२४ जेठ २०१६ बिक्रमी गूढ़ा राम दे घर शेख़ सर जम्मू
हरि सतिगुर पुरख सुल्तान, परम पुरख अख्वाया। गुर गुर होए आप मेहरवान, सरगुण सेव कमाया। गुरमुख मेला दो जहान, घर साचे आप मिलाया। गुरसिख साचा चतुर सुजान, घर मंगल एका गाया। मनमुख भुल्ले जीव नादान, मन का मणका ना कोए फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिजन ल्ए तराया। हरि दाता भगवन्त, एका एक अख्वांयदा। गुर गुर बणाए बणत, लोकमात जोत जगांयदा। गुरमुख साजण साचे सन्त, सोए आप उठांयदा। गुरसिख मेला नारी कन्त, साचा सगण मनांयदा। मनमुखां माया पाए बेअन्त, ना पर्दा कोए लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तरांयदा। हरि जोती भगवान, नूरो नूर उजालया। गुर देवणहारा दान, खेले खेल दो जहानयां। गुरमुख साचे करे पछान, आप चढ़ाए नाम बबानया। गुरसिख देवे साचा माण, एका बख्शे चरन ध्यानया। मनमुख भुल्ले जीव नादान, मानस जन्म होए वैरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवानया। हरि सतिगुर दाता निराकार, अकल कला अख्वाईआ। गुर शब्दी भरे नाम भण्डार, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुखां देवे कर प्यार, आत्म झोली इक्क भराईआ। गुरसिखां कराए वणज वापार, जगत विचोला आप हो जाईआ। मनमुखां मारे डाड्ही मार, लक्ख चुरासी जन्म भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ। हरि सतिगुर साचा मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। गुर गुर चलाए आपणी रीतड़ा, प्रगट होए विच संसार। गुरमुखां लग्गे भाणा मीठड़ा, इक्क वखाए ठंडा दरबार। गुरसिख कराए पतित पुनीतड़ा, पतित
पावन किरपा धार। मनमुख काया कौड़ा होया रीठड़ा, चारों कुन्ट होए खुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। हरि सज्जण सच्चा पातशाह, शहिनशाह सुल्तान। गुर गुर वखाए सच्ची राह, मेल मिलावा दो जहान। गुरमुखां फड़े लोकमात बांह, आप आपणा कर ध्यान। गुरसिखां बणे पिता माँ, गोद उठाए बाल अञ्याण। मनमुखां ना देवे कोई थाँ, चारों कुन्ट पए कुरलाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी निगहबान। हरि सतिगुर साचा एक है, एका एक एकँकार। गुर बख्शे साची टेक है, लोकमात ल्ए अवतार। गुरमुखां करे बुध बिबेक है, हउमे हँगता रोग निवार। गुरसिख लग्गे ना काया सेक है, अमृत बख्शे ठंडी ठार। मनमुख माया भुल्ले रहे वेख है, दूई द्वैती पर्दा ना देवे कोई उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी पावे सार। हरि सतिगुर सच्चा आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलांयदा। गुर गुर वजाए साचा नाद, शब्दी शब्द उपजांयदा। गुरमुख साजण ल्ए लाध, आप आपणा मेल मिलांयदा। गुरमुखां मेटे वाद विवाद, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। मनमुखां सिर पाए ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। हरि सुल्तान वड वड मीआं, परम पुरख करतारा। गुर गुर जगाए साचा दीआ, निर्मल जोत कर उज्यार। गुरमुख बीज साचा बीआ, आप लगाए फुल फुलवाड़ा। गुरमुख साचे किया हीआ, मेल मिलावा सच दिहाड़ा। मनमुख आप दबाए कलिजुग तेरी हेठा नीआं, नौ खण्ड पृथ्मी पाए भारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता ल्ए अवतारा। हरि करतार करनेहारा, करता पुरख अख्वांयदा। गुरू गुर शब्द शब्द जैकारा, शब्दी नाद वजांयदा। गुरमुख गुरमुख कर प्यारा, आपणी बूझ बुझांयदा। गुरसिख खोल्हे बन्द किवाड़ा, नेत्र नैण दरसांयदा। मनमुखां अग्नी तत्ती हाढ़ा, आठ पहर जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर हरि भगवाना, सतिगुर पुरख अख्वांयदा। गुर गुर देवे नामा, आप आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुखां देवे नाम बिबाणा, आपणी हथ्थीं आप चढ़ांयदा। गुरमुखां बख्शे इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म वखांयदा। मनमुख जीव होए शैताना, पंचां मार्ग पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप तरांयदा। गुरमुख काया साचा चोला, गुर सतिगुर रंग रंगाया। चरन भिखारी होया गोला, दर दरवेशा वेस वटाया। नाम जैकारा एका बोला, एका रिहा सुणाया। आदि जुगादी साचा तोला, निरगुण सरगुण तोल तुलाया। सच भण्डारा एका खोल्हा, पुरख अबिनाशी वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन काया रंगण रंग रंगाया। काया रंगण नाम ललारी, हरि साचा रंग रंगाईआ। जोत निरँजण सेवादारी, सेवक रिहा
