२३ जेठ २०१६ बिक्रमी तेज भान दे घर शेख़सर जम्मू
निरगुण जोत पुरख अकाल, आदि जुगादि समाया। जोती नूर जल्वा जलाल, भेव अभेदा भेव ना राया। आदि निरँजण हरि मेहरवान, आदि अन्त इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अगम्मड़ा धाम अगम्मड़ा एका एक सुहाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ा नर निरगुण आप कराईआ। मात पित ना कोई अम्मी अंमड़ा, भाई भैण ना कोए रखाईआ। ना कोई पैसा धेला दमड़ा, दूसर वस्त ना कोए टिकाईआ। ना मरे ना कदे जम्मड़ा, एका एक खेल खिलाईआ। ना ख़ुशी ना गमड़ा, नीर नैण ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल एका एक एक हो जाईआ। नूर उजाला हरि गोपाला, परम पुरख अबिनाशया। वसणहारा सच सच्ची
धर्मसाला, हरि सज्जण शाहो शाबास्सया। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, आपे खेले खेल तमास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे सच करे प्रकास्सया। सच प्रकाश हरि निरँकारा, एका एक करांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण सरगुण मेल संसारा, साची रचना आप रचांयदा। शब्द अगम्मी एका धारा, आप आपणा ताल वजांयदा। सर सरोवर ठंडी ठारा, अमृत आप सुहांयदा। वरते वरतावे विच संसारा, अतोट अतुट रखांयदा। समरथ पुरख हरि खेल न्यारा, कथा अकथ जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ उपजांयदा। निरगुण नाउँ आपणा रक्ख, निरँकार निराकार अख्वाया। जोती नूर नूर हो प्रतक्ख, आपणा दीपक आप वखाया। आपे होए अलक्खना अलक्ख, अलक्ख निरजंण नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रूप अनूप दरसाया। रूप अनूप शाह भूप सच सुल्तान, मेहरवान एका एक अख्वांयदा। साचा मन्दिर सच मकान, श्री भगवान आपणा आप आप रचांयदा। रवि ससि ना कोई तेज भान, मण्डल मण्डप ना कोए सुहांयदा। ना कोई ज़मीन ना अस्मान, पृथ्मी आकाश ना कोए वखांयदा। ना कोई शब्द राग गाए धुनकान, ताल तलवाड़ा ना कोए वजांयदा। जीव जन्त ना कोए जहान, साध सन्त ना कोए अख्वांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए निशान, लक्ख चुरासी ना कोए उपांयदा। ना कोई देवे जीआ दान, रिजक सबाई ना कोए अख्वांयदा । ना कोई सँघारे कढ्ढे प्राण, मेल विछोड़ा ना कोए वखांयदा। ना कोई दिसे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखांयदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, ना कोई रामा बाण उठांयदा। ना कोई कृष्ना गोपी काहन, रास मण्डल ना कोए रचांयदा। ना कोई ईसा मूसा होए प्रधान, काला सूसा ना कोए छुहांयदा। कुरान हदीसा ना वेद पुराण, गायत्री मन्त्र ना कोए पढ़ांयदा। दुर्गा अष्टम्ी ना कोए वखान, सिँघ अस्वार ना कोए चढ़ांयदा। गदा चक्र ना कोए भुआन, खण्डा खड़ग ना कोए उठांयदा। ना कोई दीसे ज्ञान ध्यान, भगत भगती ना कोए कमांयदा। नानक नाउँ ना कोए वखान, पंज तत्त ना कोए वसांयदा। जोद्धा सूरबीर ना दिसे बलवान, पंचम प्यार ना संग रलांयदा। संग मुहम्मद चार यारी ना बहि बहि गाण, ऐनलहक्क नाअरा ना कोई लांयदा। पंडत पांधा ना करे कोई वख्यान, तिलक ललाट ना कोई चढ़ांयदा। करोड़ तेतीसा ना कोई पछान, सुरपति अपच्छरां ना कोई नचांयदा। किन्नर यच्छप ना मृदंग वजान, तान सैन ना कोई गांयदा। सत्त सागर ना करे कोई जल पान, पहाड़ उजाड़ ना कोई उपांयदा। दिवस रात ना देवे दान, घड़ी पल ना कोई गिणांयदा। आदि जुगादी इक्क भगवान, निरगुण नूर डगमगांयदा। जोती जोत दो जहान, सगला संग आप रखांयदा। चौदां हट्ट ना कोई दुकान, चौदां लोक
