पहली जेठ २०१६ बिक्रमी महाराज संगरूर राजबीर सिँघ नूं शब्द भेज्जया
शाह संगरूर जगत नादान, बाली बुध रखाईआ। प्रगट होया हरि भगवान, लोकमात करे रुशनाईआ। तेरे दर धुर फ़रमान, सन्त मनी सिँघ गया टिकाईआ। हरि का शब्द सच्चा बाण, शाह सुल्तानां जड़ उखड़ाईआ। ना कोई मन्दिर ना मकान, ना कोई ताज सीस टिकाईआ। काया हट्ट बणी दुकान, मनमति रही विकाईआ। पंचम जेठ लेखा लिखे महान, सम्मत सोलां सोलां करे जणाईआ। अस्सू तिन्न आए चल बलवान, तेरा पर्दा दए उठाईआ। अस्सू चार हो त्यार, शाह पटियाला वेख वखाईआ। शब्द जणाई हरि निरँकार, आप आपणी दए कराईआ। पन्दरां कत्तक इक्क जैकार, मस्तूवाणे दए लगाईआ। राजे राणे करे ख़बरदार, शब्द डण्डा सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ जोती नूर करे रुशनाईआ। सन्त मनी सिँघ लेखा लिख्या, सिँघ शेर लिखाया। शेर सिँघ धर भेखा, भेखाधारी रूप वटाया। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसा, ना कोई मूंड मुंडाया। किसे हथ्थ ना आए नर नरेशा, नेत्र नैण दिस ना पाया। जो जन करे चरन कँवल आदेसा, तिस दर अग्गे बैठा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रूप वटाया। विष्नूं भगवान निहकलंक, महाराज शेर सिँघ इक्क अख्वाईआ। सन्त मनी सिँघ आया दुआरे बंक, बन्दीख़ाने डेरा लाईआ। प्रगट होया वासी पुरी घनक, जगत संक दए मिटाईआ। आपणी जोती लाए तनक, खिच्ची आए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस जोत प्रवेश, सम्बल नगर धाम न्यारा बैठा आसण लाईआ। आए दर हरि बलवान, शब्द खण्डा तेज़ कटारया। अन्तिम मिटदा जाए निशान, राज राजानां करे ख्वारया। देवणहारा साचा दान, ख़ाली भरे भण्डारया। पहला देवे धुर फ़रमान, आप आपणा भेव जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अस्सू तिन्न दर दुआर आए आए दर वेख वखा रिहा।
हरि रोगी रोग कट्टणहारा, मेट मिटाए जगत संताप। नाम दान भण्डारा वंडणहारा, दरस दिखाए आपणा आप। भेख पखण्डा खण्डन करनहारा, हरिभगत जणाए वड प्रताप। हरिजन आपणी वंडा वंडणहारा, सखा सखाई माई बाप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत पूरी करे आस। आए दर आत्म भिख, हरिजन मंग मंगाईआ। अगला लेखा देवे लिख, पिछला लेख मिटाईआ। साची सिख्या लैणी सिक्ख, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। अवर ना कोई नेत्र पेख, गुर सतिगुर पैज रखाईआ। सतिगुर पूरा नर नरेश, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। सति पुरख गुर सद आदेश, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत चिन्ता सोग गंवाईआ। हरिजन साचा दर भिखार, आपणी झोली डांहयदा। जो जन मंगे सुत्त दुलार, सफली कुक्ख करांयदा। जो जन मंगे दरस दीदार, नेत्र लोचण आप खुल्हांयदा। जो जन मंगे जगत विकार, माया ममता विच फसांयदा। साची संगता कर प्यार, नानक अंगदा अंग लगांयदा। जो जन मंगता होए धुर दरबार, ख़ाली हथ्थ ना कोए रखांयदा। काया चोली आपे रंग दा, भगत ललारी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत बेड़ा आप चलांयदा। जगत दुक्खां डेरा जाए ढठ्ठ, जिस जन दया कमाईआ। हरिजन बख्शे धीरज जत, सति सन्तोख इक्क वखाईआ। एका देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। आप चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। सोहँ शब्द अकथना अकथ, कथ कथनी रही गाईआ। सर्ब कल आपे समरथ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। दु:ख भुक्ख जगत तृष्ना देवे मथ, आत्म सुख इक्क उपजाईआ। उजल करे दो जहानां मुक्ख, जो जन आए चल सरनाईआ। सफल कराए मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाईआ। अन्तिम वेले ना कोए दु:ख, जम जंदार नेड़ ना आईआ। लेखे लाए मानस देही मनुख, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि चिन्ता दए गंवाईआ। चिन्ता रोग जगत हड्ड बालण, अग्नी तत्त जलांयदा। जगी जोत इक्क अकालण, गुरमुखां दु:ख मिटांयदा। हरि का शब्द बणे दलालण, नाम विचोला इक्क वखांयदा। गुरमुखां चढ़या आपे भालण, कलिजुग सोए आप उठांयदा। धुर दरगाही बण के आया साची मालण, साचा सेहरा इक्क गुंदांयदा। गुरसिखां दुआरे बणे सवालण, आप आपणी मंग मंगांयदा। सिक्ख गुर गुरसिख इक्क दूजे दा बचन पालण, वड्डा छोटा ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे साचा वर, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। दु:ख रोग काया गढ़्ह, पंज तत्त वसाया। पुरख अबिनाशी अन्दर वेखे चढ़, आप आपणा फेरा पाया। जगत विकारा ल्ए फड़, नाम डोरी हथ्थ उठाया। जो जन एका विद्या एका अक्खर हरि हरि नाउँ रहे पढ़, रसना जेहवा हरि हरि गाया।
आप फड़ाए आपणा लड़, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम वर, नाम दाता दानी दयावान आप अख्वाया। दयावान दया निध, जन भगतां दया कमांयदा। गुरमुखां करे कारज सिद्ध, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे जाणे आपणी बिध, वेद कतेब भेव ना आंयदा। ग़रीब निमाणयां सेवक सेवा लाए नौ निध, अठारां सिध दर फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगला रोग जगत विजोग गवांयदा।
२ जेठ २०१६ बिक्रमी बंता सिँघ दे घर पिण्ड निजर
निरगुण जोत हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। आदिन अन्ता इक्क अवतार, एका गुर अख्वाया। जुगा जुगन्तर पावे सार, भेव अभेदा भेव ना राया। मरे ना जम्मे हरि निरँकार, आप आपणा मेल मिलाया। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, सच सिँघासण इक्क सुहाया। निरगुण दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर हरि निरँकार, एका एक करांयदा। पुरख अगम्मा हो उज्यार, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलांयदा। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा संग निभांयदा। सगला संगी मीत मुरार, सति सरूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर उपजांयदा। हरि हरि रूप हरि हरि धार, हरि साचे आप उपाईआ। खेले खेल एकउँकार, अकल कला वरताईआ। आपे नार आपे कन्त भतार, आपे सेज हंढाईआ। आपे सोहे बंक दुआर, घर दुआरा आप उपाईआ। आपे राउ रंक होए सिक्दार, शाहो भूप आप अख्वाईआ। आपे मंगे मंग भिखार, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निरगुण दाता हरि भगवान, एका एक अख्वांयदा । जोती नूर नूर महान, जोती जोत डगमगांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, थान थनंतर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ रखांयदा। अबिनाशी करता पुरख अकाल, एका जोत जगाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध आप अख्वाईआ। आपे शाह आपे कंगाल, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। आपे बणे सच दलाल, आप आपणा वणज वखाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा वेस वटाईआ। एकउँकारा हरि भगवन्त, भगवन वेस वटांयदा। आप आपणा थान सुहंत, थिर घर साचा इक्क वखांयदा। दूसर ना कोई संग रखंत, सगला संग आप
निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनेहारा करता पुरख करनी किरत आप कमांयदा। आपणी करनी आपे कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी जोत आपे धर, आपे वेख वखाईआ। आपणी वरनी आपे वर, वर दाता भेव ना राईआ। आपणी सरनी आपे पढ़, आप आपणा सीस झुकाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे बैठा आसण लाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। उच्च महल्ले बैठा चढ़, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकउँकार, आदि जुगादी कर पसार, आप आपणी रचन रचाईआ। रचन रचाए पारब्रह्म, हरि हरि वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए रखाईआ। ना कोए पवण स्वासी दम, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्म, रक्त बूंद ना कोए उपाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, आलस निन्दरा विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण मेला मेल मिलाईआ। निरगुण मेला निरगुण कर, निरगुण विच टिकाया। निरगुण चेला अग्गे खड़, निरगुण बैठा वेस वटाया। निरगुण अक्खर आपणा पढ़, निरगुण आपे रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। खेलणहार पुरख समरथ, हरि एका एक अख्वांयदा। आप चलाए आपणा रथ, रथवाही नाउँ रखांयदा। आपे जाणे आपणी वथ्थ, आप आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार निरगुण प्यार, निरगुण कन्त निरगुण नार, निरगुण सेजा आप हंढांयदा। निरगुण सेजा कन्त भतारी, हरि साचे सच सुहाईआ। एका जोत जोत निरँकारी, निराकारी खेल खिलाईआ। आपे जाणे आपणा पसर पसारी, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण खेल न्यारी, भेव कोए ना पाईआ। अगम्म अगम्मड़ा वसे अगम्मड़ी अटारी, चार दीवार ना कोए जणाईआ। अलख निरँजण अलख जैकारी, आपणा नाअरा आपे लाईआ। सचखण्ड सुहाए बंक दुआरी, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारी, एका नूरो नूर डगमगाईआ। अकल कला कल आपे धारी, आप आपणी बणत बणाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन जोत उज्यारी, आप आपणी करे रुशनाईआ। सच सुल्तान हरि भगवान शाहो भूप वड सिक्दारी, बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि साचा आप उपांयदा। आपे बैठा इक्क अकल्ला, एकउँकारा जोत जगांयदा। आपणा दीपक आपणी जोत आपे बला, आप आपणा वेख वखांयदा। आपणे रूप आपणे रंग आपे रला, रेख रूप ना कोए वखांयदा। आपणा दर आपणा दुआर हरि निरँकार आपे मला, घर साचा बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सलांहयदा। सिफ्त
सलाह थिर दरबार, हरि साचे रचन रचाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव कोए ना पाईआ। खेले खेल गुर करतार गुर करनेहार, सतिगुर रूप वटाईआ। सति सतिवादी एका कार, एका बणत बणाईआ। साचा मन्दिर कर त्यार, अन्दर अन्दर डेरा लाईआ। ना कोई बाढी दिसे दूसर यार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कमलापाती निरगुण धार, बैठा सोभा पाईआ। सति सुहञ्जणी सेज मेला मेले नारी कन्त भतार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचा सच दरवाज़ा, हरि साचे सच लगाया। पुरख अकाल ग़रीब निवाज़ा, बैठा आसण लाया। दो जहान राजन राजा, हरि साजण आप अख्वाया। आपे रचया आपणा काजा, आपे वेख वखाया। आपे मारे आपणी वाजा, शब्द अनादी सुत्त जगाया। जोती माता रक्खे लाजा, साची गोद सुहाया। साचे दर फिरे भाजा, चार कुन्ट दहि दिशा फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा ठांडा दर, हरि साचे आप उपाया। आप वसाया आपणा घर, आपे डेरा लाया। आपे देवणहारा वर, आपे झोली अग्गे डाहया। आपणी करनी आपे कर, करनी करता नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख वखाया। थिर घर साचा साचा मन्दिर हरि हरि खोल्ह, आपणी