२२ जेठ २०१६ बिक्रमी तेज भान दे घर पिण्ड सेख़सर जम्मू
सति पुरख निरँजण सति करतार, एका एक एकँकारया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, आदि जुगादी खेल खिला रिहा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। आदि निरँजण जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ बेऐब परवरदिगार, आप आपणा वेस वटा ल्या। इक्क अकल्ला निराकार, निरगुण आपणा नाम धरा ल्या। सच महल्ला थिर दरबार, थिर घर साचा इक्क उपा ल्या। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई वखा ल्या। रवि ससि ना कोई सतार, मण्डल मण्डप ना कोई बणा ल्या। गगन मण्डल ना कोई धार, धरत धवल ना कोई रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दीपक आप जगा ल्या। दीपक जोत नूर उजाला, हरि हरि आप उपांयदा। परम पुरख प्रभ दीन दयाला, जोती जोत डगमगांयदा। थिर घर वसे धर्म सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण आसण लांयदा। पुरख पुरखोतम अकाल अकाला, अकल कला धरांयदा। आदि शक्ति जोत ज्वाला, लिलाट लिलाटी इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। जोती नूर बेपरवाह, एका एक एकँकारया। आपे वसे आपणे थाँ, ना कोई दूसर संग रखा ल्या। आपे पिता आपे माँ, आपे बालक गोद सुहा ल्या। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वखा ल्या। आदि
अनादी हरि भगवन्त, एका रूप समाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता वड वड्याईआ। आप आपणी बणाए बणत, पंज तत्त ना कोई रखाईआ। सति सतिवादी महिमा अगणत, लेखा लेखे विच ना आईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे सेज हंढाईआ। आपे चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आपे करे आपणी मनत, आप आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर अलाहीआ। नूर अलाही इक्क अकल्ला, एका रंग समांयदा। वसणहारा सच महल्ला, पुरख अबिनाशी नाउँ धरांयदा। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं दीपक जोती आपे बला, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज डेरा आपे मल्ला, आप आपणा घर उपांयदा। आपणी पवणी आपे रल्ला, सच सुगन्दी आप धरांयदा। आदि जुगादी इक्क अकल्ला, एकँकारा नाउँ धरांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सारा, हरि सज्जण वेख वखांयदा। थिर घर सोहे सच दुआरा, हरि साचा आप सुहांयदा। एक बाती दीपक कर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा । शाहो भूप सच्ची सरकारा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। राउ रंक ना दिसे कोई दर दरबारा, दर दरबान ना कोई रखांयदा। खड़ग खण्डा ना तेज़ कटारा, शस्त्र बस्त्र ना कोई सजांयदा। अस्व घोड़ा ना कोई अस्वारा, आपणी धार ना कोई बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला वसणहारा सच महल्ला, उच्च अटला धाम सुहांयदा। उच्च अटला हरि मुनारा, हरि साचे आप उपाया। निरगुण नूर कर उज्यारा, नर निरँकारा वेख वखाया। सच सिँघासण कर प्यारा, पुरख अबिनाशन आसण लाया। आदि निरंजण बन्न्हे धारा, आप आपणा खेल खिलाया। आपे पावणहारा सारा, आप आपणा भेव खुल्हाया। आप सुहाए बंक दुआरा, बंक दुआरी नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण एका एक रघुराया। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सरूप समांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग करता नाउँ धरांयदा। आपे सन्त आपे साध, आपे हर घट डेरा लांयदा। आपे शब्द धुन होए नाद, धुन अनादी आप वजांयदा । आपे नाम नामा बोध अगाध, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। आपे देवणहारा दाद, आपणी झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि करतार, आपणा आप वटाया। रूप अनूप शाहो भूप सच्ची सरकार, सति सरूप सद समाया। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाया। दो जहानां पंघूड़ा रिहा झूट, सच हुलारा एका लाया। आपणे उप्पर आपे जाए तुठ, आप आपणी दया कमाया। आपणा जोबन आपे लुट्ट, आप आपणी सेज हंढाया। आपणे अन्दर आपे पए फुट, अमृत धारा आप चलाया। आपणा आप प्याए एका घुट्ट, आप आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा बंक दुआर, जोत जगे
इक्क निरँकार, ना कोई दीसे होर पसार, एका एक रंग रंगाया। एका रंग आपणा रंग, खोल्हे दर दरवाज्जया। आपणी भिच्छया आपे मंग, भिख्या पाए ग़रीब निवाज्जया। आपणा निभाए आपे संग, आपे चढ़े अस्व ताज्जया। आपणा वजाए आप मृदंग, आपणा साजण आपे साज्जया। आपणी नुहाए आपे गंग, आपे रक्खणहारा लाज्जया। आपणी सेजा आपे सुत्ता हरि सच पलँघ, आप आपणी मारे वाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता आप चलाए आपणा सच जहाज्जया। निरगुण दाता बेपरवाह, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। शब्द अनादी सुत उपा, आपणा नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, ब्रह्म ब्रह्म दरसांयदा। अगम्म अगम्म खेल खिला, अलक्ख अलक्ख वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा आप जणा, आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सगन मनांयदा। सगन मनाए जोत निरँकार, निरगुण रंग रंगाया। कमलापाती मीत मुरार, घर सच्चा सज्जण आया। जोती जगी अपर अपार, तेल बत्ती ना कोई टिकाया। वरन गोती वस्सया बाहर, बरन वरन ना कोई जणाया। इक्क इक्लौती कर त्यार, धुर दी जोती वेख वखाया। उट्ठी सोई नार मुटयार, हरि साचा वेख वखाया। दोहां मेला धुर दरबार, सच विचोला इक्क बणाया। चुकया डोला आप करतार, दूसर कहार ना कोई लगाया। साची सेजा कर प्यार, साची सेज हंढाया। आपे अन्दर आपे बाहर, आप आपणा फल लगाया। आप उपजाए सुत्त दुलार, हरि शब्दी नाउँ रखाया। शब्द सुत्त अपर अपार, गुर सतिगुर वेख वखाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा लाया। विष्नूं वंसी ख़बरदार, निराकार साकार हो आया। कँवल नाभी कर त्यार, एका फुल्ल खिलाया। एका झिरना अपर अपार, हरि साचे आप झिराया। ब्रह्मा मंगे मंग दर भिखार, निउँ निउँ सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी दया कमाया। शब्दी भरया नाम भण्डार, अतोट अतुट रखाया। साचा मार्ग अपर अपार, धुर करते आप जणाया। चारे वेद लेख लिखार, एका लेखा लेख वखाया। पुरख अबिनाशी सभ तों वस्सया बाहर, भेव कोई ना राया। सच संदेसा सर्ब संसार, त्रैगुण जोड़ जुड़ाया। पंजां तत्तां दए अधार, आप आपणा मेल मिलाया। पंज पंझी ख़बरदार, धार बवन्जा आपणी छुपाया। इक्क अकल्ला एक एकँकार, त्रै त्रै देसां वेख वखाया। शंकर करे सच प्यार, अन्ध अन्धेर उपाया। बाशक तशका गल गल हार, हथ्थ त्रिसूल उठाया। संसारी भण्डारी कर त्यार, ल्ए दीबाण लाया। अपरम्पर करता खेल अपार, निराकार भेव ना राया। सति पुरख निरँजण हो उज्यार, सति सतिवादी वेस वटाया। लक्ख चुरासी कर त्यार, लोकमात नाउँ उपाया। वरभण्डी खेले खेल करतार, आपणी डण्डी मार्ग लाया। तेज़ प्रचण्डी शब्द कटार, ब्रह्मण्डी आप चमकाया। पावे वंडी अपर अपार, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाया। पंज
