२४ जेठ २०१६ बिक्रमी तेज भान दे घर शेख़ सर जम्मू
नाम घनघोर शब्द धुन मन्दिर, सुरत बन्द हरि ज्ञाना। खोल्ह कपाट तोड़े हरि जन्दर, जुगत जोग भगवाना। स्वास प्रकाश अबिनाश घट अन्दर, मण्डल रास रचाना। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण इक्क धर, कमलापाती वेख वखाना। कमलापाती नर नरायण, निज मन्दिर निज घर वस्सया। पेखे वेखे आपणे नैण, दर भिखारी फिरे नस्सया। रसना किसे ना सके कहिण, हरि सज्जण जिस जन वेख्या। धाम इक्ट्ठे एका बहिण, दिस ना आए कोए रवि सस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीर निराला एका कस्सया। तीर अनीआला हरि निरँकार, निरगुण सेव लगाईआ। हँ ब्रह्म आर पार, पारब्रह्म वेख वखाईआ। कर्म धर्म जन्म संसार, त्रैगुण बंधन तोड़ तुड़ाईआ। वरन बरन उतरे पार, सरनगत सच्ची सरनाईआ। तरनी तरन आप करतार, तारनहारा हरि रघुराईआ। करनी करता करे करतार, आप आपणी किरत कमाईआ। धरनी धरत धवल दए सहार, धुर दी बाण इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नादी शब्द एका एक गाईआ। नादी शब्द सच धुन्कार, सुन्न समाध समाया। बोध अगाधी कर प्यार, घट छेतर वेख वखाया। माधो माधी ख़बरदार, मोहण मोहनी रूप वटाया। आदि जुगादी आपणी कार, एकउँकारा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा सच सुहाया। सच दुआरा गुरमुख घर, गुर गुर वेस वटाया। आपणी करनी क़िया आपे कर, कारज करते काज रचाया। देवे वड्याई एका दर, दर दरबारा इक्क सुहाया। खाली भण्डारे जाए भर, अतोट अतुट आप हो जाया। बालक सुत्त देवे वर, अबिनाशी अचुत्त खेल खिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, एका नाअरा साचा लाया।
२४ जेठ २०१६ बिक्रमी देवा सिँघ दे घर धंगाली जम्मू
हरि जोत नूर निरँकार, आदि जुगादि एकउँकारया। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार, आपणी आप आप चला रिहा। अबिनाशी
करता भेव न्यार, भेव अभेदा भेव छुपा रिहा। आदि निरँजण नूर उज्यार, एका एक डगमगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, आपणा आप आप उपा रिहा। आपे वसे हरि दुआर, हरि मन्दिर आप सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा नाउँ रखा ल्या। निरगुण नाउँ हरि दातार, आपणा आप धराया। ना कोई दीसे होर पसार, ना कोई बणत बणाया। महल्ल अटल ना कोए मीनार, गगन मण्डल ना कोए रखाया। रवि ससि ना कोए सतार, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए अधार, साकार रूप ना कोए वटाया। त्रैगुण देवे ना कोए आधार, पंज तत्त ना कोए रखाया। खेले खेल आप निरँकार, आप आपणी कल वरताया। सुहाए सच सच्चा घर बार, सच सिँघासण आसण लाया। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, आप आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करते खेल खिलाया। अबिनाशी करता हरि भगवन्त, एका एक अख्वांयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, दूसर कोए ना संग रलांयदा। आप बणाए आपणी बणत, त्तत्व तत्त ना कोए उपांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर हरि निरँकार, आदि जुगादी एका कार, अकल कल धारी आप अख्वांयदा। अकल कल कल हरि भगवाना, ना कोई दूसर चले होर निशाना, ना कोई रचन रचाईआ। आदि जुगादी नौजवाना, बाल बिरध ना कोए वखाईआ। अपणा भाणा आप पछाना, आपणे भाणे विच समाईआ। ना कोई राजा ना कोई राणा, राउ रंक ना कोए अख्वाईआ। ना कोई मर्द ना मरदाना, पूत सपूत ना दए उपाईआ। ना कोई राग ना कोई गाणा, ताल तलवाड़ा, ना कोए वजाईआ। ना कोई पीणा ना कोई खाणा, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा थान सुहाईआ। थान थनंतर हरि निरँकार, आपणा आप सुहांयदा। खेले खेल अपर अपार, अकल कल धारी कल वरतांयदा। सच दुआरा कर त्यार, सचखण्ड वासी डेरा लांयदा। थिर घर सोहे बंक दुआर, बंक दुआरी वेख वखांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, आप आपणी जोत डगमगांयदा। दूसर ना कोई दीसे धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। खेले खेल सति सतिवाद, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आदि जुगादि, जुग करता नाउँ रखाईआ। कोटन कोटि उपाए सन्त साध, लोकमात वेख वखाईआ। शब्द अनादी देवे दाद, धुन आत्मक आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, पारब्रह्म अख्वांयदा। आपे जाणे आपणा राह, आपणा मार्ग आपे लांयदा। आप आपणी रचन रचा, आपे अन्तिम ढांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपा, साची सेवा सेवक लांयदा। नाम निधाना एका गा, एका झोली पांयदा।
शब्द तराना आप सुणा, साचा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस हरि अकल्ला, एका एक अख्वाया। वसणहारा उच्च महल्ला, दिस किसे ना आया। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा हुक्म चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर नूर रुशनाया। निरगुण नूर पुरख अगम्म, वड वड्डी वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना कोए टकाईआ। