पुस्तकालयभाग ८

२३ जेठ २०१६ बिक्रमी राम लाल दे घर पिण्ड सरदारी जम्मू

निहकलंक हरि निरँकार, शब्दी डंक वजांयदा। रवि ससि ख़बरदार, सेवक साची सेवा लांयदा। ब्रह्मा शिव दए हुलार, विष्नूं वंसी वेख वखांयदा। इक्क अकल्ला हो उज्यार, निरगुण धार चलांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, मण्डल मण्डप फोल फोलांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, जेरज अंड डेरा ढांयदा। उत्भुज सेत्ज करे कार, आप आपणी कल वरतांयदा। नाम डंका अपर अपार, राउ रंकां आप सुणांयदा। दुआर बंका सुहाए दुआर, सच सिँघासण आसण लांयदा। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। तिक्खी रक्खे दोवें धार, दो जहानां आप चलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी हो उज्यार, सत्तां दीपां मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी वेख विचार, हरिजन साचे आप उठांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, रवि ससि संग रलांयदा। निउँ निउँ सारे करन निमस्कार, हरि मृगिन्द आप हो जांयदा। गुणी गहिंद जाणे आपणी कार, वेद कतेब भेव ना आंयदा। मन मति बुध ना पाए सार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा भाणा आप जणांयदा। चारों कुन्ट नाअरा दए लग्गा, दहि दिशा वेख वखांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर इक्क वखांयदा । पुरख अगम्मा अगम्मड़ी कार कमा, अगम्मड़ी धाड़ आप उठांयदा। वरभण्डी हरि डेरा ला, ब्रह्मण्डी खोज खुजांयदा। भेख पखण्डी दए मिटा, साची डण्डी इक्क चलांयदा। आत्म रंडी कोई दिसे ना, कन्त कन्तूहल साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी खेले खेल, घर घर घर घर विच अलक्ख जगांयदा। रवि ससि करन पुकार, हरि साचे सेवा लाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी जोत दए रुशनाईआ। जोती नूर कर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ।

जीव जन्त ना पावे सार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पढ़ पढ़ विद्या गए हार, हरि का रूप दिस ना आईआ। चारों कुन्ट होया विभचार, नार दुहागण रही कुरलाईआ। गुरमुख विरला होया ख़बरदार, घर वेखे साचा माहीआ। चारों कुन्ट इक्क सरकार, इक्क सिक्दार आप अख्वाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, बस्त्र शस्त्र इक्क सुहाईआ। अस्व घोड़े हो अस्वार, शाह अस्वारा रिहा दौड़ाईआ। चढ़या दुलदुल बेऐब परवरदिगार, वेखणहारा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सति सति सति करे वड्याईआ। सति हरि सति दर, सति रूप समाया। सति सति करनी रिहा कर, सति सति वेख वखाया। सति सति धरनी उप्पर देवे धर, सति असति रहिण ना पाया। ब्रह्म मति एका वर, ज्ञान जोत इक्क जगाया। लक्ख चुरासी उब्बल रत, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, कलिजुग गेड़ा आप गढ़ाया। निहकलंक निरगुण धार आपे वेखे नठ्ठ नठ्ठ, आउँदा जाउँदा दिस ना आया। लेख चुकाए दिवस तिन्न सौ सट्ठ, अठसठ मेल मिलाया। चौदां तबकां वेखे हट्ट, चौदां लोक फोल फोलाया। जन भगतां मैल दुरमति कट्ट, आप आपणी बूझ बुझाया। तन नगारे मारे सट्ट, अनहद साची सेवा लाया। चढ़े दल वेखे भट्ट, भव सागर विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रवि ससि दर दुआरे अग्गे रहे खड़, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाया। रवि ससि दर दरवेश, हरि साचे सच वड्याईआ। मंगी मंग ब्रह्मा विष्न महेष, गणेश अग्गे झोली डाहीआ। फिरे दरोही देस प्रदेश, लोक परलोक ना कोए सहाईआ। सहँसर मुख गा गा थक्का शेष, हरि की गति ना कोए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया माझे देस, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जामा धरया भेस, शब्द डंका इक्क वजाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई चोटी मूंड मुंडाईआ। लक्ख चुरासी रिहा वेख, वेखणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण हरि अख्वाईआ।

