५ जेठ २०१६ बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड भलाईपुर डोगरां
हरि हरि हरि हरि हरि हरे, हरि हरि नाम धराया। हरि हरि करता पुरख कारज आप करे, करनहार सर्ब सुखदाया। हरि हरि अबिनाशी पुरख जोत आप धरे, निरगुण नूर जोत रुशनाया। हरि हरि पारब्रह्म निरगुण खेल आप करे, खेलणहार
भेव ना राया। हरि हरि आदि निरँजण नर नरे, नर नरायण भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकउँकारा निराकार अख्वाया। निराकार निरँकार, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। जोती जोत जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगांयदा। अकल कला कल आपे धार, आपणी कल वरतांयदा। आपणा सुहाए सच दुआर, दर दुआरी आप अख्वांयदा। आपणा घर कर त्यार, आपे आसण लांयदा। आपे अन्दरों आए बाहर, दिस किसे ना आंयदा। दूजा खोल्ह बन्द किवाड़, अलक्ख अलक्खणा अलख जगांयदा। वेखणहारा सचखण्ड दुआर, त्रै त्रै लोक ना कोए उपांयदा। चौथे घर ख़बरदार, घर साचा आप सलांहयदा। पंचम पंचम हो उज्यार, पंचम वेस वटांयदा। निरगुण निरगुण निरगुण कार, निरगुण धार बंधांयदा। पुरख अकाल कर उज्यार, आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटांयदा। इक्क अकल्ला कर पसारा, पंचम रूप समाया। पंचम मेला दर दरबारा, एका दर खुल्हाया। इक्क अकल्ला हरि निरँकारा, दिस किसे ना आया। पंचम मीता कन्त भतारा, घर घर सगन मनाया। इक्क अकल्ला ख़बरदारा, आलस निन्दरा ना कोए जणाया। पंचम मीता सांझा यारा, सच घर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। पंचम आपणा आप निशान, आपे आप झुलांयदा। आपे वसे सच मकान, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। छेवां छप्पर छन्न ना कोए निशान, दिस किसे ना आंयदा। छेवें घर हो प्रधान, घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण खेल इक्क इकांत, आपणी आप कराईआ। छेवें घर मारे झात, वड दाता बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला पिता मात, हरि हरि आप अख्वाईआ। छेवें घर देवे दात, साची वस्त रखाईआ। इक्क अकल्ला उत्तम ज़ात, ज़ात अजाति वेस वटाईआ। छेवें घर साचा नात, आपणा जोड़ जुड़ाईआ। पंचम मीता लै बरात, साचा सगन मनाईआ। खेले खेल दिवस रात, दाई दाया नाउँ धराईआ। आदि जुगादी वेखे मार झात, नेत्र लोचण नैण ना कोए रखाईआ। आपे होए कमलापात, आपे नारी वेस वटाईआ। आप निभाए आपणा साथ, साचा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकेला खेल खिलाईआ। इक्क अकल्ला जोत रक्ख, जोती जोत जगांयदा। पंचम पंचम हो प्रतक्ख, पंचम वेस वटांयदा। छेवें घर जगाए अलक्ख, आप आपणा नाअरा लांयदा। आपे आपणा आप करे वक्ख, आपे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल एकउँकारा, अकाल मूर्त अजूनीआ। आप आपणा कर पसारा, आपे देवे जोती नूर नुरानीआ। आप आपणा भर भण्डारा, आपे होए शाह सुल्तानीआ। आप आपणा बण वणजारा, करे वणज दो जहानीआ। आप आपणी
बन्न्हे धारा, त्रै लोकां खेल महानीआ। आप आपणा कर पसारा, चौदां हट्टां खोल्ह दुकानीआ। आप आपणा रंग रंगे करतारा, रवि ससि सूरज चन्न निशानीआ। आप आपणा दए आधारा, मात पाताल आकाश खेल महानीआ। आप आपणा करे ख़बरदारा, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकानीआ। आप आपणा नूरी जोत करे उज्यारा, पंज तत्त होए प्रधानीआ। छेवें घर मीत मुरारा, देवे दरस हरि भगवानीआ । अकल कला कल आपे धारा, जुग जुग वेस वटानीआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, निहकलंक बली बलवानीआ। गोबिन्द लेखा लिख लिखारा, साची सेव कमानीआ। नानक मंगी मंग भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकानीआ। राह तक्कण राम कृष्न अवतारा, एका अक्ख खुल्हानीआ। करोड़ तेतीसा धूढ़ी ख़ाक मंगे ढहि ढहि पए दुआरा, हरि का रूप दिस ना आनीआ। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, भेव कोए ना पानीआ। कलिजुग जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, एका खण्डा हथ्थ उठानीआ। चार वरनां करे ख्वारा, दहि दिशा करे वैरानीआ। घट घट अन्दर हाहाकारा, निर्भय रूप ना कोए वखानीआ। साध सन्त दर दर ख्वारा, जोत निरँजण आदि निरँजण ना मेल मिलानीआ। पंचम नाता तुट्टा शब्द धुन्कारा, धुनी नाद ना कोए वजानीआ। जोग अभ्यास ना बन्न्हे धारा, नेत्र नैन ना कोए खुल्हानीआ। दुरमति मैल ना लाहे जल धारा, निर्मल नीर ना कोए वखानीआ। वेद कतेब ना पाइन सारा, पढ़ पढ़ थक्के मनमति बाणीआ। गुर पीर ना दए कोई सहारा, साचा लड़ ना कोए फड़ानीआ। ना कोई मीत राम अवतारा, कान्हा कृष्न ना संग वखानीआ। नानक गोबिन्द ना मिले किसे दुआरा, नार दुहागण सर्ब कुरलानीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, साची रुत्त सुहानीआ। जुग जुग देवे नाम भण्डारा, भगत भगती वंड वंडानीआ। सतिजुग त्रेते द्वापर किया आधारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखानीआ। निरगुण बाती कर उज्यारा, कलिजुग अन्धेरी राती गुरमुखां करे आप पछानीआ। सचखण्ड दुआरे दा सच्चा जमाती, पढ़ौण आया साची बाणीआ। चरन कँवल बहाए कोटन कोटि त्रिलोकी नाथी, आदि अन्त ना किसे वखानीआ। जुगा जुगन्तर सगला साथी, गुरसिखां दर दुआरे बणया दर दरबानीआ। हथ्थ लै के आया धुर दरगाह दी साची लाठी, ना कोई बाढी हथ्थ टिकानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे वड कुरबानीआ। निरगुण शाह शब्द सुल्तान, सतिगुर तख्त बहाया। हरि का रूप साचा काहन, एका बंसरी नाम वजाया। निरगुण रूप रमईया राम, हर घट आसण लाया। हरि चरन सरोवर अमृत जाम, जन भगतां जुगा जुगन्तर आप प्याया। आपे पकड़े आपणा दाम, आपणा पल्ला आप फड़ाया। आपे वसे नगर ग्राम, नगर खेड़ा आप वसाया। आप जपाए आपणा नाम, आपे आपणी भिच्छया पाया। कलिजुग झेड़ा मुक्के तमाम, हरि साचा मेटन आया। कोई ना दीसे अन्धेरी शाम, गुरसिख साचा चन्न चढ़ाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दीपक इक्क जगाया। निरगुण दीपक कर उज्यार, पंचम मेल मिलाया। पंचम कर पंच त्यार, पंचम आप समाया। पंचम करया अन्ध अँध्यार, पंचम प्रकाश प्रकाश उपाया। पंच डुबाया डूँघी गार, पंच ताज सीस रखाया। पंचम देवे पंच धुन्कार, पंचम वाजा आप वजाया। पंचम मारे साची मार, पंचम खण्डा इक्क चमकाया। पंचम रोवे ज़ारो ज़ार, पंचम घर विच सगन मनाया । पंचम मीता ख़बरदार, छेवां घर वसाया। छेवा दर निरगुण धार, चौथे मूल चुकाया। नैण नेत्र इक्क उग्घाड़, दूजा रंग वटाया। इक्क इकल्ला निराकार, साकार आप अख्वाया। निरगुण जोती कर उज्यार, सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया। खेले खेल हरि हरि मीता, आपणा खेल खिलांयदा। आप चलाई आपणी रीता, आप आपणा दर सुहांयदा। ना कोई मन्दिर गुरदुआर मसीता, काया खेड़ा इक्क वसांयदा। अन्दर वड़या हरि अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। दस दस मास ना पीसन पीठा, मात गर्भ ना कोए लटकांयदा। जन्मया सुत्त पतित पुनीता, परम पुरख आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। जन्मया पुत्त साचा जेठा, पंचम जोड़ जुड़ाया। मात पित आपे हो आपे जाणे आपणा लेखा, आप आपणी गोद सुहाया। पंज तत्त कर भेखा, हड्ड मास नाड़ी चम्म रंग रंगाया। हरि का रूप ना मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केसा, ना कोई चोटी मूंड मुंडाया। भेव ना पाए ब्रह्मा विष्न महेषा, लेखा लेख ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। आपणे घर आपे जम्म, आपणी बणत बणाईआ। आप संवारे आपणा कम्म, ना दूसर संग रखाईआ। आपणी तृष्ना मेटे तम, आप आपणा जोग कमाईआ। आपणे लेखे लाए आपणा चम्म, त्तत्व तत्त ना कोए जणाईआ। आपे गिणे आपणे दम, आपे बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मातलोक वस्सया घर, आप आपणी खेल खिलाईआ। रक्त बूंद मेल मिलाया, करनी करता आप कमांयदा। मात पित बणत बणाया, भेव कोए ना पांयदा। पंज तत्त अन्दर पंज तत्त उपाया, पंज तत्त विच आप ना आंयदा। पंज तत्त अन्दर ब्रह्म टिकाया, पारब्रह्म मुख छुपांयदा। पंज तत्त निरगुण शब्द इक्क जणाया, आपणे रस आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसवें मास खेल खिलांयदा। दसवें मास मात प्यारी, सफ़ल कुक्ख कराईआ। जगत पिता ना पाए सारी, भेव कोए ना राईआ। आपे अन्दर आपे बाहरी, गुप्त ज़ाहर आप अख्वाईआ। आपणी कल आपे धारी, आप आपणा नाउँ सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ दए वधाईआ। पंचम जेठ चढ़या चा, लोकमात सगन मनांयदा। पुरख अबिनाशी मिल्या सच मलाह, जन भगतां वेख वखांयदा। जुग
जुग विछड़े ल्ए उठा, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी काया मन्दिर वेखे जगत ग्रां, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। करनहारा सच न्याँ, साचा मार्ग लांयदा। शेर सिँघ हरि नाउँ धरा, सिँघ शेर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ पंचम तत्त उपांयदा। पंचम जेठ हरि वधाई, आपणे घर वजाईआ। जन भगतां करन आया कुड़माई, पूर्ब लहिणा दए चुकाईआ। आपे लागी बणे छींबा नाई, आपे घर घर दए सुणाईआ। आपे पान्धी बणे जाए राही, आपे आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अक्खर रक्खया वक्खर, आपणे नेत्र आपे वेख वखाईआ। आपणा अक्खर शब्द धार, हरि साचे आप उपजाईआ। लेखा लिख ना सके कोई विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। चार युग खेल न्यार, रूप