तत्त कर प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच समाया। मन मति बुध दए अधार, आसा तृष्ना वेख वखाया। नौ दर खोल्हे आप किवाड़, पंचम धाड़ डेरा लाया। आपे वस्सया डूँघी गार, सुखमन टेडा राह चलाया। संगम बणया अद्धविचकार, दिस किसे ना आया । अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, घर साचे मंगल गाया। अमृत आत्म ठंडी ठार, निझर धारा आप चुआया। आपणा पर्दा आपे पाड़, अपणा मार्ग विच रखाया। घर विच घर महल्ल उसार, दस्म दुआरी नाउँ रखाया। जोत निरँजण सेवादार, साची सेव कमाया। सुरत सवाणी रोवे ज़ारो ज़ार, दिवस रैण रही कुरलाया। शब्द गुर हाणी होया ख़बरदार, घर साचे फेरा पाया। एका सेजा करे प्यार, हरिजन साचे वेख वखाया। नाता तुटे सर्ब संसार, जिस जन आपणा दरस दिखाया। भगत भगवन्त साची कार, काया मन्दिर आप चलाया। साधां सन्तां कराए वणज वपार, नाम हट्ट इक्क खुल्हाया। चौदां हट्टां खोल्ह किवाड़, एक तोला वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण वेस वटाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, पंज तत्त वड्याईआ। पंज तत्त करे उज्यार, सरगुण वज्जे वधाईआ। सरगुण मिटे अन्ध अँध्यार, निरगुण दीपक इक्क जगाईआ। निरगुण दीवा अपर अपार, हरि साचा इक्क रखाईआ। सरगुण देवे इक्क प्यार, लोकमात वड्डी वड्याईआ। डूँघी कुन्दर कर उज्यार, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, भगतन मेला सहिज सभाईआ। सतिजुग तेरा सच वरतार, हरि साचा सच वरताईआ। सोइम रूप आप निरँकार, सो पुरख निरँजण इक्क अख्वाईआ। हँ ब्रह्म कर त्यार, जीव जन्त उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मार्ग लाईआ। आपणा मार्ग आपे ला, आपणी खेल खिलांयदा। चारे वेदा लेख लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। सतिजुग साची रचन रचा, साचा कर्म कमांयदा। सन्त सुहेले गले लगा, दूती दुष्टा मेट मिटांयदा। खेले खेल थाउँ थाँ, नौ खण्ड फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस अनेका आप करांयदा। वेस अनेका करनेहारा, करनी करता आप अख्वाया। जुगां जुगन्तर कर पसारा, निरगुण सरगुण वेखण आया। सरगुण रूप हरि अवतारा, निरगुण नूर डगमगाया। पंज तत्त बन्न्हे धारा, पंचम मोह चुकाया। आपे होए गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मात धर, आपे बेड़ा पार कराया। सतिजुग साचा उतरया पार, त्रेते वज्जी वधाईआ। राम रामा हरि अवतार, राम रूप आप हो जाईआ। तोड़े लंका गढ़्ह हँकार, सच बबाना हथ्थ उठाईआ। ग़रीब निमाणयां पाए सार, आप आपणे गले लगाईआ। त्रीया वेस अपर अपार, त्रैगुण तत्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता लेखा आप मुकाईआ। सतिजुग त्रेता उतरया पार, द्वापर जोत जगाए। वेद