कमाईआ। कलिजुग अन्तिम चढ़े खारी, साचा वटना आप मलाईआ। जोती माता पाणी रही वारी, अमृत आत्म इक्क रही भराईआ। पंचम सखीआं मंगल गायण वारो वारी, अनहद साचा ताल वजाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द घोड़ी रिहा चाढ़्ही, आपणी हथ्थीं वाग गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया रंग अनमोल, हरि साचा आप रंगाईआ। रंग अनमोला नाम चलूल, जगत जुगत रंगाया। सच सिँघासण आप बिठाए ना कोई पावा ना कोई चूल, फूलण बरखा एका लाया। चौथे जुग आप चुकाया पिछला मूल, देणा देवणहार देण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। गुरमुख मेला सच दुआर, गुरसिख वड वड्याईआ। गुर किरपा हरि जाए तार, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। गुरसिख मेला सच दरगाह, गुरमुख मेल मिलन्नया। गुर गुर पकड़े आपे बांह, हरि सतिगुर पूरे बेड़ा बन्न्हया। सतिगुर पूरा करे सच न्याँ, गुर गुर राग सुणाए कन्नया। गुरमुखां वखाए साचा थाँ, गुरमुख विरला मात मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जन आपे जणया। गुरमुख सच्चा सच दुआर, गुरसिख वेख वखाईआ। गुर गुर भरे नाम भण्डार, हरि सतिगुर आप वरताईआ। सतिगुर पूरा सांझा यार, वरन गोत ना कोई रखाईआ। गुर गुर मीता देवणहार, जुग जुग वेस वटाईआ। गुरमुख साजण ल्ए उभार, गुरसिख साचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर खोज खुजाईआ। घट मन्दिर हरि फोल्लया, रूप अनूप करतार। पंज तत्त अन्दर आपे बोल्लया, शब्द अगम्मी इक्क जैकार। सच फुलवाड़ी आपे मौलया, खिड़ी रहे गुलज़ार। अमृत भरया साचा कौलया, नाभी रक्खी मूंहदे भार। प्रगट होया उप्पर धवलया, निहकलंक ल्ए अवतार। आपे होए साँवल सँवलया, भगत वछल आप गिरधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण लाए पार। गुरमुख साचा आप उठाया, आपणी बूझ बुझाईआ। कूड़ा नाता जगत तुड़ाया, कूड़ी क़िया आप मिटाईआ। मस्तक चरन धूड़ी टिक्का आप लगाया, रेख रेखा रेख वेख वखाईआ। रस फीका अमृत फल लगाया, अमृत मिट्ठा मुख चुआईआ। दहि दिशा दीपक इक्क जगाया, घर साची करे रुशनाईआ। चारे कुन्टां आपणा फेरा पाया, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जूठा झूठा डेरा ढाया, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। काया अन्धेरा आप मिटाया, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। साचा खेड़ा आप वसाया, नाम बीज इक्क बिजाईआ। अमृत मेवा फल लगाया, गुरमुख साचे दए खवाईआ। देवी देवा इष्ट आप हो आया, गुरदेव वड वड्याईआ। नमो नमो निमस्कार आप कराया, वासदेव रूप वटाईआ। अस्तिक नास्तिक खेल खिलाया, वास्तक रूप विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख सज्जण वेख वखाईआ। गुरसिख सच्चा हरि हरि सज्जण, हरि साचे सच उपाया। गुरचरन दुआरे एका मजण, एका धूढ़ अशनान कराया। गुरमुखां आया पड़दे कज्जण, नाम दोशाला हथ्थ उठाया। गुरसिखां भाण्डे झूठे भज्जन, नाम प्याला हथ्थ फड़ाया। अमृत पी पी दर साचे रज्जण, चिन्ता संसा रोग गंवाया। ताल अनादी अनहद वज्जण, धुन आत्मक आप सुणाया। चार वरनां अन्दर गुरमुख साचे बहि बहि सजण, वरन गोत ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मार्ग इक्क वखाया। गुरमुख तेरा साचा राह, हरि साचा आप चलांयदा। भगत वछल प्रभ बेपरवाह, आपणा मार्ग आप वखांयदा। सन्त सतिगुर पकड़े बांह, सगला संग निभांयदा। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, घर साचा इक्क सुहांयदा। ग़रीब निमाणयां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सखा सखाई पिता माँ, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरा, चार कुन्ट कुरलाईआ। लक्ख चुरासी मेरा तेरा, मेरा तेरा पई लड़ाईआ। सच सुच्च ना करे कोई निबेड़ा, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उजड़या खेड़ा, साचा मन्दिर ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग रीती वेख वखाईआ। कलिजुग रीती मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर, चार दुआरी बंधन पाया। हरि का शब्द कर उज्यार, गुर मन्त्र विच टिकाया। निरगुण सरगुण खेल अपार, पंज तत्त ना कोई रखाया। चिट्टे उप्पर काली खिच लकार, आप आपणा नाउँ उपजाया। गुर अवतार लाए सेवादार, सन्त भगत नाल रलाया। आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। वेद कताबा पावे सार, लोकमात राह चलाया। शास्त्र सिमरत ख़बरदार, सगला संग निभाया। गीता ज्ञान गोहझ वखान, अठारा ध्याए लेख लिखाया। अञ्जील कुराना कर प्रधान, एका कलमा नाम पढ़ाया। खाणी बाणी धुर फ़रमान, हरि साचे हुक्म सुणाया। गुर सतिगुर होए मेहरवान, लोकमात नाम चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मार्ग वेख वखाया। कलिजुग मार्ग चार वरन, बरन अठारां वेख वखाईआ। वेद पुराण पंडत पांधे पढ़न, पढ़ पढ़ रसन विवाद वधाईआ। अञ्जील कुरान बहि बहि लड़न, मुल्ला शेख़ पई लड़ाईआ। ग्रन्थी पन्थी रहे सड़न, पंज तत्त अग्नी एका लाईआ। हरि की पौड़ी कोई ना चढ़न, डूँघी गारे डूँघी भँवरे रहे तारीआ लाईआ। गुर दुआर मन्दिर मस्जिद जूठे झूठे डरन, अन्तर नाम ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। निरगुण वेखे इक्क अकल्ला, आपणी कल वरताईआ। अठसठ फोले नीर जलां, गंगा गोदावरी फेरा पाईआ। सुरस्ती धाम अद्धविचकारे मेला, बैठा मुख छुपाईआ। गोदावरी किसे ना फड़या
पल्ला, बैठी संग छुड़ाईआ। चारों कुन्ट काम क्रोध लोभ हँकारा रल्ला, अमृत आत्म ना कोई प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग क़िया रिहा वेख, फोल फुलाए थाउँ थाँईंआ। शिवदवाला मन्दिर मट्ठ, हरि साचा वेख वखानया। वेखणहारा तीर्थ तट्ट, तट किनारा आप पछानया। जानणहारा घट घट, घट अन्तर आप समानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल श्री भगवानया। शिवदवाला मट्ठ जगत मन्दिर, कूड़ी क़िया रही कुरलाईआ। पंडत पांधे बैठे अन्दर, हरि की कथा रहे सुणाईआ। मन हँकारी वड़या अन्दर, माया ममता नाल रलाईआ। बजर कपाटी ना तोड़या जन्दर, रामा कृष्ना रहे ध्याईआ। कलिजुग अन्तिम भागा मन्दड़, मानस जन्म गए गंवाईआ। प्रभ अबिनाशी इक्क बख्शंदड़, बख्शणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मन्दिर फोल फुलाईआ। साची मस्जिद सच मसल्ला, सच वज़ू ना कोई करांयदा। मुलां शेख़ करन हल्ला, मसला असल ना कोई जणांयदा। सच ईमान ना फड़या पल्ला, शरअ कुरान ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। गुरुदुआरा गुर का घर, गुर गुर वेस वटाया। निरगुण वेखे अग्गे खड़, दिस किसे ना आया। जीव जन्त जहानी रहे पढ़, आपणी विद्या आप अल्हाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार गए सड़, धीआं भैणां रहे तकाया। हरि मन्दिर बणाया वेसवा घर, सतिगुर पूरा इक्क भुलाया। गुर गोबिन्द खण्डा फड़, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, मात पित ना कोई उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर, शिवदवाला मट्ठ वेख वखाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकार, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी वेख विचार, वेखणहारा हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चौथे जुग दए सलाहीआ। चौथे जुग जाणा जाग, हरि साचा आप जगांयदा। तेरी शाही तेरा काग, तेरे दर उडाईआ। ना कोई भगती