हरि की फौज हरि ही वेखे, दूसर दिस किसे ना आईआ। माया ममता भरम भुलेखे, कलिजुग जीव भुलाईआ। मानस जन्म किसे ना लेखे, आपणी गति ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन हरि भगतां आपणी फौज ना किसे वखाईआ। आपणी फौज आपणे अन्दर रक्ख, आपणा संग निभांयदा। रवि ससि सैनापति करे प्रतक्ख, जिस जन चरन लगांयदा। कलिजुग काया अन्दर लौंदे भक्ख, चारों कुन्ट अग्न लगांयदा। आपे करनहारा वक्ख, माया

ममता वंड वंडांयदा। लेखा जाणे लिख्या थित्त, एका पट्टी नाम पढ़ांयदा। गुरसिख वखाए साचा हट्ट, जिस दुआरे साची सैना आप बहांयदा। चारों कुन्ट औखा घाट, बिन गुर पूरे कोए ना पार करांयदा। आपे जाणे आपणी वाट, आपणा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सैनापत देवे मति, साचा हुक्म धुर फ़रमाना, जोत सरूपी हरि भगवान, एका एक सुणांयदा। हरि का शब्द धुर फ़रमाना, सैनापत अख्वाया। चारों कुन्ट लभ्भे राजा राणा, शाह सुल्तान कोए रहिण ना पाया। लक्ख चुरासी ना दिसे कोई टिकाना, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा घर सुहाया। पहली चेत्र कर त्यारी, हरि साचे खेल रचाईआ। पंज तत्त जगत ख्वारी, राज राजानां आप भुलाईआ। निरगुण जोत वसे सभ तों बाहरी, बन्दीखाने बन्द ना किसे कराईआ। दो जहानां आवे जावे वारो वारी, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। नीले बस्त्र हरि बनवारी, अल्ला राणी वेख वखाईआ। हक्क हककीत रही कुँवारी, साचा शाहो ना कोई हंढाया। मक्का काअबा वेखे महल्ल अटारी, दो दोआबा आप सुहाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर शाह हकीर पावे सारी, लहिंदी दिशा वेख वखाईआ। काया गंढ्ढ झूठी महल्ल अटारी, हरि का रूप हर घट रिहा समाईआ। सिँघ पूरन बणया जगत वपारी, जीवां जन्तां भरम भुलेखा पाईआ। निरगुण जोत इक्क निरँकारी, नौ खण्ड सत्त दीप छिन भंगर आवे जावे फेरा पाईआ। लोआं पुरीआं रक्खे चरनां हेठ आपे जाणे आपणी धारी, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र जगत खेत्र हरि साचा वेख वखाईआ। काया नाता पहलों तोड़, दूजे कर्म कमाया। तीजे पौड़े चढ़या तोड़, चौथे डेरा लाया। पंचम आपे रिहा बौहड़, छेवां दर सुहाया। सत्तवां सत्त सत्त रिहा होड़, अट्ठां तत्तां बन्द ना किसे कराया। नौ दर दरवाज़े ना कोई लोड़, दसवां कुण्डा आपे लाहया। सुन्न अगम्मी आपे बौहड़, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। अलक्ख निरँजण आप बुझाए आपणी औड़, अगम्म अथाह आप हो जाया। लहिंदी दिशा पाए हिस्सा आदि निरजंण वेखे दौड़ दौड़, राज राजानां शाह सुल्तानां राउ रंकां जीआं जन्तां साधां सन्तां दिस ना आया। लशकर शाही हुक्म फ़रमान, हरि बंधन कोए ना पांयदा। बिरध बाल नौजवान, नरेश वरेश ना कोए वखांयदा। कड़ी हथ्थ ना कोए लगान, ज़ंजीर तन ना कोए बन्हांयदा। आपे होए जाणी जाण, आपणी खेल आप खिलांयदा। निरगुण जोत श्री भगवान, आदि जुगादी वेस वटांयदा। निहकलंक बली बलवान, पहली चेत्र रुत्त सुहांयदा। वेख वखाए शाह ईरान, अफ्गाना अफ्गान आप हो जांयदा। दीन मज़्हब बण इस्लाम, कलमा अमाम आप पढ़ांयदा। रसूल अल्ला हो प्रधान, इक्क अकल्ला वेख वखांयदा। चढ़या चिल्ला इक्क कमान, शब्द तीर आप चलांयदा। मेट मिटाए बेईमान,

