२५ जेठ २०१६ बिक्रमी संसार सिँघ दे घर छम्ब ज़िला जम्मू
निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक एकँकारया। अलख अगोचर अगम्म अपार, आदि निरँजण नाउँ धरा रिहा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पारब्रह्म ब्रह्म हरि जोत जगा रिहा। रूप रंग ते वस्सया बाहर, रेख लेख ना कोए दसा रिहा। ना कोई मन्दिर चार दीवार, सच सिँघासण आसण ला रिहा। शाहो शाबाशन मीत मुरार, इक्क अकल्ला आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण नूर इक्क उपा रिहा। निरगुण नूर अकाल, एका एक अकालया। ना कोई दूसर दिसे पसार, ना कोई बणत बणा ल्या। ना कोई मण्डल मण्डप ल्या उसार, रवि ससि ना कोए रखा ल्या। दूसर ना कोई मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभा ल्या। आदि जुगादी जाणे कार, जुग करता आप अख्वा ल्या। नूर इलाही बेऐब परवरदिगार, आप आपणा डगमगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत डगमगा ल्या। जोती नूर पुरख अकाला, अकल कल अख्वाईआ। आपे वस्सया सच सच्ची धर्मसाला, बंक दुआरा आप उपाईआ। आपे करे आपणी आप प्रितपाला, प्रितपालक हरि वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस वेस कराईआ। निरगुण वेस वेस अवल्ला, हरि आपणा आप करांयदा। आपे वस्सया सच महल्ला, उच्च अटला आप रखांयदा। आपणी जोती आपे रल्ला, मात पित ना कोए बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वांयदा। अबिनाशी करता करनेहारा एका रंग समाया। जूनी रहित खेल अपारा, दिस किसे ना आया। साची सूरत नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाया। सति सति सति वरतारा दर घर साचे आप वरताया। एकउँकारा रूप न्यारा, लेखा लेख ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण धार हरि निरँकार, खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। अगम्म अगम्मड़ा हरि बेअन्त, आदि जुगादि अख्वाईआ। आप बणाए आपणी बणत, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपे चाढ़्हे रंग बसन्त, आपे सखीआं मंगल गाईआ। आपे मणीआं होए मणत, गीत सुहागी आपे गाईआ। आपे खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर हरि उजाला, आपणी कल वरतांयदा। आपे खेले खेल निराला, खेलणहार आप अख्वांयदा । आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आप चलांयदा। आपणा बणे आप दलाला, वणज वणजारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोती नूर उज्यार, एका दीपक आप जगांयदा। दीवा बाती कमलापाती,
हरि हरि आप जगांयदा। ना कोई दिवस ना कोई राती, सूरज चन्न ना कोए चढ़ांयदा। ना कोई सँधया ना प्रभाती, ना कोए वेस वटांयदा। ना कोई वरन ना कोई जाति, ना कोई भगवन्त उपांयदा। ना कोई सगला दिसे साथी, ना कोई संग निभांयदा। ना कोई मस्तक ना कोई माथी, ना कोई मस्तक ललाट जगांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, ना कोई ज्ञान दृढ़ांयदा। ना कोई दीसे अठसठ तीर्थ ताटी, ना कोई तीर्थ बणांयदा। ना कोई जणाए औखी घाटी, पुरीआं लोआं ना वेख वखांयदा। त्रैगुण माया ना वेखे आण बाटी, पंज तत्त ना कोए जणांयदा। ना कोई विष्नूं चढ़े घाटी, ना कोई ब्रह्मा सीस झुकांयदा। ना कोई शंकर नेड़े जाणे वाटी, बाशक तशका ना गल लटकांयदा। ना कोई अमृत पीवे साची बाटी, करोड़ तेतीसा दरस ना पांयदा। खेले खेल बाज़ीगर नाटी, हरि साचा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वांयदा। पुरख अबिनाशा खेल तमाशा, अचरज बणत बणाईआ। आपे मण्डल मण्डप पावे रासा, आपे वेख वखाईआ। आपे पवण आप स्वासा, आपे रिहा चलाईआ। आपे पृथ्मी आप आकाशा, गगन मण्डल आप उपाईआ। आपे शाह आप शाबाशा, शाह सुल्तान आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वड वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क अकल्ला, एका एक अख्वांयदा। आपे वसे सच महल्ला, थिर घर साचा नाउँ उपांयदा। ना कोई जल ना कोई थला, समुंद सागर ना कोए बणांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोई दीसे उच्चा टिल्ला, पर्बत चोटी ना कोई चढ़ांयदा। ना कोई तीर कमान दीसे चिल्ला, शस्त्र बस्त्र ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर एका एक सुहांयदा। उच्च मन्दिर उच्च मुनारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। एकउँकारा कर पसारा, आपे डगमगाईआ। सच सिँघासण अपर अपारा, बैठा आसण लाईआ। ना कोई दूसर दर दुआरा, ना कोई सीस झुकाईआ। शाहो भूप सच्ची सरकारा, एकँकार आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणा धुर फ़रमाना, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। खेले खेल दो जहानां, वड दाता बेपरवाहीआ। आपे मर्द मर्द मरदाना, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप सति सरूप सति सतिवाद आप अख्वाईआ। सति सतिवादी पारब्रह्म, परम पुरख अख्वांयदा। