पुस्तकालयभाग ८

१४ जेठ २०१६ बिक्रमी बिशन सिँघ दे घर गुड़गाउँ

एकँकार सतिनाम करता पुरख, हरि हरि आप अख्वाईआ। निरभउ निरवैर अकाल मूर्त ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता चिखा ना कोई जलाईआ। अजूनी रहित आदि जुगादि जुग जुग ना सके कोई परख, मात पित भेव ना राईआ। अबिनाशी करता आदि निरँजण जन भगतां करे आपणा तरस, लोकमात वेख वखाईआ। सति सन्तोख धीरज जत, आत्म अन्तर अमृत मेघ देवे बरस, अमृत झिरना निझर रस काया मन्दिर अन्दर आप झिराईआ। दो जहान चौदां लोक त्रैभवण अवण गवण मेटे हरस, चरन कँवल बख्शे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार निराकार निरगुण रूप सति सरूप शाहो भूप निर्धन सरधन रूप वटाईआ। निर आकार निरवैर मूर्त अकाल, अकल कला अख्वाईआ। परम पुरख परखोतम दीन दयाल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चतुर्भुज मोर मुकट लाल गुलाल, अनभव प्रकाश रखाईआ। आदि जुगादि अवलड़ी चाल, जुग करता वेस वटाईआ। धुर दरगाही इक्क दलाल, खण्ड ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। रवि

ससि फल लग्गे डाल्ह, कोटन कोटि रहे लटकाईआ। जोत ज्वाला अग्नी बाल, एका तत्त वखाईआ। जन भगतां मेला हरि गोपाल, हरी हरि आप कराईआ। सुत्त दुलारे साचे लाल, सतिगुर पूरा गोद उठाईआ। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, काल महांकाल सीस झुकाईआ। करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक हथ्थ वड्याईआ। देवणहारा सच्चा धन माल, नाम ख़ज़ाना इक्क लुटाईआ। बहाए धर्म सच्ची धर्म साल, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। नाम तलवाड़ा वज्जे ताल, धुन अनादी सहिज सुभाईआ। दीवा बाती एका बाल, सञ्झ सवेर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगाईआ। जागरत जोत हरि नरायण, नर हरि आप जगांयदा। नर हरि आपे वेखे आपणे लोचण नैण, नेत्र आपणा आप खुल्हांयदा। साजण मीत सज्जण सैण, नित नवित्त साचा हित आप कमांयदा। पूर्ब चुकाए लहिणा देण, जरम कर्म धर्म वेख वखांयदा। सखा सखाई मात पित भाई भैण, पिता पूत नाउँ धरांयदा। नार कन्त सन्त भगत भगवन्त, सतिगुर साचा थान सुहांयदा। जीव जन्त महिमा अगणत, आदि अन्त लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। गुरमुख सुभाग सोभावन्त, घर साचे साचा मंगल एका गांयदा। जननी जन बणाए बणत, जन हरि हरि संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुग जुग करनी करता आपणी कल वरतांयदा। करनहार पुरख समरथ, आदि जुगादी एकँकारया। शब्द चलाए अनादी रथ, रथ रथवाही दिस ना आ रिहा। नाम अनमुल्ला साची वथ्थ, गुरमुख विरला झोली डाह रिहा। चरन भरवासा धीरज जत सीत हठ, अठसठ मूल चुका रिहा। नाम निधाना पल्ले गट्ठ, शब्दी तन्दन बंधा रिहा। त्रैगुण माया करे अकट्ठ, हरिजन चरनां हेठ दबा रिहा। पुरख अकाला एका पूजा एका पाठ, मन्त्र नाम इक्क दृढ़ा ल्या। जोत ज्वाला आदि शक्ति लिलाट, साची हाटी हट्ट वखा ल्या। सच सुहजंणी आदि निरँजणी एका खाट, पावा चूल ना कोई बणा ल्या। अंगण बस्त्र ना जाए पाट, सतिगुर पूरे तन पहना ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटा ल्या। वेस अनेक आदि निरँजण, अलख अगोचर भेव कोई ना पांयदा। जीआं दाता दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर वेख वखांयदा। नेत्र ज्ञान नाम निधान अंजन, गुर गुरमुख नेत्र पांयदा। धूढ़ इशनान चरन मजन, माया ममता मोह चुकांयदा। निर्धन मेला साचे सज्जण, सच भूमका अस्थान सुहांयदा। बिरहों तीर निराले अणयाले वज्जण, मुक्खी सुखी सुख उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, आप आपणा नूर दरसांयदा। नूर उजाला हरि गोपाला, आपणी दया कमाईआ। आपणा दर आपे भाला, घर आपणा वेख वखाईआ। ना कोई दूसर संग दलाला, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। आपे वस्सया पंज तत्त खाला, तन माटी आपे ख़ाक रलाईआ।