बेईमाना ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी हद्द, आप वजाए आपणा नद आपणी धार आप चलांयदा। शाह ईरान हरि उठाउणा, कलमा अमाम इक्क पढ़ाउणा, आब हयात इक्क प्याउँणा, पुन्न सवाब इक्क रखांयदा। जगत कनात पर्दा लौहणा, जगत अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत सरूपी करे कार, वरते वरतावे विच संसार, सिँघ पूरन नाल पिछला प्यार, कलिजुग अन्तिम दित्ता तार, सरगुण खेल विच संसार, भगत विहार जोत उज्यार, आर पार आप चलांयदा।

जगत नेत्र अज्ञान अन्ध, बिन सतिगुर ना कोए खुल्हाईआ। कलिजुग झूठा दिसे पन्ध, ना सके कोई मुकाईआ। जन भगतां ख़ुशी होया बन्द बन्द, कलिजुग वेला दए दुहाईआ। अट्ठे पहर रहे परमानंद, जगत हिरस हरस मिटाईआ। जो गाया हरि सुहागी छन्द, पूरा रिहा कराईआ। भेव ना पायण बत्ती दन्द, पीसन पीस ना पीस पसाईआ। रसन वकारा जूठ झूठ गन्द, दूई द्वैती कंध ना कोए ढाईआ। शेख़सर चढ़ाया साचा चन्द, वेखण आई सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे पूर कराईआ। लिख्या लेखा होए पूरा, ना कोई मेट मिटांयदा। जन भगतां लाहे सगल वसूरा, संसा रोग मिटांयदा। गुरमुखां वसे नेरन नेरा, दूरन दूर नज़री आंयदा। शेख़ सर वस्सया हाज़र हज़ूरा, आपणी गत आप जणांयदा। गुरमुख नारी कर प्यारी, तेजभान चढ़ाया साचा जोड़ा, मैहन्दी रंगण नाम रंगांयदा। एका रंग रंगाया गूढ़ा, उतर कदे ना जांयदा। पहलां बख्शी चरन धूढ़ा, दूजा मस्तक टिक्का आप सुहांयदा। तीजे मस्तक तीजे नैण करे कराए बचन पूरा, स्वच्छ सरूपी दरस वखांयदा। चार कुन्ट बारां बारां कोस पहले हूंझे कूड़ा, धरत धवल वेख वखांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, आप आपणा कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग्यारां कत्तक लिख्या लेख वीह सौ चौदां बिक्रमी रिहा पेख, भुल्ल भुल्ल नर वक्त लँघांयदा। लिख्या लेखा ना जाए भुल्ल, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। तोलणहारा पूरा तोल, एका कंडा रिहा रखाईआ। लिख्या लेख ना मिटे रत्ती चौल, बिन हरि किरपा ना कोई बूझे बूझ बुझाईआ। बिन सति दुआरा हरि का शब्द रहे फोल, गोझ ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक्क सुहाईआ।

हरि दुआर सचखण्ड दुआरा, हरि साची जोत रुशनाईआ। निरगुण नूर अपर अपारा, नूरो नूर डगमगाईआ। जुगां

जुगन्तर लै अवतारा, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखाईआ। पंज तत्त कर प्यारा, आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, खेले खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जामा हरि अवतार, साचा खेल खिलाया। गुरमुखां अन्दर कर प्यार, आपणा रंग चढ़ाया। एका बख्शे सच विहार, साचा मार्ग एका लाया। निरगुण बाती कर उज्यार, दीपक एका एक जगाया। कमलापाती करे सच विहार, जगत नाता जोड़ जुड़ाया। साचा चवर कर प्यार, गुरमुख साजण हथ्थ फड़ाया। पहलों आपणा आप दित्ता वार, हरिसंगत भेट चढ़ाया। लोकमात ना दिसे छार, हड्ड मास नाड़ी नज़र ना आया। सो पुरख निरँजण कर आकार, निराकार वेस वटाया। साचा चवर चवर हुलार, गुरमुखां हुलारा रिहा दवाया। शब्द गुर शब्द जैकार, शब्द हरि शब्द अवतार, शब्द शब्दी आप हो जाया। गुरू ग्रन्थ बणाई शब्द धार, पंज तत्त अर्जन सेवा लाया। नानक मिल्या इकउँकार, जगत विद्या ना कोए सिखाया। साचा वेखे धुर दरबार, आप आपणा मेल मिलाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक कल्की अवतार, सीस जगदीस ना कोए वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर गण गंधर्ब फूलन बरखा उप्पर लाण, दोए जोड़ जोड़ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सखीआं दित्ता साचा वर, एका चवर हथ्थ फड़ाया। चवर हुलारा धुर दरगाह, गुर सतिगुर आप रखांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा बन्ने लांयदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप बहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल धुवांयदा। सदा सुहेला रक्खे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे पिता आपे माँ, बाल अञ्याणे सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी शक्त आपणे विच टिकांयदा। हरि शक्ती ना सके कोई खोह, बन्दा बन्दगी विच ना लाया। जगत तृष्ना ना कोई मोह, पंज तत्त ना कोई धराया। हास बिलास ना रिहा रो, तन शृंगार ना कोए जणाया। ना कोई ढोआ देवे ढो, सति वस्त ना कोई फड़ाया। करे कराए करनी करता करनी आपे हो, दूसर संग ना कोई रलाया। गोबिन्द मेला साचे सो, हँ ब्रह्म वेख वखाया। आपे हर घट दिसे अग्गे हो, आप आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची धार आप बंधाया। हरि प्रसादि लाया भोग, वड्डी वड वड्याईआ। आत्म अन्तर दित्ता पहला जोग, सतिगुर पाया मेरी माईआ। पंजां प्यारया मिटया रोग, नाम प्रसादि इक्क वरताईआ। एका दित्ती साची चोग, किसे लोकमात हथ्थ ना आईआ। हरिसंगत देवे दरस अमोघ, जागरत जोत इक्क जगाईआ। राह तक्कण बैठे चौदां लोक, चारों कुन्ट नैण उठाईआ। कलिजुग अन्त सुणाया इक्क सलोक, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। देवण आया साची मोख, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग,