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गगन पताल रहाए बिन बिन थम्म, मण्डल मण्डप डेरा लाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्म, पंचम नाता ना जोड़ जुड़ाईआ। पवण स्वासी ना ल्ए दम, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, आलस निन्दरा विच ना आईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। सेवा लाए सूरज चन्न, देवे जोत रुशनाईआ। आपे करे खंन खंन, खण्डणहारा आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी आपे घड़े आपे देवे भन्न, भन्नणहार वड वड्याईआ। देवणहारा आपे डन्न, हर घट बैठा डेरा लाईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, मन्दिर मन्दिर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। निरगुण धार अलक्खणा अलक्ख, आपणी आप चलांयदा। त्रै त्रै वेता कर प्रतक्ख, त्रै त्रै सेव लगांयदा। निरगुण सरगुण करया वक्ख, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वांयदा। आपणी वस्तू अन्दर रक्ख, आपे वेख वखांयदा। दूसर ना कोई सके दस्स, भेव कोए ना पांयदा। शब्द अनादी ब्रह्मा वेता करया वस, आपणा राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर हाज़र हज़ूर जोती जोत डगमगांयदा। जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, दयानिध नाम धराया। आदि शक्ती खेल निराला, खेलणहार भेव ना पाया। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखाया। आपे पावे त्रैगुण माया जगत जंजाला, तोड़नहार आप अख्वाया। आप उठाए काल महांकाला, महांकाल आप हो जाया। आपे बणे हरि दलाला, आप आपणी सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप शाहो भूप, सच सुल्तान हरि मेहरवान, एका एक अख्वाया। सच तख्त हरि सच सुल्तान, घर साचे आसण लाईआ। परम पुरख प्रभ मेहरवान, आप आपणी खेल खिलाईआ। आपे जाणे धुर फ़रमान, आपे रिहा सुणाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, एका बूझ बुझाईआ। चार वेदां वेखे मार ध्यान, लोकमात वड्डी वड्याईआ। हरि का रूप ना सके पछान, बेअन्त बेपरवाहीआ। पंज तत्त कर प्रधान, पंचम मेल मिलाईआ। मन मति बुध निधान, निरगुण आपणी वस्त टिकाईआ। ब्रह्मण्डां मारे आप ध्यान, हरि साचा वेख वखाईआ। करोड़ तेतीसा बाल निधान, गुणवन्ता करे जणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, सुरपति मंग मंगाईआ। अट्ठे
नेत्र इक्क ध्यान, ब्रह्मा बैठा राह तकाईआ। हथ्थ त्रिसूल इक्क निशान, शंकर ल्ए अंगड़ाईआ। विष्नूं देवे जीआ दान, दाता रिज़क सबाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, आप आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगण वड्डा वड वड्याईआ। वड्डा दाता बेपरवाह, निरगुण हरि अख्वाया। शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात वेख वखाया। देवणहारा सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। जीवां जन्तां आप बणा, आप आपणा विच रखाया। घर विच घर आप सुहा, घर बैठा मुख लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप सति सतिवादी, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाया। वेख वखाए हर घट अन्तर, हरि साचे वड वड्याईआ। आदि जुगादी साचा मन्त्र, आप आपणा नाउँ उपजाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेखे खेल सबाईआ। आप लगाए पंज तत्त बसन्तर, आपे दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। कल वरतंता मीत मुरारा, परम पुरख अख्वांयदा। निरगुण नूर नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारा, गगन पातालां वेख वखांयदा। आकाश प्रकाश हो उज्यारा, धरत धवल डेरा लांयदा। लक्ख चुरासी दए सहारा, धीरज धीर धरांयदा। सरगुण निरगुण कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे सतिगुर हो अवतारा, आप आपणी जोत जगांयदा। भगती देवे सच भण्डारा, लोकमात वरतांयदा। साधां सन्तां खिच बहाए चरन दुआरा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। सन्त सतिगुर होए वणजारा, नाम भिच्छया मंग मंगांयदा। सतिगुर पूरा भरनहारा भण्डारा, पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा। कोटन कोटि मंगदे रहिण दुआरा, अतोट अतुट वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर जोत धर, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा सति है, सतिपुरख सुल्तान। साधां सन्तां देवे ब्रह्म मति है, एका ब्रह्म ज्ञान। सति सन्तोखी देवे धीरज जत है, मेट मिटाए पंज शैतान। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत है, आसा तृष्ना ना करे वैरान। हउमे हँगता बुरज जाए ढठ्ठ है, मारे शब्द तीर निशान। चरन दुआर वखाए तीर्थ अठसठ है, गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना वेख वखान। जोती नूर उजाला दीन दयाला हरि गोपाला आप महिकाए लट लट है, देवे दाता गुण निधान। चौदां लोक वखाए साचा हट्ट है, आपे होए निगहबान। त्रिलोकी नंदन मेटे फट है, तिन्नां लोकां पार करान। सचखण्ड दुआरा इकउँकारा हरि निरँकारा, एका सुत्ता खाट है, जोती नूर नूर उज्यारा। आपे जाणे आपणी वाट है, ना कोई चड़े्ह जीव संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण एका एक आदि अवतारा। आदि जुगादी हरि अवतार, इकउँकार अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर पैज संवार, जन भगतां ल्ए तराईआ। साधां सन्तां दए प्यार, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ।