व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां गणाए। कान्हा कृष्ना गुण निधान, ना कोई चिल्ला तीर कमान, रथ रथवाही रथ चलाए। अर्जन गीता इक्क ध्यान, अठारां बरनां इक्क फ़रमान, एका शब्द सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर लहिणा आप मुकाए। द्वापर लहिणा गया मुक्क, कलिजुग वज्जी वधाईआ। हरया बूटा गया सुक्क, अमृत सिंच ना हरया कोए कराईआ। जूठ झूठ रिहा बुक्क, काम क्रोध लोभ मोह करे लड़ाईआ। सुफल ना दिसे कोई कुक्ख, जननी जन ना कोए जाईआ। साध सन्त बैठे लुक, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि रुशना, एका एक डगमगाया। ईसा मूसा दर खुल्हा, एका नाअरा लाया। एका कलमा आप पढ़ा, संग मुहम्मद चार यारी ल्ए उठाया। ऐनलहक्क वेख वखा, मुकामे हक्क इक्क ख़ुदाया। देवणहारा सिफ्त सलाह, साचा मार्ग रिहा जणाया। कायनात फेरा पा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। अञ्जील कुरानां लेख लिखा, तीस बतीसा आपे गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर करे रुशनाया। निरगुण नूर हरि भगवाना, आदि पुरख अबिनाशया। खेले खेल दो जहानां, मण्डल मण्डप पावे रास्सया। शब्द जणाई इक्क तराना, जुग जुग लोकमात प्रकास्सया। नानक निरगुण इक्क वखाना, खेले खेल पृथ्मी आकास्सया। एका पद पद निरबाणा, घर मेला शाहो शाबासया। हरि सतिगुर पुरख इक्क वखाना, लेखा चुक्के दस दस मास्सया। शब्द अनादी इक्क तराना, रसना जेहवा चले स्वास्सया। पाया हरि बीना दाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण होए शाहो साबास्सया। निरगुण सतिगुर शाह सुल्तान, बेऐब नाम धरांयदा। वसणहारा सच मकान, घर साचा आप उपांयदा। हथ्थ रखाए इक्क निशान, लोआं पुरीआं आप झुलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा सारे गाण, सुरपति राजा इन्द सीस झुकांयदा। चौदां लोकां खोल्ह दुकान, चौदां तबकां वेख वखांयदा। आपे कलमा नूर अलाही रिहा वखाण, आपणी रसना आपे गांयदा। आपे देवणहारा धुर फ़रमान, आप आपणा शब्द सुणांयदा। आपे निरगुण नानक कर परवान, मन्त्र नाम सति दृढ़ांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगांयदा। राउ रंक ना कोए राजान, ग़रीब निमाणे आप उठांयदा। दरगाह साची देवे माण, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, जग तृष्ना भुक्ख गवांयदा। मेल मिलावा गोपी काहन, सीता सुरती राम मिलांयदा। सर्ब जीआं घट जाणी जाण, जानणहार दिस ना आंयदा। आदि जुगादी जन भगतां करे आप पछाण, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत डगमगांयदा। नानक जोती जोत जगा, हरि नूरो नूर रुशनाया। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, पूत सपूता नाउँ रखाया। सुत्त दुलारा आप उपजा,
आपणा मेल मिलाया। साचा मार्ग इक्क रखा, एका रिहा समझाया। चार वरन बणाए भैण भ्रा, नाता बिधाता आप जुड़ाया। कलिजुग जीव कोई भुल्ले ना, हरि का भेव किसे ना पाया। बिन हरिभगती कोई फले फुले ना, फुल फुलवाड़ी ना कोए महिकाया। जगत माया कोई रुले ना, दे मति आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। गोबिन्द गुर सूरबीर, हरि साचा सच रखांयदा। इक्क कमान एका चिल्ला एका तीर, एका हथ्थ उठांयदा। एका बस्त्र एका चीर, एका शस्त्र तन सजांयदा। एका चोटी चढ़े अख़ीर, एका मार्ग लांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखांयदा। गुरमुखां देवे नाम इक्क अनडीठ, जगत नेत्र ना कोए रखांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, ना सोया कोई उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग करता आपणा भेव आप खुल्हांयदा। गोबिन्द मेला हरि निरँकारा, सतिगुर पुरख कराया। शब्द अनादी इक्क जैकारा, वाह वाह गुरू सलाहया। फतिह डंका अपर अपारा, निरगुण जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ आप बुझाया। आपणी बूझ शब्द ज्ञान, गोबिन्द रंग रंगांयदा। देवणहारा धुर फ़रमान, आपणा भेव खुल्हांयदा। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, वेला अन्तिम आप सहांयदा। प्रगट होए निहकलंक बली बलवान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नाउँ रखांयदा। उच्चा टिल्ला पर्बत इक्क महान, बजर कपाटी सिला लगांयदा। सम्बल नगरी सच मकान, हरि सतिगुर आसण लांयदा। दिस ना आए जीव नादान, कोटन कोटी भरम भुलांयदा। जिस जन उपजे आत्म ज्ञान, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। देवे नाम सच्ची धुनकान, धुन आत्मक आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्द डंका विच संसारा, चारों कुन्टां रिहा वजाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप उठाईआ। लक्ख चुरासी पार किनारा, अध विचकारा वेख वखाईआ। मनमुख डुब्बे वहिंदी धारा, शौह दरयाए आप रुढ़ाईआ। गुरमुख साजण उतरे पारा, जो जन रसना हरि हरि गाईआ। मिले मेल मीत मुरारा, कान्हा कृष्ना रूप वटाईआ। राम रामा हो उज्यारा, नेत्र लोचण दरस वखाईआ । नानक गोबिन्द ख़बरदारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। अमृत भरया इक्क भण्डारा, निरगुण आपणा आप प्याईआ। सरगुण करे ठंडा ठारा, त्तत्व तत्त ना कोए रखाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, सच प्रकाश जणाईआ। निहकलंक नर लै अवतारा, मात पित ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा सर्ब लोकाईआ। सर्ब लोकाई हरि हरि वेख, नौ खण्ड फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेख, घट घट डेरा लांयदा।
आपे लाए आपणी मेख, आपे जड़ उखड़ांयदा। आप उपजाए धारी केस, मूंड मुंडाए आप उपांयदा। आपे होए दस दस्मेस, गोपी काहन आप नचांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शिव शंकर आपणा नाउँ धरांयदा। आपे होए रिखी केस, गवर्धन हथ्थ रखांयदा। आपे मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर रिहा वेख, ऐनलहक्क आपे नाअरा लांयदा। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगोपांग हंढांयदा। आपे दाता नर नरेश, दो जहानां आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम करया वेस, निहकलंका नाउँ उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर जुग विछड़े मेल मिलांयदा। हरि सज्जण सतिगुर पाया, परम पुरख करतार। गुरसिख साचा घर सुहाया, मेल मिलावा मीत मुरार। एका दूजा भउ चुकाया, तीजे नेत्र दरस अपार। चौथे पद डेरा लाया, विसरया घर बार। पंचम मीता नज़री आया, पंचम मेला कन्त भतार। छेवे छप्पर छन्न ना कोए रखाया, निरगुण जोत जगे अपार। सत्तवें सति पुरख निरँजण मेल मिलाया, आप आपणी किरपा धार। अट्ठां तत्तां डेरा ढाया, मन मति ना करे ख्वार। नौ दुआरे बाहर कढाया, दस्म दुआरी खोल्ह किवाड़। उच्चे मन्दिर आप चढ़ाया, आपणी हथ्थीं देवे वाड़। जोती नूर करे रुशनाया, अग्नी लग्गे ना तत्ती हाढ़। अमृत ठांडा जल प्याया, आप आपणी किरपा धार। सुरती शब्दी मेल मिलाया, सुहाया बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण लाए पार। गुरसिख मीत मुरारड़ा, मेला धुरदरगाह। निरगुण सरगुण सच्चा यारड़ा, शब्द बणाए मलाह। सद वसे धाम न्यारड़ा, अलक्ख अगम्म अथाह। जन भगतां करे प्यारड़ा, आपे पिता आपे