ना कोई बणांयदा। चौदां तबकां ना करे पछान, चौदस चौदां चन्द ना कोई चढ़ांयदा। साचा हरि इक्क मेहरवान, आप आपणी कल वरतांयदा। इक्क अकल्ला नौजवान, सच महल्ला आप वसांयदा। दूसर दिसे ना कोई निशान, दर दरबान, ना कोई उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकार हरि निरँकार, इक्क अकल्ला आप अख्वांयदा । इक्क अकल्ला आदि निरँजण, आदि पुरख अख्वाया। पुरख अबिनाशी दर्द दु:ख भय भञ्जण, आप आपणा संग निभाया। आप कराए आपणा मजन, सर सरोवर आपणा आप सुहाया। आपे नेत्र पाए अंजण, आप आपणी सेवा लाया। आपे जाणे घड़न भन्नण, घड़न भन्नणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल एका जोत नूर करे रुशनाया। जोती नूर नूर उपा, नूरो नूर डगमगांयदा । आपे जाणे आपणी आणा, आपणा भाणा आप चुकांयदा। आपणे चढ़े आप बिबाना, ना कोई बाढी बणत बणांयदा। आपणा बणे आपे राणा, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। आपणे वसे आप टिकाणा, थिर घर साचा दर सुहांयदा। आपणा देवणहारा धुर फ़रमाना, आप आपणा हुक्म चलांयदा । आप आपणा देवे माणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। धुर फ़रमाना हरि दातार, आपणा आप उपजाईआ। थिर घर बैठ सच्चे दरबार, साचा हुक्म आप सुणाईआ। शाहो भूप सच्ची सिक्दार, शाह सुल्तान वड वड्याईआ। जोत अकाल ख़बरदार, सेवक सेवा सच लगाईआ। आपे होया कन्त भतार, आपणी नारी आप हंढाईआ। आपे सेजा सुत्ता पैर पसार, अंगीकार आप अख्वाईआ। आपे आपणी किरपा धार, आप आपणा सुत्त उपजाईआ। शब्द सुत्त वड बलकार, घर साचे बैठा आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, साचा दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। निरगुण नारी निरगुण कन्त, निरगुण सुत्त उपजाया। निरगुण निरगुण बणाए बणत, निरगुण निरगुण वेख वखाया। निरगुण आदि निरंजन अन्त, निरगुण आपणा खेल खिलाया। निरगुण पारब्रह्म बेअन्त, भेव कोई ना राया। निरगुण महिमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरगुण ल्ए तराया। निरगुण पिता निरगुण मात, निरगुण आपणे विच टिकाईआ। निरगुण निरगुण देवे दात, निरगुण भिच्छया झोली पाईआ। निरगुण निरगुण चलाए राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। निरगुण निरगुण निभाए सगला साथ, सगला संग रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण लाल इक्क उपजाईआ। निरगुण लाल हरि गोपाल, शब्दी सुत्त उपजाया। आपणे फल लगाया डाल्ह, आपणी रुत्त सुहाया। आपे करे कराए प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाया। आपे शाह आपे कंगाल, आपणा भण्डार आप भराया। आपे
बणया विच दलाल, सच दलाली आप कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचे हरि साची खेल खिलाया। थिर घर साचा सच दरबारा, हरि साचा कर्म कमांयदा। पूत सपूता सुत्त दुलारा, शब्दी शब्द उपजांयदा। एका हुक्म सच्ची सरकारा, आपणा आप सुणांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर उसारा, साची सेव लगांयदा। विष्न ब्रह्मा भर भण्डारा, शंकर संग रलांयदा। नाद अनादी सच्ची धुन्कारा, ब्रह्मादी आप अल्हांयदा। आदि जुगादी एका कारा, एकँकारा आप कमांयदा। लेखा लिखे ना बण लिखारा, ब्रह्मा वेता भेव ना पांयदा। चार वेदां भर भण्डारा, लोकमाती राह वखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, हुक्मी हुक्म चलांयदा। त्रैगुण तेरा मीत मुरारा, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी महल्ल उसारा, निरगुण निरगुण वंड वंडांयदा। मन मति बुध कर प्यारा, नौ दर खोज खोजांयदा। घर विच घर इक्क उसारा, आप आपणा आसण लांयदा। मानस मानुख कर उज्यारा, भगत भगती इक्क दृढ़ांयदा। दूतां दुष्टां करे सँघारा, आप आपणा वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, पंज तत्त मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि न अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। हरि भगवन्त हरि भगवान, हरि हरि जोत जगाईआ। आदि जुगादी वेखे जगत निशान, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आपे होया सीता राम, कान्हा गोपी आप नचाईआ। आपे मन्त्र दृढ़ाए सतिनाम गोबिन्द फतिह आप गजाईआ। आपे प्याए अमृत जाम, तृष्ना तृखा आप बुझाईआ। आपे वेखे कलिजुग अन्ध अन्धेरी शाम, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई नगर ना ग्राम, ना कोई खेड़ा रिहा वसाईआ। पल्ले दिसे ना किसे नाम, चारे कन्नीआं खाली रहे हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार निराकार, निरँकारा आपणी आप रखाईआ। निरँकार निरवैर, आदि जुगादि अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर आदि जुगादि शब्द अनादी करे सैर, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां फेरा पांयदा। जन भगत उधारे कर कर आपणी मेहर, आप आपणा दरस वखांयदा। लक्ख चुरासी वरते कहर, राज राजान शाह सुल्तान साचा हुक्म ना कोए सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर आपे धर, नूर उजाला इक्क वखांयदा। नूर उजाला हरि बनवारी, अकल कला अख्वाईआ। कलिजुग वेखे रैण अँध्यारी, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। वरनां बरनां होए खुआरी, साची सिख्या ना कोए पढ़ाईआ। धीआं भैणां वणज वपारी, कूड़े धन्दे लाईआ। काम क्रोध रिहा ललकारी, हउमे हँगता ल्ए अंगड़ाईआ। साधां सन्तां सुरत सवाणी रही कुँवारी, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत बैठे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, जल धारा सीस वहाईआ। नाल रलाई तृष्ना लाड़ी, आसा मनसा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । निरगुण नूर दीपक बाती, हरि साचे सच जगाईआ। प्रगट होया कमलापाती, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जन भगतां देवे अमृत आत्म बूंद स्वांती, सांतक सति वरताईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। अमृत जाम प्याए साचा साकी, शब्द प्याला हथ्थ उठाईआ। गुर गोबिन्द लहिणा देण चुकाए बाकी, पिछला मूल ना कोए रखाईआ। अस्व घोड़े रक्खे चाल बांकी, नीला नीली धारों पार लँघाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां अग्गे कोए रहे ना आकी, शाह सुल्तानां खाक मिलाईआ। पुरख अगम्मा ना मरे ना कदे जम्मा आपणी करे आप चालाकी, वेद कतेब भेव ना पाईआ। अलक्ख निरँजण अलक्खणा अलाखी, अगम्म अगोचर अथाह बेपरवाह आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम आप चलाए आपणी साखी, साची विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण जोत नूरी अल्ला, अलाही नूर आप अख्वांयदा। एका वस्सया सच महल्ला, उच्च अटला दिस ना आंयदा। पावे सार जलां थलां, डूँघी कन्दर फोल फोलांयदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशन डेरा लांयदा। शब्द अगम्मी फड़या भल्ला, आपणे हथ्थ चमकांयदा। एका वार कलिजुग अन्तिम बोले हल्ला, दूसर संग ना कोए रखांयदा। फिरे दरोही इक्क अकल्ला, हज़रत पीर दस्तगीर शाह हकीर सीस ना कोए उठांयदा। आदि जुगादी अछल अछल्ला, वल छल धारी खेल खिलांयदा। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका ब्रह्म वखांयदा। मनमुख जीवां कलिजुग काया फल बूटा हुला, अन्तिम मुल ना कोए पवांयदा। शब्द अन्धेरा झक्खड़ एका झुल्ला, कूड़ी क़िया जड़ उखड़ांयदा। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला सतिगुर कंडे विरला तुला, तोलणहारा आप तुलांयदा। मनमुख जीव माया ममता हउमे हँगता रुल्ला, साची संगता ना कोई मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर डगमगांयदा। निरगुण नूर डगमगा, जोती जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उठा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े ल्ए मना, कलिजुग अन्तिम सेव कमाईआ। घर घर अन्दर मन्दिर फेरी पा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क करा, एका नूर करे रुशनाईआ। रवि ससि रहे शरमा, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। करोड़ तेतीसा रिहा राह तका, गुरसिख तेरी वड वड्याईआ। ब्रह्मा वेता सीस रिहा झुका, घर साचे वज्जे वधाईआ। विष्नूं वंसी गोदी ल्ए उठा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, गुरसिख साचे वेखे थाउँ थाँईंआ। कलिजुग करे सच न्याँ, साचा सालस आप बण जाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा जूठे झूठे उडने काँ, कागों हँस ना कोए बणाईआ। जिस जन जप्या हरि हरि नाँ, हरि साचा वेख वखाईआ। शब्द सरूपी पकड़े बांह,
दिस किसे ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। निरगुण हरि हरि निरगुण जोत, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई ज़ात पात बणाया। लभ्भदे फिरदे कोटी कोटि, अठसठ बैठे धूंणीआँ ताया। कोटन कोटी बन्न्ह लंगोट, सीस ख़ाक रहे पवाया। कोटन कोटि मारन वासना खोट, मुख पर्दा रहे पाया। कोटन कोटि ना भरी पोट, दर दर बैठे अलख जगाया। कोटन कोटि चढ़े पर्बत चोट, आपणी चोटी रहे बणाया। बिन सतिगुर पूरे तन नगारे ना कोई लावे चोट, अनहद ताल ना कोए सुणाया। जन भगतां बख्शे चरन कँवल एका ओट, पुरख अकाल इक्क मनाया। कलिजुग जीव आहलनिउँ डिगे बोट, ना सके कोई उठाया। साधां सन्तां भरी ना पोट, माया ममता होए हल्काया। किसे ना रलाई जोती जोत, सुखमन राह ना पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराया। गुरसिख सज्जण सच्चा साकी, हरि साचा आप अख्वांयदा। कलिजुग देवण आया बाकी, पूर्ब लहिणा आप चुकांयदा। गुर गोबिन्द पूरा करे भविख्त वाक्ी, जो सरसे विच रुढ़ांयदा। अर्श फर्श वेखे बन्दा खाकी, कायनात फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण धारा हरि निरँकारा चार वरनां इक्क चलांयदा। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका करे जणाईआ। चार वरनां इक्क ध्यान, एका इष्ट वखाईआ। चार वरनां एका माण, एका दर सुहाईआ। चार वरनां एका दान, एका भिच्छया झोली पाईआ। चार वरनां एका पीण खाण, एका रंग रंगाईआ। चार वरनां मारे एका बाण, पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। चार वरनां दरसाए इक्क भगवान, जोती नूर डगमगाईआ। चार वरनां इक्क ईमान, एका कलमा दए सिखाईआ। चार वरनां इक्क अञ्जील कुरान, इक्क हदाइत शरअ शरायत इक्क जणाईआ। चार वरनां एका वेद पुराण, एका पूजा पाठा करे पढ़ाईआ। चार वरनां एका गीता ज्ञान, ज्ञान गोझ इक्क खुल्हाईआ। चार वरन रखाए इक्क निशान, चार वरनां एका रिहा झुलाईआ। चार वरन साची दरगाह करे परवान, वड दाता बेपरवाहीआ। चार वरन मंगल एका गाण, गुर अर्जन शब्द सुणाईआ। चार वरनां इक्क कृपान, एका खण्डा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। चार वरनां एका रंग, हरि साचा आप चढ़ांयदा। चार वरनां सच पलँघ, हरि साचा आप वखांयदा। चार वरनां बख्शे एका मंग, मंगता मंगणहारा आप हो जांयदा। चार वरनां चाढ़्हे एका रंग, रंगणहार आप हो जांयदा। चार वरनां आप वजाए मृदंग, घर घर विच ताल रखांयदा। चार वरन सूरा सरबंग, सो पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। चार वरनां लाए अंग, हँ ब्रह्म आप प्रनांयदा। चार वरन अन्दर आपे लँघ, आपणा
मन्दिर आप सुहांयदा। चार वरन रसना तजाए मदिरा मास गन्द, अमृत जाम इक्क प्यांअदा। चार वरनां देवणहारा डन्न, डौरु डंका एका वांयदा। चार वरन आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, भन्नणहारा आप अख्वांयदा। चार वरन बेड़ा आपे दए बन्न्ह, मँझधार आप रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका आपणा हुक्म चलांयदा। शब्द हुक्म धुर फ़रमाना, कलिजुग अन्तिम अन्त चलाया। पकड़ उठाए राजा राणा, शाह सुल्तान आप हिलाया। साधां सन्तां जीवां जन्तां मन्नणा पए भाणा, ना सके कोए रुकाया। ब्रह्मा शिव होए हैराना, हरि का भेव ना कोए आया। करोड़ तेतीसा बाल निधाना, दिवस रैण रिहा कुरलाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट्या जोद्धा सूर मर्द मरदाना, हरि आपणा नाउँ रखाया। एका चिल्ला तीर कमाना, शब्द अगम्मा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी करे ख्वार, गुरमुख सज्जण लाए पार, जिस जन आपणा दरस वखाया। गुरसिख तेरी वड्याई धन्न, धन्न नामा हरि हरि पाया। गुरसिख तेरी वड्याई धन्न, जनणी जन एका जाया। हरिजन तेरी वड्याई धन्न, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाया। हरिभगत वड्याई धन्न, भगत भगवन्त मीत बणाया। गुर गुर पूरा बेड़े देवे बन्न्ह, आप आपणा बिरध रखाया। सतिगुर पूरा वस्सया बिन छपरी छन्न, चार दीवार ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराकार पुरख अबिनाशी किरपा धार, सरगुण चेला इक्क उपजाया। सरगुण चेला गुर गोबिन्द निरगुण मेल मिलन्नया। पुरख अबिनाशी मेटे सगली चिन्द, आपणा जन आपे जनिआ। आप उपजाई आपणी बिन्द, आप आपणा खेल खिलन्नया। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, दिस ना आए कलिजुग जीव अन्न्हयां। मनमुख लाए आपणी निन्द, गुरमुखां अन्दर आपे सन्न्हया। पकड़ उठाए वाली हिन्द, शब्द सुनेहड़ा एका घल्लया। कलिजुग अन्तिम पैणी छिंज, शाह सुल्तान बेड़ा किसे ना बन्न्हया। मनमुखता हउमे हँगता देवे पिंज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर हाज़र हज़ूर ज़ाहरा चन्न चढ़ाए चन्नया। चढ़या चन्न सच प्रकाश, चन्दन निम्म महिकाईआ। गुरमुख मेला विच प्रभास, धरत धवल वड्याईआ। मंगलाचार पृथ्मी आकाश, पुरीआं लोआं सगन मनाईआ। जिस जन पाया शाहो शाबास, घर साचे होए रुशनाईआ। पुरख परखोतम पूरी करे आस, परम पुरख वड वड्याईआ। साची सखीआं पावण आया रास, साचा सगन इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दीवा निरगुण बाती निरगुण प्रगट कमलापाती एका एक अख्वाईआ। कमलापाती कन्त कन्तूहल, एका खेल खिलांयदा। गुरमुख नारी कन्त प्यारी शब्द पंघूड़ा रही झूल, हरि साचा आप झुलांयदा। आप