बंधन बन्द ना कोई बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा विहार आपे रिहा वखाईआ। आपणी दृष्ट आपे पा, भोगी भोग लगांयदा। साचा मन्त्र नाम विच वसा, गुरमुखां मुख लगांयदा। साची अरदास आप सुधा, अभुल्ल पाठ करांयदा। जीव जन्त साध सन्त सति सरूप ना सके कोई वखा, कलिजुग कूड़ कुड़यारा अन्धेरा छांयदा। अन्तिम करन आया सच न्याँ, साची धारा आप बंधांयदा। पुरख अकाल एका लैणा मना, गुर गोबिन्द गवाह रखांयदा। हरि शब्द अग्गे सीस देणा झुका, जिस मन्दिर अन्दर आपे गांयदा। साढे तिन्न हथ्थ दुआरा ल्या बणा, सम्बल नगरी नाउँ रखांयदा। उच्च महल्ल अटल वेखे थाँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्दी गुर इक्क समझांयदा। शब्द गुर इक्क दातार, आदि जुगादि अख्वाया। बिन हरि शब्द ना किसे करे कोई निमस्कार, पंज तत्त ना सीस झुकाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई ल्ए तराया। चार वरनां करे इक्क प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए रखाया। भगती भरे भगत भण्डार, नाम नामा झोली पाया। एका शक्ती हरि अवतार, आदि जुगादी खेल खिलाया। बूंद रक्ती वस्सया बाहर, मात गर्भ ना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। जुग जुग धार जोत अकाली, आपणी आप चलाईआ। आपे बणे सच्चा हाली, आपे बीज बिजाईआ। आपे फल लगाए डाल्ही, आपे पत पत सोभा पाईआ। आपे आवे बण के माली, लोकमात वेख वखाईआ। आपे आपणे हथ्थां रक्खे खाली, जन भगतां भण्डार आप भराईआ। एका वणज कराए नाम दलाली, हक्क हलाली इक्क जणाईआ। सालस बणया हरि साचा साली, दो जहानां वेख वखाईआ। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी काली, काली माता चरनां हेठ दबाईआ। अष्टभुज जोत ज्वाली, आप आपणे विच समाईआ। सिँघ शेर शेर अस्वारी, नर निरँकारी आप हो जाईआ। चारों कुन्ट करे कारी, करनी करता आप कमाईआ। वीह सद सोलां बिक्रमी छम्ब तेरी आई वारी, आपणी गति दए जणाईआ। टूणा जादू छल छिद्र मढ़ी, मसाण ना दए जगाईआ। हाकन डाकन ना मारे कोई ललकारी, सिर ख़ाकी ख़ाक पवाईआ। अंचनी कंचनी कला सोदरी ढहि पए दुआरी, खेले खेल बेपरवाहीआ। नाम खण्डा तेज़ कटारी, चारों कुन्ट फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेख वखाईआ। जादू जड़ीआं तोड़े नाता, तोड़नहारा आया। जो जन गाए सोहँ गाथा, सति पुरख निरँजण दरस वखाया। जिस जन चढ़या साचे राथा, प्रभ साचा रिहा चढ़ाया। नाम विकाए साचा हाटा, एका हट्ट खुल्हाया। डायण वायण जाए दूर दूर वाटा, गुरसिख अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाया। शब्द चोबलद फेरे सुहागा विच रहिण ना देवे कोई फाटा, उच्चे टिल्ले पर्बत देवे ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाया। सोहँ

