२१ जेठ २०१६ बिक्रमी ऐम ऐल सी चेला सिँघ दे घर जम्मू शहर वज़ारत रोड
निरगुण जोत हरि निरँकार, एका एक एकँकारया। पुरख अकाल भेव न्यार, लेखा लेख ना कोई लिखा रिहा। आदि जुगादी खेल अपार, जुग जुग वेस वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर उपजा रिहा। निरगुण दाता बेपरवाह, एका एक अख्वांयदा। आप आपणा बण मलाह, आप आपणी धार चलांयदा। आप आपणा जाणे राह, आप आपणा मार्ग लांयदा। आप आपणा जपाए नाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत डगमगांयदा। निरगुण नूर आदि निरँजण, एका एक उपजांयदा। अबिनाशी करता साचा सज्जण, हरि हरि नाउँ धरांयदा। आपणा करे आपे मजण, आप आपणा दर सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप अख्वांयदा। निरगुण दाता पुरख अबिनाशी एका एक अख्वाया। साचे मण्डल पावे रासी, दिस किसे ना आया। खेले खेल पृथ्मी आकासी, आप आपणी जोत जगाया। घट घट अन्दर रक्खे वासी, लक्ख चुरासी आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नूर करे रुशनाया। एका नूर नूर उजाला, हरि आपणा आप उपांयदा। आपे वसे सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचा इक्क सहांयदा। सदा सहाई सगला संग आपे चले आपणी चाला, चाल अवल्लड़ी इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण विच उपांयदा। निरगुण मेला निरगुण चेला, निरगुण गुर अख्वाया। निरगुण सतिगुर सज्जण सुहेला, निरगुण खेल खिलाया। निरगुण वसे इक्क अकेला, दिस किसे ना आया। निरगुण जाणे आपणा वक्त वेला, वेद कतेब ना कोई लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत रुशनाया। जोती नूर हरि उपा, जोती नूर उपाईआ। आपणा मन्दिर आप सुहा, थिर घर बैठा बेपरवाहीअ। नूरो नूर डगमगा, एका एक खेल खिलाईआ। सति सरूपी सहिज सभा, घर साचे सोभा पाईआ। दूसर कोई दिसे ना थाँ, ना कोई दर वखाईआ। ना कोई नगर ना ग्रां, ना कोई महल्ल वखाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भ्रा ना कोई जणाईआ। ना कोई देवे ठंडी छाँ, सीस हथ्थ ना कोई टिकाईआ। ना कोई करे कराए न्याँ, शाह हकीर ना कोई निआईआ। आपणी बणत आप बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण दाता पुरख अगम्म, आदि जुगादि समाया। ना मरे ना पए जम्मू, पंज तत्त ना कोई रखाया। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, पारब्रह्म वड वड्याआ। गगन पताल रखाए बिन बिन थम्म, आकाश प्रकाश आप समाया। सेव लगाए रवि ससि सूरज चन्न, मण्डल मण्डप बन्न्हण पाया। लोआं पुरीआं बेड़ा बन्न्ह, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाया। एका राग सुणाए कन्न, धुन अनादी आप अल्हाया।
ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, थिर घर साचे आसण लाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जननी किसे ना जणया जन, आपणी गोद आप सुहाया। त्रैगुण मेला कोई ना तन, त्तत्व तत्त ना कोई निभाया। ना घड़े ना देवे भन्न, घड़न भन्नणहार बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता नाउँ धराया। अबिनाशी करता हरि हरि मीता, एका पुरख सलाहीआ। आदि जुगादी रहे अतीता, रूप अनूप वेस वटाईआ। ना ठंडा ना दिसे सीता, अग्नी तत्त ना कोई जलाईआ। परम पुरख प्रभ मीतन मीत पतित पुनीता, पतित पावण नाउँ धराईआ। आपे हस्त आपे कीटा, ऊँच नीच आप हो जाईआ। आपे जाणे आपणी रीता, ना कोई दूसर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण रूप हरि करतार, अकल कला अख्वांयदा। खेले खेल अपर अपार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, थिर घर आसण लांयदा। निरगुण जोत जगे अपार, दीवा बाती ना कोई वखांयदा। शाहो भूप सच्ची सरकार, शाह सुल्तान आप हो जांयदा। राज राजान वड सिक्दार, साचा ताज सीस टिकांयदा। ना कोई दिसे दर दरबार, दर दरवेश ना कोई वखांयदा। इक्क अकल्ला कर पसार, एकँकारा खेल खिलांयदा। निरँकारा निरगुण बन्न्हे धार, सरगुण रूप ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल आप अख्वांयदा। पुरख अकाल अकाल मूर्त, आपणी कल वरताईआ। शब्द अनादी साची तूरत, अगम्म अगम्मड़ी आप उपजाईआ। जोत नुरानी नूरो नूरत, नूर नुरानी डगमगाईआ। आपणी आसा आपे पूरत, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। आपे नेड़े आपे दूरत, आप आपणा घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि साचे आप उपाया। निरगुण बैठा इक्क अकल्ला, जोती नूर डगमगाया। सच सिँघासण आपे मल्ला, आप आपणा वेख वखाया। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वेखे साचा घर, घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा सच दरबारा, हरि साचे बणत बणाईआ। महल्ल अटल उच्च मिनारा, चार दिवार ना कोई रखाईआ। दीवा बाती कर उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर ठांडा सति दुआरा, सति पुरख वज्जे वधाईआ। गावत गाए गावणहारा, आप आपणी सिफ्त सलाहीआ। वज्जे ताल इक्क तलवाड़ा, हरि साचे आप वजाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह लाए अखाड़ा, आप आपणा बंक सुहाईआ। पुरख अबिनाशी सोहे लाड़ा, दर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण वड वड्याईआ। आदि निरँजण पुरख बिधाता, थिर घर डेरा लांयदा। उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, वरन गोत ना कोई बणांयदा। ना कोई दिवस