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल खिलांयदा। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जागरत जोत इक्क जगांयदा। जागरत जोत हरि जगा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सरगुण साचा बण मलाह, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लोकमाती फेरा पा, आप आपणी खेल खिलाईआ। शब्द अनादी धुन उपजा, एका राग सुणाईआ। साचा मार्ग सृष्ट लगा, साचा राह वखाईआ।
एका इष्ट दए वखा, दृष्ट आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दात वड करामात, सरगुण विच टिकाईआ। निरगुण दाता हरि बेअन्त, बेअन्त आप अख्वाया। सरगुण मेला साचे सन्त, साचा शब्द सुणाया। निरगुण दाता आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाया। सरगुण मेला नारी कन्त, कन्त कन्तूहला नाम धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत जोत डगमगाया। निरगुण नूर निरगुण धार, हरि साचे सच उपजाईआ। सरगुण मेला विच संसार, गुर गुर रूप वटाईआ। सतिगुर साचा मीत मुरार, हरि हरि आप अख्वाईआ। गुर गुर देवे नाम अधार, एका बूझ बुझाईआ। अन्दर मन्दिर मीत मुरार, एका मेल मिलाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद आप वजाईआ। रागी नादी ना पावे सार, ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी हाहाकार, जीव जन्त रहे कुरलाईआ। धरत धवल करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। राए धर्म होया ख़बरदार, कलिजुग अन्तिम ल्ए अंगड़ाईआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, तन आपणा वेस वटाईआ। चित्रगुप्त बण लिखार, लेखा रिहा लिखाईआ। काल कूके मार जैकार, एका नाअरा लाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे पावणहारा सार, जुग जुग खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरा काल नगारा, चारों कुन्ट सुणांयदा। धर्म राए मीत मुरारा, तेरा संग निभांयदा। कुँवार कन्या कर शृंगारा, सगला संग वखांयदा। गोबिन्द उठे जोद्धा सूरबीर बलकारा, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। उत्भुज सेत्ज दए हुलारा, आपणी करनी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेस अवल्ला हरि करांयदा। एकँकार कर पसार, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, आपणी कल वरताईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, एकँकारा आप अख्वाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, एका रिहा उठाईआ। एका वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं खोज खोजाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव होए हैराना, करोड़ तेतीसा नैण उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी डगमगाना, सत्तां दीपां धीर ना कोई धराईआ। शाह सुल्तानां भुल्लया आपणा टिकाना, राज राजाना ख़ाक मिलाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, हरि भाणा वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणा गले लगाणा, चार वरनां सच सरनाईआ। राउ रंकां एका धाम बहाणा, ऊँचां नीचां मेट मिटाईआ। एका शब्द एका गाणा, एका राग अल्हाईआ। पुरख अकाल इक्क मनाणा, एका इष्ट वखाईआ। रामा कृष्ना इक्क ध्याना, एका रंग रंगाईआ। नानक गोबिन्द पद निरबाना, एका दर वखाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महाना, जोती नूर नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौ खण्ड दीप सत्त एका तत्त एका मति एका ब्रह्म जणाईआ। एका ब्रह्म शब्द ज्ञान, हरि
