देवे वाड़, तेरी धर्मसाल सुहांयदा। तेरा रूप सच अखाड़, सच दुआरा आप बणांयदा। तेरा रंग साचा लाड़, धुर दरगाही आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। खेलणहारा हरि समरथ, एका एक अख्वाया। विष्नूं देवे साची वथ्थ, आपणा नाम आपणे विच टिकाया। आपणा कीता आपे वक्ख, आप आपणा मेल मिलाया। आपणा करे आप सक्ख, आपे रिहा ताल भराया। आपणी जोती हो प्रतक्ख, आपणा दीपक आप जगाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पाया। साची वस्त हरि भगवान, विष्नूं झोली पांयदा। देवणहारा आपणा दान, आपणा भेव खुल्हांयदा। जोती जगे इक्क महान, एका एक डगमगांयदा। एका इष्ट इक्क ध्यान, एका लिव रखांयदा। एका अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गवांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर वखांयदा। एका देवणहारा माण, धुर फ़रमाना इक्क जणांयदा। एका होए निगहबान, एका हुक्म सुणांयदा। एका होए जाणी जाण, जानणहार इक्क हो जांयदा। एका एक करे पछान, एका दूजा भउ मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। विष्नूं सिख्या हरि भगवन्त, आपणी आप सिखाईआ। आदि जुगादी इक्क बेअन्त, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मेरा रूप तेरा मंत, तेरा मेरा इक्क समाईआ। मेरी जोत जुगा जुगन्त, नूरो नूर करे रुशनाईआ । तूं नारी हउँ साचा कन्त, विष्नूं साचा वंस उपाईआ। तेरी चोली मेरा रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। ना कोई जीव ना जन्त, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। ना कोई नारी ना कोई कन्त, मात पित ना कोए अख्वाईआ। तेरी बणाए तेरा बणत, आप आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि घर पा, विष्नूं सीस झुकांयदा। अबिनाशी करता तूं बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादी इक्क मलाह, एका एक अख्वांयदा। तूही पिता तूही माँ, बालक सुत्त तूं उपजांयदा। तूं ही
पकड़णहारा बांह, दूसर ओट ना कोए रखांयदा। तूं ही करें सच न्याँ, सच दुआर इक्क वखांयदा। तूं ही पकड़ें अन्तिम बाह, बिन तेरे कोए दिस ना आंयदा। तूं ही देवणहारा ठंडी छाँ, सिर हथ्थ समरथ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचांयदा। पुरख अबिनाशी आपे बोल, आपणा हुक्म सुणाया। विष्नूं तेरा तोले तोल, साचा तोला आप रघुराया। आदि जुगादि ना जाए डोल, ना डोले ना किसे डुलाया। तेरा तेरे वसे कोल, विछड़ कदे ना जाया। मेरी जोत तेरी गोत तेरे अन्दर गई मौल, फल फुलवाड़ी वेख वखाया । तेरे अन्दर धरया, आपणा अमृत कौल, तेरी नाभी दए झिराया। अबिनाशी करता आपणी देवे आपे पौहल, आप आपणा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं लेखा इक्क समझाया। विष्नूं अन्तिम कर निमस्कार, आपणा सीस झुकांयदा। तूं दाता बेऐब परवरदिगार, तेरा लेखा कोए ना आंयदा। कवण रूप वरते विच संसार, कवण रंग रंगांयदा। शब्द सुनेहड़ा इक्क निरँकार, आपणा आप घलांयदा। तेरे अन्दरों आए बाहर, नाभी मुख खुल्हांयदा। कँवल कँवला कर त्यार, तेरा बीज वखांयदा। तेरा फुल खिड़े गुलज़ार, एका मुख सलांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं देवे साचा वर, एका मति समझांयदा। हरि हरि देवे साची मत, विष्नूं हरि समझाईआ। तेरी नाभी कमलापत, कँवल फुल सुहाईआ। आपणा रूप करे उत्पत, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा बीज बीजे आपणी रुत्त, रक्त बूंद ना कोए वखाईआ। ना कोई मेला दिसे तत्त, त्तत्व तत्त ना कोए जणाईआ। सर्ब कल आपे समरथ, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे देवे साची वथ्थ, आप आपणा खेल खिलाईआ। ब्रह्म रूप होए प्रगट, हरि साचे वड वड्याईआ। चारे मुख आपणे कट्ट, आपणा · वखाईआ। शब्द नगारा लाए
सट्ट, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म ब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म, आपणा रूप वटाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल रचाया। पवण स्वासी ना कोए दम, ना कोई रो रो नीर वहाया। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म, आप आपणी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। विष्नूं मेला पारब्रह्म, पारब्रह्म वेख वखांयदा। घर साचे सुत्त गया जम्म, ब्रह्मा नाउँ रखांयदा। ब्रह्मा दित्ता एका तम, इक्क ध्यान लगांयदा। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, शिव शंकर वेख वखांयदा। अन्ध अन्धेर चाढ़्हे चन्न, आकाश प्रकाश वखांयदा। त्रै त्रै नाता आपे बन्न्ह, त्रै त्रै धीर धरांयदा। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, सच सिँघासण डेरा लांयदा। सेवक सेवा लाए रवि ससि सूरज चन्न, आप आपणी किरत कमांयदा। विष्नूं तेरा रूप तेरा तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि इक्क सुभांयदा। आदिन अन्ता
हरि भगवाना, हरी हरि रूप वटाया। शब्द शब्दी बन्न्हे गाना, साचा सगण मनाया। निरगुण वेखे मार ध्याना, पंज तत्त ना कोए वसाया। थिर घर वस्सया इक्क मकाना, सचखण्ड दुआरा इक्क जणाया। आपे जोद्धा मर्द मरदाना, ना मरे ना जाया। आपे वरते आपणा भाणा, आपणे भाणे आप रखाया। आपे दाता गुण निधाना, दीनां बंधप आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि देवे वर, लेखा लेख ना कोए लिखाया। देवणहारा आदी वर, ब्रह्माद वज्जी वधाईआ। विष्नूं मेला नारी नर, नर नरायण वेख वखाईआ। आपणी कारी आपे कर, करनी करता खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि इक्क अख्वाईआ। आदि हरि आदि नर, आदि गुर अवतारया। आदि भण्डारा शब्द जैकारा इक्क दुआरा देवे भर, आदि आदि आप वरता रिहा। आदि पसारा हरि निरँकारा जोत उज्यारा, निरगुण आप करा रिहा। आदि प्यारा विष्नूं दुलारा, ब्रह्मा सति प्यारा, शंकर वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अनादि एका एक दरसा रिहा। आदि जणाया आदि जणाई, आदि पुरख आदेसया। आदि सगन आदि कुड़माई, आदि मेला विष्न महेषया। आदि घर वज्जी वधाई, आदि निरँजण आपे वेख्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा लेखया। विष्नूं वंसी हरि उपा, आपणा बिरध जणाया। चार चार तेरे अंग रला, तेरा संग रखाया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म धरा, त्रैगुण झोली पाया। रजो सतो तमो मेल मिला, सति सरूप वटाया। पंचम जोड़ा दए जुड़ा, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाया। शब्दी घोड़ा दए दौड़ा, निरगुण सरगुण विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी बणत बणाया। लक्ख चुरासी मात रक्ख, देवे वड वड्याईआ। चारे वेदां कर प्रतक्ख, चारे जुग करे कुड़माईआ। भेव ना पाए अलक्खणा अलक्ख, अलख निरँजण वड वड्याईआ। आपे भाण्डे भरे आपे करे सक्ख, साख्यात आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी किरपा आपे कर, आपे रचन रचाईआ। विष्नूं वंस सुण शब्द अनादी, एक बचन अल्हाया। तेरा खेल आदि जुगादी, तूं करता करन आया, धुर दी बाण धुर दी वादी, ना कोई मेटे मेट मिटाया। तूं ही रक्खणहारा लाजी, तेरा तेरी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा कौल आपे रिहा कराया। विष्नूं कौल कौल हरि हरि करया, आपणा बचन सुणाईआ। तेरा तेरा ल्ए वरया, तेरी वड वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चुक्के डरया, कलिजुग वेखे बेपरवाहीआ। रामा कृष्ना घाड़न घड़या, पंज तत्त डेरा लाईआ। पंज तत्त विकारा आपे लड़या, सन्तां भगतां ल्ए जणाईआ। गुरमुख साजण साचे फड़या, जिस जन अन्तर बिरहों लाईआ। महल्ल अटल उच्चे आपे चढ़या, बैठा डेरा लाईआ। ना कोई सीस