शब्द रसना गाउणा, जिन खवीस नज़र ना आईआ। दर घर साचा एका पाउणा, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। जगत जगदीस खेल खिलाउणा, सच हदीस इक्क पढ़ाईआ। चोगिरद राम नाम लकीर आप खिचाउणा, दरोही नाम ख़ुदाईआ। हज़ारा दरूद ना किसे पढ़ाउणा, कलमा कलाम ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पवण मसाणी डेरा ढाईआ। पवण मसाण ल्ए खिच, गुरसिख तेरी पाहनी सिर विच लाईआ। तेज भान विचोला बणाए विच, देवे वड वड्याईआ। सच क्यारी जाए सिंच, अमृत इक्क छिड़काईआ। नाम रत्न रत्ते जो जायण भिंच, अग्नी अग्ग ना कोई सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां पूरी आस कराईआ। पूरी आस जाए कर, जिस हिरदे हरि वसाया। रसन स्वास आपणा आप धर, लेखा लेखे ल्ए लगाया। रोग सोग मिटाए नारी नर, बख्शे चरन सच्ची सरनाया। मढ़ी मसाण टूणा जादू ल्ए फड़, शब्द डोरी इक्क उठाया। बाल अञ्याणे कलेजा कोई ना सके फड़, मूर्च्छा गत ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम शब्द पंचम प्रधान, पंचां देवे इक्क ज्ञान, पंचम झुलाए इक्क निशान, पंचम मेला मेल मिलाया। पंचम प्रशन पंचम उतर, पंचां रिहा समझाईआ । हरि साचे दा जो साचा पुत्तर, कल कलेश नेड़ ना आईआ। धुर दरगाहों धरत धवल उत्ते आपे उतर, ध्रू प्रहलाद जिउँ आप तराईआ। आप सुहाए साची रुतड़, रुत्त बसन्ती इक्क वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता अचुतड़, अकल कल वड्याईआ। गुरमुख उपजाए एका मुठड़, आपणी मुट्ठी बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची इच्छया नाम भिच्छया जग रिच्छया आप कराईआ।

पूर्ब जन्म हरि हरि वेखे, पूर्ब लहिणा झोली पाया। गुरसिख क्यों प्या भरम भुलेखे, गुरमति मति समझाया। गूंगे बाँवरे नेत्र नैण आपे वेखे, आप आपणा खेल खिलाया। गूंगा रसना रक्खे चेते, गुंग मुख दए सलाहया। आपे तारे अगेते पछेते, वेला आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे सौहरे पेके, सौहरे पेईए फेरा पाया। आपणा मुख होया गुंग, अनहद शब्द ना सुणी शनवाईआ। अमृत आत्म मुम्मा ना ल्या चुंग, रसना जेहवा होई हल्काईआ। हरिभगती मुक्के भगती भंग आपणी करनी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर बूझ बुझाईआ। आपणा मुख पहले खोल्ह, दूजे संग फेर अल्हाउणा। आपणे अन्दर आपे बोल, आपणा पर्दा आपे पहलों लौहणा। आपणा तोलना आपे तोल, आपे कंडे आप चढ़ाउणा। आपणे मन्दिर सुणना ढोल, दूजे मन्दिर फेर