ना कोई राता, सूरज चन्न ना कोई चढ़ांयदा। ना कोई पिता ना कोई माता, पूत सपूत ना गोद उठांयदा। बैठा रहे इक्क इकांता, इक्क अकल्ला वेस वटांयदा। आपणे मन्दिर आपे मारे झाता, आप आपणा वेख वखांयदा। आपणी देवणहारा दाता, दाता दानी आप हो जांयदा। आप जणाए आपणी गाथा, आप आपणा शब्द अल्हांयदा। सर्ब कला आपे समराथा, सति पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र आप दृढ़ांयदा। एका तीर्थ एका ताटा, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा बंक सुहांयदा। थिर घर साचा साचा बंक, हरि सज्जण आप सुहाया। ना कोई राउ ना कोई रंक, ऊँच नीच ना कोई वखाया। एका शब्द एका जोती एका मारनहारा डंक, एका एक रिहा सुणाया। एका खेले खेल बार अंक, अकल कलधारी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा सच दरवाज़ा, हरि साचा आप खुल्हांयदा। निरगुण नूर ग़रीब निवाज़ा, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणी मारे आपे अवाज़ा, आप आपणा राग सुणांयदा। आपणा रचया आपे काजा, शब्द सुत्त आप उपजांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां राजन राजा, शाहो भूप वेख वखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म आप निवाजा, सो पुरख निरँजण भेव ना आंयदा। आपणी रक्खे आपे लाजा, आप आपणा रूप धरांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव साजण साजा, त्रै त्रै खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर डगमगांयदा। पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म उपा, आपणी कल वरताईआ। विष्नूं वंसी वेस वटा, आपणा नाउँ धराईआ। शिव शंकर लेखा ल्ए लिखा, आप आपणी गणत गणाईआ। जोती जोत जोत जगा, दिवस रैण डगमगाईआ। रवि ससि आप उपजा, मण्डल मण्डप होए सहाईआ। चौदां लोकां दर खुल्हा, चौदां हट्टा वेख वखाईआ। त्रैगुण माया बणत बणा, त्रै त्रै धार चलाईआ। पंचम मीता सहिज सभा, पंचम मोह जुड़ाईआ। आप आपणा जोड़ जुड़ा, ब्रह्मा वेता सेवा लाईआ। लक्ख चुरासी बणत बणा, घट घट रिहा समाईआ। लोकमात वेख वखा, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता वड वड्याईआ। निरगुण दाता हरि निरँकार, पारब्रह्म अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी कार, आप आपणा खेल खिलांयदा। पारब्रह्म कर पसार, ब्रह्म ब्रह्म अख्वांयदा। पंज तत्त दए अधार, त्रैगुण जोड़ जुड़ांयदा। नौ दर खोल्ह किवाड़, हड्ड मास नाड़ी रत जोड़ जुड़ांयदा। जगत तृष्ना भर भण्डार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार साचा संग रलांयदा। आसा तृष्ना ख़बरदार, सवाणी सुरत आप उठांयदा। डूँघी भँवरी वेख किनार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ आपे डेरा लांयदा। आदि जुगादी खेल अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। खुल्ल्हे दृष्ट बन्द किवाड़, सच समग्री झोली पांयदा। वेख वखाए बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखांयदा। धुरदरगाही
साचा लाड़, एका एक अख्वांयदा। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, दो जहानां वेख वखांयदा। लहिणा देणा चुकाए पुरख नार, नर नरायण मेल मिलांयदा। सति सतिवादी खिच्चे तार, सच सरंगी आप हिलांयदा। अनहद गाए वारो वार, साचा थान सुहांयदा। सखीआं मंगल मंगलाचार, दर एका वेख वखांयदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, गुरसिख साचे मेल मिलांयदा। मेट मिटाए पंचम धाड़, जूठ झूठ नेड़ ना आंयदा। जगत तृष्ना देवे साड़, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। आत्म सेजा कर प्यार, गुरमुख साचे आप बहांयदा। इक्क कराए वणज वापार, दूजा हट्ट ना कोई वखांयदा। जिस जन देवे दरस अगम्म अपार, आप आपणा दर सुहांयदा। लक्ख चुरासी उतरे पार, मात गर्भ फेर ना आंयदा। बन्द खुलास विच संसार, आवण जावण मूल चुकांयदा। शब्द स्वासी ल्ए अधार, जो जन रसना गांयदा। दस्म दुआरी दर दरबार, गुरमुख साचे सज्जण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। पंज तत्त कर उज्यारा, आपणी रचन रचाया। मन मति दए सहारा, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाया। रक्त बूंद कर पसारा, ताणा पेटा आप तणाया। आपे गुप्त आपे जाहिरा, अन्दर बाहर आप हो जाया। आपे बणे भगत भण्डारा, आप आपणा नाम वरताया। आपे मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध गंवारा, कूड़े धन्दे आपे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द अनादी इक्क ब्रह्मादी एका एक चलाया। शब्द अनादी हरि हरि बोल, आपणा बोल सुणाया। पुरख अबिनाशी आपणे कंडे तोल, पारब्रह्म तोला इक्क बणाया। पुरीआं लोआं आपे फोल, अवण गवण त्रैभवण वेख वखाया। वसणहारा काया चोल, दिस किसे ना आया। जुगा जुगन्त ल्ए वरोल, माणक मोती आपणे हथ्थ रखाया। मनमुख जीव रहे अनभोल, हरि का रूप दिस ना आया। कूड़ कुड़यारा वज्जे ढोल, डौरु डंका इक्क वजाया। आत्म अन्तर कोई ना पर्दा देवे खोल्ह, ना कोई बूझ बुझाया। उलटा करे नाभ कँवल, जुग जुग अमृत आत्म आप भराया। गुरमुख विरले अन्दर आपे गया मवल, मौला रूप आप दरसाया। जिस जन प्याए दया कमाए चरन चरनोदक आपणी पौहल, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया। हरि का भेव ना कोई जाणे पंडत पांधा रौल, भेव किसे ना आया। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा कीता कौल, भुल्ल कदे ना जाया। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी तेरा पर्दा ना सके कोई फोल, तेरा भेव किसे ना पाया। हरि का भाणा ना मिटे रत्ती चौल, मेटणहार ना कोई अख्वाया। लोकमात वेखे मार झात जुग जुग लक्ख चुरासी तेरा घोल, गुरमति मनमति दए लड़ाया। अन्तिम कढ्ढणहारा पोल, आप आपणा वेस ल्ए वटाया। सतिजुग तोले साचे तोल, वार अठारां वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खिलाया। जुग करता हरि करनेहारा, करनहार अख्वांयदा। आपे देवणहार सहारा, आपे जोत जगांयदा। आपे