सन्त साजण मंगी भिख बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। देवणहारा वारो वार, आपणी सेवा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अबिनाशी करता इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता, करनी कर्म कमांयदा। आदि जुगादि कदे ना डरदा, मरन जन्म ना कोए रखांयदा। आपणी तरनी आपे तरदा, तारनहार वड वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग सदा सुहेला वसे संग, विछड़ कदे ना जांयदा। सदा सुहेला सज्जण मीत, हरि सतिगुर पुरख अख्वाया। सन्तां सुणाए साचा गीत, शब्द अनादी आप अल्हाया। जुगा जुगन्तर साची रीत, साचा मार्ग दए वखाया। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी ल्ए तराया। काया करे ठंडी सीत, जिस जन बख्शे सच सरनाया। एका एक वसे चीत, दूजा भउ रहे ना राया। तीजे नेत्र इक्क प्रीत, स्वच्छ सरूपी दरस वखाया। चौथां पद जाए जीत, जिस जन सिर आपणा हथ्थ टिकाया। पंचम मेला हस्त कीट, हरि साचा घर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार निराकार, निरवैर आप हो जाया। निरवैर अकाल मूर्त, जूनी रहित अख्वाईआ। शब्द अनादी साची तूरत, आपणी आप वजाईआ। आपे वसे नेड़े दूरत, दूर नेड़े आप हो जाईआ। सन्तां भगतां आपे करे आसा पूरत, नाम वस्त झोली पाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, सच सुच्च करे कुड़माईआ। एका बख्शे चरन धूढ़त, मस्तक टिक्का मेटे झूठी शाहीआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, हरि सतिगुर हथ्थ वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निराधार इक्क अख्वाईआ। निराधार पुरख अकाला, लोकमात वेख वखांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पांयदा। जन भगतां दस्से राह सुखाला, साचे मार्ग आपे लांयदा। शब्द सरूपी बण दलाला, एका वणज करांयदा। फल लगाए काया डाल्हा, अमृत फल इक्क खुवांयदा। वेखे मन्दिर सच्ची धर्मसाला, जोत निरँजण डगमगांयदा। शब्द अनादी वज्जे ताला, अनहद राग सुणांयदा । सर सरोवर मारे उछाला, अमृत आत्म आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त साजण मीत मुरार, आप आपणी किरपा धार, देवे नाम इक्क अधार, एका बूझ बुझांयदा। सन्तन मीता हरि भगवाना, भगती भगत तरांयदा। अगम्म अगम्मड़ा इक्क तराना, अलक्खणा अलक्ख सुणांयदा। सचखण्ड दुआरे खेल महाना, जोती जोत डगमगांयदा। सुन अगम्मी वेख वखाना, आप आपणी धार बंधांयदा। आपे वसे पंज तत्त मकाना, दस्म दुआरी डेरा लांयदा। आत्म सेजा रंग रंगाना, सच सिँघासण आप विछांयदा। नारी सुरती मेल मिलाना, शब्दी कन्त हंढांयदा। पंचम सखीआं गायण गाणा, साचा मंगल आप अल्हांयदा। सर सरोवर इक्क वखाना, कागों हँस बणांयदा। राग अनादी इक्क सुनाणा, एका ताल वजांयदा। डूँघी भँवरी
पार कराणा, जोत निरँजण डगमगांयदा। नौ दुआरे छुट्टे आवण जाणा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाना, जगत विद्या ना कोए सिखांयदा। पुरख अगम्मा एका देवे धुर फ़रमाना, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। हरि का रूप ना किसे पछाना, रसना जेहवा लक्ख चुरासी गांयदा। साधां सन्तां बख्शे चरन ध्याना, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञाना, एका ब्रह्म वखांयदा। एका गोपी एका कान्हा, एका नाच नचांयदा। एका सीता एका रामा, तीर कमाना इक्क उठांयदा। एका नानक गाए पद निरबाना, निर्भय रूप आप हो जांयदा। गोबिन्द मारे सच निशाना, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। पुरख अबिनाशी देवे माणा, हरि सन्तां आप उठांयदा। सति पुरख निरँजण गुण निधाना, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर लोकमात वेखे मार ध्याना, गुर अवतार आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क अकल्ला एकउँकार, आदि जुगादी कर पसार, निर्मल जोती कर उज्यार, आदि निरँजण सेवादार, जोत निरँजण डगमगांयदा। जोत निरँजण साची राणी, हरि आपणी आप उठांयदा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, भर प्याला रही प्याईआ। गुर का शब्द सच्चा हाणी, राह तक्के नैण उठाईआ। साचे मन्दिर साची बाणी, हरि साचा रिहा सुणाईआ। सन्तां पाया एका पद निरबाणी, गुर पूरे बूझ बुझाईआ। भरमे भुल्ली चारे खाणी, चार वरन करे लड़ाईआ। हरि की जोत ना किसे पछानी, नेत्र नैण ना किसे खुल्हाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ही, फल फुलवाड़ी ना कोए महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणा मन्त्र, आपणे शब्द दए वड्याईआ। सतिजुग साचे साची धार, सतिपुरख निरँजण आप चलाईआ। भगत भगवन्ता मेल संसार, दूतां दुष्टां दए खपाईआ। वरनां बरनां वस्सया बाहर, आप आपणा मुख छुपाईआ। त्रेते तेरी पावे सार, तेरा रंग रंगाईआ। हरि का रूप अपर अपार, छे शास्त्र चार वेद भेव ना राईआ। द्वापर तेरा वेख किनार, आप आपणी कल वरताईआ। आपे वस्सया सभ तों बाहर, अछल अछल्ल खेल खिलाईआ। एका मीता उधरया पार, इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, हरि साचे वड वड्याईआ। चारों कुन्ट अन्ध अँध्यार, रैण अन्धेरी रही छाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी बणत बणाईआ। बणत बणाए हरि बनवारी, हर घट खेल खिलांयदा। पुरख अबिनाशी जोत निरँकारी, निरगुण आप जणांयदा। ईसा मूसा वणज वापारी, एका कलमा आप पढ़ांयदा। संग मुहम्मद लाई यारी, साचा हुक्म सुणांयदा। नानक निरगुण करे कारी, त्रैगुण बंधन तोड़ तुड़ांयदा। गुर गोबिन्द खेल अपारी, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। साधां सन्तां जीआं जन्तां रिहा वेख विचारी, भेव अभेदा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सलाही बेपरवाह एका नाम सच्चा जाम, जन सन्तां आप प्यांअदा। हरि सन्त भगत वड्याई, हरि वड्यांअदा। कबीरे देवे इक्क रुशनाई, एका नैण खुल्हांयदा। एका घर धी जवाई, सौहरे पेके इक्क सुहांयदा। एका घर वज्जी वधाई, एक मंगल ढोला गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा नाम आप जपांयदा। कबीरे जपया हरि हरि नाउँ, हरि साचे वेख वखन्नया। आपे बणया पिता माउँ, लोकमात आया भंनयां। गंगा नीर करे सच न्याँ, खेले खेल अछल अछन्नया। देवणहारा साचा थाँ, पुरख अबिनाशी एका मन्नया। नगर खेड़ा सच ग्रां, सचखण्ड दुआरा इक्क वखन्नया। पार कराया फड़ के बांह, हरि जोती जोत