अलक्ख जगांयदा। शब्द अगम्मा एका बोल, आपणे दर सुणांयदा। आप वजाए आपणा ढोल, आप आपणा ताल हलांयदा। आपे वसे आपणे कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। आपणी शक्ति आपे मौल, आप आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा वेख वखांयदा। थिर घर साचा हरि सुहञ्जणा, हरि साचे सच उपाया। पुरख अबिनाशी जोत जगाए इक्क निरँजणा, आदि निरँजण वेख वखाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरि सज्जण आप हो जाया। आपणा पर्दा आपे कज्जणा, दूसर कोए दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा बंक सुहाया। थिर घर साचे सार समाल, हरि साची रचन रचाईआ। शब्दी शब्द करे प्रितपाल, शब्दी शब्द सलाहीआ। शब्दी नाम शब्द धन माल, हरि शब्दी दए वड्याईआ। शब्द शाह शब्द कंगाल, शब्द दर दर अलक्ख जगाईआ। शब्द सुत्त शब्द लाल, हरि शब्दी गोद उठाईआ। शब्दी शब्द करे प्रितपाल, प्रितपालक दिस ना आईआ। निरगुण जोत दीन दयाल, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड दुआरा आपे भाल, आप आपणा बंक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी शब्द सिफ्त सलाहीआ। शब्द दाता गुर करतार, हरि हरि नाम धराया। आप आपणा कर प्यार, साचा मार्ग इक्क वखाया। हुक्मी हुक्म होए सिक्दार, साचा हुक्म सुणाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार,
ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया। गगन पातालां बन्न्हे धार, मण्डल मण्डप दए सुहाया। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा अंग कटाया। विष्नूं विश्व हो त्यार, आप आपणी अलक्ख जगाया। आप आपणी बन्न्हे धार, कँवल कँवला नाभ फुलाया। उपजे फूल खिली गुलज़ार, हरि साचे रंग रंगाया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, ब्रह्म रूप वटाया। सो पुरख निरँजण हरि निरँकार, हँ ब्रह्म आप हो जाया। एका नूर जोत उज्यार, दोए दोए वेस कराया। सरगुण उपजे निरगुण धार, सरगुण डेरा लाया। शब्द विचोला कर त्यार, हरि साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। विष्न ब्रह्मा कर उज्यारा, आपणी चलत चलांयदा। आपे वसे धुँदूकारा, प्रकाश प्रकाश आप करांयदा। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण आप हो जांयदा। शंकर शंकर कर उज्यारा, शिव शक्ती रूप वटांयदा। त्रै त्रै तेरा भर भण्डारा त्रै त्रै बंधन पांयदा। त्रैगुण तेरा कर पसारा, तेरा रंग रंगांयदा। ब्रह्मा वेता ख़बरदारा, सोया सुत्त उठांयदा। कराए वणज नाम वणजारा, साचा हट्ट खुल्हांयदा। करनी करता करे आपणी कारा, भेव कोए ना पांयदा। एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका राग सुणांयदा। त्तत्व तत्त ना कोए विचारा, ब्रह्म मति इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीज बीजे साचे वत, फल साचा इक्क लगांयदा। त्रैगुण माया बीजे बीज, हरि साचे बणत बणाईआ। पंज तत्त करे रीझ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश सुहाईआ। निरगुण करे सरगुण रीझ, आप आपणा अंग कटाईआ। मन मति बुध गई पतीज, तिन्नां मेल सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणी रचना आप रचा, आपे खेल खिलाया। ब्रह्मा वेता सेवा ला, साचा रंग रंगाया । लक्ख चुरासी वेस वटा, निरगुण सरगुण आप अख्वाया। आपणा दीवा आप जगा, आपणी बाती रिहा बुझाया। आपणा रवि आपणा ससि आपणा नूर आप चमका, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाया। आपणा मार्ग हरि हरि ला, एका ब्रह्म जणाईआ। अक्खर वक्खर भेव खुल्हा, शब्दी शब्द कुड़माईआ। साची सिख्या धुर