नर आपे नारा, नर नरायण आप अख्वांयदा। आपे मात पित भैण भाई करे प्यारा, साक सज्जण सैण आप हो जांयदा। आपे जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, जुग जुग आपणा मेल मिलांयदा। सतिजुग साचा कर उज्यारा, साचा मार्ग लांयदा। एका खण्डा नाम कटारा, नाम नामा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी चाल चलांयदा। चाल निराली हरि करतार, आपणी आप चलाईआ। जोत अकाली ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। धुर दा माली बेऐब परवरदिगार, नूर अलाही आप अख्वाईआ। राम रामा भेव न्यार, रूप अनूप आप दरसाईआ। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण पावे सार, आप आपणी दया कमाईआ। भगतन मीता एका आपणा देवणहारा नाम भण्डार, साचा नाम इक्क वड्याईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, शिवदवाला मट्ठ ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती नूर कमलापाती, आपणा रंग रंगाया। हरिजन देवे साची दाती, दाता दानी आप अख्वाया। मेटे रैण अन्धेरी राती, साचा चन्न चढ़ाया। सखा सुहेला पुच्छे वाती, आप आपणा वेस वटाया । खेले खेल बहु बहु भांती, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। सतिजुग तेरी चुक्की वाटी, त्रेता वेख वखाया। त्रेता तेरी औखी घाटी, राम नामा नाम दृढ़ाया। साचा तीर्थ साचा ताटी, सर सरोवर इक्क नुहाया। अमृत प्याला काया बाटी, निझर धारा मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गढ़्ह हँकारी वेख वखाया। गढ़्ह हँकारी आपे तोड़, आपे कर्म कमांयदा। आपणे दर आपे जाए बौहड़, आप आपणा वेख वखांयदा। वेखे फल मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी फोल फोलांयदा। दो जहानां लाए एका पौड़, एका चरन टिकांयदा। हरि का रूप हरि का शब्द कोई ना सके मोड़, निरगुण निरगुण खेल खिलांयदा। जन भगतां लग्गी निभे तोड़, लोकमात ना कोई तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा त्रीया वेस, पारब्रह्म वेखे खेल नर नरेश, नर नारी वेख वखांयदा। नर नरायण हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बन्न्हे धार, आप आपणा नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंका ल्ए अवतार, लोकमात वज्जे वधाईआ। राम कृष्ना रूप अपारा, जगत जगदीसा इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। चले धार हरि निरँकारा, जुग जुग खेल खिलाया। कान्हा कृष्ना रूप अपारा, साँवल सुन्दर वेख वखाया। दूती दुष्टा तोड़ गढ़्ह हँकारा, रथ रथवाही रथ चलाया। आपे उतरया पार किनारा, दोए दोए वेस वटाया। वेखणहारा सच दुआरा, भव सागर पार कराया। द्वापर तेरा दए हुलारा, सच हुलारा आप रखाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा, लोकमात धराया। देवे शब्द जगत विकारा, एका वणज कराया। मंगे मंग बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा दर, आदि निरँजण नाउँ धराया। वर दाता हरि भगवान, परम पुरख अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर देवे दान, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जूठ झूठ खोल्ह दुकान, जगत हट्ट खुल्हाया। काम क्रोध होए नौजवान, माया ममता तेल चढ़ाया। हउमे हँगता लग्गे बाण, तीर निराला हथ्थ फड़ाया। सैनापति पंज शैतान, साचा संग निभाया। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, मन मनुआ खेल खिलाया। मति बुध होई नादान, ना सके सीस उठाया। हरि का रूप ना सके कोई पछाण, तेरा पर्दा उप्पर पाया। तेरा कलमा तेरा नाम, तेरा वेख वखाया। तेरा मस्तक तेरी सलाम, तेरा तेरे रंग रंगाया। तेरा अमृत तेरा जाम, तेरे मुख लगाया। तेरी क़िया तेरा काम, तेरा तेरी रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका दान झोली पाया। कलिजुग वर घर साचा पा, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। चारे कूटा गया छा, दहि दिशा फेरी पाईआ। भगत भगती दए गंवा, आपणी भगती देवे लाईआ। सच सुच्च दए गंवा, जूठ झूठ करे कुड़माईआ। माया ममता बण गवाह, साची दए गवाहीआ। वेखणहारा बेपरवाह, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। एका देवे सच सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका दूजा बण मलाह, दोए दोए मेल मिलाईआ। ईसा मूसा आप उपा, आपे सेवा लाईआ। एका कलमा आप पढ़ा, इक्क आयत सुणाईआ। लाशरीक इक्क ख़ुदा, ख़ालक ख़लक विच टिकाईआ। नूरो नूर डगमगा, नूरो नूर आप ख़ुदाईआ। अल्ला राणी नाल रला, एका संग रखाईआ। चार यारी संग रला, साची भुजा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग दित्ता साचा वर, जुड़या जोड़ इक्क अलाहीआ। कलिजुग कूड़ वेख पसारा, हरि साचे जोत जगाईआ। नानक निरगुण लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। एका वस्त नाम भण्डारा, सति नाम वरताईआ। चार वरनां इक्क वणजारा, एका वस्त वखाईआ। ऊँचां नीचां पार किनारा, एका रंग रंगाईआ। पुरख अकाल इक्क जैकारा, एका रिहा गाईआ। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द सुत्त दुलारा जोद्धा बीर आप अख्वाईआ। पंचम मीता हरि देवे नाम अधारा, नाम खण्डा तन पहनाईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, चार वरनां मुख चुआईआ। लेखा लिखे सर्ब संसारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। गुर गोबिन्द बण लिखार, सिँघ सिँघ अख्वाया। शब्द गुर ल्ए अवतार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। जोती नूर हो उज्यार, नूरो नूर डगमगाया। सम्बल नगरी धार न्यार, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाया। हरि मन्दिर सोहे इक्क दुआर, दर दरवेशा फेरी पाया। जुग जुग जोत जगे अपार, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। शब्द खण्डा तेज़ कटार, लक्ख चुरासी पावे सार, जीवां जन्तां वेख वखाया। साधां सन्तां दए हुलार, सोया कोई रहिण
ना पाया। जोद्धा सूर बली बलकार, बलधारी आप अख्वाया। प्रगट होए विच संसार, मात पित ना कोए बणाया। चार वरनां करे इक्क प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका थान बहाया। ऊँचां नीचां भेव नवार, राउ रंक ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा खेल खिलाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, हरि साचे सच चुकावणा। जन भगतां नेत्र अंजण पाए नैणां, नाम कजला इक्क सुहावणा। मनमुख जीवां जूठे झूठे वहण वैहणा, धीरज धीर ना कोए धरावणा। साक सज्जण सैण ना कोई भाई भैणा, सगला संग ना कोए रखावणा। हरि का भाणा सभ ने सहिणा, गुर का लेख ना किसे मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखावणा। कलिजुग अन्तिम जोत जगा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निहकलंकी डंक वजा, चार कुन्ट करे जणाईआ। दुआर बंका इक्क सुहा, सम्बल नगरी वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणा, दर दरवाजा इक्क खुल्हाईआ। ग़रीब निवाजा आसण ला, साचा सिँघासण रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, हरि साचे सच सुहाया। निरगुण दीपक कर उज्यारा, अन्धेर अन्ध मिटाया। शब्दी शब्द भर भण्डारा, शब्दी शब्द वरताया। सो पुरख निरँजण कर प्यारा, हँ ब्रह्म मिलाया। हँ ब्रह्म एका धारा, सोहँ सोइम रूप हो जाया। ओअँ सोहँ खेल न्यारा, हरि करते खेल खिलाया। नगर धाम खेड़ा वसे इक्क दुआरा, पंचम झेड़ा मोह चुकाया। जन भगतां बन्न्हणहारा बेड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। निहकलंक हरि निरँकार, सतिगुर शब्द अख्वांयदा। घट घट मन्दिर करे सहार, हर घट वेख वखांयदा। सन्त साजण कर प्यार, गुरमुख गुरसिख मेल मिलांयदा। गुर चेला सोहे इक्क दुआर, चेला गुर आप हो जांयदा। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, आप आपणा सीस झुकांयदा। आपे फड़ फड़ बांहों लाए पार, भवसागर पार करांयदा। आपे डोबणहारा विच मँझधार, शौह दरयाए आप रुढ़ांयदा। आपे खेले खेल अगम्म अपार, अलक्ख निरँजण भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी आप जगांयदा। शब्द गुर साची सेवा, लोकमात हरि लाईआ। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेवा, अलक्ख अलखणा अलख लखाईआ। वड वड्डा वड देवी देवा, देवत सुर रहे सरनाईआ। जन भगतां कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। एका नाम एका राम रसना जेहवा, इष्ट देव गुर इक्क समझाईआ। अमृत आत्म फल साचा मेवा, घर साचे आप खुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, जुग विछड़े
जग मेल मिलाईआ। जुग विछड़े जग मेलया, परम पुरख करतार। सतिगुर पाया सज्जण सुहेलया, विछड़या संसार। गुर रंगे रंग नवेलया, कोई रंगे ना जगत ललार। कट्टणहारा धर्म राए दी जेलया, लक्ख चुरासी करे पार। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, कलिजुग अन्तिम लै अवतार। आपे जाणे आपणा वक्त वेलया, लेखा चुकाए चार लक्ख बत्ती हज़ार। गुरमुख सज्जण चाढ़्हे तेलया, सुहावणहारा दर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल विच संसार। खेलणहारा पुरख समरथ, एका एक अख्वाया। कलिजुग तेरा चलाए रथ, कूड़ कूड़ी सेवा लाया। हँकारी बुरज जाए ढठ्ठ, अन्त रहिण ना पाया। अन्तिम लहिणा चुक्के तीर्थ अठसठ, हरि का नाउँ साचा पूजा पाठ ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया। आप उतारे साचे घाट, सचखण्ड दुआरा इक्क वसाया। चरनां हेठ दबाए चौदां लोक, गुरसिख तेरी वड वड्याआ। खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी स्वांग रचाया। दुरमति मैल देवे काट, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान दृढ़ाया। आपे नेड़े वसे वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाया। आत्म सेजा सुहाए साची खाट, निरगुण रूप आसण लाया। मेल मिलावा काया माट, साचा गढ़्ह सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुर सज्जण साचे मीत सतिगुर पूरा दए तराया। कलिजुग बेड़ा बन्ने लाया, मिल्या धुरदरगाही इक्क मलाह। चित्रगुप्त ना लेख वखाया, लाड़ी मौत ना करे व्याह। जन सतिगुर पूरा नज़री आया, गुर शब्द मेल मिलावा साचे थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां इक्क समझाया। चार वरनां इक्क बबाणा, एका शब्द चढ़ाईआ। एका धाम सुहाए राजा राणा, शाह सुल्तानां एका दर वखाईआ। एका देवे धुर फ़रमाना, एका जाप जपाईआ। एका देवे पद निरबाणा, निरभउ वड्डी वड्याईआ। अकाल मूर्त मेल मिलाणा, अनभव प्रकाश समाईआ। कूड़ो कूड़ नाता तोड़ तुड़ाना, एका दूजा भउ मिटाईआ। तीजा नेत्र इक्क खुलाउँणा, स्वच्छ सरूपी दरस वखाईआ। चौथे घर मेल मिलाउँणा, साची वज्जे वधाईआ। पंचम मीता पंचम सीस ताज इक्क टिकाणा, पंचम राज जोग वखाईआ। स्यासत वरासत ना किसे बनाणा, अछल अछल्ल हरि कराईआ। साचा मार्ग गुर गोबिन्द इक्क वखाणा, एका करे पढ़ाईआ। अमृत आत्म इक्क पछाणा, भर प्याला जाम प्याईआ। गुरमति विच गुरसिख समाणा, मनमति नार कमज़ात नेड़ ना आईआ। तेरा चिल्ला तेरा तीर कमाणा, तेरी रसना तेरी जेहवा हरी हरि हरि गुण गाईआ। देवे माण चारे खाणी चारे बाणी मर्द मरदाना, मेहरवान मेहरवान मेहरवान वड्डी वड्याईआ। सच्चा नाम धुर फ़रमाना, हरि हिरदे विच टिकाईआ। गुरमुख गुरमुख मन्ने भाणा, गुर पूरन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग जुग
विछड़े मेल मिलाईआ। जोड़ विछोड़ा हथ्थ निरँकार, आपणा आप कराया। आप उपाए आपे ल्ए सँघार, आवण जावण आप रखाया। आपे हउमे हँगता भरे हँकार, प्रेम प्यार आप टिकाया। आपे साची संगत कर सिंगार, आपे मूर्ख मूढ़्ह दर दुरकाया। आपे मंगता भगतन दर बणे भिखार, आप आपणी झोली डाहया। आपे अंग लाए अंगीकार, नानक निरगुण सरगुण विच टिकाया। आपे शब्द गुर हो उज्यार, ब्रह्म पारब्रह्म रूप वटाया। आपे चेले करे निमस्कार, गोबिन्द आपणा सीस झुकाया। आपे आपणा आप आपा दित्ता वार, हरिसंगत वड वड्याआ। कलिजुग अन्तिम कर्ज़ा दए उतार, पिछला लहिणा रहिण ना पाया। फड़या खण्डा तेज़ कटार, शब्दी शब्द हथ्थ उठाया। दिस ना आए विच संसार, ज्ञानी ध्यानी वेख वखाया। हरिभगतन बिन कोए ना पाए सार, झूठे धन्दे जगत लुभाया। मनमुखता कलिजुग होई ख्वार, गुरमुख बैठे मुख छुपाया। धन्न गुर धन्न करतार, धन्न गुरसिख गुर करे प्यार, धन्न धन्न जणेंदी माया। हरि का रूप हर घट विचार, हर घट आपे नज़री आया। दूई द्वैती फट लग्गा संसार, गोबिन्द खण्डा एका वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां वखाए एका घर, सर सरोवर इक्क सुहाया। चार वरनां ब्रह्म मति, पारब्रह्म जणाया। सतिगुर पूरा दस्से एका हट्ट, एका रुत्त सुहाया। कूड़ कुड़यारा लथ्थे सत्थ, धरत धवल सथ्थर हेठ विछाया। हरिभगतन मेला कमलापत, घर घर विच ख़ुशी मनाया। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका बद्धा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। एका शब्द एका गाथ, एका मन्त्र रिहा सुणाया। कलिजुग लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चमारा लेख लिखाया। सतिजुग चले साचा राथ, सति सतिवादी आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निराकार निरवैर अकाल मूर्त अजूनी रहित आप अख्वाया। अजूनी रहित पुरख अकाला, दीन दयाला नाउँ धरांयदा। आपे अग्नी जोत ज्वाला, आपे हवन वखांयदा। आपे काल होए महांकाला, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे लक्ख चुरासी फल लगाए डाल्हा, आपे तोड़ तुड़ांयदा। आपे करे कराए आदि जुगादि सदा प्रितपाला, प्रितपालक आपे नाउँ रखांयदा। आपे खेले खेल निराला, आदि जुगादि जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। आपे शब्द अनादी बोल जैकारा, आप आपणा नाउँ रखांयदा। आपे आपणा भर भण्डारा, आप आपणी सेवा लांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, वरन बरन आप हो जांयदा। आपे अलक्ख निरँजण अलख अपारा, अलक्ख वेस वटांयदा। सचखण्ड सुहाए बंक दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। बाशक सेजा कर प्यारा, सांगोपांग हंढांयदा। आपे सभ तों वस्सया बाहरा, दिस किसे ना आंयदा। ब्रह्मा वेता बण लिखारा, चारे वेद लिखांयदा। चारे युग कर उसारा, आपणी आयू आप मनांयदा। आपे
देवे जगत सहारा, आपे डेरा ढांयदा। आपे मनवन्तर वेखे खेल खिलारा, मन मनुआ आप फिरांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, जुग करता खेल खिलांयदा। कलिजुग तेरी पावे सारा, तेरा लहिणा तेरे दर रखांयदा। सतिजुग साचा कर उज्यारा, सति सतिवादी नाउँ उपांयदा। सम्मत सम्मती मारे मारा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। सम्मत वीह सद सोलां नौ खण्ड पृथ्मी करे ख़बरदारा, शाह सुल्तानां आप जगांयदा। प्रगट होया वड बलकारा, पंच तत्त ना कोए जणांयदा। शब्दी शब्द खेल न्यारा, जोती जोत डगमगांयदा। सम्मत सतारा दए हुलारा, घर बारा फोल फोलांयदा। नर नारी करे सर्ब ख्वारा, धीरज धीर ना कोए रखांयदा। अट्ठ अठारां एका धारा, एका वहिण वहांयदा। वीह सद उन्नी कढ्ढे हाढ़ा, ईसा मूसा सर्ब कुरलांयदा। जमीन अस्माना तुट्टे पाड़ा, चौदां तबकां वेख वखांयदा। लेखा चुक्के सतारा हाढ़ा, साचा दिवस सुहांयदा। नूर अलाही साचा लाड़ा, इक्क अमाम आप अख्वांयदा। कायनात वेखे जगत अखाड़ा, खालक खलक आप लड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण वेख वखांयदा। सम्मत उन्नी सिफ्त सलाह, हरि साचे वड वड्याईआ। अल्ला राणी मारे धाह, चार यार संग मुहम्मद कोए ना संग रलाईआ। कलमा अमाम कोए ना सके पढ़ा, अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। नबी रसूल ना पकड़े कोई बांह, मुल्ला शेख मुसायक पीर मुख छुपाईआ। पीर फकीर दस्तगीर शाह हकीर ना करे कोई हां, ना बेड़ा पार कराईआ। घर कागी काग वसा, नाता तुटे पुत्तरां माँ, बालक गोद ना कोए उठाईआ। ना कोई सुहेला भैण भ्रा, सज्जण मीत ना कोए दसाईआ। इक्क अकेला खेले खेल थाउँ थाँ, नौ सत्त फेरा पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण वैश शूद्र किसे ना देवे कोई ठंडी छाँ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मारे धाह धरत मात गऊ ग्रां, गृह गिरया वेख वखाईआ। जिस जन जप्या तेरा ना, तत्ती वा ना लगे राईआ। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, ध्रू प्रहलाद जिउँ तराईआ। कलिजुग अग्नी मारे भाह, ठंडी ठार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद उन्नी वेख वखाईआ। वीह सद उन्नी हरि उनीसा, आपणी उनती आप करांयदा। सभ दी चोटी जाए मुन्नी ना कोई पढ़े कुरान हदीसा, बाईबल अञ्जील ना कोए सुणांयदा। किसे ताज ना दिसे सीसा, साचा कलमा ना कोए पढ़ांयदा। प्रगट होए बीस बीसा, आप आपणा खेल खिलांयदा। वेद पुराणा ख़ाली खीसा, वेद पुराणी आप जणांयदा। लेखा जाणे राग छतीसा, छत्ती रागां डेरा ढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस बीस आप वड्यांअदा। बीस सद बीस धार, बीस बीसा आप चलाईआ। प्रगट हो विच संसार, जमन किनारा इक्क सुहाईआ। साधां सन्तां दए हुलार, आत्म शक्ती शक्त मिलाईआ।
शब्दी नाद सच्ची धुन्कार, घर घर विच दए वजाईआ। उठाए सुत्त सोए संसार, बुध मति कर जणाईआ। अबिनाशी अचुत्त सदा ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोए रखाईआ। सुहाए रुत्त अपर अपार, अपर अपरम्पर खेल खिलाईआ। आप सुहाए बंक दुआर, दिल्ली दुआरे फेरा पाईआ। शाह सुल्तानां दए हुलार, आप आपणा तेज़ वखाईआ। राष्ट्रपति मंगे मंग बण भिखार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी गति मित आप जणाईआ। सत्तां दीपां देवे इक्क हुलार, एका बूझ बुझाईआ। सत्त रंग निशाना देवे चाढ़्ह, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। लक्खण करौच पुष्कर दीप ख़बरदार, जम्बु चन्द नूर रुशनाईआ। सलमल सान करे प्यार, कुशा वेख वखाईआ। पंचम सोहे सीस दस्तार, पंचम ताज सुहाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। चरन कँवल हरि चरन प्यार, चरन चरनोदक इक्क मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस बीसा हरि जगदीसा पन्दरां कत्तक देवे वड्याईआ। पन्दरां कत्तक दिवस सुहाउँणा, बीस सौ बीस बिक्रमी लेख लिखाया। राज जोग हरि बणत बणाउणा, सच स्यासत नाल रलाया। जूठ झूठ भेख पखण्ड मिटाउणा, चार वरन एका रंग रंगाउणा, ऊँच नीच ना कोए रखाया। राम कृष्न एका रसना गाउणा, नानक गोबिन्द संग निभाईआ। ईसा मूसा खेल खिलाउणा, मुहम्मद मुहम्मदी ल्ए उपजाया। अञ्जील कुरानां दर सुहाउणा, वेद पुराणां मंगल गाया। खाणी बाणी भेव चुकाउणा, रसन स्वास एका नाम जपाउणा, मण्डल रास रास रचाया। सुरती सीता राम मिलाउणा, सुरत शब्दी वेख वखाया। गोपी कान्हा एका धाम सुहाउणा, नाम बंसरी इक्क वजाया। नानक निरँकार निरगुण एका पाउणा, सति सति नाम दृढ़ाया। गोबिन्द डंका इक्क वजाउणा, फतिह वाहिगुरू दए इक्क गजाया। सभ दा रूप इक्क दरसाउणा, दूसर कोए ना विच रखाया। केसाधारी मूंड मुंडाए एका धाम बहाउणा, साचा धाम इक्क वखाया। पारब्रह्म प्रभ लेख लिखाउणा, पिछला लेखा दए चुकाया। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, सोहँ साची चोग चुगाया। इकउँकारा नाम धराउणा, सतिनाम नाम आप हो जाया। करता पुरख पुरख मनाउणा, एका इष्ट बणाया। निरवैर रूप हर घट नज़री आउणा, दर दरवाज़ा ना कोए रखाया। निरभउ गुरसिख तेरा स्वांग रचाउणा, भय भयानक होए सहाया। मूर्त अकाल दरस वखाउणा, जोती नूर कर रुशनाया। जूनी रहित हरि आप अख्वाउणा, ना मरे ना जाया। राम नाम एका रंग रंगाउणा, राम राम विच टिकाया। साचे काहन मोर मुकट सीस इक्क टिकाउणा, साची सखीआं मंगल गाया। सचखण्ड दुआरा लोकमात बणाउणा, सतिजुग साचे वेस वटाया। बीस सौ इकीस बिक्रमी इक्क इकीसा हरि भगवन्ता आप अख्वाउणा, साचे सन्तां ल्ए जगाया। नारी कन्ता एका सेज सवाउणा, आत्म सेजा आप वछाया। रंग बसन्ता इक्क चढ़ाउणा, उतर