ना कोई धड़या, ना कोए आकार जणाईआ। आदि जुगादि कदे ना सड़या, ना मरे ना जाईआ। लक्ख चुरासी अन्दर वड़या, घट घट बैठा अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग उतरे पार किनारा, हरि साचा आप करांयदा। धरनी धवल दए सहारा, साचा मार्ग लांयदा। त्रेता तेरा रूप अपारा, राम राम रूप हो जांयदा। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, गढ़्ह हँकारी आप मिटांयदा। भगत भगवन्त इक्क प्यारा, एका मार्ग लांयदा। एका शब्द इक्क जैकारा, एका दर सुहांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, जुग जुग कार कमांयदा। वेद व्यासा सेवादारा, प्राणी प्राण जणांयदा। इक्क अठारां कर प्यारा, चार लक्ख हज़ार सतारां, बारा अक्षर कर कर वक्ख इक्क सलोक बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धरांयदा। जुग आपणा नाम धरा, आपणी कल वरताईआ। कान्हा कृष्ना रूप वटा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। मोर मुकट सीस टिका, साची सखीआं मंगल गाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगा, दूती दुष्ट मुकाईआ। रथ रथवाही रथ चला, द्वापर बेड़ा बन्ने लाईआ। कलिजुग कूड़े चढ़या चा, लोकमात करे रुशनाईआ। कूड़ा डंक दए वजा, सुणे सर्ब लोकाईआ। राज राजानां दए भुला, माया ममता मोह वधाईआ। काम क्रोध संग रला, हउमे हँगता करी कुड़माईआ। जूठ झूठ लई प्रना, दूई द्वैती नारी आप प्रनाईआ। गुरमति कुआरी कन्या मारे धा, मिले मेल ना साचे माहीआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आप आपणी खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी आप उपा, आपे वेख वखाईआ। आप आपणा मन्त्र नाम दृढ़ा, इष्ट देव आप अख्वाईआ। वरन गोत आप जणा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ । वासना खोटी आप भरा, मनमति करे हल्काईआ। तन लंगोटी धीरज जत दए तुड़ा, कोटी कोटि रिहा फिराईआ। बोटी बोटी दए तुड़ा, पंज तत्त ना कोए सहाईआ। साची चोटी ना देवे कोई चढ़ा, बिन हरि नामे ना कोए थाँईंआ। बेऐब ख़ुदाई आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। आपणा नाअरा आपे ला, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। लाशरीक सगन मना, साची सिख्या आपणी आप जणाईआ। चौदां लोकां फेरा पा, चौदां तबक सुहाईआ। लोकमात डेरा ला, ईसा मूसा करे कुड़माईआ। उच्च मुनारे मृदंग दए वजा, सच महिराबी बांग सुणाईआ। एका नाअरा दए ला, लाशरीक वड्डी वड्याईआ। मुकामे हक्क रिहा सुहा, साची सदा इक्क अलाईआ। ऐनलहक्क मेल मिला, साची शरअ शरीअत विच टिकाईआ। काया काअबा आप जणा, दो दो आबा मेल मिलाईआ। हक्क जनाबा डेरा ला, बैठा बेपरवाहीआ। नूर अलाही नाम धरा, आपणा रूप वटाईआ। अल्ला राणी संग रला, लोकमात करे रुशनाईआ। विष्न चढ़या साचा चा, घर साचे सगन मनाईआ। मेरा कन्त ना दूसर सके हंढा, ना साची सेज हंढाईआ। कलिजुग तेरा नाता अल्ला राणी रही
जुड़ा, घर सद मंगण आवे कर कर धाईआ। अबिनाशी करता आपणा पल्लू ना रिहा फड़ा, अछल अछल वड्डी वड्याईआ। दे दे लारा हरि निरँकारा लोकमात ल्याया व्याह, जगत सिँघासण दए वखाईआ। मुहम्मद अद्ध विच बैठा तक्के राह, चार यारी मता पकाईआ। दोहां नाता जगत जहां, दो जहानां ना पार कराईआ। कलिजुग तेरी पकड़ी तेरी बांह, तेरा संग निभाईआ। विष्नूं कन्त हरि भगवन्त अन्तिम करे आप न्याँ, खेले खेल बेपरवाहीआ। चौदां तबकां चौदां सदीआं वंड वंडा, चौदां चौदां करे रुशनाईआ। नबी रसूल पीर पैगम्बर औलीआ आप अख्वा, मुल्लां शेख़ मुसायक आप हो जाईआ। कलमा अमाम कायनात आप पढ़ा, साचा सजदा इक्क वखाईआ। आपणा वुज़ू आपे दए करा, आपणा लिंग आपे दए कटा, शिव शंकर कालख टिक्का लाईआ। जनक सपुत्री सीता सुरती आपे ल्ए प्रना, हरि दाता बेपरवाहीआ। दर घर साचे सगन मना, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। आदि निरँजण पुरख अबिनाशी आपणा खेल आप खिला, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वेखे दर, दर दर फेरा पाईआ। अल्ला राणी कर प्यार, हरि साचे रंग चढ़ाया। खेले खेल आप निरँकार, आदि जुगादी वेस वटाया। वरते वरतावे विच संसार, दिस किसे ना आया। आपे जाणे आर पार किनार, मँझधार आप रुढ़ाया। संग मुहम्मद चार यार, एका संग रखाया। चारों कुन्ट हाहाकार, जीव जन्त रहे कुरलाया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आप आपणी बणत बणाया। निरगुण जोती कर उज्यार, नानक विच वसाया। पंचम तत्त तत्त कर प्यार, तत्तो तत्त समाया। कन्त भतारी एका नार, एका सेज हंढाया। शब्द सुनेहड़ा मीत मुरार, पुरख अगम्मा आप घलाया। इक्क सुहाए दर दुआर, बंक दुआरी नाउँ रखाया। निरगुण सरगुण इक्क प्यार, सरगुण निरगुण विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा सृष्ट सबाई भरम भुलेखा भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाया। नानक शब्द हरि जणाई, निरगुण नूर नुरानया। सचखण्ड मेला सहिज सुभाई, मिले मेल श्री भगवानया । दर घर आया चाँईं चाँईं, पाया पुरख सुल्तानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस दर दरबानया। आया दर नानक गुर, गुर करते खेल रचाया। मिल्या मेल लिख्या धुर, धुरदरगाही वेख वखाया। हरि चरन प्रीती गई जुड़, ना कोई तोड़ तुड़ाया। वर पाया जेहा लोड़, घर मन्दिर अन्दर इक्क सुहाया। पुरख अबिनाशी सतिगुर पूरा गया बौहड़, सच्चा सतिगुर आप हो जाया। दो जहानां लाए एका पौड़, एक गढ़्ह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, एका शब्द सुणाया। साचा शब्द नाम सति, हरि नानक झोली पाया। पारब्रह्म ब्रह्म एका मति, एका पति रखाया। एका बीज एका वत, एका हल चलाया। एका धीरज एका सति, एका हठ रखाया। एका