दरगाह, एका करे पढ़ाईआ। आपणा लेखा दए वखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आपणी भिच्छया झोली पा, जगत भण्डार आप भराईआ। सृष्ट सबाई मिथ्या दए वखा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। आपणा भेव आपे खोल्ह, आपणा पर्दा लांहयदा। ब्रह्मा वेता रिहा बोल, चारे वेद अल्हांयदा। हरि जी तोले साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठांयदा। आदि अन्त ना होए अनभोल, आलस निन्दरा कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। लक्ख चुरासी डेरा ला, हरि हरि मुख छुपाया। रक्त बूंद मेल
मिला, पंज तत्त तन वखाया। हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ा, आप आपणा रंग रंगाया। अट्ठां तत्तां मेल मिला, एका दूजा भउ चुकाया। नौ दुआरे आप खुल्हा, नौ नौ वंड वंडाया। दसवें बैठा डेरा ला, घर घर विच आप टिकाया। साचा गगन आप सुहा, रवि ससि रिहा चमकाया। जोत निरँजण डगमगा, अन्ध अन्धेर गंवाया। अनहद ताल इक्क वजा, आपणा राग अल्हाया। पंचम सखीआं मंगल गा, साचा बंक सुहाया। अमृत ताल इक्क भरा, सर सरोवर इक्क नुहाया। हँ ब्रह्म प्रभ आप अख्वा, सो पुरख निरँजण डेरा लाया। जूनी रहित भेव ना रा, आप आपणा वेख वखाया। अकाल मूर्त प्रभ बेपरवाह, दिस किसे ना आया। आपणी सूरत ल्ए वटा, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख वखाया। लक्ख चुरासी शब्द सिँघासण, हरि हरि सेज विछाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अबिनाशण, बैठा डेरा लाईआ। मानुश मानुख दस दस मासन, नौ अठारां वंड वंडाईआ। चौदां लोक पृथ्मी आकासन, चौदां हट्ट खुल्हाईआ। काया गढ़्ह रसन स्वासन, जेहवा पवण स्वासन जेहवा पवण समाईआ। निज घर आपणा करया वासन, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात करे कुड़माईआ। लोकमात जुड़या नाता, हरि साचे जोड़ जुड़ाया। लक्ख चुरासी वेखे पुरख बिधाता, आप आपणा मेल मिलाया। आपे होए रैण अन्धेरी राता, साचा चन्न आप चढ़ाया। आपे जाणे आपणी गाथा, आपणा शब्द आप सुणाया। आप चलाए आपणी राथा, जुग जुग वेस वटाया। आप निभाए आपणा साथा, सगला संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग रिहा नाउँ धराया। जुग जुग आपणा नाम रक्ख, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सरगुण रूप हो प्रतक्ख, गुर अवतार आप हो जाईआ। आपे भाण्डे करे सक्ख, आपे दए भराईआ। आपे आपणा आप करे वक्ख, आपे जोती जोत समाईआ। आपे दरस दिखाए हो प्रतक्ख, निरगुण सरगुण नाम उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग अपणी खेल खिलाईआ। जुग जुग खेला हरिजन मेला, हरि साचा आप करांयदा। दो जहानां सज्जण सुहेला, लोकमात वेख वखांयदा। खेले खेल इक्क अकेला, कलधारी आप हो जांयदा। आपे गुरू आपे गुर चेला, गुर चेला नाउँ रखांयदा। सखा सखाई सज्जण सुहेला, वेला वक्त ना कोए उपांयदा। आपे वस्सया आपणे रंग नवेला, वेद कतेब ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपणी वंड आपे वंड, हरि साचे वंडी पाईआ। खेले खेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, पुरख अकाल अख्वाया। सतिजुग साचे कर प्यारा,