कदे ना जाया। हउमे हँगता बुरज ढाउणा, ना सके कोए बणाया। चारे वरनां साची संगता इक्क रखाउणा, एका नाम ध्याया। दूजे दर ना मंगण किसे जाणा, बिन हरि भिच्छया कोए ना पाया। भुक्खा नंगता लेखे आपणे लाउणा, जो जन सरनाई आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस इकीस हरि जगदीस छत्र सीस इक्क झुलाया। इक्क अकीसा खेल अवल्ला, हरि साचे सच करावणा। खेले खेल जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फेरा पावणा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशी घट घट वासन एका मल्ला, दर दुआर इक्क सुहावणा। जन भगत सुनेहड़ा एका घल्ला, बोध अगाध जणावणा। जोती शब्दी आपे रल्ला, पवण पवण चलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सृष्ट सबाई एका इष्ट आप समझावणा। सृष्ट सबाई सांझा यार, एका एक अख्वांयदा। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक भेव ना आंयदा। साजण मीता मीत मुरार, मीत मुरारी आप अख्वांयदा। ठांडा सीत धुर दरबार, हस्त कीटा कर पसार, शब्द अनडीठा आप सुणांयदा। वस्सया चीता जिस जन सो उतरे पार, पार किनारा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकीसा वेख वखांयदा। इक्क इकीसा इक्क अकल्ला, हरि हरि जोत जगाईआ। आपे वस्सया सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। आपे फलया आपे फुला, फल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। आपे पावणहारा मुल्ला, आपे हट्ट विकाईआ। आपे आपणे कंडे तोल तुला, आपे पूरा दए कराईआ। आपणे बूटे आपे हुला, आपे देवे जड़ उखड़ाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा कूड़ी क़िया रुल्ला, करता कीमत कोए ना पाईआ। जीव जन्त जगत वकारी फिरे भुल्ला, काया भँवरी ना पार कराईआ। हरिजन प्रीती ना घोल घुल्ला, गुर शब्द ना रसना गाईआ। अमृत आत्म साचे अन्दर डुल्ला, भर जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगत ल्ए मिलाईआ। भगतन मेला गुरू गुर चेला, सिँघ चेला आप कराया। हरि सतिगुर पाया सज्जण सुहेला, घर साचा वेख वखाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, आदि निरँजण सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क वखाया। घर साचा हरि पेख्या, नेत्र नैण उग्घाड़। पिछला चुक्का लेखया, अग्गे दरगाह साची देवे वाड़। भेव जाणे धारी केस्सया, मूंड मुंडाए लाए पार। आपे दाता दस दस्मेस्सया, राम कृष्न आप अवतार। आपे सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशया, दर दरवेश आप निरँकार। आपे सुत्ता बाशक सेज्जया, आपे होया नैण मुँधार। आपे धारे जुग जुग वेस्सया, आदि जुगादी इक्क अवतार। आपे धरे मोढे भूरी खेस्सया, आपे नानक बोले निरँकार। आपे शाह सुल्तान भूप वड नरेस्सया, आपे मंगे बण भिखार। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। सिँघ चेला हरि जाणया, जानणहार गुरदेव। पूर्ब लहिणा मूल पछानया, अमृत मिल्या साचा मेव। देवे नाम नाम निधानया, चरन प्रीती साची सेव। मारे तीर शब्द निशानया, वड दाता अलख अभेव। हथ्थ बन्न्हे एका गानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा भेव। गुरमुख साचा दर परवान, दर साचे मिले वड्याईआ। देवणहार श्री भगवान, निरगुण दाता आप अख्वाईआ। आदि जुगादी नौजवान, बाल बिरध ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। गुरसिख काया मन्दिर अन्दर बैठ मकान, दर तेरे घर तेरा हरि तेरा लेखा लेखे लाईआ। तेरा राग तेरी धुन तेरे काण, अनहद आप सुणाईआ। तेरी सखीआं पंचम मीता पंचम घर बहि बहि गाण, पंचम मुख सलाहीआ। सुरत सवाणी उट्ठे नौजवान, गुर शब्द वेख वखाईआ। गुर का शब्द हाणी हाण, हरि साचा मेल मिलाईआ। होए विचोला दो जहान, आवे जावे फेरा पाईआ। आत्म सेजा कर परवान, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, नूरो नूर डगमगाईआ । सच महल्ला दस्म दुआर, गुर सतिगुर आप खुल्हाया। अमृत बरखे ठंडी ठार, कँवल मुख रखाया। सुखमन बेनी कर त्यार, निजानंद समाया। परमानंद मीत मुरार, आपणा रस चखाया। सुहागी छन्द गाए करतार, लिखण पढ़न विच ना आया। जिस जन मिल्या मीत मुरार, सोभावन्ती नार सुहाया। कन्त कन्तूहला करे प्यार, चतुर्भुज खेल खिलाया। चारे कुन्टां वेख विचार, दहि दिशा फोल फुलाया। घर विच घर घर विच हरि घर विच नर गुरमुख नारी ल्ए वर, सुरती शब्दी मेल मिलाया। सुरती शब्दी जुड़या जोड़ा, सस्सा किला इक्क वखाईआ। चौथे अक्खर चौथे घर लग्गा पौड़ा, एका होड़ा उप्पर लगाईआ। निरगुण सरगुण आपे बौहड़ा, लोकमात करे कुड़माईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले बजर कपाटी बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, इक्क दुआरा आप वखाईआ। गुरमुख हरि घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। रस रसना एका पाया, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। साची सिख्या इक्क समझाया, साख्यात जोत रुशनाईआ। जगत मिथ्या इक्क वखाया, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अनडीठा शब्द चलाया, ना करे कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सुहाए साचा घर, सिँघ चेला चेला गुर इक्क हो जाईआ। गुर चेला मिल्या शब्द धार, शब्दी शब्द समाया । जोती जोत जोत प्यार, जोती जोत जगाया। मेट मिटाए अन्ध अँध्यार, अज्ञान अन्धेर मिटाया। दर घर साचे सोभावन्ती होई नार, कन्त