वजाउणा। गूंगे अन्दर रिहा बोल, जगत नेत्र दिस ना आउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाउणा। धन्न वड्याई गुंग मुख, जूठ झूठ ना कोई विचारदा। धृग जीवण दिसे उस मनुख, जो रसना काम क्रोध हँकारदा। गूंगे मिले साचा सुख, अजपा जाप तन उचारदा। दस दस मास मात गर्भ उलटा होए रुक्ख, चुरासी जन्म ना कोई निवारदा। गुंगे उपज्या एका सुख, अन्तर आत्म अमृत ठारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुंग मुख आप उभारदा। गुरमुख चढ़े रंग तन, मुन सुन रखाया। पुरख अबिनाशी बेड़ा आपे देवे बन्न्ह, लहिणा देणा मूल चुकाया। आपे जानणहारा जन, जन जनका दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, जोत सरूपी अग्गे खड़, आपणा दरस दए दिखाया। सच करामात दरस अमोघ, गुरमुखां आप वखाईआ। आत्म सेजा करे भोग, साची सेज सुहाईआ। एका नाम साची चोग, रसना मुख खवाईआ। इक्क सुणाए सच सलोक, एका ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवणहारा वर, वर घर एका एक वखाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। एका पूजा हरि भगवान, एका रिहा सुणाईआ। एका झूले धर्म निशान, एका वेख वखाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर बहाईआ। एका मस्जिद काअबा वेख वखान, मठ शिवदवाला इक्क बणाईआ। एका राम नाम सुल्तान, एका बंसरी नाम वजाईआ। एका नाम सति कर प्रधान, नानक निरगुण वज्जी वधाईआ। एका गोबिन्द नौजवान, ना मरे ना जाईआ। एका वेखे दो जहान, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। कलिजुग कूड़ा कूड़ प्रधान, कूड़ी दिसे लशकर शाहीआ। कूड़ कूड़ा राज राजान, रईयत कूड़ी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। धर्म नाता गया तुट, चार वरन कुरलाया। कलिजुग बेड़ा रिहा डुब्ब, ना सके कोई बचाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर पई लुट्ट, धीरज धीर ना कोई धराया। सच सुच्च कढ्ढी कुट्ट, झूठा गढ़्ह उपाया। घट घट अन्दर दिसे फुट्ट, सांतक सति ना कोई वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम कूड़ ललकारा, चार कुन्ट सुणाया। लक्ख चुरासी करे ख्वारा, सोया कोए रहिण ना पाया। नाल रलाया मुहम्मदी यारा, चार यारी मता पकाया। ईसा मूसा इक्क अखाड़ा, एका वेख वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी पंचम धाड़ा, दिवस रैण रही कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अमावस वेखण आया। कलिजुग अमावस होया अन्धेरा, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। प्यो पुत्तर ना करे निबेड़ा, माँ पुत्त ना कोई सलांहयदा। भैणां भईआ उजड़या खेड़ा, नगर खेड़ा ना कोई सुहांयदा। पंचम विकारा खुल्हा वेहड़ा, दिवस रैण नाच नचांयदा। धीआं भैणां करन

झेड़ा, लजपत ना कोई बणांयदा। पुरख अबिनाशी अन्तिम लौण आया उखेड़ा, वीह सौ बीस बिक्रमी राह तकांयदा। हक्क हकीकत करे निबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। कल काती राज राजान, रईयत रही कुरलाईआ। ग़रीब निमाणयां ना सके कोई पछान, ना होवे कोई सहाईआ। माया ममता वड दुकान, बैठे मात खुल्हाईआ। धीआं भैणां वणज करान, घर सद्दण धी जवाईआ। अन्तिम चुक्कणी कलिजुग कान, थिर रहिण कोई ना पाईआ। हरिसंगत मिल लाहौण आई मकाण, हाढ़ सतारां दिवस सुहाईआ। सति सतारवीं विच जहान, वीह सौ वीह बिक्रमी आप कराईआ। एका मंगल सारीआं सखीआं गान, एका इष्ट मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत अन्धेरा दए चुकाईआ। जगत अन्धेरा जाणा चुक्क, चुकावणहार आप अख्वांयदा। जूठा झूठा बूटा जाणा सुक्क, सच सुच्च मार्ग एका लांयदा। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, गुरमुखां आपणी गोद बहांयदा। हरि का भाणा ना जाए रुक, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। हरि सरनाई जो जन बैठा झुक, आप आपणा दर सुहांयदा। घर घर अन्दर पैणी लुट्ट, धन माल सर्ब लुटांयदा। जीवां जन्तां वासना कढ्ढे खोट, एका नाम नाम वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा चन्द्रमा आप चढ़ांयदा। सच चन्द्रमा जाणा चढ़, हरि साचा आप चढ़ाईआ। गुरमुख साजण वेखणा खड़, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ । सृष्ट सबाई एका अक्खर जाए पढ़, जात पात रहिण ना पाईआ। हर घट अन्दर बैठा वड़, आपणा पर्दा देवे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग चोर डाकू उचक्के, चार कुन्ट प्रधानया। अन्तिम फल वेखे पक्के, मिटे सर्ब निशानया। हरिभगत गुरमुख गुरसिख साचे भाई भैण सके, मिल्या मेल धुर फ़रमानया। गुर गोबिन्द हथ्थ लगाया फल पहले कच्चे, गुरसिख ना किसे पछानया। कलिजुग अन्तिम राह एका तक्के, प्रगट होए श्री भगवानया। पंज शैतान नकेल पाए नक्के, दहि दिशा करे वैरानया। दरगाह साची पैणे धक्के, हरि का रूप ना किसे पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फेरा पाए मदीने मक्के, सम्मत सतारां दिवस सुहानया।