चरन कमल बंधे नत, नाता बिधाता इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण बाती निरगुण दीवा निरगुण मेला कमलापति, निरगुण उच्चा निरगुण नीवां निरगुण वस्सया साढे तिन्न हथ्थ सीवां निरगुण भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेला साचे घर, घर साचे मेल मिलाया। जोत अकाली शब्द भण्डारन, सच भण्डार वरताया। नानक मेला इक्क दुआरन, थिर घर साचा इक्क रखाया। मिल्या मेल पुरख करतारन, एका मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा रूप दरसाया। साचा रूप अबिनाशी करता, आपणा आप दरसांयदा। नानक सतिगुर आपे धरदा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपणी करनी आपे करदा, ना कोई दूसर संग वखांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज लक्ख चुरासी कोलों किसे ना डरदा, ना कोई भय रखांयदा। पारब्रह्म प्रभ साचा पड़दा, आपणा आप उठांयदा। नानक गुर हरि हरि मन्दिर आपे वड़दा, आपे बाहर समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आप अख्वांयदा। सतिगुर नानक दर घर पा, लोकमात करे धाईआ। अग्गे विष्नूं बैठा राह रिहा तका, नेत्र नैण उठाईआ। गुर नानक वेख्या इक्क मलाह, लोकमात बेड़ा बन्ने लाईआ। पुच्छण लग्गा सच सलाह, कवण पिता कवण माईआ। गुर नानक बोल रिहा जणा, अकाल पुरख एका पिता एका माँ, भैण भाई साक सैण इक्क अख्वाईआ। एकउँकारा हरि निरँकारा फड़नहारा साची बांह, सच सुल्तान आप अख्वाईआ। विष्नूं मंगे सच न्याँ दोवें पए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचे घर, घर बैठा आसण लाईआ। नानक सतिगुर शब्द सुणाया, मिल्या मेल निरँकार। नाम भण्डारा इक्क ल्याया, वरते विच संसार। साचे दर दर्शन पाया, विसरया संसार। एका रूप नज़री आया, पारब्रह्म सच्ची सरकार। एका नैण वेख वखाया, दोए लोचण बन्द किवाड़ । एका धुन अनादी गाया, रसना जेहवा ना कोए हलार। ब्रह्मा वेद दिस ना आया, चार मुख ना कोए उचार। बोध अगाधी हरि रघुराया, शब्द अगम्मी बोले इक्क जैकार। हरि का शब्द लिखण पढ़न विच ना आया, लोकमात ना कोई विसथार। आपणी महिमा आप जणाया, जिस जन किरपा करे आप करतार। नानक गोला दर घर वेखण आया, थिर घर बैठा शाह सुल्तान। साचा ढोला एका गाया, मेरा तेरा रूप श्री भगवान। सति पुरख निरँजण बोल सुणाया, एकउँकारा कर प्रनाम। सति नाम मन्त्र दृढ़ाया, पाया धुर हरि धाम। पुरख अबिनाशी चरन चरनोदक इक्क प्याया, मिल्या अमृत जाम। एका दूजा भेव मिटाया, घर साचे मिल्या बिसराम। एका राम नज़री आया, ना कोई दूसर दिसे काहन। कोटि मुहम्मद रहे सीस झुकाया, कोटन गोपीआं करन वख्यान। कोटन कोटि सीता रहे प्रनाया, कोटन ला ला थक्के ध्यान। नानक सतिगुर एका पाया, जोती
नूर जगे महान। विष्नूं तेरा दर वेखण आया, तूं जीआं दाता देवे दान। हरि का रिज़क तेरे भण्डारे आप भराया, तेरा भरया इक्क मकान। तेरे अन्दर साचे मन्दिर पुरख अबिनाशी मेला अमृत कँवल रखाया, ब्रह्मा उत्पत होया नौजवान। चार वेदां चारे मुख सलाहया, हरि का भेव कोए ना पायण। नानक हरि घर साचा एका पाया, मेल मिल्या गुण निधान। दीवा बाती ना कोई जगाया, ना किसे बाढी दित्ता निशान। संग सवाणी ना कोई रखाया, ना कोई कन्या दिसे नौजवान। माँ पुत्तर ना कोई उपाया, धी जवाई ना बंधन बंधाया, सौहरे पेईए एका रंग समाया, सो मिल्या हरि भगवान। नानक ग़रीब दर मंगण आया, किरपा करे हरि मेहरवान। सच भण्डारा इक्क भराया, तोट ना आए दो जहान। एका शब्द हरि सुणाया, एका ब्रह्म ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया जाणी जाण। शब्द धार सच सुनेहड़ा, हरि साचा आप सुणांयदा। कट्टणहारा जम का जेड़ा, लक्ख चुरासी पन्ध मुकांयदा। वसणहारा काया खेड़ा, पंज तत्त डूँघी कन्दर डेरा लांयदा। मिटावणहारा जगत झेड़ा, आदि निरँजण जोत निरँजण मेल मिलांयदा। सतिगुर नानक बन्न्हणहारा बेड़ा, चप्पू नाम रखांयदा। लहिणा देणा चुक्के मेरा तेरा, सोहँ रूप आप हो जांयदा। सो पुरख निरँजण वड वडेरा, भेव कोए ना पांयदा। हँ ब्रह्म करे निबेड़ा, पंज तत्त समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ शब्द आप हो जांयदा। सोहँ शब्द सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण गाया। एका अक्खर एका बोला, नानक रसन सलाहया। विष्नूं मंगे साचा तोला, नानक अग्गे सीस झुकाया। कवण चुक्के लक्ख चुरासी डोला, कवण भार उठाया। मार मार थक्का नाथ भोला, भोला नाथ रिहा कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, नानक चोला आप बदलाया। नानक सतिगुर शब्द सुणाए, विष्नूं विष्नूं आदि आदि तेरा रूप धराए, तेरा रंग रंगाया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, आप आपणी कल वरताया। शब्द विचोला इक्क बणाए, दूसर गुर दिस ना आया। नानक लोकमात आप धराए, साचा मार्ग दए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर घर साचा आप जणाया। नानक विष्नूं दए दिलासा, एका एक सुणाईआ। हरि चरन हरि भरवासा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आए तमाशा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरी जोत दिसे दस जामे काया कासा, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। पंज तत्त मनारे पाए रासा, अंगद अंग लगाईआ। अमर दास कराए निवासा, राम दास मेल सहिज सुखदाईआ। अर्जन जोत करे प्रकाशा, हरि शब्दी शब्द वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर सन्त भगत कन्त भगवन्त एका धाम बहाईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, एका गुर सुणांयदा। एका दर इक्क
दरबारा, एका वेख वखांयदा। एका भगत इक्क भण्डारा, एका भगती इक्क वरतांयदा। एका शक्ती हो उज्यारा, आदि शक्ति आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मीर पीर शाह हकीर दर दरवेश वेस वटांयदा। हरिराए हरि गुण गा, हरिकृष्न वड वड्याआ। तेग़ बहादर तेग़ चला, धर्म खण्डा हथ्थ उठाया। अट्ठां तत्तां वंड वंडा, ब्रह्मण्ड फोल फोलाया। ब्रह्मा विष्न शिव मंगल रहे गा, करोड़ तेतीसा फूलन बरखा लाया। गण गंधर्ब सोभा रहे पा, किन्नर यच्छप सुर ताल रहे वजाया। साचा दर आप सुहा, दर दुआरा इक्क सलाहया। आपणी भेटा आप चढ़ा, खेवट खेटा बण के आया। पुरख अबिनाशी बेटा आप बणा, गुर गोबिन्द नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सूरबीर आप अख्वाया। गुर गोबिन्द सूरा बलकार, हरि साचा सुत उपजांयदा। आपणी किरपा आपे धार, आपणे रंग रंगांयदा। आपे बख्शे चरन प्यार, आपे मेल मिलांयदा। आपे देवे शब्द जैकार, आपे नाअरा लांयदा। आपे बन्न्हे सीस दस्तार, कल्गी तोड़ा आप सुहांयदा। आपे पंचम पंचम हो उज्यार, आपे पंचम वेख वखांयदा। आपे निरगुण