कन्तूहला एका पाया। नाम नामा चढ़ी ख़ुमार, रस मिट्ठा मुख चुआया। कलिजुग जीव गए हार, हरि का रूप दिस ना आया। जगत लोकाई होई ख्वार, दूई द्वैती संग निभाया। शरअ शरीअत बण कटार, तिक्खी धार रही रखाया। बिन हरि नामे कोए ना उतरे पार, गुण कबीरे एका गाया। रविदास कसीरा डूँघी धार, गंगा हथ्थ फड़ाया। रविदासा लेखा लिखे चमार, कलिजुग मूल चुकाया। भगत वछल भगत गिरधार, भगत भगती दए तराया। आत्म शक्ती इक्क उज्यार, एका दीपक आप जगाया। चार वरनां इक्क प्यार, साची सिख्या दए समझाया। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ना कोए विचार, साचा सच सच दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेखे खड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, ना किसे दा फड़या लड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़, शब्दी शब्द शब्द अख्वाया। शब्द गुर शब्द करतार, शब्द शब्दी सेवा लाईआ। शब्द खण्डा शब्द कटार, शब्द शब्द हथ्थ उठाईआ। शब्द ब्रह्मण्ड शब्द पावे सार, शब्द वेख वखाईआ। शब्द जेरज अंड कर प्यार, शब्द उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। शब्द शब्दी वंडे वंड, वंडणहार शब्द अख्वाईआ। शब्द वढ्ढणहारा सभ दी कंड, सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम कलिजुग मूंह दे भार सुटाईआ। शब्द लक्ख चुरासी करे रंड, कन्त सुहागी शब्द हंढाईआ। शब्द मेटे भेख पाखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुर इक्क तराईआ। शब्द गुर करने जोग, करता करनी आप अख्वाया। शब्द शब्दी होया संजोग, शब्द शब्दी ल्ए प्रनाया। शब्द शब्दी भोगे भोग, भोग बिलास आपणे विच रखाया। शब्द शब्दी वखाए दरस अमोघ, शब्द शब्दी रूप वटाया। शब्द शब्दी दिसे तीनां लोक, त्रिलोकी नाथ शब्द घलाया। शब्द देवणहारा मोख, शब्द बेड़ा बन्ने लाया। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, जिस जन हरि हरि शब्द गाया। ना कोई दु:ख ना कोई रोग, ना कोई तृष्ना होए हल्काया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मेला धुर संजोग, आप आपणा मेल मिलाया। धुर संजोगी मिल्या मेला, लोकमात वज्जी वधाईआ। हरि मन्दिर वस्सया गुरू गुर चेला, गुरमुख वेखे सहिज सभाईआ। मनमुखां कोलों करया उहला, माया पर्दा एका पाईआ। शब्द अगम्मी साचा ढोला, सति पुरख आपे गाईआ। सन्त साजण वस्सया कोला, घर घर विच वेख वखाईआ। आपे आपणा बदलया चोला, चोजी चोज खेड खडाईआ। कलिजुग अन्तिम खेलण आया होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। गुर नानक बणया साचा तोला, तेरां तेरां धार चलाईआ। लक्ख चुरासी प्या रौला, पूरा कंडा ना कोए रखाईआ। हउमे हँगता होया बोला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पंज तत्त अग्नी तत्त खोला, ना सके कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां देवे एका घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर शब्द हुलारा, गुर गुरसिख आप लगांयदा। दो जहानां पार किनारा, साचा दर वखांयदा। ना कोई सूरज चन्न सतारा, मण्डल मण्डप ना कोए दसांयदा। लक्ख चुरासी ना कोए पसारा, ना कोई बणत बणांयदा। निरगुण जोती नूर उज्यारा, इक्क अकल्ला डगमगांयदा। थिर घर सुहाए सच घर बारा, सच सिँघासण वेख वखांयदा। निरगुण निरगुण निरगुण धारा, आपणी आप चलांयदा। आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त गुर पीर अवतार साध सन्त सर्ब गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरेश दर दरवेश वेखणहारा रिखी केस गवर्धन धार, कर प्यार नाम खण्डा तेज़ कटार, गोबिन्द जोद्धा सूर बलकार, अर्जन मीता विच संसार, शब्द शब्दी शब्द जैकार, एका सोहला साचा गांयदा। गाया सोहला हरि बनवारी, बावन अक्खर अक्ख खुल्हाईआ। पैंती अक्खर बण लिखारी, गुर अर्जन वड वड्याईआ। सत्त सतारां रूप न्यारी, दस सत ना बूझ बुझाईआ। लेखा लिख्या धुर दरबारी, हरि मन्दिर जोत जगाईआ। कूके सुणाए बंक बंक दुआरी, आप हो जाईआ। कलिजुग अन्तिम करे ख्वारी, जूठी झूठी क़िया मेट मिटाईआ। सतिजुग साचे आए वारी, सति सतिवाद रखाईआ। बावन अक्खर बणे आप लिखारी, इकावन बावन भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे साचा वर, आपणी जोती अन्दर धर, जगत सैंहसा चुकाए डर, तोड़णहारा हउमे गढ़्ह, साचे मन्दिर आपे चढ़, गुरमुख साजण ल्ए फड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। पुरख अकाल हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग वेख अन्ध अँध्यार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। पंज तत्त कर प्यार, नानक नाउँ रखाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, जोती जोत डगमगाईआ। भरया शब्द नाम भण्डार, आप आपणी वस्त टिकाईआ। मेल मिलावा विच संसार, निरगुण सरगुण आप कराईआ। एका दूजा भेव न्यार, एका रंग रंगाईआ। एका नैण खोल्ह किवाड़, एका रूप दरसाईआ। एका घर देवे वाड़, एका वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार विच संसार, सरगुण आप रखाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकार, नानक रूप वटाया। खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोई ना आया। आपे मंगे मंग भिखार, दर दरवेशा आप अख्वाया। आपे भरे सच भण्डार, नाम सति झोली आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखाया। नानक सतिगुर एका धार, हरि हरि आप चलाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा विच टिकाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकार, बाल बाला आप हो जाईआ। सृष्ट सबाई करया ख़बरदार, जीव जन्त आप उठाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या एका पढ़, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। हर घट अन्दर आपे वड़, गुर नानक रूप वटाया। गुरमुखां फड़ाया आपणा लड़, आप आपणे अंग लगाया। दूर दुराडे ल्ए फड़, चारों कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक मेला साचे घर, एका शब्द रूप