माँ। लक्ख चुरासी पार कनारड़ा, जिस जन देवे ठंडी छाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी खेल आपे कर, करे खेल मीत मुरारड़ा। हरिसंगत हरि वस्सया, गुर सतिगुर पुरख करतार। जन भगत दुआरे फिरे नस्सया, आदि जुगादी हरि हरि कार। साचा मार्ग एका दस्सया, मेटे काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जगत विकारा चरनां हेठां दब्या, जो जन मंगे नाम बण भिखार। तीर निराला सतिगुर पूरे एका कस्सया, आप आपणी किरपा धार। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, जोती नूर करे उज्यार। कोटन कोटि प्रकाश होए रवि सस्सया, दो दस बारां उतरे पार। घर साचे बहि बहि हस्सया, जन मेला मीत मुरार। रस देवे अमृत रस्सया, निझर झिरना खण्ड रखार। कलिजुग माया मूल ना डस्सया, हरिजन देवे दर दुरकार। सगल वसूरा लोकमात लथ्थया, नेत्र लोचण नैण दर्शन गुर करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम भण्डार। हरिसंगत नाम हरि वरतारा, हरी हरि आप अख्वाईआ। आत्म अन्तर भर भण्डारा, एका ब्रह्म जणाईआ। जन्म कर्म ना कोए विचारा, गुण अवगुण ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत ल्ए तराईआ। हरिसंगत हरि हरि भेटया, हरि गोबिन्द मीत मुरार। गुर सतिगुर खेवट खेटया, कलिजुग बेड़ा लाए पार। शब्द दोशाले आप लपेटया, दुरमति मैल उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीती साचा नाता, हरिजन जोड़ जुड़ाईआ। मेल मिलावा पुरख बिधाता, पुरख परखोतम वेख वखाईआ। गुरसिख तेरी उत्तम जाता, वरन गोत ना कोए उपजाईआ। अमृत पीता काया बाटा, सर सरोवर इक्क भराईआ। गंगा जमना सुरस्ती मारे ठाठा, गोदावरी डेरा लाईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अठसाठा, जो जन आए सरनाईआ। एका मन्त्र नाम ज्ञान पूजा पाठा, एका करे पढ़ाईआ। अग्गे रक्खे नेड़े वाटा, पिछला पन्ध चुकाईआ। पूरा करन आया घाटा, साचे कंडे तोल तुलाईआ। खेले खेल त्रिलोकी नाथा, दीनां नाथां होए सहाईआ। सदा सुहेला सगला साथा, साचा संग निभाईआ। लहिण देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। सोहँ चलाए साचा राथा, आपणी सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत बेड़ा रिहा तराईआ। हरिसंगत हरि बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाया। गुरसिख चढ़या साचा चन्न, लोकमात करे रुशनाया। भाण्डा भरम आपणा भन्न, हउमे गढ़्ह तुड़ाया। जगत तृष्ना बुझी तन, सतिगुर पूरा नज़री आया। जननी जणया साचा जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। दिस ना आए कलिजुग जीवां आत्म अन्न्ह, कलिजुग रैण अन्धेरा छाया। पुरख अकाल दीन दयाल दिन दिहाड़े लाए संन, औंदा जांदा दिस ना आया। लक्ख चुरासी देवण आया डन्न, जो घड़या सो भन्न वखाया। गुरमुख विरला हरि हरि हिरदे जाए मन्न, हरि हिरदे आप टिकाया। शब्द अनादी आदि ब्रह्मादी सुणाए कन्न, आप आपणा राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आकाश प्रकाश इक्क वखाया। इक्क प्रकाश इक्क तेज़, एका ईद चन्न चढ़ाईआ । एका सति साची सेज, एका वेख वखाईआ। एका कट्टणहारा नंग नंगेज़, एका पर्दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, हरि मेला सहिज सुभाईआ। हरि मिल्या जन हरि गुणवन्त, गोबिन्द रूप समाया। पूरन जोत जगी श्री भगवन्त, लोकमात करे रुशनाया। गुरमुख साजण साचा सन्त, सतिगुर पूरे आप उपजाया। आपे जाणे आपणी बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगां जुगन्त, सन्त कन्त भगत भगवन्त, एका सेज एका आसण पुरख अबिनाशन, पृथ्मी आकाशन शाहो शाबाशन, शब्द स्वासन मेल मिलाया। गुरमुख अक्खर एका पढ़या, जगत विद्या दए तजाईआ। आपणे अन्दर आपे चढ़या, जिस जन पूरन बूझ बुझाईआ। जगत तृष्ना विच ना सड़या, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। आपणा तोड़े हँकारी