जुगा जुगन्तर टुट्टी गंढ्ढे, दीनां बंधप दीन दयाल। नाम निधान हरिजन वंडे, काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल। अमृत वखाए साचे खण्डे, शब्द सरूपी बण दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए बिरध बाल जवान। नारी नर हरि हरि वेख, आपणी दया कमांयदा। आपे लिखणहारा लेख, लिख्या लेख आप मिटांयदा। नर निरँकारा

दर दरवेश, दर भिखारी अलक्ख जगांयदा। दो जहानां सच नरेश, आप आपणा वेस वटांयदा। लहिणा देणा चुकाए मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाए पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बाली बुध्ध वड्यांअदा। बाल निधाना बाली बुध, देवे माण वड्याईआ। नारी पुरष कारज सुध, सतिगुर पूरा आप कराईआ। जगत विकारा मिटे युद्ध, सांतक सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, नाम भिच्छया झोली पाईआ। नाम भिच्छया भर भण्डार, काया गढ़्ह सुहाया। जो जन मंगे बण भिखार, खाली हथ्थ ना कोई जाया। देवणहार सर्ब संसार, समरथ पुरख अख्वाया। फड़ फड़ बांहों जाए तार, नारी नर ना कोई जणाया। एथे ओथे पावे सार, सगला संग निभाया। औखी घाटी विच संसार, सतिगुर पूरा बेड़ा रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मंगल एक रसना गाया। रसना हरि हरि साचा गाउणा, बत्ती दन्द हिलाईआ। अन्तर आत्म एका पाउणा, एका वज्जे वधाईआ। जूठा झूठा काया कप्पड़ लौहणा, शब्द दोशाला तन हंढाईआ। खिमा ग़रीबी झोली पाउणा, याचक दान जो मंग मंगाईआ। काल महांकाल नेड़ ना आउणा, प्रितपाल हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, शब्दी शब्द सहारा। सखा सुहेला पिता माँ, मेल मिलाए पूत सपूत सुत्त दुलारा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन बख्शे चरन प्यारा। पुरख अबिनाशी देवे ठंडी छाँ, अन्त ना पारावारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बेड़ा जाए तार, पार कराए कल सागर डूँघी गारा।

सतिगुर पूरा रक्खे पति, पतिपरमेश्वर आप अख्वाया। लेखे लाए हड्ड मास नाड़ी रत्त, आप आपणी दया कमाया। नाम बीज बीजे साचे वत, काया मन्दिर फोल फुलाया। धीरज सन्तोख देवे सति, सतिवाद आप उपजाया। एका उपजे हरि प्रीत, पारब्रह्म वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। पिया प्रीतम हरि निरँकार, परम पुरख अख्वाया। हरिजन साचे करे प्यार, लोकमात मेल मिलाया। चरन कँवल नाता विच संसार, पुरख बिधाता जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सीस जगदीस आपणा हथ्थ रखाया। रक्खे हथ्थ हरि करतार, सगला संग निभाईआ। लोकमात ना होए ख्वार, जो जन नेत्र लोचण नैण दर्शन पाईआ। कलिजुग भँवरी करे पार, सच समग्री इक्क वखाईआ। जोत इकग्री कर उज्यार, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। साची पगड़ी सीस दस्तार, नाम निधान आप बंधाईआ। अन्तिम अन्त ना होए ख्वार, जम जंधार, नेड़ ना आईआ। दरस दिखाए दया कमाए आप

आपणी किरपा धार, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे मेले दर, दर घर साचा सोभा पाईआ। सोभावन्त हरि भगवन्त, नर नरायण अख्वाया। हरिजन साची बणाए बणत, बन बनवारी वेस वटाया। होए सहाई आदि अन्त, जुगां जुगन्त खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम वर, जगत अधार भगत अधारी वक्ख कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़ात अजाति मेट मिटाया।