मिलन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग सदा संग, हरि साचा सच वखन्नया। सच धाम हरि सुंहदड़ा, अगम्म अथाह अख्वांयदा। भगत भगवन्त मेल मिलंदड़ा, दिस किसे ना आंयदा। सरगुण जोती निरगुण जगन्दड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। सन्तां मार्ग इक्क वखंदड़ा, साचा मार्ग इक्क जणांयदा। भरम भुलेखे दूर करदंड़ा, अन्ध अन्धेर गवांयदा। सतिगुर पूरा हरि बख्शिंदड़ा, बख्शणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, हरि साचा मेल मिलांयदा। हरि सन्त वड्याई धन्न, हरि हरि मंगल गाया। हरिभगत वड्याई धन्न, सतिगुर पुरख इक्क मनाया। हरि सन्त वड्याई धन, हउमे रोग गंवाया। हरिभगत वड्याई धन, एका ओट रखाया। हरि सन्त वड्याई धन, माया ममता मोह तजाया। हरिभगत वड्याई धन्न, काया रंगण इक्क चढ़ाया। दोहां बेड़ा देवे बन्न्ह, सतिगुर पूरा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी गुर अवतार हरि निरँकार इक्क अख्वाया। आदि जुगादी हरि अवतारा, जुग जुग वेस वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। चार वरनां हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराया। बरन अठारां रहे पुकारा, नेत्र रो रो नीर वहाया। धरत मात मारे नाअरा, खुलड़े केस गल विच पाया। साधां सन्तां काम क्रोध लोभ मोह वध्या हँकारा, जगत तृष्ना ना कोए बुझाया। पढ़ पढ़ वेद ना किसे विचारा, गा गा रसन करे हल्काया। अठारां पुराण ना बन्न्ही धारा, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक ना किसे गणाया। अठारां ध्याए ना पायण सारा, अर्जन रूप ना किसे वखाया। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर कुतब गौंस मारन नाअरा, ऐनलहक्क ना कोए अख्वाया। चारों कुन्ट चार यारा, मुकामे हक्क ना मेला इक्क ख़ुदाया। पंडत पांधे तिलक मस्तक लाया भारा, जोत ललाट ना कोए जगाया। गुर गद्दी बण बण बैठे विच संसारा, गुर का रूप नज़र ना आया। आपे वेखे आर पार किनारा, बेआस धारा आप रुढ़ाया। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणे हथ्थ उठाया। कलिजुग
अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाया। साधां सन्तां करे विचारा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। अन्दर वड़ वड़ मारे मारा, दिस किसे ना आया। दस्म दुआरी ना किया कोए उज्यारा, अगम्म अगम्म रहे राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी आपे फोले, साधां सन्तां नाम कंडे तोले, साचा तोला इक्क अख्वाया। तोलणहारा साचे कंडे, हरि कंडा हथ्थ उठांयदा। वेख वखाए विच ब्रह्मण्डे, उत्भुज सेत्ज फोल फोलांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आपे वंडे, लक्खण पुष्कर करोच फेरा पांयदा। जम्बु तेरा तोड़ घमंडे, ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। सलमल सान मारे डण्डे, शब्द डण्डा हथ्थ रखांयदा। कुशा आत्म होए रंडे, साचा कन्त ना कोए हंढांयदा। पुरख अबिनाशी कलिजुग अन्तिम जूठी झूठी कंड आपे वढ्ढे, भेख पाखण्ड मिटांयदा। साधां सन्तां आप लडाए आपणे लडे, आप आपणी गोद उठांयदा। दूर दुराडे कोई ना छड्डे, अनभव प्रकाश करांयदा। कलिजुग तेरीआं सीआं हेठ गड्डे, उप्पर भार आपणा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार आपणी आप चलांयदा। कलिजुग तेरा काला रूप, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। मन्दिर गुरदुआर धुखदे धूप, साचा हवन ना कोई कराईआ। ज्ञान ध्यान बोलत झूठ, पंडत पांधे देण दुहाईआ। सच धर्म गया रूठ, सच नाम ना कोई जणाईआ। खाली दिसन सभ दे ठूठ, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखण आया तेरी शाहीआ। कलिजुग कूड़ा शाह सुल्तान, कूड़ा कूड़ करे विहारया। सिक्दार बणाए पंज शैतान, चारों कुन्ट फिरे ललकारया। साधां सन्तां भुल्ला ज्ञान, माया ममता करन प्यारया। धीआं भैणां पए तकाण, एका भुल्ला हरि निरंकारया। मदिरा मास पीण खाण, बैठे विच गुरदुआरया। नानक गोबिन्द करे पछान, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। राम रमईआ जाणी जाण, जानणहारा भेव खुल्हा रिहा। सन्त भगत सर्ब कुरलाण, कलिजुग धीर ना कोए धरा रिहा। चारो कुन्ट गुरू अख्वाण, सिर छत्र ना कोए रखा ल्या। जीवां जन्तां भरम भुलाण, हरि रंग ना कोई रंग रिहा। गुरू ग्रन्थ सर्ब मनाण, गुरू टेक ना कोए धरा ल्या। सति पुरष बण बण सेवा कराण, सति पुरष नज़र किसे ना पा ल्या। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी खेले खेल दो जहान, कलिजुग अन्तिम जोती जामा भेस वटा ल्या। खाली करे सर्ब दुकान, एका डंका हथ्थ उठा ल्या। राज राजान शाह सुल्तान सर्ब कुरलाण, सीस ताज ना किसे टिका ल्या। साध सन्त सर्ब पछतान, निहकलंक वेखण आ गया। कलिजुग सोइआं आप जगाण, नाम खण्डा इक्क चमका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साध सन्त आपणी सेवा ला ल्या। सन्त साध मंगण पूजा, प्रभ, चरन इक्क ध्यानया। हरि बिन और ना कोई दूजा, दिसे