हरि आप दृढ़ांयदा। चार वरनां इक्क ध्यान, एका रूप दरसांयदा। दूई द्वैती मेट मिटान, हउमे गढ़्ह मिटांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख बुझांयदा। वाहिगुरू अल्ला राम कृष्न सारे गाण, साची सिख्या इक्क समझांयदा। रूप अनूप शाह सुल्तान, सच समग्री आपणे हथ्थ रखांयदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग जुग आपणी धार वहांयदा। कलिजुग वेखे झूठ दुकान, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। जीआं जन्तां हरि भगवन्ता देवे साचा जीआ दान, एका भिच्छया झोली पांयदा। साची सखीआं साचा काहन, एका रास वखांयदा। एका सुरती एका राम, एका मेल मिलांयदा। एका जाप साचा नाम, नाम सति दृढ़ांयदा। वाहिगुरू फतिह पूरा काम, करनी करता आप करांयदा। अल्ला राणी कर प्रनाम, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। चार यार संग मुहम्मद पल्ले बन्न्हे दाम, एका भार उठांयदा। ईसा मूसा प्याए जाम, दो दो आबा वेख वखांयदा। लाशरीक हक्क ख़ुदाई इक्क मुकाम, एका कलमा आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती नूर अकल कल धार, अकल कला अख्वाईआ। कोटन कोटि रूप कर करतार, निराकार साकार हो जाईआ। शब्द चोट सच नगार, आदि जुगादि वजाईआ। अगम्म अगम्मा अगम्मड़ी कार, अगम्मड़े थान कराईआ। अलक्ख अलक्खणा हो त्यार, आपणी अलक्ख जगाईआ। सचखण्ड सुहाए इक्क दुआर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लोकमात लै अवतार, सुन अगम्मो पार वखाईआ। सन्त सुहेले मीत मुरार, जुग जुग ल्ए जगाईआ। भगत भगती दए अधार, भगवान मेल मिलाईआ। काया मन्दिर डूँघी गार, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। टेडी बंक सुखमन नाड़, देवे पार कराईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाईआ। अनहद साचा सेवादार, साची सेव कमाईआ। पंचम मीता ख़बरदार, पंचम वेखे थाउँ थाँईंआ। सर सरोवर ठंडी ठार, जल धारा आप उपाईआ। कागों हँस करे त्यार, आप आपणी दया कमाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, आपणा मन्दिर दए वखाईआ। साची सेजा हरि निरँकार, निरगुण बैठा आसण लाईआ। वरन गोत ना कोए प्यार, ज़ात पात ना कोए दसाईआ। ऐनलहक्क मारे नाअर, हक्क हकीकत वखाईआ। लाशरीक सांझा यार, हर घट बैठा जोत जगाईआ। राम रामा रूप अपार, रमईआ आपे बेपरवाहीआ। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण कान्हा कृष्ना रूप अपार, नाम बंसरी आप वजाईआ। नानक गुर हो त्यार, गुरमुख साचे अन्दर मन्दिर ल्ए मिलाईआ। देवे नाम शब्द अधार, साची बूझ बुझाईआ। ठांडा सीता सिरजणहार, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई बन्न्हे एका धार, एका डोरी नाम बंधाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण पावे सार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। मक्का काअबा हो उज्यार, मुख नकाबा आपे पाईआ।
पीर दस्तगीरा शाह हकीरा करे ख़बरदार, मुल्ला शेख़ मुसायक गौंस आपे ल्ए उठाईआ। पंडत पांधे दए हुलार, अन्दर मन्दिर पावे सार, डूँघी कन्दर शब्द हुलारा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द निराला एका तीर, लोआं पुरीआं रिहा चीर, सोहँ मुक्खी अग्गे लाईआ। सो पुरख निरँजण आप करतार, हँ हँगता मेट मिटांयदा। नानक गाया आपणी वार, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। गोबिन्द मंगी मंग अपार, सोहँ भथ्था तीर कमान उठांयदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, लोकमात वेख वखांयदा। वेद व्यासा बण लिखार, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ मीत मुरार, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लांयदा। दिस ना आए विच संसार, कोटन कोटी राह तकांयदा। गिण गिण थक्के लक्ख चार बत्ती हज़ार, कलिजुग आयू वंड वंडांयदा । मारनहारा साची मार, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जीव जन्त बणाए गंवार, हरि का भेव कोई ना पांयदा। हरि का रूप गए विसार, दीपक बाती काया मन्दिर अन्दर ना कोए जगांयदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर रस झिरना ना कोए झिरांयदा। जूठ झूठ कर प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकांयदा। गुर का शब्द ना कोए जैकार, साचा नाअरा ना कोए लगांयदा। सति संतोख ना बन्न्ही सीस दस्तार, धीरज जत ना कोए धरांयदा। पंचम मेल ना मिल्या विच संसार, पंचम माया बंधन पांयदा। कूड़ा डंका कूड़ पसार, कलिजुग कूड़ा आप लगांयदा। शाह सुल्तान गए हार, साचा अदल ना कोए कमांयदा। धर्मी धर्म करे ख्वार, कर्मी कर्म ना कोए वखांयदा। निहकर्मी हरि पावे सार, आप आपणी रचन रचांयदा। वरनी बरनी वस्सया बाहर, निराकार आप हो जांयदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, आप आपणा वेस वटांयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मा विष्न शिव उठांयदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम दो धारा हथ्थ उठांयदा। ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, अवण गवण वेख वखांयदा। चौदां तबकां पार किनार, चौदां हट्टां फोल फोलांयदा। नूर अलाही तेरी धार, आपणे विच मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग करता हरि करनेहार आप उपाए आपे ल्ए सँघार, आपणी बणत आप बणांयदा। आप उपाए आप खपाए, हरि साचे वड वड्याईआ। गुर अवतार साध सन्त हरि सेवा लाए, साची सिख्या इक्क समझाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप हो जाए, भेव कोए ना पाईआ। जुगा जुगन्त वेस वटाए, ब्रह्मा लेख ना सके लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरे नैणां तेरा मूल चुकाईआ। मूल चुकाउणा पुरख अबिनाशी, आपणी जोत जगाईआ। प्रगट होए घनकपुर वासी, घर मन्दिर डेरा लाईआ। निरगुण जोत सर्ब प्रकाशी अनभव प्रकाश वखाईआ। आपे होए पाताल आकाशी, गगन मण्डल आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी
अन्तिम वर, खेले खेल बेपरवाहीआ। खेल खिलंता बेपरवाह, हरि सच्चा शहिनशाह। आपे जाणे आपणा राह, दूसर भेव ना रा। लक्ख चुरासी वेख वखा, शब्द अगम्मी पावे फाह। नौ खण्ड पृथ्मी जोत जगा, जागरत जोत करे रुशना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस वटा। हरि सच्चा वेस वटंदड़ा, निरगुण जोत निरँकार। जीवां जन्तां वेख वखंदड़ा, साधां सन्तां पावे सार। राज राजानां आप उठंदड़ा, शाह सुल्तानां मारे मार। धरत मात अखाड़ा इक्क लगन्दड़ा, नौ खण्ड रिहा ललकार। नाम खण्डा इक्क चमकंदड़ा, ऐटम अंटी जाए हार। जन भगतां साचा राह वखंदड़ा, चरन प्रीती इक्क निरँकार। सिर समरथ हथ्थ रखंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। नाम जहाज इक्क चलंदड़ा, भव सागर करे पार। फड़ फड़ बांहों आप चढ़ंदड़ा, सेवा करे सिरजणहार। लहिणा देणा मूल चुकंदड़ा, पिछला कर्ज़ा रिहा उतार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखंदड़ा, कलिजुग पूरा करे उधार। जूठा झूठा जीव मसटंडड़ा, गुरमति ना करे विचार। माया ममता आत्म अन्धड़ा, मन मति बणाई नार। साची सेज ना कोए हढंदड़ा, घर घर होए ख्वार। मदिरा मास मुख लगन्दड़ा, विसरया करतार। नानक गोबिन्द ना किसे बख्शंदड़ा, जिस दरस ना पाया हरि निरँकार। जम का डण्ड हथ्थ वखंदड़ा, धर्म राए करे खुआर। चित्रगुप्त हिसाब खुल्हंदड़ा, लेखा लिखे अपर अपार। अट्ठ अठारां मूंह खुलंदड़ा, दस वेखे कुम्भी धार। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पार लघंदड़ा, लक्ख चुरासी डुब्बे अद्धविचकार। कलिजुग चोट नगारे इक्क लगन्दड़ा, डौरु डंका रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोती नूर अपार। पुरख अबिनाशी किरपा धार, लोकमात करे रुशनाईआ। लोकमात हरि हरि खेल, आपणा आप करांयदा। आपे गुरू गुरु गुर चेल, नूर नूर जोत डगमगांयदा। सदा सहाई सज्जण सुहेला आपे करे मेल, साचा साकी अमृत जाम प्यांअदा। आपे वसे रंग नवेल, हर घट आपे डेरा लांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, आदि निरँजण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द इक्क ज्ञान, एका देवे धुर फ़रमान, एका हुक्म सुणांयदा। धुर फ़रमाना हरि भगवाना, आपणा शब्द सुणाईआ। जन भगतां आत्म अन्तर इक्क तराना, एका धुन उपजाईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, साची सिख्या इक्क वखाईआ। चार वरनां एका संग निभाना, एका ओट हरि रघुराईआ। दूई द्वैती भेव मिटाना, भरमी भरम गंवाईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाना, इष्ट देव इक्क हो जाईआ। पतिपरमेश्वर एकउँकार, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। सर्ब जीआं हरि बणया दाता, दाता दानी रिज़क सबाईआ। आपे गोपी आपे कान्हा, राम नाम आप वड्याईआ। आपे सीता सुरती कर परवाना, आप आपणे अंग लगाईआ। आपे अनादि
धुन लगाए तराना, हू हू अल्ला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटाईआ। नर नरायण हरि निरँकार, निरगुण रूप वटाया। रसना किसे ना सके कहिण, गुरमुख विरले दर्शन पाया। लक्ख चुरासी डुब्बे आपणे वहिण, नाम चप्पू ना किसे लगाया। ना कोई चुकाए लहिण देण, फंदन फंद ना कोए कटाया। माया ममता पाया गहिण, जूठा झूठा दीसे साक सबंधी सैण, कट्ठे हो हो सारे बहिण, वेले अन्त ना होए सहाया। गुरमुख साचे धाम अवल्ले एका रहिण, चरन दुआरा हरि रघुराया। दर घर साचे सोभा पायण, राए धर्म ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल सृष्ट सबाया। सृष्ट सबाई हरि भगवन्त, आपणी चाल चलाईआ। पकड़ उठाए साचे सन्त, जिस नामे हरि लिव लाईआ। मनमुखां माया पाए बेअन्त, गूढ़ी नींद सवाईआ। हरि मेला हरि साची संगत, सगला संग रखाईआ। नानक निरगुण अंग लाया अंगद, दूजे दर ना मंगण जाईआ। दूजे दर ना होया मंगत, एका भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बख्शे सच सरनाईआ। सच सरनाई सरनगत, हरि सज्जण बूझ बुझांयदा। देवणहारा साची मत, एका ब्रह्म जणांयदा। इक्क वखाए साचा हित, एका रंग रंगांयदा। चरन कँवल साचा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। बीज बीजे साचे वत, साचा हल चलांयदा। फल फुलवाड़ी वेखे पत, फल अमृत आप लगांयदा। लेखे लाए रत्ती रत्त, जो जन रसना गांयदा। सगला संगी वसे साथ, साचा संग निभांयदा। आप चढ़ाए आपणे राथ, रथ रथवाही आप चढ़ांयदा। शब्द जणाई साची गाथ, सो पुरख निरँजण आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां एका सरनां बरन अठारां मेल मिलांयदा। वरनां बरनां एका धार, एका रंग रंगाईआ। राम रामा मीत मुरार, राम रूप आप वटाईआ। ठांडा सीता विच संसार, सतिगुर नाउँ धराईआ। नानक गोबिन्द इक्क जैकार, एका रूप वटाईआ। कलमा नबी आप जैकार, आपे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी वंड तेरी झोली पाईआ। पंजे तत्त विकारा काया तन, माया मोह लुटाईआ। सेजे चढ़े ना साची धन, पिया प्रीत ना कोए रखाईआ । दिवस रैण देवे डन्न, दर साचे दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया झेड़ा इक्क वखाईआ। लोभ हँकारी काया चीथड़ा, माया तन रंगाया। मिल्या मेल ना कन्त मीतड़ा, सोभावन्त ना घर सुहाया। गाया दर ना सुहागी गीतड़ा, साचा सईआ ना कोए सुहाया। जूठा झूठा दीसे चीथड़ा, घर साचे मूल ना भाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एह तन माया मोह लपटाया। जिस मिल्या सच्चा
साहिब सुल्तान, सो पतिवन्ती नार। आपे मन्दिर सच मकान, करे सच शृंगार। लेखे लाए निगहबान, आप आपणी किरपा धार। अंगीकार करे करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वड्याए विच संसार। गुरसिख नारी कन्त प्यारी, सोभावन्ती सेज सुहाईआ। पलँघ रंगीले सेज न्यारी, सतिगुर पूरे आप सवाईआ। आपे पैज रिहा संवारी, आपणी गोदी आप उठाईआ। लोकमात ना रही कुँवारी, माया ममता विच ना लपटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लेखे ल्ए लगाईआ। नानक नार हरि कन्त भतार, गुर आपणा वेस वटाया। सिख्या दित्ती सर्ब संसार, साचा मार्ग एका लाया। बिन हरि कन्त ना दूजा पती विच संसार, साची रक्खया ना कोए कराया। रत्ती रत्त रंगया करतार, नाम कंगण एका पाया। गुरमुख तेरा कज्जल धार, सतिगुर नैणा आप मटकाया। सुरत सुवाणी कर प्यार, आपणे गले लगाया। नानक निरगुण गाए वारो वार, गुरसिख तेरी वड वड्याआ। शब्द रंगीला पलँघ, हरि सज्जण सेज सहाईआ। लाल गुलाला चढ़या रंग, हथ्थी मैंहदी लाल लगाईआ। नाम चूड़्हा साची वंग, कंगण रिहा छणकाईआ। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, सोलां कलीआं आसण लाईआ। शब्द अनादी वजाए मृदंग, हरि साचे सेवा लाईआ। गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना पाणी वारन कन्त संग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। दाता दानी सूरा सरबंग, सभ दी इच्छया पूर कराईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे लँघ, गुरसिख तेरी काया वेख वखाईआ। तेरा लाए तेरी अंगी अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख नार कर प्यार, विच संसार आप प्रनाईआ। गुरमुख नारी वर घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। साचा रंग इक्क चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। एका खारे चरन टिकाया, पुरीआं लोआं चरनां हेठ दबाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी डोली आपे पाया, आपणे कंध उठाईआ। हौली हौली पन्ध मुकाया, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती अन्दर जोत मिलाया, जोती नूर जोत रुशनाईआ। नानक सतिगुर साचा गाया, ना मरे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिख नारी व्याहवण आया, आप आपणी बणत बणाईआ। आउदां जांदा दिस ना आया, कोटन कोटि रहे राह तकाईआ। पहला पौड़ा इक्क उठाया, चौथे घर टिकाईआ। पंचम मेला सहिज सुभाया, घर साचा इक्क वखाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए उपाया, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण खेल खिलाया, दीवा बत्ती ना कोए जणाईआ। सो पुरख निरँजण हरि हरि गाया, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख तेरी वड वड्याआ, जिस मिल्या कन्त नर हरि नरायण सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया चोली रंगे चीथड़ा, सतिगुर साचा एका मीतड़ा, नाम अनडीठ इक्क वखाईआ। काया चोली रंग चलूल, हरि सतिगुर आप चढ़ाया। साची सेजा बरखे