आपे वस्सया हो निराला, हर घट आपे रिहा समाईआ। आपे देवे गुरमुखां आत्म अन्तर प्रेम उछाला, परम पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, परम हँस सहँस सहँसर सीस झुकाईआ। सहँस बंस सीस झुका, नैनण नैण शरमाईआ। गुरसिख तेरा तक्कण राह, कोटन कोटि रहे कुरलाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्म उपा, ब्रह्म ब्रह्म करे कुड़माईआ। शंकर गदा इक्क चला, त्रिसूल रिहा भवाईआ। विष्नूं रिज़क दए सबा, देवणहार अख्वाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप उपाए आप आपणे विच ल्ए समा, दिस किसे ना आईआ। सन्त सुहेले आदि जुगादी ल्ए जगा, आपणा लेखा आप मुकाईआ। शब्द अनादी दस्से राह, धुर दी बाणी धीर धराईआ। गुर पीर अवतार आप अख्वा, आपणा मार्ग आप चलाईआ। कोटन कोटि सेवा ला, चाकरी चाक भवाईआ। शब्द अगम्मी हुक्म सुणा, सिफ्ती सिफ्त सलाहीआ। मेहरवान भेव ना रा, दया निध आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वर घर आपणे सोभा पाईआ। वर घर साचा सच महल्ला, अकल कला उपाया। पुरख अबिनाशी बैठ अकल्ला, जल थल महीअल वेख वखाया। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा रूप वटाया। सच सिँघासण पुरख अबिनाशी एका मल्ला, थिर घर वेस धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दुआरे आपे फलया आपे फुला, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। गुरमुख सज्जण साचा फुल, गुर सतिगुर आप महिकांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, करता कीमत आपे पांयदा। लक्ख चुरासी रहे अनभोल, भगवन भेव ना कोई रखांयदा। जिस जन रक्खे आप अडोल, जगत जहान ना कोई डुलांयदा। सखी सज्जण वसे कोल, नाम प्याला जाम प्यांअदा। हौली हौली आपे बोल, आपणा शब्द आप सुणांयदा। काया कवरी पर्दा खोल्ह, भरमी भरम तुड़ांयदा। वसणहारा काया चोल, पंज तत्त चोला आप बदलांयदा। धरनी धरत धवल वज्जे ढोल, मृदंग तरंग सूरा सरबंग आप वजांयदा। गुरमुख होए कल सोल, अनक कला आप अख्वांयदा। आपे करे पूरा कौल, आपणा कीता आप निभांयदा। हरि का भाणा ना मिटे रत्ती चौल, लकीर तकदीर तकसीर ना कोई गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि वर घर नर नरायण वेख वखांयदा। नर नरायण हरि नारी कन्ता, निरगुण सरगुण संग निभाया। पुरख अबिनाशी बणाए बणता, रूप रंग रेख ना कोई जणाया। आपे चाढ़्हे रंग बसन्ता, रंगण रंग एका रंगाया। जगत तोड़े हउमे हँगता, जूठ झूठ गढ़्ह रहिण ना पाया। दर दरवेश नर नरायण आपे होए मंगता, गुरमुख सज्जण शाह उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मलाह एका बेड़ा रिहा चलाया। एका बेड़ा आपणा बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। लोआं पुरीआं कहिण धन्न धन्न, ब्रह्मण्ड

खण्ड नौ सत जेरज अंड वज्जे वधाईआ। मंगण भिच्छया सूरज चन्न, मण्डल मण्डप झोली डाहीआ। करे पुकार छप्परी छन्न, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रहे कुरलाईआ। गण गंधर्ब लायण कन्न, किन्नर यच्छप राग अल्हाईआ। धरत धवल देवे डन्न, कूड़ी क़िया वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा जाए मन्न, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। हउमे हँगता कढ्ढे तन, त्रीया मति ना कोई रखाईआ। सति सतिवादी बन्न्हे गन, साचा सगन इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवत देव सुर नर गण गंधर्ब आपणा दर रहे तजाईआ। आपणा गया हरि पाया, हर घर वज्जी वधाईआ। लहिणा देणा आपणा भर ल्या, लिख्या लेख झोली पाईआ। गोबिन्द तेरा भाणा सहया, हरि गोबिन्द रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण वज्जी वधाईआ। निरगुण नूर हरि निरँकार, सरगुण विच समाया। गुरमुख सज्जण मीत मुरार, कर किरपा मेल मिलाया। अस्व घोड़ा आप शृंगार, सोलां कलीआं आसण लाया। चारे रासां हरि करतार, आपणे हथ्थ रखाया। चारे दिशा पावे सार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखाया। चारे जुग दए हुलार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लेखे लाया। चारे खाणी आए हार, चार चारे फोल फोलाया। चार यारी हाहाकार, चौथे घर ना कोई सुहाया। चार वरन दर दर भिखार, हरि भिच्छया कोई ना पाया। गुरमुखां मेला विच संसार, कलिजुग अन्तिम आप कराया। शाहो भूपी शाह सवार, शाह सुल्ताना फेरा पाया। फड़ फड़ बांहों दए हुलार, हक्क हकीकत दए जणाया। इक्क किनारा दस्से पार, अद्धविचकार ना कोई रुढ़ाया। राए धर्म ना करे खुआर, लक्ख चुरासी फंद कटाया। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, गुरमुख सज्जण ल्ए बहाया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, त्रैगुण मट्ठ ना कोई तपाया। जूठ झूठ ना कोई अखाड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काया। आपे घड़या आपणा घाड़, आप आपणी बणत बणाया। हरिजन साचे अन्दर वाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, हरिजन हरि रंगांयदा। आत्म परमात्म एका मंग, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। साचे तख्त सच सुल्तान आप सुहाए सच पलँघ, साची सेजा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, खेलणहार खेल खिलांयदा। खेल अखेल हरि हरि मेल, हरि हरि वेख वखाया। गोबिन्द गुर गुरू गुर चेल, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। घर साचे दर साचे चढ़या साचा तेल, सतिगुर पूरे सगन मनाया। आपणी जोती आपे करया मेल, जोती जोत आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व रूप आप समाया।