विच जहानया। बिन सतिगुर खोल्हे ना कोए नैण तीजा, ना देवे ब्रह्म ज्ञानया। चौथे पद ना कोए भीजा, मन का मोह ना कोए चुकानया। पंचम करे ना कोए साची रीझा, सिर शृंगार ना कोए रखानया। छेवें दिसे ना कोए किसे विच दहिलीज़ा, निरगुण रूप श्री भगवानया। सति पुरख निरँजण आपणे अन्तर आपे भीजा, आप आपणे रूप समानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ सत वेखे मार ध्यानया। नौ सत हरि हरि कार, हरि हरि आप करांयदा। वरभण्डी वेखे कर विचार, ब्रह्मण्डी खोज खोजांयदा। भेख पखण्डा दए निवार, एका डण्डा मगर लांयदा। चार वरनां इक्क अधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। शाह सुल्तान सोहण इक्क दरबार, ऊँचां नीचां एका रंग रंगांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटांयदा। इक्क सुहाए बंक दुआर, गुरुदुआर इक्क वखांयदा। एका पुरख एका नार, एका कन्त हंढांयदा। एका मन्दिर हो उज्यार, दीपक इक्क जगांयदा। शाहो भूप इक्क सुल्तान, एका रईयत सच बणांयदा । साची शख्शीयत विच संसार, हरि आपणी आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द खण्डा विच ब्रह्मंडां तेज़ प्रचण्डा आप चमकांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, समरथ हथ्थ उठाईआ। शाह ईराना करे ख़बरदार, पन्दरां कत्तक आप जगाईआ। लहिंदी दिशा वेख विचार, मक्का काअबा फोल फोलाईआ। बगदाद पैकट ना कोई धार, हिन्दी सार ना कोए वखाईआ। प्रभ का हुक्म मारे मार, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। कच्छ कशमीर रिहा ललकार, भेव कोई ना पाईआ। रूसा चीना दए हुलार, अफ़गान संग लड़ाईआ। आपे रक्खे सभ तों बाहर, प्रभ साचे वड वड्याईआ। गुरमुखां करे ख़बरदार, एका शब्द शब्द जणाईआ। फड़ फड़ बांहों जाए तार, जगत छम्ब ना कोए रुढ़ाईआ। मेल मिलावा मीत मुरार, आपणे लभ्भ लभ्भ ल्ए कराईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई बख्शे सच सरनाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा वेख विचार, दहि दिश फेरा पाईआ। कलिजुग तेरी कूड़ी धार, कूड़ी रेख मिटाईआ। पंजां मंगी इक्क विचार, प्रभ पूरी दए कराईआ। सरदारी कीना आप विहार, धिंगाली खेल खिलाईआ। भूत प्रेतां मारे मार, गुरसिख तेरी पाहनी सिर लगाईआ। देवे वर सच्ची सरकार, बारां बारां कोस कोई नेड़ ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब दर वड्डा सिक्दार, साध सन्त आपणे हुक्म सुणाईआ।
घड़े भन्ने भन्नणहार, समरथ पुरख वड्याईआ। गुरसिख साजण रिहा विचार, हरिसंगत मेल मिलाईआ। आपे होया सेवादार, सेवक रिहा कमाईआ। निरगुण नूर इक्क उज्यार, सृष्ट सबाई करे रुशनाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़
पहाड़, उच्चे टिल्ले फोल फोलाईआ। पावे सार डूँघी गार, सति सागर आप फुलाईआ। नाम निधाना अद्धविचकार, बाशक तशका सेवा लाईआ। आपे सुत्ता पैर पसार, आपणा पर्दा उत्ते पाईआ। कलिजुग जीव उठ निधान, पुरख अबिनाशी आया लोकमात विच मैदान, आदि जुगादी नौजवान, मेटण आया बेईमान, रहिण ना देवे कोई शैतान, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण धार शब्द कटार, गुरमुखां लाए पार, बेमुखां करे खुआर, जगत ख्वारी आप वखाईआ।
हरिजन देवे जीआ दान, दर्द दु:ख वंडाया। आपे तोड़े माण अभिमान, आप आपणी बूझ बुझाया। मेट मिटाए
पंज शैतान, सच ज्ञान इक्क दृढ़ाया। नाम निधाना पीण खाण, साची वस्तू झोली पाया। सति सरूपी इक्क बिबाण, हरिजन
साचे दए वखाया। जिस जन करे दर परवान, दर दुआरा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
दाता दानी इक्क अख्वाया। देवणहारा गुणवन्ता, गुण गहर गम्भीर समांयदा। आदि जुगादि बणाए बणता, ग़रीब निमाणे
गले लगांयदा। आपे तोड़े हउमे हँगता, गढ़्ह हँकारी आप मिटांयदा। मेल मिलाए साची संगता, साचे सज्जण वेख वखांयदा।
दर दरवेश बणे मंगता, घर घर अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण दर्द
दु:ख भय भञ्जण, कलिजुग सागर वेख वखांयदा। कलिजुग सागर डूँघी गार, लक्ख चुरासी रिहा डुबाईआ। पुरख अबिनाशी
किरपा धार, गुरमुख साचे ल्ए कढाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, चरन दुआरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, जीआ दाता इक्क रघुराईआ। जीआ दाता शब्द भण्डारन, हरि हरि आप अख्वाया। दर
दर घर घर आए पैज संवारन, दिस किसे ना आया। आपे जाणे आपणी कारन, करनी करता रिहा कराया। खेले खेल
तरनी तारन, तारनहार वड वड्याआ। ग़रीब निमाणयां करे शृंगारन, बस्त्र गहिणा तन सजाया। आपे बणे जगत कहारन,
गुरमुख डोला आप उठाया। सन्त सुहेले इक्क अकेले वाजा मारन, हरिजन साचे संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, जिस जन देवे आपणा वर, दाता दानी एका वस्त झोली पाया। वड दाता बेपरवाह हरि निरँकार, हरिजन
ल्ए तराईआ। आदि शक्ती खेल अपार, आप आपणा नूर करे रुशनाईआ। शिव शंकर मीष्ता हो उज्यार, ब्रह्म पारब्रह्म
खेल खिलाईआ। विष्नूं वंसी ख़बरदार, बाशक सेजा रिहा सुहाईआ। भगवन जोती कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ।
कलिजुग अन्तिम डूँघी गार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। लक्ख चुरासी आई हार, ना सके कोई बचाईआ। भरमे भुल्ले
भरम गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मीत मुरार, हरि बैठे राह तकाईआ। इक्क अकल्ला पावे सार, निरगुण निज घर बैठा वेख वखाईआ। जोती जामा भेख अपार, कलिजुग आपणा वेस वटाईआ। हरिजन साचे करे प्यार, सोए लोकमात उठाईआ। हरिसंगत बख्शे हरि दीदार, निर्धन सरधन एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम निधाना देवे वर, जीव जन्त जन्त जीव जीव आपणा आप उपाईआ।