फूल, रुत बसन्ती आप सुहाया। सच सिँघासण सोहे कन्त कन्तूहल, पावा चूल ना कोए रखाया। शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, सच हुलारा इक्क लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। उठ जाग गुरसिख मीत, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। नानक निरगुण ठांडा सीत, अग्नी तत्त बुझाईआ। कान्हा कृष्ना वसे चीत, चितवत ठगौरी ना कोए पाईआ। राम रामा परखे नीत, नाम कसवटी एका लाईआ। निरगुण बैठा इक्क अतीत, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। शब्द सुणाए साचा गीत, आप आपणा ढोला गाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीटा कीट आप हो जाईआ। हरि का नाम सदा अनडीठ, नेत्र नैण ना कोए दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द मिलावा धुर दरबार, सुरत सवाणी कर प्यार, नारी कन्त बण भतार, घर सहिजे सहिज मिलाईआ। घर दीवा घर बाती, घर घर करे रुशनाईआ। घर सज्जण घर कमलापाती, गुर मेला मेल मिलाईआ। घर जाम घर बैठा साकी, घर प्याला दए पिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, अमृत बूंद स्वांती एका मुख चुआईआ। जुग जुग मेल विछोड़दा, पारब्रह्म करतार। आपे लग्गी तोड़दा, आपे जोड़े विच संसार। मनमुख जीव दर तों होड़दा, गुरमुखां करे प्यार। आदि अन्त एका बौढ़दा, एका गुर अवतार। लोआं पुरीआं एका दौड़दा, रवि ससि पाए सार। भेव जाणे मिट्ठे कौड़दा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नदीआं राह विछुन्नया जग मेला मेल मिलन्नया। नदीआं वाह विछुन्नया, विसरया करतार। राह दिसे ना जीवां अन्न्हया, कलिजुग वैण वहिंदे डूँघे गार। जो घड़या सो भन्नया, थिर रहे ना विच संसार। जिस जन सतिगुर पूरे बेड़ा बन्न्हया, अन्तिम मेल ल्ए करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अगम्म अपार। नदीआं वहिण उत्ते राह, समुंद शाह सुल्तानया। प्रभ खेले खेल बेपरवाह, गुणवन्ता गुण निधानया। जिस जन पकड़े आप बांह, करे पार दो जहानया। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची कर प्रधानया। आपे पिता आपे माँ, गुरसिख साचे बाल अञ्याणे गोद उठानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी आनया। मेल विछोड़ा हथ्थ करतार, जुग जुग बणत बणाईआ। आदि जुगादी लै अवतार, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। नेत्र लोचण दो उज्यार, लोइण तीजा आप खुल्हाईआ। चौथे पद सच दरबार, दर दुआरा दए वखाईआ। निरगुण जोती नूर उज्यार, दिवस रैण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा देवे कट्ट, दूई द्वैती मेटे फट, शब्द अनादी लाए सट्ट, वणज कराए साचे हट्ट, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ।
सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, गुरमुखां राह वखांयदा । पुरख अगम्मा आपे बोल, आपणा बोला पूर करांयदा। साचे कंडे तोले तोल, एका तोला आप हो जांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख लाल अनमुल्लड़े ल्ए वरोल, नाम मधाणा एका पांयदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपणा दरस वखांयदा। कोई भेव ना पाए पंडत पांधा रोल, ज्ञान ध्यान ना कोए दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, जगत वछोड़ा आपे मेट मिटांयदा। जगत वछोडा पैंडा दूर, हाज़र हज़ूर जोत जगाईआ। गुरमुखां देवे सति सरूर, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। पंच विकारा चूरो चूर, चरन चरनोदक मुख लगाईआ। नाता तुटे कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, दुरमति मैल धोवे झूठी शाहीआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त सन्त कन्त एका सेज हंढाईआ। एका सेजा हरि हरि सुत्ता, अबिनाशी अचुत अख्वाया। आपे जाणे आपणी रुत्ता, आपे वेख वखाया। फोल फोलाए दहि दिशा चारे कूटा, आप आपणा फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां उप्पर आपे तुठा, आप आपणी दया कमाया। रहिण ना देवे लुकया किसे गुट्ठा, छम्ब अन्दर फेरा पाया। फड़ फड़ बंधाए एका मुट्ठा, सुत्ता संसार रहे ना राया। लक्ख चुरासी जीव जन्त फड़ फड़ टंगे आपे पुठ्ठा, वेले अन्तिम दए सजाया। तीर निराला एका छुट्टा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन नुहाए साचे सर, नदीआं मेला सज्जण सुहेला, चरन विछुन्ने लग्गे लेखे, पुरख अबिनाशी मेल मिलाया। पंचम प्यारे कर परवान, पंचम मुख सलाहीआ। पंचम देवे साचा दान, पंचम मंग मंगाईआ। पंचम मेटे पंज शैतान, पंचम