चुकाया आपणा मूल, लिख्या लेखा पूर करांयदा। जुगा जुगन्त ना जाए भूल, अभुल्ल गुर आप हो आंयदा। करनहारा सूलीउँ सूल, सूलां सथ्थर हेठ विछांयदा। हरिसंगत उत्तों बरखे फूल, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। शब्द सिँघासण आप बराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार गोबिन्द प्यार, साचा संग निभांयदा। गोबिन्द मीता इक्क अतीता, एका खेल खिलांयदा। किसे हथ्थ ना आए गुरुदुआर मन्दिर मसीता, हर घट बैठा आसण लांयदा। जिस जन रक्खया हरि हरि चीता, स्वच्छ सरूपी दरस वखांयदा। करे कराए पतित पुनीता, पतित पावण नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी ठंडा सीता, गुरमुखां अग्नी आप बुझांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, निरगुण सरगुण आप अख्वांयदा। वेखणहारा हस्त कीटा, कीट कीटा आप समांयदा। आपणा भाणा आपे जीता, आपणे भाणे आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर नूर अख्वांयदा । निरगुण नूर परवरदिगार, कलमा अमाम अख्वाया। सर्ब जीआं दा सांझा यार, लोकमात वेखण आया। संग मुहम्मद ना दीसे चार यार, कुतब गौंस शेख़ मुसायक पीर मुल्लां ना कोई संग रलाया। नूर अलाही नूरी अल्ला, हू हू आपणा नाअरा लाया। तूं ही तू वस्सया सच महल्ला, बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा कलमा आप पढ़ाया। आपणा कलमा पढ़ हदीस, शरअ शरीअत आप जणाईआ। आपे गाया दन्द बतीस, तीस तीस करे रुशनाईआ। लहिणा देण चुकाए बीस, सद बीस बीस बीसा वड वड्याईआ। आपे होया लाशरीक, जगत शरीकत दए मिटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम रक्खे इक्क तरीक, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ। वेद व्यासे लिख्या लेख अवतार चौबीस, ईसा मंगे एका भीख, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कलिजुग पीसण रिहा पीस, जूठी झूठी चक्की रिहा चलाईआ। गुरमुख विरले मिल्या हरि जगदीस, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख तेरे छत्र झुलाए सीस, गुर गोबिन्द बणत बणाईआ। हरिजन तेरी कोई ना करे रीस, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। राज राजाना खाली खीस, दर मंगण भिख ना पाईआ। अल्ला राणी विच उनीस, रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी क़िया दए मिटाईआ। कलिजुग तेरा चुकणा लहिणा, हरि साचे आप चुकावणा। जन भगतां नेत्र नाम पाउणा नैणा, कज्जल धार इक्क वखावणा। सति सरूपी पाउणा गहिणा, सोलां शृंगार आप पहनावणा। नाम मैंहदी रंग रंगाउणा, एका रंग हरि साचे सच चढ़ावणा। धुर कन्त कन्तूहल इक्क हंढाउणा, पुरख अबिनाशी सुहावणा। साची सेजा आसण लाउणा, एका बंक वखावणा। साची सखीआं रल मिल मंगल गाउँणा, सोहँ ढोला इक्क सुणावणा। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाउणा, दूई द्वैती
पर्दा लाहवणा। नारी कन्त रूप बसन्त आप चढ़ाउणा, आप आपणा खेल खिलावणा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त हरि आप अख्वाउणा, भेव किसे ना पावणा। सतिजुग साचा मार्ग लाउँणा, गुरमन्त्र इक्क उपजावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप नर हरि, आपणी करनी रिहा कर, आदि जुगादि हरि का लेखा लिख्या लेख ना किसे मिटावणा।