हरि अमृत शब्द भण्डार, गुर सतिगुर हथ्थ रखाया। तीर्थ तट पावे सार, अठसठ वेख वखाया। लक्ख चुरासी अन्दर बाहर, आप आपणा ताल सुहाया। साधां सन्तां कर प्यार, एका जाम प्याया। आदि जुगादी ठंडा ठार, सांतक सति कराया। राजस करे कराए ख्वार, तमो रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत आपणा आप उपाया। अमृत हरि हरि साची धार, आपणे घर वहाईआ। दूसर ना कोई सके विचार, ना कोई बणत बणाईआ। इक्क अकल्ला खेल अपार, निरगुण रिहा कराईआ। साचे दर सच विहार, हरि साचा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा अमृत आप उपाईआ। साचा अमृत चरन गुर देव, हरि साचा सच उपजांयदा। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेव, वेद कतेब ना कोई गांयदा। आपे लाए साची जेहव, आपे रस चखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत आप उपजांयदा। अमृत साचा रस मिट्ठा, हरि साचे आप उपाया। आपे रक्खे धाम अनडीठा, धाम अवल्ला आप बणाया। आपणी करनी आपे दित्ता, आप आपणा बिरध रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत अमर रखाया। अमृत अमर परम रस, हरि रमक रमक भराईआ। आपे अन्दर रिहा वस, आप आपणा विच टिकाईआ। आप नुहाए हस्स हस्स, ना दूसर संग रलाईआ। आपे वरोलणहारा छाछ, नाम मधाणा एका पाईआ। सच दुआरे बैठा आया हस्स, ख़ुशी गमी ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आपणा आप उपजाईआ। अमृत हरि हरि कर त्यार, चरन कँवल छुहाया। झिरना झिरया अपर अपार, आपणा रूप वटाया। विष्नूं विश्व कर त्यार, साकार आप अख्वाया। अमृत बख्शे ठंडी ठार, एका मुख लगाया। अन्दर मन्दिर हो उज्यार, साचा धाम सुहाया। नाभी फुट्टी आया बाहर, कँवल रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत एका एक सुहाया। अमृत एका अनमोल हरि साचे आप उपाया। आपणे अन्दर आपे गया मौल, आपणा खेल आप खिलाया। आपे भरया आपणा कँवल, कँवल कँवला नाम उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अमृत वेख वखाया। साचे अमृत कर
प्यार, देवे सच वड्याईआ। कँवल नाभी मीत मुरार, एका फुल खुल्हाईआ। खिड़े फुल सच्ची गुलज़ार, हरि साचा आप महिकाईआ। पारब्रह्म प्रभ रूप अपार, अनभव प्रकाश रखाईआ। अजूनी रहित ना कोई विचार, पुरख अकाल अकाल अख्वाईआ। आपणी जाणे आपे सार, आपे भेव खुल्हाईआ। आपणी इच्छया आपणी भिच्छया भर भण्डार, अमृत आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। अमृत साचा हरि हरि जिया, एका आप उपाया। अमृत अमृत बीजे बीआ, अमृत अमृत फल लगाया। अमृत अमृत पिया, अमृत सुत्त दुलारा जाया। अमृत वेता ब्रह्मा थीआ, हरि साचे रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत एका एक सुहाया। एका अमृत साची धार, साचे सच वहाईआ। चरन कँवल कँवल चरन प्यार, सिर चोटी आप लगाईआ। ब्रह्मा ढहि ढहि पए दुआर, निझर मंगे मुख सलाहीआ। देवणहार आप निरँकार, भर प्याला जाम प्याईआ। दीन दयाला साचा यार, आपणी वस्त इक्क वखाईआ। महांकाला वेख विचार, अमृत कटोरा हथ्थ फड़ाईआ। काल दुआरे बणे भिखार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी धक्का देवे मार, लोकमात राह वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा प्यार, तेरा नाता दए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आपणा आप छुपाईआ। अमृत आपणा अन्दर रक्ख, आपे वेख वखांयदा। दूसर किसे ना आए हथ्थ, ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब तरसांयदा। जिस जन आपणी हथ्थीं देवे वंड, एका मुख भरांयदा। पावणहारा साची ठंड, साचे पर्बत डेरा लांयदा। होई सुहागण गंगा रंड, साचा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत साचा साचे दर सुहांयदा। साचा अमृत हरि निरँकार, साचा संग रखाईआ। आदि जुगादी कर त्यार, जुग जुग आप वरताईआ। जन भगतां देवे कर प्यार, आपणी हथ्थीं मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग कुरलाए लोकमात आए, नेत्र नीर वहन्नया। चारों कुन्ट फेरा पाए, चारे कुन्टां फिरे भन्नया। लक्ख चुरासी आपे खाए, घर घर देवे डन्नया। जीव जन्त कोई रहिण ना पाए, साध सन्त ना बेड़ा बन्न्हया। जो उपजे सो ल्ए खपाए, रहिण देवे ना सूरज चन्नया। ब्रह्मा वेता पन्ध मुकाए मनवन्तर डेरा भन्नया। शिव शंकर बाशक तशका गलों लाहे, हथ्थ त्रिसूल सुटन्नया। विष्नूं वंसी आपणा खेल खिलाए, खेले खेल श्री भगवन्नया। करोड़ तेतीसा मेट मिटाए, सुरपति राजा इन्द ना दिसे छप्पर छन्नया। अपच्छरां नाच ना कोई कराए, गण गंधर्ब ना साज वजन्नया। किष्नर यच्छप ना मृदंग वजाए, प्रभ वेखे दो जहानया। चौदां लोकां फोल फुलाए, तिन्नां लोकां फिरे भन्नया। पुरीआं लोआं फेरा पाए, खेले खेल दो जहानया। बिन हरिभगतां किसे हथ्थ ना आए, सृष्ट सबाई वेख वखन्नया। लक्ख चुरासी सर्ब कुरलाए,
जीव जन्त होए अन्नया। काल नगारा सिर वजाए, हरि साचा सेव कमन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धार हरि निरँकार आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। कल कुलवन्ता रिहा कूक, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। लक्ख चुरासी रिहा फूक, बचया कोई रहिण ना पाईआ। आपणी हथ्थीं देवे झोक, पंज तत्त अग्नी रही जलाईआ। हरि हरि भाणा कोई ना सके रोक, गुर पीर देण गवाहीआ। गुर शब्द गाउणा सच सलोक, गुर सतिगुर ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग तेरा वेख नगारा, धरत धवल रही कुरलाईआ। खुल्हड़े केस हाहाकारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ना कोई सहाई सुत्त दुलारा, ना सके कोई बचाईआ। चारों कुन्ट ना कोई देवे पहरा, सुंञ मसाण पई लोकाईआ। सृष्ट सबाई समुन्दर खारा, राम नाम ना कोई दुहाईआ। जूठ झूठ चुकया जाए ना भारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मानस मानुख ना कोई करे विचारा, पसू प्रेत ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धारा वेखे सहिज सुभाईआ। कलिजुग नगारा वज्जया, चार कुन्ट उठ धाए। राजा राणा फिरे भज्जया, महल्ल अटल ना कोई सुहाए। ना कोई रक्खे किसे दी लज्जया, लज्ज पति ना कोई धराए। कलिजुग तेरा पर्दा किसे ना कज्जया, काला सूसा रिहा वखाए। बण कलन्दर घर घर