लोकमात जन्म दवाया। धरत मात दा सुत्त दुलारा, साची गोद बठाया। कराए वणज नाम वणजारा, एका ब्रह्मा समझाया। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, लेखा लेख ना कोए लिखाया। हरि का रूप अगम्म अपारा, पंज तत्त ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची वंडी वंड, आप आपणा बंधन पाया। बंधन पाए नाम डोर, सतिजुग वज्जी वधाईआ। वेखणहारा पंजे चोर, पंचम शब्द करे कुड़माईआ। करे प्रकाश अन्धेर घोर, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। हरि की गति ना जाणे कोई होर, ना लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग लहिणा नेत्र नैणां आपे पूर कराईआ। सतिजुग साचा उतरया पार, सति सतिवाद समाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, त्रै त्रै लेख लिखाया। त्रेता आया विच संसार, त्रैगुण मेल मिलाया। राम रूप रूप करतार, राम रामा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गढ़्ह हँकारी वेख वखाया। गढ़्ह हँकारी देवे तोड़, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। आपे चढ़या साचे घोड़, शाह सवारा फेरी पाईआ। दो जहानी रिहा दौड़, अवण गवण पार कराईआ। सचखण्ड दुआरे लाए एका पौड़, सच महल्ला इक्क सुहाईआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, आप आपणा खोज खोजाईआ। जन भगतां हरि जी हरि हरि जाए बौहड़, अन्दर मन्दिर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग त्रेता वेख वखाईआ। जुग त्रेता उतरया आपणे घाट, हरि साचे पार कराया। द्वापर आई नेड़े वाट, आप आपणा खेल खिलाया। खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी स्वांग रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण नाम बंसरी इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। लहिणा देणा गया चुक्क, हरि साचा आप चुकाईआ। कलिजुग सच दुआरे गया झुक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरा बूटा ना जाए सुक, ठांडा ठार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात देवे वर, एका वस्त झोली पाईआ। कलिजुग कूड़ा कर पसारा, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। मंगी मंग इक्क दुआरा, तोट रहे ना राईआ। मेल मिलाया काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, मन मति नाल रलाईआ। आसा तृष्ना कर शृंगारा, घर साचे करे कुड़माईआ। हरि जू हरि हरि पाए सारा, देवे वड वड्याईआ। ईसा मूसा कर प्यारा, निरगुण सरगुण जोत जगाईआ। एका कलमा एका नाअरा, एका नबी समझाईआ। हक्क हकीकत दए इशारा, लाशरीक वड्डी वड्याईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, सांझा यार दिस ना आईआ। संग मुहम्मद चार यारा, एका वेख वखाईआ। अल्ला राणी कर प्यारा, एका वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ रखाईआ। जुग जुग आपणा नाम रक्ख, हरि साचा डंक
वजांयदा। निरगुण जोती कर प्रतक्ख, सरगुण रूप वटांयदा। आप आपणा कीता पक्ख, नानक नाउँ धरांयदा। साचा मार्ग एका दस्स, साचा मन्त्र नाम ज्ञान दृढ़ांयदा। हर घट हर हिरदे आपे रिहा वस, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। तीर निराला मारे कस, नाम सति मुखी अग्गे लांयदा। जन भगतां आपे होया वस, आप आपणी सेव कमांयदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा चन्न चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर हाज़र हज़ूर सर्ब कल भरपूर आप आपणा वेस वटांयदा। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द रंग रंगाया। पूत सपूता सुत्त दुलारा, पुरख अकाल बणाया। नाम खण्डा तेज़ कटारा, शस्त्र बस्त्र तन सजाया। कल्ग़ी तोड़ा सीस दस्तारा, जोती जोड़ा मेल मिलाया। साचे अस्व हो सवारा, साचा घोड़ा इक्क दौड़ाया। अमृत आत्म सर सरोवर ठंडी ठारा, इक्क भराया। चार वरनां करे सच प्यारा, ऊँचां नीचां मेल मिलाया। राउ रंकां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाया। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, लोकमात वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा नाउँ रखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचे सच वड्याईआ। नानक मेला कर करतार, एका किरत कमाईआ। नाम सति कर प्रधान, इक्क निशान वखाईआ। सतिगुर पूरा नौजवान, ना मरे ना जाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, एका भथ्था रिहा उठाईआ। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा हलाईआ। करोड़ तेतीस सर्ब कुरलान, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। कलिजुग अन्त सर्ब पछतान, किसे ना दीसे कोए सहाईआ। नाता तुटे अञ्जील कुरान, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। दीन मज़्हब ना कोए ईमान, कलमा अमाम ना कोए पढ़ाईआ। कायनात होए वैरान, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। चौदां तबकां मिटे निशान, चौदां विद्या होए जुदाईआ। प्रगट होए जोद्धा सूरबीर हरि भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लेख चुकाए वेद पुराण, पुराण अठारां फोल फोलाईआ। शास्त्र सिमरत कर ध्यान, आपे खोजे खोजणहारा दिस ना आईआ । खाणी बाणी वेख निशान, गुर अर्जन सिफ्त सलाहीआ। मिल्या वर धुर फ़रमान, बोध अगाध सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी खेल खिलाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम आउणा, गुर सतिगुर लेख लिखाईआ। चार वरन अठारां बरन सर्ब कुरलाउणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई दिस ना आउणा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। अठसठ तीर्थ किसे ना नहाउणा, गंगा गोदावरी मुख शरमाईआ। पंडत पांधे थक्के मांदे जोत ललाटी तिलक ना किसे लगाउणा, जूठा झूठा वेस वटाईआ। नानक गोबिन्द दरस किसे ना पाउणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुर अर्जन तेरा लेखा हथ्थ किसे ना आउणा, हरि का शब्द हिरदे ना कोए वसाईआ। रसना गा गा सर्ब सुनाउणा, रस
आत्म ना कोए जणाईआ। राम दास तेरा सर सरोवर साचे तीर्थ किसे ना नुहाउणा, दुरमति मैल ना कोए कटाईआ। जूठ झूठ माया ममता मोह नाता ना किसे तुड़ाउणा, गुर चरन ध्यान ना कोए लगाईआ। एकउँकार सतिनाम करता पुरख निरभउ निरवैर किसे दरस ना पाउणा, मूर्त अकाल नज़र ना आईआ। धूंआँधार सर्ब संसार वखाउणा, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। मावां पुत्तरां संग रलाउणा, खेले खेल भेव ना राईआ। धरनी धरत धवल नेत्र रो रो नीर वहाउणा, खुलड़े केस गल विच पलड़ा पाईआ। दस दस्मेस नर नरेश दया कमाउणा, शब्द संदेस इक्क सुणाईआ। गणपति गणेस सहाई ना कोए बनाउणा, सगला संग ना कोए निभाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते आप आपणा भेव खुल्हाउणा, निरगुण जोती नूर करे रुशनाईआ। विष्नूं वंसी सेवा लाउणा, साची सेव कमाईआ। ब्रह्मा वेता नैण नैणां आप आपणे विच समाउणा, कलिजुग पन्ध मुकाईआ। शिव शंकर फड़ फड़ तख्तों लौहणा, बाशक तशका हार ना कोए लटकाईआ। सुरपति राजा इन्द नज़र ना आउणा, अन्तिम अन्त आप कराईआ। करोड़ तेतीस हरि जगदीस पीसन पीस पिसाउणा, नाम चक्की इक्क चलाईआ। शाह सुल्तान राज राजान लोकमात सीस ताज ना किसे सुहाउणा, ना कोए चँवर झुलाईआ। दर दरबान ना कोए वखाउणा, ना कोए बंक सुहाईआ। लक्ख चुरासी ख़ाकी ख़ाक मिलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। गुरमुख साचे आप उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाउणा, गुर गोबिन्द वड वड्याईआ। बीस बीसा नाम धराउणा, नौ खण्ड वज्जे वधाईआ। सत्तां दीपां सत्त रंग निशाना इक्क झुलाउणा, चारे कुन्टां फेरा