कर्म सिँघ दे घर शेख़सर जम्मू

पूरन गुर सर्ब गुणतास, गुरसिख पूरन ब्रह्म जणाईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, रसना जेहवा जो जन गाईआ। लहिणा देणा चुकाए दस दस मास, गर्भ निवास फंद कटाईआ। होए सहाई पृथ्मी आकाश, आप आपणा संग निभाईआ। साचे मण्डल पावे साची रास, हरि साची वड वड्याईआ। आदि जुगादि ना जाए विनास, जुग जुग भगतां पैज रखाईआ। सन्त सुहेला दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। साचे मण्डल पावे रास, गुरसिख सज्जण वेख वखाईआ। करे कराए पूरी आस, पूर्ब इच्छया वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुणवन्ता गुण निधान, पुरख अबिनाशी खेल महान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत नूर उजाल, नूरो नूर समाया। हरिजन वेखे साचे लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। शब्द सरूपी बण दलाल, लोकमात वेखण आया। जो जन घालना रहे घाल, घाली घाल लेखे ल्ए लगाया। सच वखाए लोकमात धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाया। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली चलदा आया। गुरमुख सज्जण ल्ए भाल, लक्ख चुरासी फोल फोलाया। वेखे फल साचे डाल्ह, फुल फुलवाड़ी आप लगाया। तोड़नहारा जगत जंजाल, नाम जंजाल आपणा पाया। देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़जीना इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया। पूरन भिच्छया पूर हरि, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। जगत संसा हउमे रोग दूर कर, दर्द दु:ख भय भञ्जण नेत्र अंजण एका पाईआ। नाम ख़ुमारी सति सरूर दर, साकी जाम इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन आसा शब्द भरवासा शब्दी शब्द चलाईआ। सतिगुर शब्द गुरदेव, शब्द शब्द इष्ट रखांयदा। शब्द ब्रह्मा विष्न महेष लगाए सेव, शब्द शब्दी हुक्म चलांयदा। शब्द दाता गुणी गहिंद वड मृगिन्द अलक्ख अभेव, जोद्धा सूरबीर आप अख्वांयदा। शब्द मेटे सगली चिन्द, शब्द सगला सुख उपजांयदा। शब्द उपजाए नादी बिन्द, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब गुणतास पुरख अबिनाश, निज

घर वासी आपणा आप वखांयदा। निज घर वासा शाहो शबासा, घर बैठा ताड़ी लाईआ। जिस जन देवे चरन भरवासा, बन्द किवाड़ी आप खुल्हाईआ। चिन्ता सोग ना रहे उदासा, रोग सोग ना कोए वहाईआ। रत्ती तोला ना तुले मासा, सेर धड़ी ना कोए विकाईआ। जन भगतां पूरी करे आसा, नाम रंगण इक्क रंगाईआ। अमृत जाम प्याए काया कासा, सच कटोरा हथ्थ उठाईआ। पंज तत्त पंचम शब्द देवणहारा हरि दलासा, आपणी बूझ आप बुझाईआ। कदे ना आवे हार पासा, जिस मिल्या दाता दानी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म धर्म वेख वखाईआ। कर्म कर्मांं आपे वेख, कर्मी कर्मांं बणत बणांयदा। सति पुरख निरँजण आदि जुगादी लिखणहारा लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटांयदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपणे नेत्र आपे ल्ए पेख, जगत नेत्र ना कोए वखांयदा। सति सतिवादी लाए साची मेख, गुरसिख तेरी जड़ ना कोए उखड़ांयदा। कुली कक्खां धारे भेख, जिउँ बिदर अलूणा साग भोग लगांयदा। आपणे लोचण आपणे नैण आपणा हरि जी लैणा पेख, कान्हा कृष्ना मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण वेस वटांयदा। आदिन अन्ता हरि भगवन्ता आपे होए चेतन चेत, चितवत ठगौरी कोए ना पांयदा। बीज बीजे साचा काया खेत, आपणी हथ्थीं हल चलांयदा। रुत्त बसन्ती रहे महीना चेत, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे वसे नेतन नेत, नित नवित्त आपणी कार कमांयदा। जन भगतां करे साचा हित, लोकमात फेरा पांयदा। शब्द सरूपी खेवट खेट, भरया बेड़ा आप उठांयदा। आपणे नाम दुशाले ल्ए लपेट, कलिजुग पर्दा उत्तों लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोपी काहन आप अख्वांयदा।