नच्चया, डंका डौरु एका वजाए। तैथों कोई ना रिहा बचया, धीरज जत ना कोई धराए। प्रभ खेले खेल सच्चो सच्चया, सच वरतारा आप वरताए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क़िया वेख वखाए। अमृत हरि हरि प्याला, गुरमुखां मुख चुआईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, आपणी दया आप कमाईआ। ग़रीब निमाणे साचे लाला, हरि आपणी गोद उठाईआ। शब्द सरूपी दए दोशाला, ढाकन को पत आप अख्वाईआ। तोड़नहारा जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। खेल खिलाए काल महांकाला, काल करता आप हो जाईआ। देवणहारा नाम सच्चा धन माला, सच ख़ज़ाना इक्क वखाईआ। फल लगाए लक्ख चुरासी काया डाल्हा, फल फुलवाड़ी आप उपाईआ। सच्चा मन्दिर सच्ची धर्मसाला, गुरसिख काया घर वखाईआ। दीपक जोती एका बाला, दिवस रैण करे रुशनाईआ। मेटे रैण अन्धेरी काला, आपणी कल वरताईआ। गुरसिख साचे कलिजुग अन्तिम मारन छाला, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची माला तन पहनाईआ। साची माला मन मन मनका, हरि शब्दी डोर बंधाए। लेखा जाणे जनणी जन का, पंजे चोर वेख वखाए। लहिणा देण चुकाए पंज तत्त तन का, अन्धेरा घोर करे रुशनाए। एथे ओथे दो जहान हरि भगवान आप मिटाए हउमे शंका, सहिंसा रोग रहिण ना पाए। गुरसिख साचे आप उठाए जिउँ जन जनका, आप आपणे लड़ बंधाए। खेले
खेल बार अनका, अकल कल धारी वेस वटाए। प्रगट होए वासी पुरी घनका, कल कल्की नाउँ रखाए। नौ खण्ड पृथ्मी वजाए डंका, निरगुण सेवा आप कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म साचा रस, गुरमुख निझर आप झिराए। निझर झिरना मिले सीर, सतिगुर पूरा आप झिरांयदा। दूई द्वैती हउमे हँगता देवे चीर, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। किसे हथ्थ ना आए पीर फकीर, शाह हकीर दस्तगीर सर्ब कुरलांयदा। ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, अद्ध विचकारे सर्ब फसांयदा। हथ्थ किसे ना आए तीर, नाम कमाना ना कोई उठांयदा। कूड़ी क़िया वज्जा ज़ंजीर, लोकमात ना कोई तुड़ांयदा। सतिगुर पूरा बन्न्हे बीड़, गुरमुखां भार आप उठांयदा। आपे मीर आपे पीर, पीर पीरां आप अख्वांयदा। आपे दाता जोद्धा सूरबीर, शस्त्र धारी वेस वटांयदा। आपे मेटे आपणी खिच्ची लकीर, तकसीर तकदीर बेनज़ीर आप मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत नाम सच कटोरा, गुरमुखां हथ्थ फड़ांयदा। गुरसिख अमृत आत्म पीउ, हरि साचा आप प्यांअदा। निर्मल करना आपणा जीउ, जीवण जुगत सिखांयदा। साचा बीज एका बीउ, अमृत फल खवांयदा। लहिणा देणा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीउ, साची वंडन आप वंडांयदा। आपे माता आपे प्यो, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। आदि निरँजण जोत निरँजण दोतरवान लाए नेहों, पुत्त पोतरे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म गुण वखांयदा। अमृत गुण आत्म रस, हरिजन वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा होए वस, देवे वड वड्याईआ। तीर निराला मारे कस, अणयाली मुक्खी इक्क रखाईआ। गुरमुखां मेला हस्स हस्स, घर घर विच आप कराईआ। दरस दिखाए नस्स नस्स, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जगत विकारा देवे झस्स, चरना हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे वड वड्याईआ। रसना हरि हरि साचा गाउणा, अन्तर हरि लिव लाईआ। आत्म सेजा पलँघ विछाउणा, राह तक्के बेपरवाहीआ। सुरत सवाणी शृंगार कराउणा, नैणां कज्जल धार वहाईआ। सोलां कलीआं वेख वखाउणा, सोलां इच्छया पूर कराईआ। सच सवाणी संग हंढाउणा, पिया प्रीतम एका पाईआ। पुरख अबिनाशी मेल मिलाउणा, गुर शब्द करे कुड़माईआ। निरगुण जोत अमृत पाणी वार वखाउणा, आप आपणा संग निभाईआ। दस्म दुआरी बहि बहि आपणी हथ्थीं आप पिआउणा, आप आपणा रंग रंगाईआ। नारी कन्त एका धाम सुहाउणा, गुर चेला रूप वटाईआ। चेला गुर गुर गोबिन्द आप अख्वाउणा, गुरमुखां ढहि ढहि प्रनाईआ। पंचम मीता खेल खिलाउणा, पंचम जोत करे रुशनाईआ। साचा ताज सीस टिकाउणा, सिर चवरा चवर कराईआ। नाम कल्गी तोड़ा आप चमकाउणा, नाम नामा तेज वखाईआ। चिट्टा अस्व घोड़ा आप दड़ाउणा, शाह अस्वारा आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा,
ब्रह्मण्डां वज्जे वधाईआ। नीली धार पर्दा लौहणा, नीले वाला साचा माहीआ। चौथे जुग चौथा पौड़ा आप उठाउणा, लहिंदी दिशा करे सफाईआ। गुरसिख दे बांह सरहाणे लोकमात सौणा, सतिगुर पूरा सेव कमाईआ। चोबदार प्रभ आप अख्वाउणा, पहरा देवे दिवस रैण ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे अमृत हरि, जुग जुग हरया आप कराईआ। हरि हरया हरयावला, हरि हरि रूप अपार। हरि सुन्दर साँवल साँवला, रूप अनूप हरि करतार। हरि खेले खेल जगत बेताला, ताल जाणे ना कोई सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ सत वेखे घर, हरिजन हरि हरि ल्ए फड़, बेड़ा आपणा आप चलावणा।