गढ़या, किला कोट डेरा ढाईआ। सतिगुर पूरे लड़ एका फड़या, बेड़ा बन्ने लाईआ। आपणे अन्दर आपे वड़या, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका अक्खर जगत वक्खर राम नाम साची करे पढ़ाईआ। अक्खर एका हरि पढ़ाउणा, चार वरन करे कुड़माईआ। संसा रोग सर्ब गवाउणा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। मन हँकारी डेरा ढाउँणा, खण्डा नाम चमकाईआ। सति सतिवादी फड़ उठाउणा, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। बुध बिबेकी आप कराउणा, नाम निधाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे साचा वर, साची विद्या इक्क पढ़ाईआ। राम नाम सच उपदेश, हरिभगतां आप सुणांयदा। देवणहारा धुर संदेश, जगत नेत्र दिस ना आंयदा। आदि जुगादी कर कर वेस, आप आपणे वेख वखांयदा। जगत विद्या ना चले कोई पेश, चौदां विद्या मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, राम नाम इक्क दृढ़ांयदा। राम नाम शब्द ज्ञान, रंगण रंग समाया। इष्ट दृष्ट इक्क वखान, सृष्ट मूल चुकाया। अन्दर मन्दिर सच मकान, गुरमुख डेरा लाया। दाता दानी देवे दान, धुरदरगाही लै के आया। एका राग सुणाए कान, आपणा मंगल आपे गाया। नेड़ ना आए पंज शैतान, साचा संगल तन बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा कर परवान, दाता दानी गुण निधान, गुरमुखां देवे धुर फ़रमान, साचा नाम इक्क दृढ़ाया। मन्त्र नाम नाम सति, गुर नानक नाम दृढ़ाया। चार वरनां देवे एका मति, एका ब्रह्म दरसाया। एक वखाए साचा रथ, रथ रथवाही एका नज़री आया। एका पूजा एका पाठ, एका रिहा पढ़ाया। एका तीर्थ एका ताट, सर सरोवर इक्क उपाया। कलिजुग जीव विके हाटो हाट, गुर का शब्द ना किसे कमाया। बजर कपाटी ना गई पाट, दूई द्वैती ना पर्दा लाहया। खेले खेल नटूआ बाज़ीगर नाट, घर घर बैठा सांग वरताया। नानक सेज गुरमुख कोई सुत्ता साची खाट, दस्म दुआरी आसण लाया। सति नाम ना रक्खी कोई घाट, ना कोई घाटा दए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मन्त्र इक्क दृढ़ाया। सतिनाम कलिजुग धार, गुर नानक मात चलाईआ। कलिजुग अन्तिम उतरे पार, थिर कोई रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे होए उज्यार, प्रभ साची करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द कर त्यार, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। पिछला कर्ज़ा आप उतार, नानक तोला इक्क बणाईआ। तेरां तेरां तोल्लया सर्ब संसार, मोदीखाना इक्क चलाईआ। सतिजुग वरते हरि वरतार, साची दए गवाहीआ। एका रंग रंगे करतार, एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगला लेखा आपणा हथ्थ हरि समरथ, आदि जुगादि जुग जुग आपणी कथा आपे रिहा चलाईआ। शब्द खोज गुर जानणा, गोबिन्द भेव अपार। गुरू