अनूप वटाईआ। कोई ना जाणे बवन्जा धार, बावन अक्खर रहे सलाहीआ। पैंतीस अक्खर कर त्यार, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। सतारां अक्खर हरि निरँकार, आपणे अन्दर बैठा बन्द कराईआ। गुर पीर ना जाणे कोई अवतार, ना सके कोए जणाईआ। गा गा थक्के ऊँच अगम्म अपार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नानक दरस इक्क निरँकार, एका दूजा भउ चुकाईआ। आप ढहि ढहि पए दुआर, आपे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधाईआ। बवन्जा अक्खर तेरी धार, छेवें घर वसाईआ। पंचम गुर पंच शब्द धुन्कार, पंचम रिहा गाईआ। नानक खोल्हे इक्क किवाड़, राम रामा रूप दरसाईआ। अछल अछल्ल खेल करतार, गोपी काहन आप नचाईआ। आपे जोती नूर कर उज्यार, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। आपे सन्त भगत दए आधार, नाम नामा आप अख्वाईआ। आपे आदि शक्ति कर उज्यार, नमो सति आप वड्याईआ। आपे ब्रह्म मति दए आधार, पारब्रह्म भेव ना राईआ। आपे उत्पत करे सर्ब संसार, आपे मेट मिटाईआ। आपे बीज बीजे साचे वत ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उभार, आपे आपणे विच समाईआ। आपे कलिजुग अन्तिम लै अवतार, खेले खेल बेपरवाहीआ। छेवें घर बन्न्ही धार, बवन्जा भेव ना रिहा खुल्हाईआ। बवन्जा कलीआं तन शृंगार, बन्दी छोड़ बन्द कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा धर, आपणे अक्खर आप दबाए आपणे पत्थर, ना कोई सके भार उठाईआ। पंज तत्त कर उज्यार, पैंती अक्खर करे पढ़ाईआ। सरगुण रूप हो उज्यार, निरगुण पर्दा आपणे उप्पर पाईआ। आपणा खोल्ह आप किवाड़, आपे बैठा बन्द कराईआ। चौथे युग चौथी धार, करे खेल आप निरँकार, ना कोई दूसर बणे लिखार, ना ध्यान कोई लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, हरि जोती जोत जगांयदा। बणवास ना फिरे बण राम अवतारा, तीर कमान ना कोए उठांयदा। रथ रथवाही ना कृष्न मुरारा, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा।
नानक गुर ना बण भिखारा, चारों कुन्ट फेरी पांयदा। अर्जन गुर ना करे विचारा, अगाध बोध ना कोए दृढ़ांयदा। गुर गोबिन्द ना खण्डा तेज़ कटारा, सीस दस्तार ना कोए बंधांयदा। बस्त्र शस्त्र ना तन शृंगारा, ना कोई अस्व घोड़ा दौड़ांयदा। पैंतीस अक्खर ना कोए प्यारा, ना कोई लेख लिखांयदा। मात पित ना सुत्त दुलारा, भैण भाई ना कोए जणांयदा। बवन्जा अक्खर अन्दर आपणा आप कर बन्द किवाड़ा, बवन्जा साल छुपांयदा। जगत वेखे पंज तत्त हड्ड मास चम्म नाड़ा, हरि का रूप दिस ना आंयदा। पंचम जेठ सभागी दिहाड़ा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटांयदा। पुरख अकाल सच अखाड़ा, लोकमात लगांयदा। नर निरँकार धुर दरगाही लाड़ा, एकउँकारा आप अख्वांयदा। नाम रत्त लहू रक्खे गाढ़ा, गुरमुख साचे आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवन्जा बवन्जा बवन्जा वेख वखांयदा। बवन्जा अक्खर हरि का लेख, हरि हरि भेव छुपाया। गुर अर्जन आपणे नेत्र पेख, बिन हुक्म लिख ना पाया। आपणी करे आप आदेस, नानक नूर नज़री आया। अगम्म अगम्मड़ा वस्सया अगम्मड़े देस, लोकमात वेखण आया। हथ्थ खूंडी ना भूरी खेस, ख़ाली हथ्थ वखाया। हरि हरि मीता नर नरेश, नर नरायण नाउँ धराया। जुग जुग विछड़े आपे रिहा वेख, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाया। शाह सुल्ताना वड नरेश, मृगेश नाम धराया। किसे ना चले अग्गे कोई पेश, दो जहानां तिन्नां लोकां चौदां हट्टां लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी अल्ला राणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी कोटन ब्रह्मा विष्न महेष, कोटी कोटि बैठे सीस झुकाया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि हरि जोत हरि निरँकार, आप आपणा लै अवतार, आप सुहाए बंक दुआर, आपे माता पिता सुत्त दुलार, आपे वरन गोती वस्सया बाहर, अन्दर बाहर आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवन्जा अक्खर आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणी वस्त आपणे हथ्थ, हरि साचे आप रखाईआ। सर्ब कला आपे समरथ, अकल कल हो जाईआ। आप चलाया आपणा रथ, आपे रिहा भवाईआ। बवन्जा साल नठ्ठ नठ्ठ, काया चोला इक्क हंढ्ढाईआ। हरिजन साचे दित्ती वथ्थ, सन्त मनी सिँघ इक्क पढ़ाईआ। गुरमुख चरन दुआरे गया ढठ्ठ, पूर्ब लहिणा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साल बवन्जा बावन रूप वटाईआ। साल बवन्जा बावन धार, भेखी भेख वटाया। पंचम मीता पंचम जेठा पंचम होया ख़बरदार, पंचम गया मुख छुपाया। कौड़ा रीठा बण संसार, आपणा रस ना किसे चखाया। गुरमुख विरले लागा मीठा, जिस जन आपणी दया कमाया। आपे ठंडा आपे सीता, अग्नी तत्त आप जलाया। आपे जाणे आपणी रीता, आपणा तन समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। पहला रूप निरँकार निराकार, दूजे सरगुण वेस वटाया ।