सरगुण इक्क विचार, एका रूप अख्वांयदा। आपे शब्द शस्त्र खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। आपे हवन पवन पावे सार, धूप दीप सोगंध आप हो जांयदा। आपे आदि शक्ति मीत मुरार, आप आपणी रचन रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा इक्क सुहांयदा। साचा सुत्त हरि गोबिन्द, पुरख अकाल उपाया। आपणी उपाई आप बिन्द, आप आपणा नाम धराया। आप मिटाए आपणी चिन्द, चिन्ता सोग ना कोए जणाया। दाता दानी गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाया। अमृत वरोले सागर सिन्ध, सच सरोवर फोल फोलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा साचा वर, जुगा जुगन्तर वेस वटाया। जुगा जुगन्तर करनेहारा, करनी करता कर्म कमांयदा। गुर गोबिन्द कर उज्यारा, सतिगुर रूप वटांयदा। अमृत देवे दर भण्डारा, एका घर सुहांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, साचे हथ्थ फड़ांयदा। वेखे परखे सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी फोल फोलांयदा। लहिणा देण चुकाए मीत मुरारा, सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े वेख वखांयदा। पंजां बोले इक्क जैकारा, एका नाअरा लांयदा। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आप अख्वांयदा। आप सुहाए एका सच दुआरा, गढ़्ह केस वेख वखांयदा। चण्डी चमके दो दो धारा, भय भयानक नज़री आंयदा। दोए लोचण वेख उग्घाड़ा, जगत नैण तड़फांयदा। गुरसिखां मेला अन्दरे अन्दर करे प्यारा, दया निध दया दया आप कमांयदा। आया दर बण भिखारा, मंगे भेटा खेवट खेटा अकाल पुरख दा इक्को बेटा, एका खेल खिलांयदा। उपज्या सुत्त एका जेठा, साची रुत्त सुहांयदा। आपणे शब्द आप लपेटा, आपणी धार
चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला एका घर, काया घर इक्क वखांयदा। खिच कटार शब्द जैकारा, गोबिन्द रसन अल्हांयदा। गुरमुखां वेखण आया जगत किनारा, वञ्झ मुहाणा इक्क रलांयदा। जगत मलाह दए सहारा, साचा हुक्म सुणांयदा। आओ दर लओ वर जिन लँघणा पारा, सीस भेट चढ़ांयदा। पंजां बख्शे चरन प्यारा, अन्तर मन्त्र इक्क आधारा, एका रूप दरसांयदा। आए दर वारो वारा, आपणा खण्डा आपे वांयदा। रंगे रंग लाल गुलाला, दीन दयाल गुरसिख नेड़ ना आए काल महांकाल तोड़े जगत जंजाल, आप आपणा खेल खिलांयदा। ना कोई फट ना कोई कट्ट जो जन विकया सतिगुर हट्ट, गुर का खण्डा विच ब्रह्मण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज चारे खाणी जगत राणी लक्ख चुरासी आप तरांयदा। पंच प्यारे पाई वंडा, ना कोई बकरा वक्खरा आप झटकांयदा। मनमुख जीव करन पखण्डा, गुर गोबिन्द तेरा भेव कोई ना पांयदा। बिन तेरे कोई ना जाणे सरसा कन्ढ्ढा, पुरी अनन्द ना कोए तजांयदा। सृष्ट सबाई जीव जहान फिरे रंडा, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। जिस तन छुहाया तेरा खण्डा, जीवण मुक्त करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। पंच प्यारे पंच प्यार, पंचम मोह जुड़ाया। सतिगुर पूरा हो त्यार, बस्त्र शस्त्र तन सजाया। कल्गी तोड़ा सोहे सीस दस्तार, जोती शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ाया। नीले घोड़े नीले वाला हो अस्वार, नीली छत्तों पार कराया। पहला पौड़ा रखाया विच संसार, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाया। ब्रह्मा विष्न शिव रहे पुकार, रो रो देण दुहाया। सतिगुर पूरा दए हुलार, साचा शब्द अल्हाया। लेखा चुकाए अन्तिम वार, लोकमात रहिण ना पाया। हउँ सेवक आया सेवादार, सेवा रिहा कमाया। चार वरनां बणाए इक्क प्यार, सुहाए दुआर, ऊँच नीच मेट मिटाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका सोहण सच दुआर, साचा घर इक्क सुहाया। राज राजानां शाह सुल्तानां करोौण ख्वार, ग़रीब निमाणे गले लगाया। कलिजुग जड़ दए उखाड़, आपणी रिते कर कर हित कलिजुग नीआं हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। विष्नूं कहे शब्द अला, गोबिन्द सुण जैकारा। तेरा रूप जगत मलाह, मेरा नाम सहारा। दोहां दाता बेपरवाह, आदि अन्त एकउँकारा। जुग जुग जपाए आपणा नाँ, आप आपणा ल्ए अवतारा। जन भगतां देवे ठंडी छाँ, मनमुखां करे पार किनारा। कलिजुग अन्तिम करे कौण न्याँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा सच घर, खेले खेल अगम्म अपारा। गोबिन्द विष्नूं रिहा जणा, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। कोटन कोटि विष्नूं ल्ए उपा, कोटन कोटि आपणे विच समाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा ल्ए धरा, कोटन कोटि मनवन्तर सेवा लाईआ। कोटन कोटि शिव सेवा रहे कमा, आदि जुगादि सीस झुकाईआ। कोटन
कोटि करोड़ तेतीसा रहे कुरला, सुरपति राजे इन्द बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि गणपति गणेश रहे मना, कोटन कोटि बाशक तशक सेज वछाईआ। कोटन कोटि लछमी बैठी वेस वटाईआ। कोटन कोटि वेद लेखा रहे लिखा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। हरि का भेव ना सके कोई पा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप अख्वाईआ। मेरा रक्खया हरि जी आपे नाँ, गोबिन्द रूप वटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस वटाईआ। अबिनाशी करते सेवा दित्ती ला, लोकमात वज्जे वधाईआ। एका अमृत जाम हथ्थ दए फड़ा, चार वरनां दिआं वरताईआ। एका अक्खर विद्या दिआं पढ़ा, नानक गुरमति इक्क समझाईआ। एका पौड़े दिआं चढ़ा, उच्चा पौड़ा इक्क वखाईआ। वेद व्यासा गया समझा, पुराण अठारां कर जणाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत जावे आ, आप सिँघासण आसण लाईआ। गुर गोबिन्द बणया सच गवाह, विष्नूं रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे दाता बेपरवाह, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम दए सुहा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाईआ। मेरा संग दए निभा, लग्गी तोड़ चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि रक्खी वड्याईआ। विष्नूं सुण करे पुकार, एका नाअरा लाया। चौथा युग उतरे पार, कलिजुग वेस वटाया। कवण रूप होए करतार, कवण खेल खिलाया। कवण वरते वरतावे विच संसार, कवण मेल मिलाया। कवण सोहे बंक दुआर, कवण घर जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। गोबिन्द भेव गया खुल्ह, हरि साचे आप खुल्हाया। विष्नूं तेरा अन्तिम पावे मुल्ल, करता कीमत दए चुकाया। नानक तोले तेरां तोल, मोदीख़ाना इक्क वखाया। त्रैगुण माया करे घोल, पंज तत्त झेड़ा लाया। जूठ झूठ वजाए ढोल, मन मति फेरा पाया। गुरुआं पीरां सिक्खां सिदक टुट्टे कौल, शाह सुल्तान ना संग जणाया। पंडत पांधे भुलण रौल, मथ्थो टेक ना कोए सहाया। मेरी छके ना कोई खण्डे पौहल, जगत खण्डा विच फिराया। सुत्ती रहे गुरमति अनभोल, मनमति दए दुहाया। पुत्तर मावां सेज रहे फोल, पिता पुत्तर धीआ ना कोए जणाया। भैणा भईया ना रहे कोल, बैठे मुख भवाया। सच दुआरा ना वेखे कोई खोल्ह, गुरदर मन्दिर मस्जिद वेसवा घर बनाया। गुर अर्जन नाम दए नाम हट्ट देण तोल तोल, कलिजुग भण्डार खुल्हाया। शिव शक्ती ना दिसे कला सोल, राम कृष्न गए भुलाया। अल्ला राणी ना अल्ला रिहा मौल, मौला रूप ना कोए जणाया। चार यारी वजाए ढोल, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार आप हो जाया। विष्नूं रक्ख साची धीर, गुर गोबिन्द जणाईआ। अन्तिम प्रगट होए वड पीरन पीर, तेरी पीड़ दए कढाईआ। कूड़ी क़िया चोटी चढ़ अख़ीर, साध सन्त ना सकण लाहीआ। तन पाटे कलिजुग झूठे चीर, नाम