नदरी नदर निहाल, नदर कर्म कमांयदा। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, रंग रंगीला इक्क चढ़ांयदा। तोड़णहारा जगत जंजाल, जगत जंजाला तोड़ तुड़ांयदा। हरिजन साचे आपे भाल, साची सिख्या इक्क समझांयदा। सज्जण मीता एका लाल, अनमुल्लड़े हट्ट विकांयदा। भाग लगाए काया माटी खाल, पंज तत्त मन्दिर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि कर्म नदर तरांयदा। नदरी हरि हरि जाणया, जानणहार करतार। सतिगुर पुरख पछानया, मेला विच संसार। चुक्के आवण जाणया, देवे नाम अधार। मेल मिलावा दो जहानया, एथे ओथे पावे सार। एका देवे धुर माणया, सोहँ शब्द सच्ची धुन्कार। गावणहारा साचा गाणया, गावे नाम अपर अपार। देवे दरस नैण मूँधानया, आत्म अन्तर खोल्ह किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नदर कर्म देवे कर, हरिजन वेखे साचे लाड़। नदर कर्म हरि भगवान, आपणी आप कराईआ। देवणहारा सच निशान, एका पल्ला नाम फड़ाईआ। चरन कँवल सच ध्यान, घर साचे इक्क लिव लाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमति साची इक्क समझाईआ। गुरमति साची साचा राह, गुरमुखां बूझ बुझांयदा। एका जाप दए जपा, अक्खर वक्खर नाम पढ़ांयदा। नाता बिधाता जगत तुड़ा, चरन कँवल इक्क दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सच ज्ञान इक्क समझांयदा। सच ज्ञाना हरि भगवाना, आपणी बूझ बुझांयदा। सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना, तन्दन तन्द पांयदा। मदिरा मास ना रसन लगाना, रस जेहवा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाल, आपणा बंधन आपे पांयदा।
तुठा सतिगुर दीन दयाल, धुर मस्तक वेख वखाया। हरिजन देवे जीआ दान, याचक मंगण जो जन आया। एका राग सुणाए कान, सोहँ ढोला साचा गाया। दीपक जोत जगे महान, अन्ध अन्धेरा दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर आपणा आप वखाया। घर वखाए हरि भगवान, आपणी बूझ बुझाईआ। जगत तृष्ना छुट्टे पीण खाण, मदिरा मास ना रसन लगाईआ। सिगरट बीड़ा ना कोई पान, जेहवा जेहव ना होए हल्काईआ। एका एक एक गान, चरन कँवल इक्क सरनाईआ। धूंआँधार मिटे मकान, दो जहान होए रुशनाईआ । पाया शाह सच्चा सुल्तान, दु:ख भुक्ख दए मिटाईआ। सदा सुहेला निगहबान, दिवस रैण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति तत्त समझाईआ। साची मति हरि का नाम, नामे हरि चित लाईआ। राम वड्याई दिसे नगर ग्राम, काया खेड़ा वेख वखाईआ। लग्गे भाग काया माटी चाम, रवि ससि रहे सरनाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा दाम, ना पल्लू कोए छुडाईआ। पूरन करे आपे काम, गुरसिख साचे ल्ए तराईआ। अमृत प्याए एका जाम, मस्तक धूढ़ी टिक्का चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सोहँ शब्द वस्त दस्त बदस्त आप फड़ाईआ।
घर गृह मन्दिर होया पवित, पापी पतित तराईआ। सच सहंजणी सुहाई थित, गुर सतिगुर वड वड्याईआ। लेखे लाए काया रित, रत्ती रत्त तुलाईआ। शब्द शब्दी कर कर हित, लेखा लेख मिटाईआ। मानस जन्म जन जाए जित, जिस बख्शे सच सरनाईआ। दरस दिखाए नित नवित्त, रसना जो जन गाईआ। सर्ब जीआं प्रभ साचा पित, पिता पूत वेख वखाईआ। अबिनाशी एक अचुत, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल नित नवित्त, खेलणहारा बेपरवाहीआ। खेलणहार पुरख समरथ, हरि सज्जण मीत मुरारा। जिस जन रक्खे दे कर हथ्थ, उतरे पार किनारा। नाम निधाना देवे साची वथ, सोहँ शब्द अनादी नाद जैकारा। सगल विसूरे जायण लथ्थ, दरस दिखाए अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर वसे एक एकँकारा। घर मन्दिर महल्ल उच्च अटल, दीवा बाती हरि रुशनाईआ। वेखणहारा जल थल, जल थल महीअल रिहा समाईआ। जोत जगाए घड़ी घड़ी पल पल, आप आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर एका दीपक रिहा बल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर मन्दिर हरि सुहाया, सोहे बंक दुआर। गुरमुख मार्ग सच लाया, देवे नाम सच्चा आधार। भाण्डे काचे साचे तत्त पकाया, अग्नी जोती आपे डार। आपणे हट्ट आप विकाया, आपे करे वणज वापार। घट घट अन्दर वेख
वखाया, गृह मन्दिर हो उज्यार। धन्न धन्न जणेंदी माया, उपज्या, पूत सुत्त दुलार। गुर सतिगुर मेल मिलाया, नाता तुट्टा सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, खाली भरे भण्डार।
जिस मिल्या गुर पारब्रह्म, उतरे रोग संताप। पूरन काज करे कम्म, पुरख अबिनाशी साचा बाप। लेखे लाए दमा दम, जो जन गाए रसना जाप। जगत बुझाए तृष्ना तम, दरस दिखाए आपणा आप। जगत दुआरा देवे डन्न, वड वड्डा घर प्रताप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पति रक्खे कमलापात।
बिरध अवस्था हरि हरि रंग, हरि हरि नाम चढ़ाया। साची मंग लई मंग, घर परमेश्वर आया। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी देवे फंद कटाया। अंगीकार लाए अंग, आप आपणी दया कमाया। कूड़ी क़िया मेटे भुक्ख नंग, सच भण्डारा नाम भराया। लोक लाज विच ना जाणा संग, सगला संगी वेख वखाया। शब्द डोरी बन्न्हे पतंग, आकाश आकाशां पार कराया। शब्द खण्डा दर दर आपे वेखे लँघ, आपणा मन्दिर आप सुहाया। गुरमुखां वखाए इक्क पलँघ, आपणी हथ्थीं आप बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा लेखे रिहा लगाया। मंगे मंग नाम अनमोल, अनमुल्ला लाल बणाईआ। दरस दिखाए सुत्या अनभोल, भोले भाउ वेख वखाईआ। इक्क प्रीती देवे कोल, सच वस्त हथ्थ फड़ाईआ। आपणे कंडे ल्ए तोल, तोलणहारा हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जन्म जन्मा लेखे लाईआ। मानस जन्म लेखे जाए लग्ग, बिरधां बिरध तरांयदा। दाता दानी सूरा सरबग्ग, कारज सिद्ध आप करांयदा। चरन दास कराए नौ निध, अठारां सिद्ध सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अवण गवण त्रैभवण सगला फंद कटांयदा। कट्टे फंद जम की फाँस, फाँसी गल रहिण ना पाईआ। देवणहारा धुर धरवास, दरगाह साची होए सहाईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर वसे सदा पास, पुरख पुरखोतम वड वड्याईआ। वास निवासा घर घर रक्खे वास, आस निरासा लेखे लाईआ। दाता दानी सर्ब गुण तास, गुणवन्ता वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बणाए साची बणता, मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध अञ्याण आपे ल्ए तराईआ।