दोहां विच्चों वस्सया बाहर, दोआं ल्ए उपजाया। तिन्ने सिफ़रे कर त्यार, तिन्नां लोकां ख़ाक मिलाया। लोकमात दस दुआर, दस दुआर आपणे हथ्थ रखाया। दोहां जोड़ करे संसार, बीस बीस नाम धराया। बीस सौ हो त्यार, सोहणा रंग रंगाया। बवन्जा धारी चोला पाड़, आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। साल बवन्जा तुट्टा नाता, घर साचे मेल मिलाया। आपे मेला पुरख बिधाता, आपे खेल खिलाया। आपणा खेल आपे जाता, लेखा लेख ना कोए लिखाया। आपणा जाणे आपे बाका, लहिणा देणा रिहा चुकाया। आपणा पर्दा आपे ढाका, आपे मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम जेठ दित्ता वर, लोकमात दए वड्याआ। बीस सहँसर हो त्यार, बीस सद जोड़ जुड़ाया। करया खेल पुरख करतार, लोकमात दए तजाया। आपे जाणे आपणा कौल इकरार, आपे पूर कराया। निरगुण जोती हो उज्यार, सरगुण डेरा लाया। ना मरे ना जम्मे विच संसार, हथ्थ किसे ना आया। सुहाए साचा धाम बंक दुआर, घर घर विच आप टिकाया। उप्पर चढ़ सच्ची सरकार, सच तख्त सुल्तान आसण लाया। साचा भूप बणया सच सिक्दार, साचा हुक्म सुणाया। एका बोला इक्क जैकार, एका ढोला गाया। खोल्हे बन्द बन्द किवाड़, सोइम रूप आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द सुणाया। एका शब्द ब्रह्म पारब्रह्म, आपणा आप सुणांयदा। वीह सौ बिक्रमी पुरख अकाल आपणे घर आप प्या जम्म, मात पित ना कोए रखांयदा। आपे घड़े आपे दए भन्न, आपे आप उपजांयदा। आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह, बेड़ा आपणा आप रुढ़ांयदा। आपे भार उठाए कन्न्ह, आपे पैरां हेठ दबांयदा। आपे जननी जने जन, आपे ज्ञान दृढ़ांयदा। आपे वसे पंज तत्त तन, आपे ख़ाकी ख़ाक रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाम आप दृढ़ांयदा। आपणा नाम आपे धर, आपणी कल वरताईआ। आपणी मरनी आपे मर, आपणे विच गया समाईआ। आपणी अग्नी आपे सड़, आपणा तत्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बावन बावन खेल खिलाईआ। पंज तत्त छड्डया चोला, पारब्रह्म खेल खिलाया। एका गाया साचा ढोला, ढोलक छैणा ना कोए वजाया। एका कंडे तोल्लया तोला, नानक तोला इक्क रखाया। इक्क दुआरे होया गोला, गुरसिख साचा इक्क बणाया। सोहँ शब्द गाए बोला, मैं तूं रहे ना राया। सतिगुर पूरा वस्सया कोला, विछड़ कदे ना जाया। कलिजुग अन्तिम मारया रौला, चारे वरनां दए भुलाया। गोबिन्द तेरा कीता पूरा कौला, सम्बल नगरी डेरा लाया। गुरमुखां अमृत पौहल देवे पौहला, आत्म जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाया। पहले साल वंडी वंड, बीस इक्क वड्याआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, गुरमुख
साजण मेल मिलाया । आपे ढकी नंगी कंड, सति सरूपी पर्दा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए रूप आप हो जाया। दूजा तीजा एका रंग, एका नैण दरसाया। चौथे पद मंगी मंग, हरिजन डेरा लाया। पंचम करे खण्ड खण्ड, पंचम दर सुहाया। छेवें घर हरि नर आपे पाए आपणी वंड, आपणा दर सुहाया। सत्तवें सतिवाद हरि ब्रह्मादि, आदि जुगादि सति सरूप समाया। अठवें अट्ठां तत्तां वज्जे नाद, एका राग सुणाया। नौ दर फीके होइण विस्माद, नौ दर पन्ध चुकाया। दसवां साजण आपे साज, लोकमात वेख वखाया। इक्क दस यारां करे काज, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाया। नौ दुआर मारे वाज, दसवां दर सुहाया। वीह सद बारां हरि निरँकारा हथ्थ विच लै के साचा ताज, गुरसिखां सीस पहनाया। सतारां हाढ़ी धुर दरगाही दए साचा राज, दरगाह साची धाम सुहाया। साचा करया आपे काज, आप आपणा खेल खिलाया। प्रगट जोत देस माझ, पुरी घनक नाम धराया। सम्मत तेरां खोल्हया पाज, साधां सन्तां दए हिलाया। शाह सुल्तानां डुब्बा जहाज़, ना कोई बेड़ा रिहा चलाया। सम्मत चौदां एका इक्की दित्ता दाज, गुरमुख साचे ल्ए प्रनाया। आप तजाई लोक लाज, चारे वरनां मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम जेठ दए वड्याआ। पंचम जेठ सिँघ शेर, शेर सिँघ अख्वांयदा। बवन्जा साल ना बुक्कया रिहा घुप्प घेर, अन्ध अन्धेर मुख छुपांयदा। बावन बावन करया हेर फेर, भेव कोए ना पांयदा। आपे प्रगट्या दूजी वेर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। ना कोई तक्कड़ चढ़ाए वट्टा सेर, गुण अवगुण ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर हरि उज्यारा, आपणा रूप वटाया। नाम खण्डा लै कटारा, लोकमात उठ धाया। आपे वेखे धाम न्यारा, आपे मेल मिलाया। आपे करे प्यार सुत्त दुलारा, गोबिन्द शब्दी वेख वखाया। आपे आपणा कर जैकारा, आपणा नाउँ धराया। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, हँ ब्रह्म पंज तत्त नाउँ धराया। शेर सिँघ शेर मार ललकारा, शाह शेर आप हो आया। विष्नूं रूप कर साकारा, भगवन निरगुण जोत विच जगाया। तिन्नां लोकां वस्सया बाहरा, जै जै जैकार आपणी आपे गाया। ना कोई ओट रक्खी विच संसार, ना इष्ट कोई मनाया। आपे गुरू पीर अवतार, पारब्रह्म आप अख्वाया। आपे निरगुण जोत उज्यार, आपे हर घट जोत निरँजण दीपक रिहा जगाया । आपे शब्द सच्ची धुन्कार, धुन अनाद रिहा वजाया। आपे सर सरोवर अमृत भरे भण्डार, आपे रिहा वरताया। आपे सर्ब बण सिक्दार, आपणा हुक्म चलाया। आपे कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। सन्त भगत जुग जुग विछड़े जाए तार, पिछला कीता पूर कराया । गुरसिख नार नौजवान सदा मुटयार, गुर का जोबन रही हंढाया। सतिगुर पूरा करे शृंगार, सोलां शृंगार इक्क वखाया।
सीस गुंदे पहली वार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नाम पाया कजला धार, निकल कदे ना जाया। हथ्थीं मैंहदी लाल गुलाल, आपणा रंग चढ़ाया। अनहद ढोलक वजाए ताल, साचा ताल सुणाया। साची सखीआं फड़या थाल, गगन मण्डल इक्क वखाया। रवि ससि दीपक बाल, आपणी हथ्थीं टिकाया । आपणे हथ्थ फड़ मसाल, आदि निरँजण लोकमात आप आया। पिछला कौल रिहा पाल, आपणा मेला आप मिलाया। पुरख अकाल मारी आपणी छाल, एका चरन उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां तेरा रंग, दाता दानी सूरा सरबंग, गुरमुखां रिहा चढ़ाया। सम्मत चौदां घर घर फेरा, एका इक्का जोड़ जुड़ाया। पिछला किया हक्क निबेड़ा, अग्गे मार्ग पाया। वसदा रहे काया खेड़ा, जिस जन दर्शन पाया। दो जहानी बन्न्हे बेड़ा, राए धर्म ना दए सज़ाया। चरन दुआर वखाए खुल्हा वेहड़ा, हरि साचे आप खुल्हाया। गेड़नहारा उलटा गेड़ा, आपणा गेड़ा रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नार कर प्यार, घर साचे रिहा सुहाया। गुरमुख नारी सच सवाणी, घर साचे आप सुहाईआ। दर घर बणी साची राणी, साचे शाहो नाल प्रनाईआ। मिल्या मेल हाणीआं हाणी, लोकमात वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी सर्ब कुरलाणी, बिरहों पीड़ लगाईआ। भरमे भुली चारे खाणी, चारे बाणी ना कोए पढ़ाईआ। नाता तुट्टा पद निरबाणी, परम पुरख ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सच्चे ल्ए वर, सोभावन्ती नार इक्क वखाईआ। सोभावन्ती नार सुहागण, हरि हरि कन्त हंढाया। पुरख अबिनाशी बण वैरागण, आपे वेखण आया। गुरमुख विरले सन्त जागण, सृष्ट सबाई रिहा सवाया। ना कोई दिसे नाल लागण, ना कोई रक्खया रही कराया। ना कोई पल्ले बद्धा दाजन, ना कोई भार उठाया। देस माझ मारे वाजण, अंक सहेलड़ीआं ल्ए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण कर प्यार, साचा सगन मनाया। उठ सवाणी जगत अनभोल, हरि सतिगुर आप उठांयदा। कलिजुग लैण आया तैनूं तेरा तेरे कोल, तेरा अंग रखांयदा। त्रिलोकी आपे रिहा फोल, आप आपणा पर्दा लांहयदा। तेरे मन्दिर वजाए ढोल, सोहँ डग्गा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप सुणांयदा। गुरसिख नारी लै अंगड़ाई, रो रो नीर वहाया। इक्की सिक्ख रहे कुरलाई, चरन ध्यान लगाया। कलिजुग अग्नी इक्क तपाई, पंज तत्त लम्बू लाया। ठंडा ठार ना कोए कराई, धीरज धीर ना कोए धराया। माया ममता मोह रहे सताई, काम क्रोध हल्काया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, एका शब्द सुणाया। एका शब्द हरि जणा, आपणी दया कमांयदा। तेरी प्यास दए बुझा, तेरी तृखा मिटांयदा। तेरा रंग दए वखा, तेरे रंग रंगांयदा। तेरा संग दए निभा,
सगला संग तजांयदा। तेरे बस्त्र तन दए सजा, लक्ख चुरासी ख़ाक रुलांयदा। तेरी अल्फ़ी तेरे गल दए पा, एका चोली रंग रंगांयदा। तेरा हल्फ़ आप रिहा उठा, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख नारी बुझाए प्यास, आपे होए दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा। गुरसिख तेरी प्यास बुझौणी, हरि साचे रचन रचाईआ। वीह सद पन्दरां खेल खिलौणी, गुरमुखां दए वड्याईआ। निरगुण जोत इक्क जगौणी, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। ब्रह्म पुरी हरि खेल खिलौणी, शिव पुर रचन रचाईआ। करोड़ तेतीस इक्क सुणौणी, सुरपति राजा इन्द जगाईआ। चौदां लोक चोग चुगौणी, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ खण्ड रचन रचौणी, आप आपणी करे किरत कमाईआ। सत्तां दीपां एका धार बन्हौणी, एका शब्द करे कुड़माईआ। दो सत्त छे एका तन्द बंधौणी, वीह सद पन्दरां वड वड्याईआ। इक्की सिक्खां हरि साची जंञ चढ़ौणी, साचा सगन मनाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ फेरी पौणी, अठसठ दिवस करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। अठसठ तीर्थ फेरा पाया, अठसठ खेल खिलांयदा। मन्दिर मट्ठ वेख वखाया, गुरदुआरे संग रलांयदा। पिछला लेखा आपणी झोली पाया, लहिणा मूल ना कोई वखांयदा। गंगा जमना सुरस्ती चरनां विच रखाया, आपे आपणी सेवा लांयदा। रविदास चमारा इक्क उठाया, सज्जा हथ्थ उठांयदा । तिन्नां गाना आप बन्न्हाया, आपणा बंधन पांयदा। गुरमुख विचोला इक्क रखाया, दो जहानां फेरी पांयदा। उच्चे घाट सोहला गाया, सोहँ शब्द अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नीर जगत सीर आपे खिच वखांयदा। रविदास खिच्ची डोर, गुरमुख वड वड्याईआ। गंगा सुरस्ती जमना तिन्ने अग्गे लईआं तोर, प्रभ चरन दुआर बहाईआ। रो रो नेत्र पायण शोर, दिन दिहाड़े रही कुरलाईआ। इक्की सिक्खां वखाया आपणा ज़ोर, आपणे अंग रहे हलाईआ। चौथे युग जगत राणी फड़ बांहों अग्गे लाई तोर, ना सके कोए छुडाईआ। पुरख अबिनाशी चढ़या साचे घोड़, वाग सिक्खां हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा होड़, एका घोड़ा आप दौड़ाईआ। बिन हरि लग्गी ना निभे किसे तोड़, कलिजुग नाता दए तुड़ाईआ। जूठ झूठ आपे देवे रोड़्ह, गुरमुख रहे धक्का लाईआ। इक्की सिक्खां फड़े अठसठ चोर, तिन्न तिन्न इक्क इक्क हथ्थ फड़ाईआ। पंजां आपे रिहा मरोड़, एका वटणा आपणे हथ्थीं लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सद पन्दरां खेल कर, खेलणहार भेव ना आईआ। जमना सुरस्ती इक्क दुआरा, एका दर सुहाया। धुरदरगाही साचा लाड़ा, आपे लै के आया। इक्की सिक्खां ला अखाड़ा, सोहँ मंगल गाया। सगन मनाए रविदास चमारा, गुरमुख वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन मनाया।
साचा हुक्म हरि निरँकार, तिन्नां रिहा सुणाईआ। गंगा आपणी कढ्ढ धार, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। सुरस्ती अन्दरों आउणा बाहर, तेरा पर्दा दए चुकाईआ। जमना खिलाउणा अद्धविचकार, हथ्थ कटोरा इक्क वखाईआ। तिन्नां प्याला भर भण्डार, आपणी मंग मंगाईआ। कलिजुग लहिणा उतरया पार, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुरसिख नार रही पुकार, दिवस रैण बिल्लाईआ। जगत तृष्ना करे खुआर, ना सके कोई बुझाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, गंगा जमना सुरस्ती खिच्चे प्यार, गुरमुख तेरे आत्म अन्तर एका रस चुआईआ। गंगा सुरस्ती जमना धार, गुरसिख तेरे हिरदे आप टिकाईआ। लक्ख चुरासी होए खुआर, साचा सीर ना कोए प्याईआ। करनी करता करे विचार, पूर्ब लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोदावरी चरनां हेठ दबाईआ। गोदावरी तेरा सच मलाह, हरि साचा आप अख्वाया। गुरमुखां प्याया एका जाम बेपरवाह, तेरा रूप वटाया। तेरा लहिणा दित्ता चुका, गुरमुखां झोली पाया। अन्तिम कन्ढ्ढा वेख्या आ, हरी दुआर चरन छुहाया। हरि दुआर हरि जोत जगा, साची संगत ल्ए तराया। अद्धा चरन विच टिका, अद्धा बाहर रखाया। रविदास चमारा नेत्र नैण दए वखा, जगत कसीरा तन्द बंधाया। मांवां पुत्तरां मेल मिला, लहिणा दए मुकाया। बस्त्र गहिणा तन छुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगती भगत दए वड्याआ। इक्क कसीरा कंगण गहिणा, रविदासे वंड वंडाईआ । कलिजुग अन्तिम वेखे नैणां, वड दाता बेपरवाहीआ। किसे ना रक्खे कोए लहिणा, देवे हरि चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रविदास चमारे मेल मिलाईआ। रविदास चमार गंगा नाता, हरि हरि जोड़ जुड़ाया। चार वरनां एका ज़ाता, एका रूप समाया। एका सेजा एका खाटा, एका आसण रही वछाया। एका अमृत एका बाटा, एका रही प्याया। एका तीर्थ एका ताटा, इक्क किनारा आप उपाया। एका वेखे अठसाठा, आप आपणा चरन छुहाया। आपे लोकमात खोल्हे हाटा, आपे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी धार आप चलाया। गंगा तेरा खिच्चया सीर, नीर रहिण ना पाईआ। शब्द निराला वज्जा तीर, तुरीआ धीर ना कोए धराईआ। गुरमुख तेरी बन्न्हे बीड़, अगला घर खुल्हाईआ। बवन्जा साल पंज तत्त अख़ीर, कलिजुग लेखे लाईआ। पन्दरां साल चोटी चढ़ अख़ीर, आपणा मुख छुपाईआ। इक्की सिक्खां बन्न्हे बीड़, साची सिख्या इक्क समझाईआ। अमृत लिआंदा ठंडा नीर, गुरसिखां अग्ग बुझाईआ। सम्मत सोलां औणी भीड़, हरि आपणा वेस वटाईआ। पहली चेत्र तोड़ ज़ंजीर, एका नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद सोलां खेल खिलाईआ। बवन्जा साल पंज तत्त, काया तत्त हंढाया। सोलां साल एका