ज्ञान वैराग, ना कोई वेख वखाईआ। जूठी झूठी लग्गी आग, लग्गी आंच ना कोई बुझांयदा। होए खुआरी प्रधान पांच, पंच पंचां वड वड्यांअदा। गुर मन्दिर अन्दर टुट्टी सांझ, साचा गुरू ना कोई वखांयदा। काया माटी वसे काम, कंचन गढ़्ह ना कोई सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मन्दिर आप सुहांयदा । एका मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, गुरसिख बणत बणाईआ। नौ दुआरे प्रगट रक्ख, दसवां बन्द वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रतक्ख, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। दीपक साचा दित्ता रक्ख, दिवस रैण करे रुशनाईआ। चार दिवारी कीनी सख, पंज तत्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा मन्दिर दए
सुहाईआ। गुरसिख तेरा साचा मन्दिर, हरि साचे आप उपाया। जोत जगाई अन्दरे अन्दर, आपणा दीपक आप बलाया। भाग लगाया डूँघी कन्दर, अन्ध अन्धेर मिटाया। मन नटूआ ना फिरे बन्दर, दहि दिशा ना फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा मन्दिर खोज खुजाया। गुरसिख मन्दिर साचा घर, हरि साचे सच सुहाया। कलिजुग अन्तिम दित्ता वर, चार दिवारी मूल चुकाया। जिस जन अन्दर जाए वड़, नेत्र लोचण आप खुल्हाया। सुरत सुवाणी ल्ए फड़, गुर शब्दी बंधन पाया। साची सेजा बहे चढ़, पलँघ रंगीला इक्क विछाया। गुरसिख अक्खर वक्खर रिहा पढ़, सोहँ अजपा जाप जपाया। पुरख अबिनाशी आप फड़ाया आपणा लड़, ना सके कोई छुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरदुआर इक्क सुहाया। गुरुदुआर गुरसिख मनारा, घर घर विच आप उपाया। अन्दर बैठा गुरू प्यारा, गुरसिख तेरा राह तकाया। लेख चुकाया चार दीवारा, नौ दुआरा पन्ध मुकाया। अमृत देवे ठंडी ठारा, अठसठ तीर्थ नहावण कोए ना जाया। पूजा पाठ पार किनारा, जिस जन आपणा दरस दए वखाया । जोग अभ्यास ना कोए सहारा, निउँली कर्म ना कोए कराया। नैण मूंद ना तट किनारा, जटा जूट ना कोए बणाया। चोटी मुन्न ना कोए ख़ाक पाए छारा, अग्नी धूणी ना कोए ताया। सतिगुर पूरा हो उज्यारा, नर निरँकारा लोकमात अन्तिम आया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाया। पुरख अकाल कन्त भतारा, गुरमुख नारी विआउँण आया। सीता सुरती राम प्यारा, मन रावण दए मिटाया। राधा कृष्ना खेल अपारा, नाम बंसरी दए वजाया। नानक निरँकार वजाए सतारा, निरँकार निरँकार निरँकार एका गाया। गोबिन्द अमृत ठंडा ठारा, पुरख अबिनाशी एका जाम प्याया। दो जहानां पार किनारा, लक्ख चुरासी फंद कटाया। पारब्रह्म तेरा अन्त ना पारावारा, निहकलंक आपणा नाउँ रखाया। प्रगट होया विच संसारा, नाम डंका इक्क वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच जैकारा, सोहँ मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां प्यार गुरसिखां भार, पुरख अबिनाशी हो त्यार, आपणे कंध आप उठाया। गुरसिख तेरा चुक्कया भार आपणे कंध, आपणी सेव लगाईआ। आप मुकाए दो जहानां पन्ध, एका डण्डा लाईआ। सोहँ सुहागी सुणाया छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जिस जन रसना गाया ख़ुशी कराए बन्द बन्द, रोग सोग चिन्त मिटाईआ। आप समाए परमानंद, निजानंद इक्क दरसाईआ। जिस जन तजाया मदिरा मास गन्द, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। कोटन कोटि मंगां रहे मंग, जीव जन्त साध सन्त रहे कुरलाईआ। जिस जन किरपा करे सूरा सरबंग, हीण भगती पार कराईआ। आपणे अस्व घोड़े आपे कस्सया तंग, आपे चढ़या शाह अस्वार बेपरवाहीआ। गुरसिखां दुआरे
आपे रिहा मंग, शेख़ सर सर सिक्ख आप हो जाईआ। आपणी डोरी बद्धा पतंग, आकाश आकाशां विच उडाईआ। एथे ओथे दो जहान कट्टी भुक्ख नंग, नाम भण्डारा झोली पाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन हरिसंगत दर्शन पाईआ। सति पुरख निरँजण वजाए आप मृदंग, गुर अवतार रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नारी शब्द आधारी पार कराईआ ।