बस्त्र ना कोए पहनाईआ। गुरसिख ना पीए कोई अमृत सीर, अमृत जाम ना कोई वखाईआ। गंगा ना दिसे साचा नीर, जमना सुरस्ती मारे धाईआ। गोदावरी हड्डी टुट्टे रीढ़, गुर गोबिन्द भार रखाईआ। कलिजुग अन्तिम ना कट्टे कोई भीड़, पीर दस्तगीर ना कोए सहाईआ। ब्रह्मा नेत्र अट्ठे रोवे नीर, जल जल धारा आप हो जाईआ। शिव शंकर बाशक तशक सुट्टे ज़ंजीर, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठाईआ। ना कोए सहाई ख़वाजा ख़िजर पीर, इन्द इन्द्रासन बैठा आप तजाईआ। चिट्टे उप्पर ना कोए खिच्चे लकीर, काली धार ना कोए मिटाईआ। प्रभ प्रगट होवे शाह सुल्तानां सुल्तान हकीरां हकीर, पंजां पंजां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। विष्नूं उठया उठ बल धार, आपणी लै अंगड़ाईआ। गुर गोबिन्द दस्स सच दुआर, कवण दुआर आवे जावे फेरा पाईआ। कवण रूप वरते विच संसार, कवण कूट करे रुशनाईआ। कवण नारी वासा कन्त भतार, कवण सगन मनाईआ। कवण लाड़ा दूल्हा चढ़ चिट्टे अस्व हो अस्वार, शाह अस्वार कवण अख्वाईआ। कवण लोआं पुरीआं आए लताड़, कवण रवि ससि चरना हेठ झसाईआ। कवण धरनी लाए अखाड़, कवण धरत दए वड्याईआ। कवण घाड़न घड़े घाड़, कवण भन्न वखाईआ। कवण अग्नी हवन देवे साड़, कवण मेल आपणे विच मिलाईआ। कवण जोत करे प्रकाश बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द देवे साचा वर, साची भिच्छया आपे पाईआ। गोबिन्द भेव अभेदा खोल्हा, हरि हरि शब्द सुणाया। कलिजुग अन्तिम पए रौला, घर घर गुरु वखाया। सच वस्त ना किसे कोला, जगत ज्ञान दृढ़ाया। पढ़ पढ़ पुस्तक मारन ढोला, ढोलक छैणे रहे वजाया। मिल्या नाम ना नाम अनमोला, अमोलक हीरा हथ्थ ना आया। नानक सतिगुर ना वस्सया कोला, गा गा रसना होई हल्काया। पंज तत्त ना बदलया चोला, काया चोली ना कोए रंगाया। अन्तिम जीआं जन्तां साधां सन्तां कढ्ढण आवे पोला, निहकलंका नाउँ रखाया। ना कोई पर्दा ना कोई ओहला, गुर गोबिन्द शब्द सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा चोज वरताया। विष्नूं वंसी चढ़या चा, घर साचे वज्जी वधाईआ। गोशब्द तेरी सच सलाह, मेरे अन्तर भाईआ। मेरा मेरी पकड़े बांह, कीता कौल निभाईआ। तेरी नगरी मेरा ग्रां, तेरा पिता मेरी माँ, तेरा सहारा पकड़े बांह, दो जहानां करे न्याँ, अगम्म अथाह आप अख्वाईआ। जोती जोत कर रुशना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं मेला आपणे दर, दर दरवेशा आप कराईआ। गुर गोबिन्द शब्द अनादी, एका एक सुणाया। आपे होए मोहण माधव माधी, आदि जुगादी वेस वटाया। दिवस रैण जो रहे आराधी, हरिजन साचे ल्ए तराया। जुग जुग विछड़े कलिजुग अन्तिम फड़ फड़ बांहों बाहर
ल्ए काढी, मेल मिलाए जो सरसे गया रुढ़ाया। लेखा चुकाए अड्डो आडी, लहिणा देणा रहिण ना पाया। लक्ख चुरासी बणे गाडी, बचया कोए रहिण ना पाया। गुरमुखां लडाए आप लाडी, आप आपणा दर सुहाया। मेरा संग ना जाए छाडी, सगला संग रखाया। मेरा रूप ना दिसे पंज तत्त नाड़ रक्त बूंद हाडी, शब्दी नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धाम इक्क सुहाया। साचा धाम नगर सम्बल वासा, हरि हरि आप करावणा। जगत मलाह दए धरवासा, तेरा बेड़ा बन्ने लावणा। एका इक्की पूरी करे आसा, आस निरास ना कोए रखावणा। आपे शब्द रसन स्वासा, जेहवा जाप आप जपावणा। आपे वसे काया कासा, कंचन गढ़्ह आप सुहावणा। आपे वेखण आए तमासा, आपे जगत नाच नचावणा। आपे मण्डल मण्डप पावे रासा, गोपी काहन आप अख्वावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पावणा। विष्नूं नेत्र आपणा खोल्ह, आपणा घर पछानया। पूरा करनहारा कौल, आदि जुगादि श्री भगवानया। तोलणहारा पूरा तोल, तोले तोल दो जहानया। शब्द अनादी पुरख अगम्मा आपे बोल, आप चलाए आपणी बाणीआं। आपणा भण्डारा आपे खोल्ह, आपे मेल मिलाए हाणी हाणीआं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे अन्तिम वर, कूड़ी क़िया इक्क निशानीआ। कूड़ी क़िया कलिजुग वेख, हरि हरि भेख वटांयदा। आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे दाता दानी दस दस्मेस, नानक जोती आप टिकांयदा। आपे आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रहे हमेश, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता आप अख्वांयदा। आपे जोती नूर दए महेष गणेश, अष्टभुज आप उपजांयदा। आपे होए धारी केस, मूंड मुंडाया आप अख्वांयदा। आपे नर आप नरेश, दर भिखारी फेरा आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे दर, जगत मलाह आप हो जांयदा। जगत मलाह तारे सिक्खी, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आपणी रेख आपे लिखी, आपे दए मिटाईआ। आपे रक्खी धार तिक्खी, वालों निक्की आप जणाईआ। आपणे नेत्र आपे पेखी, दिस किसे ना आईआ। निहकलंक धरया भेखी, गोबिन्द संग रलाईआ। सम्बल नगरी इक्क आदेसी, विष्नूं वंड वंडाईआ। लोकमात पंचम जेठी, साची रुत्त सुहाईआ। आदि निरँजण खेले खेल बहु बहु भेखी, भेखा धारी भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द दित्ता साचा वर, कलिजुग अन्तिम करे कुड़माईआ। कलिजुग अन्तिम जुड़या जोड़ा, हरि साचे जोड़ जुड़ाया। शब्द अगम्मी एका घोड़ा, गुर गोबिन्द आप चढ़ाया। नाम लगाया साचा तोड़ा, दिस किसे ना आया। गुरमुखां आत्म अन्दर आपे बौहड़ा, आपणा भेव खुल्हाया। धुर दरगाहों आया दौड़ा, लोकमात वेख वखाया। दो जहानां पन्ध ना कोई जाणे लभ्मां चौड़ा, डग पग ना कोए जणाया। गुर
गोबिन्द · अमृत आत्म जाम दए प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची
सिक्खी ल्ए उपाया। साची सिक्खी कर त्यार, चार वरन करे कुड़माईआ। पंज तत्त छड्डया आप प्यार, काया चोला दए
तजाईआ। सरगुण मिल्या निरगुण धार, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। निरगुण रूप आप निरँकार, निरवैर इक्क अख्वाईआ।