तत्त, गुरमुख साजण आप बंधाया। बवन्जा सोलां होए अठसठ, अठसठ पन्ध मुकाया। पंचम जेठ होए भट्ठ, साचा सति ना कोए धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सद सोलां आपणा चोला आप बदलाया। पंचम जेठी चोला छड्ड, निरगुण जोत जगांयदा। पन्दरां साल आपणे आपे कढ्ढ, आपणा पर्दा आप रखांयदा। साल सोलवें होया वड्डा वड, वड वड्याई आप उपजांयदा। गुरसिख साचे कलिजुग अग्नी विच्चों कढ्ढ, आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटांयदा। हरि जी हरि वेस वटाया, लोकमात रुशनाईआ। आपणा सिँघासण आप तजाया, भेव कोए ना पाईआ। सम्मत चौदां बीस सद पंचम जेठ मनाया, उलटा मुख कराईआ। वीह सद पन्दरां पंचम जेठ हरिसंगत संग रलाया, आपणा सिँघासण ल्ए उठाईआ। घर बार आपणा दए तजाया, आपणी वस्त ना कोए वखाईआ। साल पन्दरां वीह सद गुरसिखां सेवा रिहा कमाया, अठसठ फेरी गया दुहाईआ। वीह सौ सोलां पंचम जेठ दिवस सुहाया, चार युग कोई लेखा ना सके जणाईआ। पहला तत्त आपणा पंज भेट चढ़ाया, दूजी जोत करी रुशनाईआ। तीजे लहिणा देणा जगत चुकाया, चौथे घर मेला बेपरवाहीआ। पंचम मीता नज़री आया, छेवां घर इक्क सलाहीआ। सति सतिवादी खेल खिलाया, अठसठ करे कुड़माईआ। नौ दर नाता दए तुड़ाया, दसवां आप सुहाईआ। इक्क ग्यारां डण्डा आप चढ़ाया, बारां रवि ससि रहे शरमाईआ। तेरां तेरां तोल तुलाया, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। चौदां चौदां भार उठाया, गुरसिख हौले भार रखाईआ। पन्दरां अन्दरां डूँघी कन्दरां वेख वखाया, अट्ठां सट्ठां वेख वखाईआ। सम्मत सोलां राह तकाया, प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। वड सुभागी पंचम जेठ आया, हरिसंगत दए वधाईआ। उहला पर्दा ना कोए रखाया, ख़ाली हथ्थ रिहा वखाईआ। धुर दी वस्त हरिसंगत तेरी झोली पाया, एका सोहँ नाम जपाईआ। जोग अभ्यास ना कोए कराया, ना कोई नैण मुंधाईआ। तन अशनान ना कोई वखाया, चरन धूढ़ इक्क वखाईआ। अमृत साचा जाम प्याया, अठसठ वरोल धराईआ। आपणा तख्त ताज तजाया, ना कोई घोड़ा बाज उडाया, ना कोई राजन राज अख्वाया, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द गुरसिखां अग्गे सीस झुकाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, ना दीसे किसे कोए सहाया, शाह सुल्तान ना सके कोई बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंजम जेठ दिवस सुहाईआ। पंचम जेठ ना करनी नांह, हरि साचा सच सुणांयदा। हरिसंगत हरि तेरी फड़नी बांह, तेरा अग्गा पिच्छा आपणा आप रखांयदा। गुरमुख तेरी साची थाँ, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणा वेस आप वटा, गुरसिखां अग्गे सीस झुकांयदा। आपणा सीस हरि जगदीस आपणी हथ्थीं ला, गुर संगत तेरे चरनां विच रखांयदा।
सम्मत सोलां करे सच न्याँ, पिछला लहिणा कोए रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम जेठ रुत्त सुहांयदा। धन्न भाग पंचम जेठ, लोकमात भिन्नड़ी रैण सुहाईआ। सतिगुर पूरा हरिसंगत तेरी आया साया हेठ, तेरा हथ्थ आपणे सिर टिकाईआ। लक्ख चुरासी रुल्ले वड वड सेठ, किसे अन्न हथ्थ ना आईआ। प्रभ भन्नणहारा कौड़े रेठ, जूठा झूठा भाण्डा कोए रहिण ना पाईआ। आपे जाणे आपणा अगेत पछेत, आपे आपणी खेल खिलाईआ। आप तपाए बालू रेत, जल धारा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवणहारा साचा वर, रविदास चमारा इक्क वड्याईआ। रविदास चमार गुरमुख पछाण, जन्मी जन्म दवाया। लोकमात मिले साचा माण, दरगाह साचा थान सुहाया । सच भूमका सच अस्थान, हरि साचे चरन छुहाया। सतिजुग तेरा सच मकान, सति सतिवादी दए उपाया। सत्त रंग चड़े्ह इक्क निशान, गुरमुखां वड वड्याआ। गुरमुख तेरी चलदी रहे दुकान, नाम साचे हट्ट विकाया। हरि जी दित्ती धुरदी खाण, तोट रहे ना राया। बैठा रहे इक्क बबाण, एका रिहा उडाया। सज्जण मिल्या शाह सुल्तान, घर साचे मेल मिलाया। सतिगुर पूरा हरि प्रधान, भरम गढ़्ह दए तुड़ाया। गुरमुख देवे चरन ध्यान, सच दुआरे आप चढ़ाया। सिँघ भगवान सुणणा ला कर कान, सम्मत सोलां गुरमुखां रिहा तराया। पूजा पाठ ना कोई देवे ज्ञान, कर किरपा मेल मिलाया। साध सन्त जीव जन्त कलिजुग अन्त सर्ब पछतान, निरगुण रूप दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाई आपणी बणत, वेद पुराण ना किसे गाया। गुरमुख दुआरा धन्न धन्न, धन्न हरि नामा पाया। हरिजन चढ़या साचा चन्न, गुर पूरे आप प्रगटाया। इक्की सिक्खां बेड़ा आपे बन्न्ह, तीर्थ तट्टां आप फिराया। लिखारी लेखा जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। भाण्डा भरम कलिजुग भन्न, माया ममता मोह तजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां बदलया चोला, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा तज, हरिजन सेजा चढ़या भज्ज, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। हरिसंगत तेरी सच अटारी, हरि साचे आप उपाईआ। आप जगाए जोत निरँकारी, दीवा बत्ती ना कोए रखाईआ। मिटे रैण अन्ध अँध्यारी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। होई सुभागण सोभावन्ती नारी, घर मिल्या साचा माहीआ। चरन कँवल कँवल चरन जाए बलिहारी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लेखे लाए केस सीस जगदीस दाढ़ी, जो आए चल सरनाईआ। मूंड मुंडाए जाए तारी, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ना कोए जणाईआ। धन्न सतिगुर धन्न गुर धन्न गुरमुख धन्न गुरसिख जो रसना रहे उचारी, एका एक एक लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां खेल कर, सम्मत