मोह रहे ना राईआ। पंचम मीता पंच ज्ञान, पंच रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पंचम मंगी एका मंग, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। चारों कुन्ट कहर मंग, दिवस रैण तारीआं रही लाईआ। ग़रीब निमाणे बैठे नंग, सगला संग ना कोए रखाईआ। भूत प्रेत मारन डंग, जिन खवीस दए दुहाईआ। डायण हाकन वखाए नंग, विच छम्ब रहिण ना पाईआ। किसे ना चढ़े ताप खंघ, जो जन रसना सोहँ गाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन आए दर्शन पाईआ। सतिगुर पूरा कट्टे फंद, गुर गोबिन्द दाता वेस वटाईआ। आप लगाए आपणे अंग, वेले अन्तिम होए सहाईआ। हिन्दू तुरक ना कोए जंग, ना कोए करे लड़ाईआ। बारा कोस वज्जे मृदंग, प्रभ साचा आप वजाईआ। कट्टणहारा भुक्ख नंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वीह सद सोलां वेख वखाईआ। वीह सौ सोलां बिक्रमी कर विचार, हरि साचे दया कमाईआ। हरिसंगत रहिणा ख़बरदार,
सतिगुर पूरा ल्ए बचाईआ। आलस निन्दरा ना करे कोई विचार, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोद्धा सूर बली बलकार, नाम लकीर चारों कुन्ट लगाईआ। बीर बेताले बन्न्हे ज़ंजीर, डोरी आपणे हथ्थ खिचाईआ। किसे वस ना चले पीर फ़कीर, मढ़ी मसाण ना कोई जगाईआ। जादू जड़ीआं मारे तीर, देवे जड़ उखड़ाईआ। वड दाता सिर पीरन पीर, निरगुण निरगुण आप आप अख्वाईआ। चिट्टे उत्ते खिच्ची लकीर, काला दाग़ ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत्त अट्ठ नौ दस हस्स हस्स मेल मिलाईआ। सुण फ़रयाद देवे दाद, हरि सज्जण शहिनशाह। वक्त वेला रक्खणा याद, गुर मिल्या इक्क मलाह। नाम वजाए साचा नाद, देवे दरस वखा। शब्द जणाई बोध अगाध, भेव अभेद दए खुल्हा। मोहण माधव हरि हरि माध, मोहणी रूप रिहा वटा। जो जन रसना रहे अराध, आपणी गोद ल्ए उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग गुरमुख साचे ल्ए तरा। तारनहारा हरि हरि आया, एका नाम चलाईआ। चार वरनां रिहा जगाया, भैणां भाई बणाईआ। वरन बरन ना कोई रखाया, साचा मार्ग एका लाईआ। गुरसिखां बेड़ा आप उठाया, आपणे कंध उठाईआ। मनमुखां कलिजुग झेड़े लाया, दर दुआर रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचां देवे साचा वर, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी छम्ब गुरदुआरे जम्मू
धरत धवल भूमका अस्थान, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। आप बिराजे श्री भगवान, ब्रह्मण्ड रहे शरमाईआ। वंडे वंड नाम दान, त्रिलोकी हथ्थ ना आईआ। शब्द अगम्मी इक्क बिबान, सतिगुर आपणे हथ्थ रखाईआ। ग़रीब निमाणे कर पछाण, फड़ बांहों उप्पर चढ़ाईआ। ऐथे ओथे देवे माण, दो जहानां होए सहाईआ। करोड़ तेतीसा फुल बरसान, ब्रह्मा विष्न शिव राह तकाईआ। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। रोग संताप जगत सर्ब मिट जाण, वेख वखाईआ। गृह मन्दिर होए परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। नाम रंग साचा चाढ़्ह, धरनी धवल सुहाया। सच सिँघासण अपर अपार, पुरख अबिनाशी इक्क हंढाया। हरिजन साचे कर प्यार, जन जनणी लेखे ल्ए लगाया।
२६ जेठ २०१६ बिक्रमी छम्ब गुरदुआरे जम्मू
गुरदुआर गुरमुख वसे, मनमुख रहे कुरलाईआ। जिस जन मार्ग साचा दस्से, भेख पखण्डा दए गंवाईआ। साचे मन्दिर बहि बहि हस्से, आप आपणा वेख वखाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस्से, साचा चन्न चढ़ाईआ। कलिजुग माया ना होए वसे, माया ममता मोह तजाईआ। सतिगुर पूरा जिस जन हिरदे वसे, साध संगत सेव कमाईआ। माया ममता मूर्ख मुग्धां डस्से, दिवस रैण डंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरदर मन्दिर वेख वखाईआ। गुरुदुआर हरि की धार, हरि साचा सच उपजांयदा। जिस जन कराए नाम वणज वापार, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। दहि दिशा ना होए खुआर, चार कुन्ट ना फेरी पांयदा। एका रंग रवे करतार, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। काम क्रोध ना होए हँकार, लोभ मोह ना कोए दसांयदा। सद गुरसिख सतिगुर सोहे दुआर, सतिगुर पूरा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगांयदा। संगत तेरी साची सेव, हरि साचे सच मन भाईआ। तेरी रसना तेरी जेहव, आपणा नाम जपाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अभेव, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सज्जण साहिब वड देवी देव, साचा सतिगुर इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी खेल खिल्हाईआ। गुरदुआर सति प्रसादि, हरिसंगत