जूनी रहित वरते वरतावे विच संसार, आप आपणी कल वखाईआ। निहकलंका वेस दातार, आप आपणा रूप वटाईआ ।
शब्द डंका अपर अपार, एका रिहा खड़काईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। शाह सुल्ताना
दए हुलार, साधां सन्तां आप उठाईआ। अञ्जील कुरानां रिहा विचार, बाईबल भेव ना राईआ। वेद पुराणां दए अधार,
शास्त्र सिमरत फोल फोलाईआ। अल्ला राणी पाए सार, साची राणी मेल मिलाईआ। जाणी जाण आप करतार, पद निरबाणी
इक्क वखाईआ। शब्द निशानी धुर दरबार, लोकमात इक्क उपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका सिक्खी रिहा बणाईआ। साची सिक्खी हरि हरि नाता, हरि सज्जण आप कराया। ना
कोई ज़ात ना कोई पाता, ना कोई वरन बरन रखाया। ना कोई पिता ना कोई माता, बाल अञ्याणा ना कोई उपजाया।
पुरख अकाल गुर इक्क पछाता, ना मरे ना जाया। जुगा जुगन्तर गुरुआं पीरां साधां सन्तां देवणहारा आपणी दाता, कलिजुग
अन्तिम वेस वटाया। मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। सोहँ सुणाए साची गाथा, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख
ईसाई एका कलमा रिहा पढ़ाया। मेल मिलाए त्रिलोकी नाथा, राम रूप नज़री आया। इक्क जणाए पूजा पाठा, इष्ट देव
इक्क अख्वाया। एका सर सरोवर मारे ठाठा, अठसठ तीर्थ रहिण ना पाया। कलिजुग तेरी गेड़े उलटी लट्ठा, गेड़ा आपणे
हथ्थ रखाया। गुरमुखां पूरन करन आया घाटा, पिछला लहिणा दए चुकाया। अमृत प्याया एका बाटा, चरन चरनोदक
इक्क वखाया। गुरसिख सवाया एका साची खाटा, सचखण्ड दुआरा इक्क आप बणाया । दीपक जोत जगे ललाटा, नानक
गोबिन्द दर्शन पाया। राम नाम ना विके किसे हाटा, कान्हा कृष्ना मुल ना किसे रखाया। मन मति नार दुहागण चारों कुन्ट
दहि दिशा मीढी खोह खोह खोहया झाटा, ख़ाकी ख़ाक रही उडाया। कलिजुग तेरी नेड़े आई वाटा, कलिजुग भुल्ले जीव
माया रुले आत्म ब्रह्म ज्ञान ना कोई दृढ़ाया। गुरसिखां लहिणा देण चुकाए आन बाटा, मात गर्भ फेर ना आया। तन नगारे
मारे एका साटा, अनहद ताल तलवाड़ा इक्क वजाया। गुरसिख तेरा बजर कपाटी पर्दा पाटा, निरगुण रूप शब्दी धार लोकमात
नज़री आया। खेले खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। त्रैगुण माया तप्या भट्ठा, पंज तत्त लम्बू रिहा लाया।
जूठी झूठी कलिजुग सथरी कर रिहा इक्ट्ठा, सम्मत सोलां रिहा जणाया। किसे ना पूज पूजस सिल वटा, गल पाहन लिंग
ना कोए लटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा नाउँ रखाया। निहकलंक रक्खया नाउँ, हरि सतिगुर वड वड्याईआ । गुर गोबिन्द वस्सया नगर ग्राउँ, सम्बल खेड़ा इक्क वसाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा पकड़या बांहों, उच्चे टिल्ले पर्बत बजर कपाटी सिला पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सस्सा किला रिहा बणाईआ। ऊड़ा उँकार, एकउँकारा रूप वटाया। ऐड़ा अक्ख इक्क उग्घाड़, एका दृष्ट खुल्हाया। ईड़ी इष्ट इक्क अपार, नौ खण्ड पृथ्मी दए जणाया। सस्सा किला कर त्यार, चारों कुन्ट घेरा पाया। उप्पर होड़ा कीता ख़बरदार, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। गोबिन्द तेरा तोड़ा सीस दस्तार, साचा होड़ा वेस वटाया। हाहा हरी हरि हो उज्यार, लोकमात वेस वटाया। उत्ते टिप्पी लाई कर प्यार, नारी कन्ता रूप वटाया। सोहँ शब्द बन्न्ही धार, हँ ब्रह्म आप हो जाया। सो पुरख निरँजण एकउँकार, कलिजुग अन्तिम आप आपणा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवणहारा वर, जुग जुग साचा वेस वटाया। हरिजन तेरा साचा लहिणा, हरि सतिगुर आप चुकांयदा। तन बस्त्र पाए नाम गहिणा, सोलां शृंगार वखांयदा। एका धार कज्जल नैणा, नेत्र नैण इक्क वखांयदा। साची सेजा एका बहिणा, धर्म दुआरा इक्क सुहांयदा। नाता तुटे मात पित भाई भैणा साक सज्जण सैणा, गुर चरन ध्यान इक्क रखांयदा। नेड़ ना आए लाड़ी मौत डैणा, धर्म राए मुख शरमांयदा। चित्रगुप्त अग्गे हो हिसाब किसे ना कहिणा, ब्रह्मा विष्न शिव गुरसिख निउँ निउँ सीस झुकांयदा। दरगाह साची धाम अव्वले सचखण्ड दुआरे एका बहिणा, गुर सतिगुर मेल मिलांयदा। जिस जन मन्नया साचा कहिणा, साची भगती सो सलांहयदा। कलिजुग अन्तिम वहिण एका वहिणा, लक्ख चुरासी आप रुढ़ांयदा। प्रभ का भाणा सहिणा पैणा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। बिन हरि नाम थिर कोई ना रहिणा, गुरमुख साचे आप तरांयदा। एका इक्की वेखे सिक्खी हरि मीता इक्क अतीता पतित पुनीता साची रीता आप चलांयदा। साची रीत हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम आप चलाईआ। प्रगट हो विच संसार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, महाराज शेर सिँघ आप अख्वाईआ। विष्नूं मीता हो त्यार, भगवान जोत जगाईआ। तिन्नां लोकां वस्सया बाहर, घर चौथा इक्क वड्याईआ। सन्त साजण जाए तार, गुरसिख साजण ल्ए उठाईआ। लेखा लिख्या धुर करतार, कादर करते कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बणत बणाईआ। आप आपणी बणत बणा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणी गणत गणा, सन्त मनी सिँघ इक्क उठांयदा। धुर दा लेखा दए लिखा, हरि मन्दिर फेरा
पांयदा। अमृतसर सर इक्क जणा, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। जूठे झूठे माया लूठे पापी बन्दे, झूठे धन्दे झूठी क़िया इक्क समझांयदा। अमरदास तेरा ठांडा थाँ, हथ्थ किसे ना आंयदा। ग्रन्थी पन्थी बणे काँ, हँस रूप ना कोई वटांयदा। हरि मन्दिर बैठ करे ना कोई सच न्याँ, साचा धर्म ना कोई वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, कलिजुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँ, गुर गोबिन्द संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वीह सद बिक्रमी खेल कर, पोह छब्बी रुत्त सुहांयदा। छब्बी पोह नाता तुट्टा, लोकमात तजाया। हरया होया बूटा सुक्का, अमृत जल चुआया। आप मनाया हरि हरि रुठा, आप आपणी दया कमाया। लहिणा देण चुकाए जूठ झूठा, कूड़ी क़िया दए मिटाया। राज राजाना हथ्थ फड़ाए खाली ठूठा, सिर ताज रहिण ना पाया। गुरमुखां उप्पर आपे तुठ्ठा, गुर का भेव कोई ना पाया। आवण जावण किसे ना छुट्टा, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। गुरमुखां पीता अमृत आत्म घुट्टा, निझर झिरना इक्क झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जोती किरना किरना विच टिकाया। जोती नूर हरि उजाला, हरि सज्जण मीत मुरारा। दीनां बंधप दीन दयाला, हरिजन देवे नाम सहारा। गोबिन्द रूप गुर गोपाला, निरगुण जोत नूर उज्यारा। वसे सच सच्ची धर्मसाला, काया कपड़ वसे बाहरा। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, आदि जुगादी एका धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां करे शृंगारा। गुरमुखां करे शृंगार, सतिगुर पूरा आप संगारदा। चरन प्रीती इक्क प्यार, एका ब्रह्म विचारदा। साची नीती विच संसार, साचा राह वखालदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, साचा दर । साची सिक्खी कर त्यार, सतिजुग बूटा लाया। पंजां आपे पावे सार, पंचां मेल मिलाया। गोबिन्द गुर कर प्यार, लेखा धुर चुकाया। एका शब्द एका सुर, एका ताल वजाया। एका चेला एका गुर, गुर चेला रूप वटाया। एका चढ़या साचे घोड़े, साचा घोड़ा इक्क दौड़ाया। एका वेखे मिट्ठा कौड़ा, लक्ख चुरासी फोल फोलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचे ल्ए तराया। गुरसिख साचे तारन आया, पूर्ब लहिणा झोली पाया। रसना जेहवा जाप ना कोई कराया, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जल धारा ना कोई नहाया, चरन धूढ़ अशनान कराईआ। जोग अभ्यास हठ ना कोई रखाया, एका दृष्टी आपणी पाईआ। अग्नी मठ ना कोई तपाया, जगत धूणी ना कोई वखाईआ। रसना संख ना कोई वजाया, अनहद ताल इक्क सुणाईआ। गुरदर दुआरा मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ डेरा ढाहया, काया हरि मन्दिर इक्क वखाईआ। अठसठ तीर्थ मूल चुकाया, अमृत झिरना दए झिराईआ। सति प्याला नाम प्याया, अजपा जाप
जपाईआ। हथ्थ माला ना कोई फड़ाया, ना कोई गड़वी पोच पुचाईआ। शाह कंगाल ना कोई जणाया, एका रंग रंगाईआ। ढोलक छैणा ना कोई वजाया, गुरसिख तार सतार हिलाया। काया सुरंगी इक्क बणाया, बहत्तर नाड़ी सतार हिलाईआ। निरगुण निरगुण गुरमुख रिहा गाया, तूंही तूं अल्हाईआ। गुर नानक साचा मार्ग लाया, मरदाना संग रखाईआ। कलिजुग खेल सर्ब लोकाया, घर मन्दिर कीर्तन कोए ना सुनणे पाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा भौदे बन्दर, धीरज धीर ना कोई धराईआ। उच्चे टिल्ले चढ़े गोरख मच्छन्दर, तन चोटी रहे कटाईआ। मिल्या मेल ना साचे मन्दिर, घर साचा बैठा माहीआ। गुरसिखां कलिजुग अन्तिम तोड़ण आया जन्दर, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। मनमुख होए भागां मन्दड़, हरि का भेव कोए ना पाईआ। मदिरा मासी पापी गन्दड़, गुर अर्जन लेखा गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां देवण आया वड्याईआ। गुरसिख तेरी वड वड्याई, हरि साचे आप जणाईआ। गुर का शब्द करे कुड़माई, दूसर नार ना कोई प्रनाईआ। घर विच धी घर जवाई, घर बैठा आसण लाईआ। घर विच सेज रिहा विछाई, घर फूलन बरखा लाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाई, गुर गोबिन्द संग रलाईआ। सम्बल नगरी कर रुशनाई, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ दुआरे रिहा तजाई, जगत मार्ग पन्ध मुकाईआ। दसवें बैठा साचा माही, आप आपणी सेज सुहाईआ। गुरसिखां पकड़न आया बांहीं, आलणिओ डिगे बोट उठाईआ। कागों हँस रिहा बणाई, सोहँ चोग चुगाईआ । घर घर दरस दिखाए चाँईं चाँईं, दिवस रैण सेव कमाईआ। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीं, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। सम्मत सम्मती तक्के राह, कलिजुग पन्ध मुकाया। सतिगुर आवे सच मलाह, हरिजन ल्ए तराया। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, निमाणयां गले लगाया। शाह सुल्ताना देवे ख़ाक मिला, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। एका कलमा अमाम दए पढ़ा, एका नाअरा लाया। एका राम कृष्न दए मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाया। एका नानक गोबिन्द सेजा दए सुहा, गुरमुख साचे संग रलाया। कलिजुग अन्तिम निहकलंकी जामा पा, पूर्ब लहिणा वेख वखाया। साची सिख्या सृष्ट सबाई दए समझा, नौ खण्ड सत्तां दीपां फेरा पाया। भारत खण्ड जोत जगा, विष्नूं वंसी रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर सुहाया। साचा दर सुहञ्जणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। प्रगट होया पुरख निरँजणा, आदि निरँजण वड वड्याईआ। जन भगतां दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। पुरख अबिनाशी धुर दरगाही साचा सज्जणा, लोकमात सेव कमाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ।
लाड़ी मौत लौण देवे ना अज्ज पजणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर समुंद सागर गहर गम्भीर उच्चे टिल्ले फोल फोलाईआ। गुरसिख विरले गुर चरन दुआरे बहि बहि सजणा, तत्ती वा ना लगे राईआ। अन्तिम प्रगट होया देस माझणा, आपणा पर्दा दए उठाईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजणा, आप आपणी दया कमाईआ। शाह सुल्तान वड राजन राजना गुरसिख दुआरे फेरा पाईआ। कलिजुग सतिजुग रचया काजना, विच विचोला आप हो जाईआ। दोहां चलाए आप जहाज़ना, आपे डोबे आपे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा वर, देवे मात वड्डी वड्याईआ। गुरसिख वड्याई धन्न, गुर सतिगुर सच्चा पाया। गुरमुख वड्याई धन्न, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर गुर वड्याई धन्न, गुर करते मेल मिलाया। सतिगुर वड्याई धन्न, सति पुरख निरँजण खेल खिलाया। आदि जुगादी बेड़ा बन्न्ह, निरगुण आपणा रंग रंगाया। पंचम मीता चढ़या चन्न, गुर पूरे आप चढ़ाया। कलिजुग अन्तिम देवण आया डन्न, ख़ाली हथ्थ रखाया। गुरमुखां राग सुणाए कन्न, धुन अनादी इक्क अल्हाया। जननी जनिआ साचा जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। गुर गोबिन्द बेड़ा देवे बन्न्ह, जगत मलाह आप अख्वाया। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, मन्दिर गुरू दुआर ना डेरा लाया। जिस जन हिरदा गया मन्न, तिस घर बैठा जोत जगाया। आपणी वरते आपे कल, कलधारी वेस वटाया। करे कराए अछल अछल्ल, अछल अछल्ल आप हो जाया। वसणहारा जल थल, घट घट डेरा लाया। गुरसिख तेरी आत्म सेजा सच सिँघासण बैठा मल, दिस किसे ना आया। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, तीजा नेत्र इक्क खुल्हाया। काया वेखे डूँघी डल, पंचम घेरा पाया। गुरसिखां अन्दरे अन्दर जाए रल, औंदा जांदा दिस ना आया। भाग लगाए काया खल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए तराया। वीह सद बिक्रमी हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। जोती नूर कर उज्यार, एकउँकार, वेस वटाईआ। दूजे बन्न्हे साची धार, दो जहानां वेख वखाईआ। तीजे तिन्नां लोकां वस्सया बाहर, चौथे पद समाईआ। पंचम मेला पंच प्यार, पंचम रिहा कराईआ। छेवें घर दर दुआर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण हो त्यार, आप आपणा वेस वटाईआ। अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नौ दुआरे जगत किवाड़, दसवें डेरा लाईआ। वीह दस तेरा भर भण्डार, सोलां मग्घर रुत्त सुहाईआ। छोटा बाला कर त्यार, हरिसंगत भेंट चढ़ाईआ। गुर संगत तेरा चुकया भार, आपणे कंध उठाईआ। गुर गोबिन्द लाल दुलारे नीहां हेठ उसार, कलिजुग जड़ उखड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणे इक्क मुनार, जगत वंड वंडाईआ। इन्द इन्द्रासन करया ख़बरदार, सोया आप उठाईआ। अन्तिम छड्डणा पए दुआर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। मनजीत