भिन्नड़ी रैण उठी जाग, हरिसंगत नाल जगाईआ। हँस बणदे वेखे काग, मुख तों आपणा पर्दा लाहीआ। घर विच घर दीपक जगदे वेखे चिराग, आपणा अन्धेरा रही मिटाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां धोवण आया दाग़, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। हरिसंगत तेरे वड वड भाग, धरत धवल ख़ुशी रही मनाईआ। भिन्नड़ी रैण सरन सरनाई गई लाग, दोए जोड़ बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाईआ। भिन्नड़ीए तेरा मीत मुरार, गुरसिख साचा आप बणाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, तेरा रंग ना किसे चढ़ाया। तेरा जोबन विच संसार, बिन गुरसिख ना सके कोए हंढाया। कलिजुग काली करे ख्वार, कालख टिक्का मस्तक लाया। दोहां मिल्या कन्त भतार, घर साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण ल्ए उठाया। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्ह, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। हरिसंगत अन्दर रही बोल, आपणा राग अल्हाईआ। पूरा करन आई कौल, गोबिन्द पूरा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण दए वड्याईआ। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, सतिगुर पुरख मनाया। सतिगुर पूरा मिल्या इक्क मलाह, गुरसिख साजण वेख वखाया। दोहां बहाए एका थाँ, एका दर खुल्हाया। कलिजुग करे सच न्याँ, जगत झेड़ा मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण मेल मिलाया। भिन्नड़ी रैण मिल्या मेला, मेलणहार गोपाल। एका घर वसण गुरू गुर चेला, गुर तोड़े जगत जंजाल। सतिगुर मिल्या सज्जण सुहेला, भिन्नड़ी रैण उठाए बाल निधान। कलिजुग अन्तिम आया वेला, मेटणहारा पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण देवे माण। भिन्नड़ी रैण अंक सुहेली, गुरमुख मिलणे आईआ। तेज भान मिल्या बेली, सगला साथी रिहा तराईआ। आदि जुगादि रहे अकेली, बिन हरिभगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण नैण दरसाईआ। भिन्नड़ी रैण खोल्हे अक्ख, नेत्र नैण उग्घाड़या। सतिगुर वेखे कर प्रतक्ख, हरिसंगत लाया अखाड़या। कलिजुग अग्नी विच्चों ल्ए रक्ख, लग्गे वा ना तत्ती हाढ़या। छाछ वरोले विच्चों मक्ख, नाम मधाणा एका पा ल्या। अमृत धारा करी वक्ख, गुरमुखां मुख चुआ ल्या। करनहारा कक्खों लक्ख, हरिजन कीमत
आपे पा रिहा। रैण भिन्नड़ी राह आपे दस्स, आप आपणे मार्ग ला रिहा। गुरसिख दुआरे रही हस्स, आपणा घूँगट आप उठा ल्या। दूर दुराडी रही नस्स, सगला पन्ध मुका ल्या। सतिगुर पूरा हिरदे अन्दर गया वस, शब्द विचोला इक्क बणा ल्या। कोई ना दीसे रवि ससि, गुरसिख साचा चन्द चढ़ा ल्या। भिन्नड़ी रैण मेटे रैण अन्धेरी मस्स, गुरसिख साचे वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर बहा ल्या। भिन्नड़ी रैण बैठी दर, हरि साचे दर खुल्हाया। गुरमुखां हरि हरि देवे वर, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। दोहां विचोला आपे बण, आप आपणा मेल मिलाया। लक्ख चुरासी वेखे रण, रणभूमी खेल खिलाया। हरिसंगत तेरी बणत गई बण, सतिगुर पूरा रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण मेला घर, गुरसिख साचे दए मिलाया।