पन्दरां अन्दर वड़, सम्मत सोलां रूप वटाईआ। दाता देवणहार भण्डार, सम्मत सोलां वड वड्यांअदा। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, पतित पापी आप तरांयदा। कोई ना डुब्बे अद्धविचकार, जो जन दर्शन पांयदा। लक्ख चुरासी गेड़ नवार, आपणा लड़ फड़ांयदा। गुरसिख चारों कुन्ट कहिणा ललकार ललकार ललकार, कल कल्की वाला आंयदा। निहकलंक लै अवतार, डुब्बदे पत्थर पार करांयदा। आपणा आप सिक्खां उत्तों वार, सीस जगदीस भेट चढ़ांयदा। आपणी जोत गुरसिखां अन्दर वाड़, आपणा घर सुहांयदा। गुरसिखां कट्टे अग्नी तत्ती हाढ़, आपणा तन जलांयदा। हरिसंगत दरगाह साची देवे वाड़, दूसर संग ना कोए रखांयदा। गुरसिखां कोलों मंगण मंग बण भिखार, ब्रह्मा विष्न शिव राह विच बैठे ख़ाली झोली सर्ब वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द नाउँ रखांयदा। गोबिन्द गुर सतिगुर पूरा, धुर ज़ामन आप अख्वाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, साचा रंग चढ़ाया। चतुर सुघड़ बणाए सिँघ गिरधारा मूढ़ा, कोटन कोटि ज्ञानी ध्यानी इश्नानी तुल ना कोए तुलाया। सतिजुग तेरी वखाए निशानी, पंचम सीस ताज टिकाया । इक्की सिक्खां मारे कानी, आर पार आप वखाया। होए दाता गुण निधानी, गुण देंदा दिस ना आया। हरि का दिसे ना कोए सानी, ना कोए दूसर रूप वटाया। गुर पीर अवतार साध सन्त लक्ख चुरासी पंज तत्त दिसे ख़ाली, थिर कोए रहिण ना पाया। अकाल मूर्त जोत नूरानी, ना मरे ना जाया। आपे आए आपणे विच मैदानी, आपे बैठा मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां हथ्थीं बद्धे साचे गानी, छब्बी पोह दिवस सुहाया। अठसठ तीर्थ हरि हरि चित, गुरसिखां करी लड़ाईआ। छब्बी पोह वखाई साची थित, साची ख़ुशी मनाईआ। दीन दयाल हरि कृपाल सतिगुर पूरा करे साचा हित, साचा सगन मनाईआ। खेले खेल नित नवित्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरे तन्दन हथ्थ बंधाईआ। एका तन्दन बंध्या तन्द, हरि साचे सगन मनाया। लक्ख चुरासी तुटयां फंद, गुर चरनां जोड़ जुड़ाया। लेखा चुकया गाउणा बत्ती दन्द, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गाया। एथे ओथे दो जहानां आप मुकाए पन्ध, दूर दुराडा नेड़े आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ वीह सद सोलां आपे होए बख्शंद, बख्शणहारा दया कमाया।
पिछली बख्शे कीती भुल्ल, हरिसंगत दया कमांयदा। सतिगुर पूरा पाए मुल्ल, कीमत करता आप चुकांयदा। सतारां हाढ़ सच दरवाज़ा एका जाणा खुल्ह, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ांयदा। गुरसिख ना जाणा डुल, दे मति आप समझांयदा। तोलण
आया पूरा तोल, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी ल्ए फोल, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। सम्मत सोलां सोलां कल गुरसिख तेरे प्रेम अन्दर दए रोल, गुरसिख सोलां कल धारी आप उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे आप रखांयदा। सम्मत सोलां हाढ़ सतारां, हरि हरि रंग रंगावणा। गुरमुखां दस्से सच विहारा, सतिजुग साचे मार्ग पावणा। देवे दरस घर घर घर बारा, घर घर विच दीप जगावणा। मदिरा मास चाह जो जन लाए रसन दुआरा, दरगाह धाम ना कोए वखावणा। धृग धृग धृग जीवण संसारा, जिस जन गुर तों मुख भुवावणा। अन्तिम बेड़ा डुब्बे विच मँझधारा, किसे ना पार करावणा। मानस जन्म मिल्या एका वारा, दूजी वार ना किसे वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खण्डा आपणे हथ्थ, शब्द धार हो उज्यार, नर निरँकार लोकमात चमकावणा। मदिरा मास मुख लग्गे चाह, हरिसंगत विच रहिण ना पाईआ। हरिसंगत धक्का देणा ला, मनमुक्ख कोए दिस ना आईआ। इक्की सिक्ख बणे गवाह, ना सके कोए मिटाईआ। सत्त सागर मस बण रहे लिखा, लेखा लिख्त ना कोए मुकाईआ। इक्की खण्डे इक्कीआं हथ्थां विच दए चमका, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। शब्द दीवार दए बणा, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल आप वरताईआ।