पाईआ। जगत स्यासत पन्ध मुकाउणा, ना कोए वरासत रिहा बणाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार नाम नामा हरि आप चमकाउणा, तिक्खी दोवें धार रखाईआ। भेख पखण्डा मेट मिटाउणा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरसिख साजण मेल मिलाउणा, जो जन रसना रहे ध्याईआ। चार वरन साची सरन एका धाम बहाउणा, ऊँच नीच कोए रहिण ना पाईआ । एका मन्त्र हरि का नाम दृढ़्हाउणा, पुरख अकाल इष्ट इक्क वखाईआ। दुर्गा अष्टम्ी भेव खुलौ्हणा, गायत्री मन्त्र ना कोए पढ़ाईआ। राम नाम नाम राम हरि नज़री आउणा, साचा काहन वेस वटाईआ। एका कलमा आप पढ़ाउणा, इक्क शरायत जणाईआ। नाम सति इक्क समझाउणा, अमृत जाम इक्क प्याईआ। वाहिगुरू फ़तहि जैकारा इक्क बुलाउणा, हरि साचा खेल खिलाईआ। सो पुरख निरँजण आप अख्वाउणा, हँ ब्रह्म जीव तराईआ। निहकर्मी निहकर्म कमाउणा, निहकलंक वज्जे वधाईआ। सम्मत सम्मती भेव खुल्हाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। पंचम मीता पंच जगाउणा, पंचम रुत्त सुहाईआ । शब्द अनादी गीत एका गाउणा, एका रसन अल्हाईआ। एका अक्खर आप पढ़ाउणा, एका करे पढ़ाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। सम्मत
सोलां वीह सद बिक्रमी खेल खिलाउणा, आप आपणी कल वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाउणा, शब्दी डंक वजाईआ। सम्मत सतारां राह भुलाउणा, भरमी भुल्ले पान्धी राहीआ। अट्ठ अठारां धार चलाउणा, धरनी धरत समाईआ। उन्नी उनीसा खेल खिलाउणा, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। बीस बीसे जोत जगाउणा, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। दिल्ली दुआरे चरन छुहाउणा, शाह सुल्तानां फड़ उठाईआ। इक्क इकीसा आप अख्वाउणा, जगत जगदीसा आप हो जाईआ। छत्र सीस हरि आप झुलाउणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नाता इक्क जुड़ाउणा, नव सत्त करे कुड़माईआ। गोबिन्द लेखा पूर कराउणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। नर नरायण निराकार, निरगुण जोत जगांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। नाड़ बहत्तर मारे मार, सहँस सहँसर वेख वखांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़, पंचम मोह गवांयदा। जन भगतां वखाए इक्क अखाड़, धर्म दुआरा इक्क सुहांयदा । लोकमात मेल मिलावा सतारां हाढ़, साचा दिवस सुहांयदा। हरिजन नेड़ ना आए मौत लाड़, चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा। राए धर्म ना मारे मार, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। सतिगुर पूरा आपणी किरपा देवे धार, कर किरपा पार करांयदा। इक्क वखाए ठंडा दरबार, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत मेला कन्त भतार, नारी कन्त आप हो जांयदा। साचे सन्त करे प्यार, आवण जावण गेड़ मुकांयदा। कलिजुग माया पाए बेअन्त सर्ब संसार, दूई द्वैती पर्दा कोए ना लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा वेस वखांयदा। वेस अवल्ला इक्क अकल्ला, जलां थला समाईआ। वसणहारा उच्च अटला सच सिँघासण एका मल्ला, जोती शब्दी आपे रल्ला, पवणी पवण अख्वाईआ। नाम कटारी करे हल्ला, जोत निरँकारी फड़या भल्ला, शब्द खण्डा रिहा चमकाईआ। कलिजुग जीव भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल्ल आप अख्वाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा पल्ला, देवे दरस सहिज सुभाईआ। सुरत शब्द शब्द सुरत घर आपणा मल्ला, घर घर विच मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, पारब्रह्म ब्रह्म आप अख्वाईआ।