भेट चढ़ाया। सतिगुर पूरा देवणहारा दाद, दर दर जिस जन हिरदे अन्दर राम वसाया। जूठा झूठा वेखे नाद, डंका डौरु कवण वजाया। कवण सन्त कवण साध, कवण गुरू ग्रन्थ सेव कमाया। कवण माया ममता रिहा लाध, सिर आपणे भार उठाया। किसे लेखे लग्गे ना नाड़ी मास, हाडी पंज तत्त अग्नी जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाया। साचा घर सच दरवाजा, हरि साचा आप खुल्हांयदा। हरि मन्दिर बैठा ग़रीब निवाजा, दिस किसे ना आंयदा। अनहद वजाए साचा वाजा, ढोलक छैणा ना कोई वजांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, आप आपणा अदल कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा लेखा तेरी झोली पांयदा। हरिसंगत सति प्रसादि, आपणी हथ्थीं रिहा वरताईआ। दूसर हथ्थ ना दित्ती दाद, ना मालक कोई बणाईआ। लहिणा चुक्के अज्जो आज, अज्ज कल ना फेर वखाईआ। आपणा साजण आपे साज, आपे वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां रक्खे लाज, सच प्रसादि भेट चढ़ाईआ। एका चौका रहे अराध, चौका एका इक्क लिव लाईआ। पहले युग बख्शी दाद, चौथे ल्ए मिटाईआ। साची रक्ख रक्खया रक्खणी याद, रिख केस गवर्धन धार हरि निरँकार आप उठाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना वंडे सच प्रसादि, जीवां जन्तां भार ना सके कोई उठाईआ। आपणा प्रसादि आपे वंड, आपणा
सगन मनांयदा। हरिसंगत वरताए ठंड, साचा संग निभांयदा। किसे पल्ले बज्झी रहिण ना देवे गंढ्ढ, जो गुरमुख सेव चढ़ांयदा। नार दुहागण जीव रंड, हरि कन्त भेव ना पांयदा। प्रभ वेखणहारा जगत पखण्ड, घर घर विच आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर प्रसादि गुर किरपा जाण, गुरमुखां आप वरतांयदा। घर मन्दिर धुर दरगाह, हरि सज्जण वेख वखाया। आप सुहाए साचा थाँ, जिस दर चरन छुहाया। करे पुकार धरती माँ, धरत धवल कुरलाया। जीआं जन्तां पकड़े बांह, अमृत जल आप उछलाया। आपणे चरन ल्ए छुहा, चरनोदक मुख छुहाया। गंगा गंगोतरी वेख वखा, सच सागर आप नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठांडा जल अमृत रस, अमृत मेघ वरसाया। अमृत मेघ सतिगुर नीर, सीर सीर प्याईआ। एका मारे साचा तीर, धरत धवल हिलाईआ। जन भगतां कढ्ढे हउमे पीड़, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। गुरू दुआर गुरू ग्रन्थ बन्न्हे बीड़, गुर सतिगुर आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल साचा हरि, लहिणा देणा हरिसंगत रिहा चुकाईआ।
तारनहार पुरख समरथ, आदि जुगादि इक्क अख्वाया। बिरध बाल जवान रक्खे दे कर हथ्थ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नाम जणाई साची गाथ, एका मन्त्र अन्तर दृढ़ाया। कलिजुग क़िया ना मारे ठाठ, शौह दरयाए दए रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाईआ। बाहल नगर देवे बाहल, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। तोड़न आया जगत जंजाल, वड दाता बेपरवाहीआ। एका रंग रंगाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना वेख वखाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, जो जन रसना हरि हरि गाईआ। माटी लेखे लाए खाल, खालक खलक वेख वखाईआ। हरिजन साचे ल्ए संभाल, आप आपणे अंग लगाईआ। किसे ना गले कोई दाल, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल कलेश दए मिटाईआ। कल कलेश उतरे दु:ख, हरि साचा दया कमांयदा। उज्जल करे मात मुक्ख, जो जन रसना सोहँ गांयदा। सुफल कराए मात कुक्ख, गर्भवास पन्ध मुकांयदा। उलटा होए ना फेर रुक्ख, अजून अजूनी आप भवांयदा। आपणी गोदी ल्ए चुक्क, साचा धाम इक्क वखांयदा। मनमुखां मुख पाए थुक्क, थुक्कीं मुख भरांयदा। छल छिद्र ना रहे लुक, सिर चोटी आप मुंडांयदा। हरया बूटा ना जाए सुक्क, सुक्के हरे आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे पार करांयदा। बिरध बाल नौजवान, मात गर्भ आप तराईआ। शब्द झुलाए सच निशान, चारों कुन्ट आप उठाईआ। जीव जन्त सारे गाण, घर घर वज्जदी रहे वधाईआ। ना कोई पवण मसाण,
कँवरी कँवर ना कोई वखाईआ। एका मारे शब्द बाण, तीर निराला आप चलाईआ। सथ्थर लाहे झूठा घाण, आप आपणा गेड़ दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन सज्जण साचे मीत, हरि साची सिख समझाईआ। एका गाउणा सुहागी गीत, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पावण आप अख्वाईआ। काया करे ठंडी सीत, जो जन इक्क मन होए दर्शन पाईआ। लक्ख चुरासी गई बीत, अलख दाता नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, हरि साचे ल्ए तराईआ।