सिँघ मन कर प्यार, आपणा आप भेट चढ़ाईआ। गुर संगत तेरा सच प्यार, फूलन बरखा इक्क वखाईआ। फल फलवाड़ी करे त्यार, लोकमात माली बेपरवाहीआ। वीह सौ यारां हाढ़ी ख़बरदार, साचा सगन मनाईआ। जगत दुलारा कर त्यार, अग्गे लाए सहिज सुभाईआ। शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। जगत जगदीस हो त्यार, आप आपणा राह तकाईआ। गुर संगत तेरा लोकमात विहार, नौ दुआरे वेख वखाईआ। दसवें मिले आप करतार, सच सिँघासण इक्क वछाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी बन्न्हे धार, नौ दर फोल फोलाईआ। वीह सद बारां मिल्या मेल कन्त भतार, सतारां हाढ़ी ख़ुशी मनाईआ। भरया रहे गुर संगत तेरा सच भण्डार, हरि साचा आप भराईआ। निखुट्ट ना जाए विच संसार, अतोट अतुट्ट वखाईआ। लुट्ट ना जाए कोई ठग्ग चोर यार, हथ्थ किसे ना आईआ। मनमुख बाहर कढ्ढे कुट्ट, दर आए दरस कोए ना पाईआ। गुरसिखां अमृत प्याए आपणे दर आपणा घुट्ट, दूजा दर ना मंगण जाईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा प्यार गुरमुख आधार शब्द जैकार एका नाअरा लाईआ। वीह सद तेरां तेरी धार, गुर नानक आप चलाईआ। तोला तोले सर्ब संसार, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। सोहँ बोला इक्क जैकार, एका रसना गाईआ। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, लोकमात वेख वखाईआ। पहली चेत्र हो त्यार, राज राजाना दए उठाईआ। साधां सन्तां मारे मार, जूठे झूठे बैठे धूंणीआँ ताईआ। हरि कन्त ना सोहे सच दुआर, नार विभचार रही कुरलाईआ। राष्ट्रपति दए हुलार, अस्सू तिन्न रुत्त सुहाईआ। सम्मत चौदां ख़बरदार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। इक्की इक्की कर त्यार, इक्की कलीआं हार गुंदाईआ। वलीआ छलीआ आप निरँकार, वल छल खेल खिलाईआ। आप आपणे ल्ए उभार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। गुर चेले सोहण इक्क दुआर, एका बंक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद चौदां चौदां लोक इक्क सुणाए शब्द सलोक, चौदां हट्टां देवे झोक, हरि का भाणा ना कोई सके रोक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वीह सद पन्दरां हरि निरँकार, आपणा खेल खिलांयदा। सचखण्ड कर प्यार, आपणा आसण लांयदा। ब्रह्मा देवे इक्क हुलार, आपणी बूझ बुझांयदा। शिव शंकर पाए सार, साची सिख्या इक्क समझांयदा । करोड़ तेतीस ख़बरदार, सुरपति राजा इन्द नाल रलांयदा। चौदां लोकां हो उज्यार, सत सत रंग रंगांयदा। सत्तां दीपां खेल न्यार, सत्त रंग निशाना इक्क चढ़ांयदा। नौ खण्ड खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम नामा आप चमकांयदा। तीर्थ तट्टां पाई वंडा, अट्ठां सट्ठां फोल फोलांयदा। गंगा गोदावरी वेखे कन्ढ्ढा, जमना सुरस्ती मेल मिलांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद पाई वंडा, नाम डण्डा ना कोई हथ्थ उठांयदा।
हँकारी फड़या हथ्थ विच खण्डा, सच खण्डा ना कोई चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती जोत जगांयदा। अट्ठां सट्ठां नाता तुटयां, हरि साचे तोड़ तुड़ाया। साधां सन्तां घर गया लुट्टयां, अन्दर चढ़ दरस कोए ना पाया। घर घर पाए आपे फुट्टया, पन्थ पन्थी भेड़ भड़ाया। दिन दिहाड़े कलिजुग जीव गया लुट्टयां, हरि का रूप दिस ना आया। गुरसिख उधारे विच्चों कोटन कोटयां, कोटन कोटी जीव खपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। सम्मत सोलां हरि शृंगार, गुरमुखां आप करांयदा। बजर कपाटी लाए पाड़, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। हथ्थ उठाए फूलनहार, साची सेव कमांयदा। गुरसिखां करे तन शृंगार, मन मनुआ बंध बंधांयदा। मति मतवाली ना होए ख्वार, एका दर वखांयदा। बुध बिबेकी ना जाए हार, साचे मार्ग लांयदा। कलिजुग अन्तिम उतरना पार, निरगुण जोती मेल मिलांयदा। एका शब्द इक्क जैकार, पूजा पाठ ना कोए वखांयदा। फड़ फड़ बांहों रिहा तार, जो जन सरनाई आंयदा। पतित पापी जाए उधार, जो मंगण मंग मंगांयदा। कामी क्रोधी तोड़े गढ़्ह हँकार, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोद्धा जोध बली सूरबीर बलकार, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, आपणी कल वरतांयदा। गुरमुख विरले उतरे पार, जिस जन मेल मिलांयदा। साचा मन्दिर इक्क दुआर, घर साचा इक्क सुहांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगार, सच सिँघासण आसण लांयदा। गुरमुखां गल पाए फूलनहार, एका इक्की वंड वंडांयदा। साची सिक्खी कर प्यार, सतिजुग साचा राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरसिख तेरा सच प्यार, पल पल चुकाईआ। सतिगुर पूरा तेरा हार, तेरे तन पहनाईआ। आप आपणा तेरे उत्तों दित्ता वार, अग्गे तेरी झोली डाहीआ। गुर गोबिन्द निउँ निउँ करे निमस्कार, आप आपणा सीस झुकाईआ। अमृत मंगे बण भिखार, अग्गे आपणा हथ्थ उठाईआ। देवे दरस सच्ची सरकार, सतिजुग साची बणत बणाईआ। प्रगट होए निहकलंक अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साची सिख्या दए सर्ब संसार, एका ब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फूलनहार तन शृंगार गुरमुखां तन पहनाईआ। गुरमुख सज्जण साचा लाड़ा, हरि साचे आप शृंगारया। कलिजुग लग्गे इक्क अखाड़ा, वा लग्गे तत्ती हाढ़या। गुरसिख मेला मीत मुरारा, घर पाया गुर करतारया। पंचम जेठा ख़बरदारा, साचा हुक्म सुणा रिहा। शाह सुल्तान दए हुलारा, शाह संगरूर आप उठा ल्या। सन्त मनी सिँघ सुत्त दुलारा, आपणी सेवा आप करा रिहा। लेख लिखाए आप निरँकारा, कलिजुग सतिजुग जोड़ जुड़ा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम
वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा पर्दा लाह रिहा। आपणा पर्दा आपे लौहणा, वीह सद सोलां वज्जे वधाईआ। पंचम जेठ शब्द चलाउणा, चले चलाए आप रघुराईआ। मनी सिँघ लेखा आप कढाउणा, जो बैठे बन्द कराईआ। भय भयानक दरस दिखाउणा, आप आपणा रूप वटाईआ। अचन अचानक खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह संगरूर करे जणाईआ।