ग्रन्थ गुर मानणा, पंज तत्त ना कोई आकार। एका नाम वखानणा, निरगुण रूप निरँकार। हरि का भाणा सदा मानणा, गुरमुखां करे ख़बरदार। कलिजुग अन्तिम जिस जन पछानणा, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। गुरमुखां देवे दानी दानना, साचा शब्द भण्डार। जोद्धा सूरबीर बलकार साचा छत्र इक्क झुलावणा, राज राजाना शाह सुल्तानां करे ख़बरदार। एका डंक वजावणा, साचा धर्म इक्क वखानणा, चार वरनां करे प्यार। सत्तां दीपां फेरा पावणा, नौवां खण्डां दए हुलार। ब्रह्मा विष्न शिव उठावणा, करोड़ तेतीसा दए हुलार। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, आप आपणी किरपा धार। पुरख अकाल इक्क मनावणा, धुन अनादि सच्ची धुन्कार। गुर चेला एका धाम बहावणा, ना कोई दूसर दर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल आपणा हुक्म आप सुणावणा। हरि का भाणा गोबिन्द मन्नया, हरि शब्द करे जणाईआ। पन्थ ख़ालसा ताणा तणया, अमृत जाम प्याईआ। चार वरनां बेड़ा बन्न्हया, ऊँच नीच ना कोई रखाईआ। मनमुखता माया ममता होई अन्नया, चारों कुन्ट नैण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल सदा रखवाल, दो जहानां निगहबान, जीव जन्त आदि अन्त साध सन्त आपणी रीता पतित पुनीता ठांडा सीता आपे रिहा चलाईआ। पहली शक्ती हरि करतार, गुरमुख जोत जगाईआ। दूजा व्यक्ती हो त्यार, निरगुण सरगुण डेरा लाईआ। तीजे धरनी सोहे दुआर, हरिसंगत रही सुहाईआ। चौथे पद ख़बरदार, मनमुखां रिहा भुलाईआ। पंचम मिल्या मीत मुरार, तेज़ भान करी रुशनाईआ। जो जन सुत्ते पैर पसार, सम्मत सतारां दए उठाईआ। अठारां तोड़े गढ़्ह हँकार, वहिंदी धारे आप वहाईआ। साचा नाअरा विच संसार, गुरमति मनमति नाल लड़ाईआ। जो जन चरन डिगे आ दुआर, नानक गोबिन्द रूप दरसाईआ। जो जन हरिसंगत करे प्यार, रामा कृष्ना नज़री आया। जो जन मन रक्खे हँकार, मन मनुआ दए भुआईआ। कलिजुग अन्तिम तिक्खी रक्खी धार, दोवें मुख सलाहीआ। गुरमुखां बेड़ा जाए तार, मनमुखां दए डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी दया कमाईआ। तारनहार पुरख समरथ, नाथ अनाथां आप तरांयदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, जो जन आए दर्शन पांयदा। सदा सुहेला वसे साथ, विछड़ कदे ना जांयदा। आप उतार आपणे घाट, वञ्झ मुहाना आप चलांयदा। अग्गे नेड़े रक्खे वाट, जन भगतां पन्ध मुकांयदा। आपे खेवट आपे घाट, आपे मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखे लाए आए दर, आवण जावण पतित पावण, लक्ख चुरासी जम की फाँसी, घनकपुर वासी शाहो शबासी फंद कटांयदा। राम नाम जेहवा जाप, उतरे पार किनारा। गुरमुख होए वड प्रताप, हरि देवणहार सहारा। कलिजुग काया रही कांप, चारों कुन्ट धूंआँधारा। जो जन बुज्झे आपणा आप, उतरे पार किनारा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरि जन देवे सच भण्डारा। राम नाम सच रमायण, गुरमुख कथा सुणाईआ। राम वेखे आपणे नैण, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर सच्चा साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण आप अख्वाईआ। गुरमुखां चुकाए लहिण देण, जो जन सीस झुकाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैण, राए धर्म ना दए सजाईआ। सचखण्ड दुआरे साचे बहिण, जिस जन रसना गाया गोबिन्द सच्चा माहीआ। सोहँ ढोला आप सुणाया, साचा बोला वड वड्डी वड्याईआ। कलिजुग चोला आप तजाया, त्तत्व तत्त रलाईआ। मेरा तेरा तेरा मेरा भेव चुकाया, चाकर ख़ाक सेवक गोला जीव ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, घर साचे वज्जे वधाईआ ।