दरसाया। शब्द रूप नानक कीता, पंज तत्त हंढांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, आपे तोड़ निभांयदा। आप चलाए आपणी रीता, साचा मन्दिर इक्क वखांयदा। इक्क रंग रंगाया हस्त कीटा, ऊँचां नीचां एका धाम बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे हरि निरँकार, गुर गुर आप अख्वाईआ। आपे निरगुण जोत उज्यार, दीवा बाती पंज तत्त आप टिकाईआ। आपे शब्दी शब्द भण्डार, लोकमात आप वरताईआ। आपे नानक निरगुण कर आकार, निराकार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द गुर शब्द सुल्तान, शब्द अहिबाब बणाया। शब्द मर्द शब्द मरदाना, शब्द रबाब वजाया। शब्द पीणा शब्द खाणा, शब्द शब्दी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता एका घर, घर साचा इक्क सुहाया। नानक गुर धुर संदेस, चार वरनां आप सुणांयदा। बाल जवानी अल्ल्हड़ वरेस, जगत बुड़्हापा वेख वखांयदा। आपे फिरे देस परदेस, चारे कुन्टां फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साचा मार्ग लांयदा। शब्द गुर नानक धर, साची बणत बणाईआ। सरगुण अन्दर निरगुण वड़, बोले बेपरवाहीआ। जीव जन्त ना सके फड़, दिस किसे ना आईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। ना कोई गोर ना कोई मढ़, ना कोई मट्ठ तपाईआ। सतिगुर पूरा ना जाए सड़, दे मति गया समझाईआ। आपणी जोत लहिणे अन्दर धर, अंगद अंगीकार कराईआ। आपणी निमस्कार आपे कर, आपणा सीस झुकाईआ। जन भगतां दित्ता साचा वर, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। गुर किरपा मिले गुरू घर, गुर घर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क दरसाईआ। नानक अंगद जोती रक्ख, निरगुण सरगुण वंड वंडाईआ। आपे हो के बैठा वक्ख, गुरसिखां गया समझाईआ। मेरे पल्ले ना कोई कक्ख, अंगद वड वड्याईआ। अबिनाशी करता सिर रक्खे हथ्थ, समरथ पुरख अख्वाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन पाईआ। सतिगुर पूरा पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ फड़ाईआ। गुर नानक महिमा अकथनी अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ । शब्द चलाया साचा रथ, उत्ते अंगद दए चढ़ाईआ। जगत विकारा दित्ता मथ, नाम मधाना एका पाईआ। नाम सति पूजा पाठ, सच ज्ञान दृढ़ाईआ। शब्द नगारे मारे सट्ट, अनहद ताल वजाईआ। दूई द्वैती मिटया फट्ट, गुर पूरे दया कमाईआ। भाग लग्गा
पंज तत्त, जोती नूर करे रुशनाईआ। शब्द वस्त आई हथ्थ, पैंतीस पैंतीस रिहा गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाईआ। अंगद अंगीकार कर, एका रंग रंगाया। साचा नाम भण्डार भर, अतोट अतुट्ट रखाया। गुरमुखां सेवा सेवादार कर, साची सेवा आप लगाया। सरन सरनाई गया पड़, अमरु आपणा आप मिटाया। अंगद फड़या एका लड़, ना सके कोए छुडाया। लेखे लग्गा सीस धड़, जगत भार वंडाया। आत्म नुहाया साचे सर, ताल सुहावा इक्क दरसाया। आपणी क़िया आपे कर, आपणा मार्ग आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक जोती अंगद रंग अमर दास आप चढ़ाया। अमर दास चढ़या रंग चलूल, गुर नानक जोत जगाईआ। रामदास चुकाया तेरा मूल, बस्त्र गहिणा इक्क पुवाईआ। आपणी हथ्थीं बरखे फूल, फूलन बरखा एका लाईआ। सच सिँघासण आप बैठाया ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, गुर नानक शब्द पढ़ाईआ। आत्म रस सर सरोवर, रामदास गुर पाया। घर विच घर घर उज्यारा, घर विच सज्जण मीत मुरारा, घर घर विच मंगल गाया। घर विच नूर जोत कर पसारा, घर घर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाया। अन्दर मन्दिर हरि दरसा, राम दास बूझ बुझाईआ। बिन गुर पूरे कोई ना सके पा, कलिजुग भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सतिगुर पूरा वेख वखा, आपणी दृष्ट आप खुल्हाईआ। हरि मन्दिर हरि जू दए बणा, आप आपणा मूल चुकाईआ। सर सरवोर इक्क भरा, एका ताल भराईआ। अग्गे लेखा ना सके कोई जणा, बैठा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। रामदास गुर खेल खिलाया, अचरज बणत बणाईआ। सतिगुर शब्द इक्क उपजाया, पंज तत्त ना गुरु अख्वाईआ। साचा शब्द गुर अर्जन विच टिकाया, बिन अर्जन कोई ना गाईआ। चौथे पद चौथा अंक आप मिलाया, पुरख अबिनाशी मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मीता आप अख्वाया, पंचम मेल मिलाईआ। पंचम जोड़ा जोड़ जुड़ाया, पंचम भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर अर्जन मेला एका कर, नानक नाम ध्याईआ। चार वेद ना पायण सार, भेव ना कोई खुल्हाया। गुर अर्जन मेला धुर दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। देवणहारा सच हुलार, इक्क हुलारा आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी जोत जगाया। कलिजुग जीव आया परखण, नाम घसवटी एका लाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग अमृत मेघ आया एका बरसण, ठांडी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभाईआ।
निहकलंक हरि शब्द है, शब्द रूप निरँकार। दूसर ना कोई जगत है, पंज तत्त ना कोई आकार। आदि निरँजण साची शक्त है, जोत निरँजण आप उज्यार। जिस जन बख्शे आपणी भगत है, देवे दरस नानक गुर अवतार। गुरमुख सच्चा जाणे वेला वक्त है, जो मंगे मंग ढहि ढहि चरन दुआर। हरि का भाणा आदि जुगादि बड़ा सख़त है, गुरमुख विरला उतरे पार। लेखे लाए बूंद रक्त है, पंजे चोर देवे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज दस गुरमुख आपणे लेखे ल्ए लिख, जो जन रसना रहे उचार। चरन सरन जो जन सरनाए, सती सति गुर पुरा तुठया। नानक निरगुण जो रहे ध्याए, मेल मिलाए दया कमाए, लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठया। जोत नूर करे रुशनाए, पंच विकारा आपे लुट्टयां। शब्दी धुन धुन उपजाए, तीर निराला एका छुट्टया। मुन सुन्न आप खुल्हाए, फल बूटा एका फुट्टया। जम्मू डाल्ही पत्त वेख वखाए, आपे देवण आया झूटया। गुरमुख सज्जण ल्ए जगाए, जिस हरिजन रसना रस लुट्टया। मनमुख जीवां दिस ना आए, खाली दिसी काया ठूठया। निहकलंक हरि आप अख्वाए, मात गर्भ ना होए पुट्ठया।